Kinderen
alle pijlers
Ik leef teveel mee
dinsdag 23 juni 2026 om 19:46
Ik lees net een stukje over topic over de verkering van een 16 jarige zoon en dat doet mij denken aan de periode waar ik nu in zit:
Moeder van twee dochters, 16 en 18, ze zijn allebei aan het daten en dat gaat gepaard met liefdesverdriet, twijfels, alles wat er bij hoort… En ik ga er ook in op, ik leef mee, maar ik vind dat ik me te druk maak. Een voorbeeld; oudste heeft echt een leuke vriend, maar ze twijfelt of ze er mee door gaat want ze mist het flirten met andere jongens. Dat is haar goed recht, maar ik pieker me suf. Ik zou het zo jammer vinden.
Aan de ene kant is het leuk om mee te leven met mijn dochters, maar ik ga er teveel in op. Mijn man heeft dit niet.
Wat ik met dit topic wil? Geen idee, misschien tips om los te laten. En ja, ik ben een controlefreak.
Moeder van twee dochters, 16 en 18, ze zijn allebei aan het daten en dat gaat gepaard met liefdesverdriet, twijfels, alles wat er bij hoort… En ik ga er ook in op, ik leef mee, maar ik vind dat ik me te druk maak. Een voorbeeld; oudste heeft echt een leuke vriend, maar ze twijfelt of ze er mee door gaat want ze mist het flirten met andere jongens. Dat is haar goed recht, maar ik pieker me suf. Ik zou het zo jammer vinden.
Aan de ene kant is het leuk om mee te leven met mijn dochters, maar ik ga er teveel in op. Mijn man heeft dit niet.
Wat ik met dit topic wil? Geen idee, misschien tips om los te laten. En ja, ik ben een controlefreak.
dinsdag 23 juni 2026 om 20:48
Jezelf dwingen te stoppen met piekeren werk vaak ook niet. Waar ik zelf wel iets aan heb is om (ook) de goede kant uit te fantaseren. Dus zo van: als ze het uitmaakt geniet ze misschien wel heel erg van het single zijn.RubyAnne schreef: ↑23-06-2026 20:32Lori; ik pieker over het liefdesverdriet van mijn jongste, ik vind het sneu voor haar, ze is erg gevoelig. Ik pieker over mijn oudste, die een hele leuke vriend heeft maar twijfelt of ze wel aan een vaste relatie toe is. Ik pieker er over dat ze spijt krijgt.
Als ik het zo opschrijf, weet ik dat ik relaxter moet worden…
En je dan focussen op de liefde voor je kinderen, die heb je zeker zo te lezen. En als er een negatieve gedachte voorbij komt gewoon je schouders ophalen. Zo haal je de druk er wat af voor jezelf.
Het is zoals het is
dinsdag 23 juni 2026 om 20:50
Ik moest ook wel een beetje lachen om je reactie. Je hebt een punt, ik weet het. Ik ga eerst proberen zelf er mee aan de slag te gaan, als ik er echt zo in blijf staan, zal ik hulp zoeken. Ik hoop dat ik weer een beetje los kan laten. Reacties hier lezen, helpt misschien wel. Hoewel, niet alles want ik word wel behoorlijk met mijn neus op de feiten gedrukt maar dat had ik ook wel verwacht en dat is ook goed.
dinsdag 23 juni 2026 om 20:52
Wat was er grappig?RubyAnne schreef: ↑23-06-2026 20:50Ik moest ook wel een beetje lachen om je reactie. Je hebt een punt, ik weet het. Ik ga eerst proberen zelf er mee aan de slag te gaan, als ik er echt zo in blijf staan, zal ik hulp zoeken. Ik hoop dat ik weer een beetje los kan laten. Reacties hier lezen, helpt misschien wel. Hoewel, niet alles want ik word wel behoorlijk met mijn neus op de feiten gedrukt maar dat had ik ook wel verwacht en dat is ook goed.
Everything is possible for the one who believes.
dinsdag 23 juni 2026 om 20:52
Normaal zou ik zeggen: zoek afleiding, maar als je een angststoornis hebt, werkt dat misschien niet goed.
Van de andere kant:
Zolang jij jouw dochters er niet mee lastig valt, is er ook niet zo veel aan de hand.
Dus niet vragen "komt X weer eens langs?" (ik ga ervan uit dat als er een vriend mee-eet, jouw dochter het uit zichzelf meldt).
