Psyche
alle pijlers
Mijn euthanasie traject mogelijk triggers
vrijdag 17 juli 2026 om 21:45
Nieuw account en direct een pittig topic. Tenminste dat schat ik in want het is niet alledaags.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
woensdag 22 juli 2026 om 19:31
Is dit door de ophoging van de medicatie? Kan me voorstellen dat je hier echt even van geniet! Even een rustig hoofd......Almostdone schreef: ↑22-07-2026 19:06Het is best lekker zo eigenlijk. Hoofd ff atil en geen herbelevingen.
woensdag 22 juli 2026 om 19:32
Hoi! Ooit was ik ergens in een soort kliniek, en daar heb ik een vrouw leren kennen voor wie dat traject de een-na-laatste horde voor de euthanasie zou zijn. Veel met haar gepraat over haar wens om dood te gaan, hoe het zo gekomen was, hoe ze tegen het achterlaten van haar en man en dochter aankeek, wat ze allemaal al had geprobeerd om 'eruit' te komen, de pogingen die ze had gedaan.
Het heeft veel indruk op me gemaakt, in de zin van dat ik bevestigd werd in mijn idee (ik zat daar natuurlijk ook niet voor niets) dat genoeg op een gegeven moment ook echt genoeg is. Dat dat niet gepaard gaat met grootse emoties, tranen, brullen en wat dies al meer zij. Dat dat wel gepaard gaat met berusting en een bijna rationele blik.
Na het traject hielden we contact. Dat was fijn. En op een gegeven moment was dan eindelijk het moment daar dat ze gewoon kon gaan.
Ik was zó blij voor haar. Ik ben straks ook zó blij voor jou
.
Goed dat je dit hebt gepost. We denken zo vaak dat alles maar te fixen is. Maar sommige dingen zijn niet meer te fixen en dan is afscheid nemen het beste.
Het heeft veel indruk op me gemaakt, in de zin van dat ik bevestigd werd in mijn idee (ik zat daar natuurlijk ook niet voor niets) dat genoeg op een gegeven moment ook echt genoeg is. Dat dat niet gepaard gaat met grootse emoties, tranen, brullen en wat dies al meer zij. Dat dat wel gepaard gaat met berusting en een bijna rationele blik.
Na het traject hielden we contact. Dat was fijn. En op een gegeven moment was dan eindelijk het moment daar dat ze gewoon kon gaan.
Ik was zó blij voor haar. Ik ben straks ook zó blij voor jou
.Goed dat je dit hebt gepost. We denken zo vaak dat alles maar te fixen is. Maar sommige dingen zijn niet meer te fixen en dan is afscheid nemen het beste.
woensdag 22 juli 2026 om 19:44
Vannelle schreef: ↑22-07-2026 19:10Dapper dat je het traject aan bent gegaan en ook dapper dat je het hier post!
Het is fijn dat het mogelijk is om op zo’n manier naar je afscheid toe te kunnen werken; tegelijkertijd vind ik het heel naar voor je dat het nodig is.
Ik heb het traject vaak overwogen, maar nooit aangedurfd. Wat best tegenstrijdig is, want de lijdensweg van zo’n traject ontlopen betekent automatisch dat je de lijdensweg blijft volgen die je dat traject nu juist doet overwegen… Ik heb domweg de ballen nooit gehad het traject in te gaan: alleen al dat eerste gesprek, de ontboezeming, het toegeven, het moeten vertellen, de reacties. Ik durf de confrontatie niet aan. Dat heeft in mijn geval ook te maken met het onbegrip waar ik tegenaan zou lopen: er zijn mensen die dichtbij me staan die faliekant tegen deze manier van levensbeëindiging zijn. Ik zou hen dan eerder opzadelen met iets, in plaats van dat het in hun ogen humaner zou zijn. Dat ondanks dat ook suïcide bekend is binnen de familie.
Ik heb in alle opzichten echt ongelooflijk veel respect dat je die knoop hebt durven doorhakken. Dat je de beslissing hebt durven nemen, dat je erachter staat, dat je voor jezelf durft te kiezen. Ik vind het tegelijkertijd ontzettend pijnlijk dat het kennelijk niet mogelijk is jouw leven kleur te geven, terwijl ik dat ook juist heel goed begrijp. Ik ken de zwart-witfilm van het leven, de dieptes en de wanhoop, de strijd en het maar moeten willen leven. Hoe ben je die drempel overgegaan? Hoe heb je gedurfd het te uiten, het uit te spreken? Heb je het alleen gedaan, of juist niet? Ben je daarbij begeleid (bij de ‘coming out’ zeg maar)? En luchtte het op toen het ‘hoge woord” eruit was?
Ik vind het overigens lastig om te reageren. Los van wat het bovenhaalt en de schaamte voor de eigen ontboezeming, weet ik niet wat wel en niet gevraagd mag worden. En hoewel je aangeeft dat je vragen juist mag stellen, kan ik me voorstellen dat het heel naakt voelt voor je zo, omdat heel veel dichterbij komen me haast onmogelijk lijkt. Waar ik dan ook weer een diepe buiging voor maak voor je: dat je het uit de taboesfeer trekt en je zo kwetsbaar opstelt. Mag het anoniem zijn, maar je moet het maar durven.
Heel veel sterkte met het vervolg van het traject. Ik hoop dat er uitkomt wat je wenst en dat het tot op de laatste seconde goed mag voelen, zowel voor jou als voor degenen die naast je staan.
en ook voor TO
.
woensdag 22 juli 2026 om 19:44
woensdag 22 juli 2026 om 20:35
Almostdone, ik kom in je topic terecht omdat het vanwege de lange wachttijd voor het plaatsen ervan elders werd aangehaald. Zoals al door enkelen aan is gegeven: er hebben eerder topics over gelopen en ik hoop dat ook jij steun zult ervaren door over je traject te schrijven hier.
Een vroegere vriendin die ik wat uit het oog was verloren - we kenden elkaar van een plek waar we beiden "niet voor onze zweetvoeten" waren - bleek ook zo'n traject te hebben doorlopen. Bleek, want ik las het omdat iemand het er op Facebook over had. Dat vond ik niet heel integer, maar ik kon daardoor nog wel bij de uitvaart zijn (de kaart was naar een oud adres van me gegaan, begreep ik toen ik contact legde met een familielid om te vragen of ik zou mogen komen). Bij deze vriendin wist ik eigenlijk wel, en anderen met mij, dat de vraag eerder was wanneer ze "weg" zou zijn dan óf. Ze heeft heel hard gewerkt, gestreden, maar haar leven werd enkel zwaarder. Natuurlijk was ik verdrietig, maar ik vond het ook een opluchting dat ze op een waardige manier gestorven is én in bijzijn van haar meest naaste personen in plaats van ergens alleen. Zowel voor haarzelf als voor haar naasten. Dat raakt me nog steeds, ook al is het inmiddels alweer een aantal jaar geleden. Wat ik ook mooi vond is hoe ze zelf haar uitvaart vorm had gegeven. Details deel ik vanwege herkenbaarheid niet, maar het was heel "eigen". Ze was katholiek en ik vond het ook mooi hoe dat erbij was, zonder oordeel.
Het traject zelf heb ik dus niet meegekregen en ik vind het ook moeilijk om te oordelen daarover (maar dat is volgens mij ook niet je vraag). Voel je vooral vrij om te delen hoe je het ervaart, zou ik zeggen. Ik lees denk ik vooral mee. Ik vind het een belangrijk en voor mij ook leerzaam onderwerp, maar heb zelf verder geen ervaring met zo'n traject.
Een vroegere vriendin die ik wat uit het oog was verloren - we kenden elkaar van een plek waar we beiden "niet voor onze zweetvoeten" waren - bleek ook zo'n traject te hebben doorlopen. Bleek, want ik las het omdat iemand het er op Facebook over had. Dat vond ik niet heel integer, maar ik kon daardoor nog wel bij de uitvaart zijn (de kaart was naar een oud adres van me gegaan, begreep ik toen ik contact legde met een familielid om te vragen of ik zou mogen komen). Bij deze vriendin wist ik eigenlijk wel, en anderen met mij, dat de vraag eerder was wanneer ze "weg" zou zijn dan óf. Ze heeft heel hard gewerkt, gestreden, maar haar leven werd enkel zwaarder. Natuurlijk was ik verdrietig, maar ik vond het ook een opluchting dat ze op een waardige manier gestorven is én in bijzijn van haar meest naaste personen in plaats van ergens alleen. Zowel voor haarzelf als voor haar naasten. Dat raakt me nog steeds, ook al is het inmiddels alweer een aantal jaar geleden. Wat ik ook mooi vond is hoe ze zelf haar uitvaart vorm had gegeven. Details deel ik vanwege herkenbaarheid niet, maar het was heel "eigen". Ze was katholiek en ik vond het ook mooi hoe dat erbij was, zonder oordeel.