Van de andere kant zal een gesprekje met de praktijkondersteuner van de huisarts geen kwaad kunnen.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
dinsdag 23 juni 2026 om 20:53
Zo dank je Youk, deze reactie bewaar ik… Doet me echt wat. Ik ben dol op mijn gezin, maar ik voel dat ik nu doorsla. Ik heb geweldige dochters, en sta voor ze klaar als er wat is maar dat gepieker is voor mijzelf niet goed en voor hun niet want ze gaan het vast oppikken of merken aan mij.Youk79 schreef: ↑23-06-2026 20:48Jezelf dwingen te stoppen met piekeren werk vaak ook niet. Waar ik zelf wel iets aan heb is om (ook) de goede kant uit te fantaseren. Dus zo van: als ze het uitmaakt geniet ze misschien wel heel erg van het single zijn.
En je dan focussen op de liefde voor je kinderen, die heb je zeker zo te lezen. En als er een negatieve gedachte voorbij komt gewoon je schouders ophalen. Zo haal je de druk er wat af voor jezelf.
dinsdag 23 juni 2026 om 20:54
Zelf ben ik opgevoed door een angstige moeder die heel veel moeite had met loslaten. Ze zal misschien gevonden hebben dat ze haar best heeft gedaan om dat niet te projecteren. En ze zál ook wel haar best hebben gedaan. Maar ik heb desondanks als kind, tiener, adolescent en zelfs als volwassene, heel vaak het gevoel gehad dat ze handenwringend aan de zijlijn stond, alsof ze altijd dacht 'oh mijn god, dit komt nooit goed '.
Weinig vertrouwen in mijn keuzes, in mijn zelfstandigheid, altijd dingen van me over willen nemen, kritiek geven, de meest vanzelfsprekende dingen benoemen (doe je wel het licht uit als je naar bed gaat?) alsof ik zelf niet kan nadenken.
Gelukkig gaf mijn vader wat balans.
Inmiddels is ze wat ouder, wat afhankelijker en nu is dit gedrag wel over. Ik heb er in ieder geval een sterke aversie van control freaks aan overgehouden. Dat is niet persoonlijk naar jou, to, maar ik vind het een heel vervelende en moeilijke eigenschap om mee om te gaan. Nodeloos te zeggen dat ik niet goed overweg kan met mijn control freak schoonmoeder.
Dit alles is niet om jou af te fakkelen, maar wel om je te waarschuwen dat dit wel degelijk effect heeft op je kinderen.
Weinig vertrouwen in mijn keuzes, in mijn zelfstandigheid, altijd dingen van me over willen nemen, kritiek geven, de meest vanzelfsprekende dingen benoemen (doe je wel het licht uit als je naar bed gaat?) alsof ik zelf niet kan nadenken.
Gelukkig gaf mijn vader wat balans.
Inmiddels is ze wat ouder, wat afhankelijker en nu is dit gedrag wel over. Ik heb er in ieder geval een sterke aversie van control freaks aan overgehouden. Dat is niet persoonlijk naar jou, to, maar ik vind het een heel vervelende en moeilijke eigenschap om mee om te gaan. Nodeloos te zeggen dat ik niet goed overweg kan met mijn control freak schoonmoeder.
Dit alles is niet om jou af te fakkelen, maar wel om je te waarschuwen dat dit wel degelijk effect heeft op je kinderen.
dinsdag 23 juni 2026 om 20:55
Waarom quote je mij?dreuvel schreef: ↑23-06-2026 20:52Normaal zou ik zeggen: zoek afleiding, maar als je een angststoornis hebt, werkt dat misschien niet goed.
Van de andere kant:
Zolang jij jouw dochters er niet mee lastig valt, is er ook niet zo veel aan de hand.
Dus niet vragen "komt X weer eens langs?" (ik ga ervan uit dat als er een vriend mee-eet, jouw dochter het uit zichzelf meldt).
Van de andere kant zal een gesprekje met de praktijkondersteuner van de huisarts geen kwaad kunnen.
Onbewust geef je heel veel van wat je voelt en denkt mee en kinderen hebben over het algemeen de neiging om je (onbewust) te pleasen, zeker als ma er zo enorm van van slag is (want dat krijgen ze echt wel mee).
Je moet er toch niet aan denken dat je kinderen hun leven leiden zoals jij dat wil ipv hoe zij dat willen.