Het traject zelf heb ik dus niet meegekregen en ik vind het ook moeilijk om te oordelen daarover (maar dat is volgens mij ook niet je vraag). Voel je vooral vrij om te delen hoe je het ervaart, zou ik zeggen. Ik lees denk ik vooral mee. Ik vind het een belangrijk en voor mij ook leerzaam onderwerp, maar heb zelf verder geen ervaring met zo'n traject.
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
woensdag 22 juli 2026 om 22:09
Mensen hebben heel vaak de neiging om iets positiefs te zeggen en soms is er gewoon niets positiefs te “verzinnen” en is de situatie gewoon intens verdrietig. Benoem dat dit ook denk ik dan in plaats van er een plakkaat van vreugde op te willen plakken. De situatie van TO is gewoon schrijnend. Niemand “kiest” hiervoor omdat die het zelf zo’n fijne beslissing vindt, maar omdat die persoon zelf geen andere optie meer ziet.MevrouwJack schreef: ↑22-07-2026 18:12Wat verschrikkelijk deze reacties. Die opmerkingen over God vind ik een beetje vergelijkbaar met mensen die tegen ernstig zieke mensen zeggen "heb vertrouwen, het komt goed". Het klinkt sympathiek, maar je zorgt er op deze manier ook voor dat je er zelf niet teveel mee te maken hoeft te hebben. Dat je de pijn, verdriet, rouw niet onder ogen hoeft te komen. Manier van de emotie en daarmee jou wegwuiven ofzo. Ik begrijp dat mensen niet weten wat te zeggen, maar zegt dan niets.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
donderdag 23 juli 2026 om 07:08
Mijn huisarts is tegen euthanasie. Ze is al meer dan 20 jaar mijn huisarts , volgde mijn vorige op en verder ben ik niet ontevreden over haar. En naar een andere huisarts gaan heeft ook nadelen , moet je leren kennen en ook maar afwachten of er een klik is. En veel huisartsenpraktijken zitten vol.Sebedeüs schreef: ↑22-07-2026 17:16Als mijn huisarts er zo in zou staan zou ik onmiddellijk een andere huisarts zoeken, ik vind het cruciaal dat mijn ha volledig achter een zelfgekozen levenseinde staat.
Sterker nog, eigenlijk ben ik van mening dat er voor een ieder van ons een receptje klaar zou mogen liggen bij de apotheek om er op elk gewenst moment een eind aan te kunnen maken. Als de russen komen, als het elke dag van de zomer 45 graden wordt, als je ziek wordt of gewoon als je klaar bent en niet meer wil, voor mij allemaal legitieme redenen om er humaan uit te stappen.
Stoppen met eten en drinken zie ik niet als een humane dood.
TO, ik heb "jouw" traject van redelijk dichtbij meegemaakt en ik vond het heftig. Nog een therapietje, nog een lichtpuntje, nog iets wat behandelbaar leek, tot electroshocktherapie aan toe. Dat overgeleverd zijn aan de meningen van artsen, dat lijkt me het allerzwaarste van alles. Dat zij toch met een nee komen om welke reden dan ook... en dan?
Hoe gaan de paar mensen in jouw omgeving hiermee om, zijn er überhaupt mensen in jouw netwerk? Ouders bv, broers of zussen?
Heb je ook nagedacht wat je als alternatief zou zien als je een "nee" krijgt?
Ik volg je motivatie hoor dus ik vind het zeker niet gek dat je om die reden zou wisselen.
Voorstel om te stoppen met eten en drinken heb ik ook gehad. Ik dacht dat ze een grapje maakten dus moest heel hard lachen. Dat hou ik toch geen 4 uur vol joh, ik trek na een paar uur de winegum uit iemands handen. En humaan , neuh, wat mij betreft is het wreed.
Ik zit nu te wachten , het traject is vooral heel veel en lang wachten, op gesprekken met de second opinion psychiater. Volgende maand als het goed is. Het meest spannende stuk . Daar hangt zoveel vanaf. En idd het afhankelijk zijn van is niet fijn.
Mijn familie: vader al heel lang geen contact mee dus die weet niets.
Mijn moeder ook , nog , niet want is dementerend en kan niets met deze info, zou haar alleen maar ontregelen. Als de datum vast staat ga ik het haar vertellen.
Heb 1 broer en die is heel gelovig. Dusdanig dat hij maar blijft trekken, verwijten, en elke 5 min God erbij sleept. Dat nam dusdanige vormen aan dat ik grens heb gesteld. Nu geen contact meer. Jammer en verdrietig, ik had graag nog fijne tijd met hem gehad. Ik denk ook voor hem verdrietig.
Ik heb een zoon. Door ouderverstoting al flink wat jaren geen contact. Hij weet van het traject. Dit is een heel gevoelig stuk. En ook ingewikkeld, kan zo getypt snel verkeerd opgevat worden en dit ligt dusdanig gevoelig dat ik hier niet veel over zal schrijven. Ik mis hem en ik hoop met heel mijn hart dat het goed gaat met hem!
Verdere contacten, zijn er niet veel , snappen het , respecteren het , en vinden het tegelijkertijd ook lastig . Het is dus zeker bespreekbaar en ik deel stappen die ik in traject maak.
Soms met zwarte humor, soms heel emotioneel .
donderdag 23 juli 2026 om 07:15
1 van de redenen om voor euthanasie te kiezen is dat je afscheid kunt nemen. Je naasten hebben de tijd om te wennen , hoewel ik best begrijp dat het ook heftig is !Noëlle_ismijnnaam schreef: ↑22-07-2026 17:28Ik heb het met een naaste meegemaakt, wil niet te herkenbaar zijn maar het was echt heel dichtbij. Natuurlijk kwam de mededeling als eern schok, maar ik had er meteen begrip voor. Nabestaande had al een psychische lijdensweg vanuit haar jeugd, ik heb altijd al wel geweten dat zij geen 80 zou worden maar dacht dus wel dat we haar ergens zouden vinden. Door de jaren heen heeft, laten we zeggen X, alles geprobeerd maar niks sloeg aan of hielp om levensvreugde te vinden. Daar kwamen ook nog lichamelijke klachten bij toen X ouder werd en op een gegeven moment was het gewoon op. De goedkeuring was er inderdaad niet zomaar ineens en ik zat zelf best tegen de datum aan te hikken, wanneer die zou zijn. Toen die bekend was gaf dat wel rust. We hbben nog alles tegen elkaar kunnen zeggen, kunnen knuffelen en een laatste sigaretje gerookt en toen kwam de arts. Het was voor ons verdrietig, bizar maar we hadden er vrede mee. Het is ook een heerlijke manier om te gaan zeg maar, je zou zo elke dag in slaap willen vallen bij wijze van. Het is goed dat dit kan, als alles uitzichtloos is en diegene het zeker weet.
Maar ik denk dat het tov suicide beter te handelen is .
Al heb ik echt ook begrip voor mensen die suicide doen ( ik wil geen plegen gebruiken omdat dat voor mij een misdadige betekenis heeft )
donderdag 23 juli 2026 om 07:34
De podcast ken ik niet, ga ik opzoeken, dank .WiekeV schreef: ↑22-07-2026 17:43Ik vind het ten eerste echt heel dapper en knap dat je het hier durft te delen. En ook dat je dit traject aangaat, ik kan me voorstellen dat er heel veel reacties op komen (ook in het echt, misschien vooral juist) van mensen die het niet begrijpen.
Zelf heb ik ook last gehad van heftige depressies, waar ik gelukkig uit ben -- al ben ik me ervan bewust dat 'gelukkig' zijn altijd iets is waar ik voor moet werken en niet vanzelf komt.
Iris Enthoven heeft er een drieluik van gemaakt met haar podcast 'Held in eigen verhaal', die heb je vast al geluisterd? Ook is er een TikTokker die dit traject is doorgelopen en zij deelde daar uitgebreid over. Zij is een tijd geleden op haar eigen gekozen moment overleden.
Wat betreft vragen: je schreef in een reactie dat er veel mensen zijn die toch niet doorzetten nadat ze goedkeuring hebben gekregen. Ben jij daar ook 'bang' voor? En wat mis jij zelf het meeste als het gaat om dit onderwerp, in de reactie van anderen bijvoorbeeld?