Everything is possible for the one who believes.
dinsdag 23 juni 2026 om 20:58
Hier ben ik het zeer mee oneens. Ze kan niet doen alsof ze geen angststoornis en controle dwang heeft. Haar dochters worden ermee lastig gevallen. Dat is onvermijdelijk.
dinsdag 23 juni 2026 om 20:58
Ik herken het to. Ik sla er alleen niet in door. Maar je wil gewoon dat het goed gaat met je kinderen. De relatie van je dochter gaat in jouw ogen goed en dus ben je denk ik bang dat ze iets goeds los laat. Het wordt dus onzeker. Je weet dat het haar ding is en dat je het los moet laten. Maar iets los laten vind ik altijd zo makkelijk gezegd. Hoe doe je dat?
Toen het uitging met met de verkering van mijn dochter vond ik het ook echt heel jammer dat die jongen die 1,5 jaar veel over de vloer kwam er opeens niet meer was.
Ik ben het wel eens met de reacties dat je hulp moet zoeken als je er last van hebt. Dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Toen het uitging met met de verkering van mijn dochter vond ik het ook echt heel jammer dat die jongen die 1,5 jaar veel over de vloer kwam er opeens niet meer was.
Ik ben het wel eens met de reacties dat je hulp moet zoeken als je er last van hebt. Dat is natuurlijk niet de bedoeling.
dinsdag 23 juni 2026 om 20:58
dinsdag 23 juni 2026 om 20:59
Ik vond de reactie van Dreuvel wel fijn om te lezen.Moiren schreef: ↑23-06-2026 20:55Waarom quote je mij?
Onbewust geef je heel veel van wat je voelt en denkt mee en kinderen hebben over het algemeen de neiging om je (onbewust) te pleasen, zeker als ma er zo enorm van van slag is (want dat krijgen ze echt wel mee).
Je moet er toch niet aan denken dat je kinderen hun leven leiden zoals jij dat wil ipv hoe zij dat willen.
Maar Moiren, ik weet dat mijn dochters wel een stukje van mijn angsten mee krijgen. Ik ben een bezorgde moeder, dat weten ze allebei te benoemen. We praten er wel over, ook met mijn niet zo bezorgde man (hun vader). En ik vind het ook heel erg dat ik, en dat kan gewoon niet anders, ook een stukje angst op hun zal overdragen.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:00
Je kan (weer) in therapie ipv lijdzaam je schouders ophalen en je dochters de lasten door te geven.RubyAnne schreef: ↑23-06-2026 20:59Ik vond de reactie van Dreuvel wel fijn om te lezen.
Maar Moiren, ik weet dat mijn dochters wel een stukje van mijn angsten mee krijgen. Ik ben een bezorgde moeder, dat weten ze allebei te benoemen. We praten er wel over, ook met mijn niet zo bezorgde man (hun vader). En ik vind het ook heel erg dat ik, en dat kan gewoon niet anders, ook een stukje angst op hun zal overdragen.
Ik begrijp dat echt niet.
Everything is possible for the one who believes.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:01
Dat kan wél anders. Het voorbeeld voor je kinderen wordt al heel anders als ze zien dat je bewust met je problematiek aan de slag gaat. Je bent niet willoos en weerloos hierin.RubyAnne schreef: ↑23-06-2026 20:59Ik vond de reactie van Dreuvel wel fijn om te lezen.
Maar Moiren, ik weet dat mijn dochters wel een stukje van mijn angsten mee krijgen. Ik ben een bezorgde moeder, dat weten ze allebei te benoemen. We praten er wel over, ook met mijn niet zo bezorgde man (hun vader). En ik vind het ook heel erg dat ik, en dat kan gewoon niet anders, ook een stukje angst op hun zal overdragen.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:02
Bedankt voor het delen. Ik snap het ook. Ik kom ook uit een gezin met overbezorgdheid. Wel een fijn gezin, maar veel bezorgdheid. Ik denk dat ik het best goed doe met mijn dochters, maar ik merk dat ik sinds dates en vriendjes weer moeite heb mijn bezorgdheid te beheersen. Ik vind het echt lastig. Ik wil niet dat ze mij alleen maar gaan pleasen. Ik denk niet dat ze dat doen, maar ik weet ook wel dat het op de loer licht.Itsnojoke schreef: ↑23-06-2026 20:54Zelf ben ik opgevoed door een angstige moeder die heel veel moeite had met loslaten. Ze zal misschien gevonden hebben dat ze haar best heeft gedaan om dat niet te projecteren. En ze zál ook wel haar best hebben gedaan. Maar ik heb desondanks als kind, tiener, adolescent en zelfs als volwassene, heel vaak het gevoel gehad dat ze handenwringend aan de zijlijn stond, alsof ze altijd dacht 'oh mijn god, dit komt nooit goed '.
Weinig vertrouwen in mijn keuzes, in mijn zelfstandigheid, altijd dingen van me over willen nemen, kritiek geven, de meest vanzelfsprekende dingen benoemen (doe je wel het licht uit als je naar bed gaat?) alsof ik zelf niet kan nadenken.
Gelukkig gaf mijn vader wat balans.
Inmiddels is ze wat ouder, wat afhankelijker en nu is dit gedrag wel over. Ik heb er in ieder geval een sterke aversie van control freaks aan overgehouden. Dat is niet persoonlijk naar jou, to, maar ik vind het een heel vervelende en moeilijke eigenschap om mee om te gaan. Nodeloos te zeggen dat ik niet goed overweg kan met mijn control freak schoonmoeder.
Dit alles is niet om jou af te fakkelen, maar wel om je te waarschuwen dat dit wel degelijk effect heeft op je kinderen.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:03
Maar dat kan dus wel anders. Jij bent de regisseur. Niet dat lijdzame slachtofferRubyAnne schreef: ↑23-06-2026 20:59Ik vond de reactie van Dreuvel wel fijn om te lezen.
Maar Moiren, ik weet dat mijn dochters wel een stukje van mijn angsten mee krijgen. Ik ben een bezorgde moeder, dat weten ze allebei te benoemen. We praten er wel over, ook met mijn niet zo bezorgde man (hun vader). En ik vind het ook heel erg dat ik, en dat kan gewoon niet anders, ook een stukje angst op hun zal overdragen.
Zorg dat je dat niet overdraagt.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:03
Lees dit nog eens een paar keer. Je wil niet dat je dochters doen wat jij wil, je wil dat ze hun eigen keuzes maken en direct erachteraan zeg je wat jíj het liefst zou willen. Daarmee doe je alles wat je daarvoor zegt teniet.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:03
Idem. Roept veel oude frustraties op over mijn eigen jeugd. Niet projecteren, dat weet ik, maar ik vind het mateloos frustrerend dat iemand kan zeggen 'oh nou ja, niets aan te doen ' terwijl ze hun kinderen de lasten doorgeven inderdaad in plaats van er iets aan doen.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:04
Blij dat je er iets aan hebt.RubyAnne schreef: ↑23-06-2026 20:53Zo dank je Youk, deze reactie bewaar ik… Doet me echt wat. Ik ben dol op mijn gezin, maar ik voel dat ik nu doorsla. Ik heb geweldige dochters, en sta voor ze klaar als er wat is maar dat gepieker is voor mijzelf niet goed en voor hun niet want ze gaan het vast oppikken of merken aan mij.
En vooral lekker met je dochters over andere dingen kletsen.
Heerlijk trouwens dat je dochter zich niet meteen vast laat leggen maar ruimte voelt om te experimenteren. Heel goed op haar leeftijd!
Het is zoals het is
dinsdag 23 juni 2026 om 21:05
Ik ben ook geen pleaser. Toen ook niet. Maar ik heb er wel last van gehad. Ik hou van mijn moeder, maar mijn band met haar was beslist beter geweest als ze die gedragingen niet had gehad.RubyAnne schreef: ↑23-06-2026 21:02Bedankt voor het delen. Ik snap het ook. Ik kom ook uit een gezin met overbezorgdheid. Wel een fijn gezin, maar veel bezorgdheid. Ik denk dat ik het best goed doe met mijn dochters, maar ik merk dat ik sinds dates en vriendjes weer moeite heb mijn bezorgdheid te beheersen. Ik vind het echt lastig. Ik wil niet dat ze mij alleen maar gaan pleasen. Ik denk niet dat ze dat doen, maar ik weet ook wel dat het op de loer licht.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:06
Zou het misschien al een beetje kunnen helpen als je niet alle in's en out's weet? Want waarom weet je die eigenlijk? Voor iemand als jij is het natuurlijk fijn om het allemaal te weten, maar levert het jullie beiden ook iets op? Behalve dat het jou vast geruststelling biedt, waarvan je je kunt afvragen of je dat moet willen hebben, of dat het een fijne manier is om je angsten binnen de perken te houden.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in