Ik doe niet aan TikTok..ben 50 plus
De mensen die goedkeuring krijgen en dan toch niet doen omdat de erkenning genoeg is , dat vindt ik mooi. Maar zie het bij mij niet gebeuren. Wel dat het gevoel van erkenning fijn zal voelen. Ik weet verstandelijk dat ik me echt niet aanstel en mijn problematiek echt ernstig en vooral gecompliceerd is. Mijn gevoel en vooral overtuigingen zeggen anders.
Wat ik het meest mis is dat de meeste mensen , GELUKKIG, niet begrijpen hoe mijn hoofd werkt. Hoe triggers werken, herbelevingen zijn . En dat het echt geen kwestie is van gewoon wat blijer in het leven staan is.
Dat is dus ook dubbel want als je het wel begrijpt dan heb je dus ook die ervaring en dat is dan weer niet fijn.
Het voelt vaak wel eenzaam.
En eenzaam. Ik ben eenzaam en daar loop ik echt tegenaan. Dingen ondernemen doe ik of alleen of met een begeleider. Het voelt naar dat er alleen een betaalde kracht is die wel eens een terrasje pakt met mij. En tegelijkertijd zijn dat de momenten dat ik me even mens voel ipv patient.
Begeleider en ik zijn even oud en we hebben een hele fijne klik. Hij is goud waard !
Hij verteld , tot bepaalde hoogte, wel over zijn privé leven. Hij heeft een leven zoals ik het graag had willen hebben. ( zeker niet alleen maar fijn ) ik ben dus ook wel jaloers terwijl ik ook geniet van zijn verhalen .
donderdag 23 juli 2026 om 07:43
MevrouwJack schreef: ↑22-07-2026 18:12Wat verschrikkelijk deze reacties. Die opmerkingen over God vind ik een beetje vergelijkbaar met mensen die tegen ernstig zieke mensen zeggen "heb vertrouwen, het komt goed". Het klinkt sympathiek, maar je zorgt er op deze manier ook voor dat je er zelf niet teveel mee te maken hoeft te hebben. Dat je de pijn, verdriet, rouw niet onder ogen hoeft te komen. Manier van de emotie en daarmee jou wegwuiven ofzo. Ik begrijp dat mensen niet weten wat te zeggen, maar zegt dan niets.
Ja, de emoties zo wat kunnen ontwijken. Positief is niks mis mee zolang de realiteit er ook mag zijn . Niet alles loopt bij iedereen goed af.
In God geloven en daar steun uit halen daar kan ik zelfs wel eens jaloers op zijn. Waar ik echt niet tegen kan is dat geloof als de oplossing gebruikt wordt en als je niet in God gaat geloven het dan je eigen schuld is dat het niet goed met je gaat. Of als het toch niet goed afloopt je verwijten dat je dan dus niet genoeg gebeden hebt of God niet echt hebt toegelaten.
Mijn ervaring met deze mensen is dat er ook geen gesprek mee te voeren is en respect alleen verwacht wordt maar niet gegeven.
Ik heb ook ervaring met mensen die gelovig zijn die wel andere standpunten respecteren. Dat is fijn want dan ontstaat er verbinding.
donderdag 23 juli 2026 om 07:50
Ik heb absoluut geen probleem met toetsing.Yasmijn schreef: ↑22-07-2026 18:29Daar kan ik niks over zeggen, ik ben geen medicus. Die stelt de diagnose of heeft zijn bevindingen.
Te makkelijk om te zeggen dat er voor iedereen een receptje bij de apotheek moet klaarliggen zoals hierboven ergens gezegd. Neemt niet weg dat ik een groot voorstander ben van zelfbeschikking over je levenseinde.
Waar ik wel last van heb is dat het traject enorm lang duurt. Inmiddels nog langer. Ik ben nu 2.5 jaar bezig.
Gebrek aan mensen en in mijn geval 2 keer niet meewerkende mensen van de ggz. Dat heeft het traject 8 maanden vertraagd. Onnodig.
De toetsing is prima, de termijn , die is onmenselijk. Ik begrijp heel goed dat mensen die het traject wel zijn gestart afhaken. Best vaak om suicide te plegen.
donderdag 23 juli 2026 om 07:53
Wat fijn dat jij een manier hebt gevonden wat jouw leven dragelijk maakt !!Celaena schreef: ↑22-07-2026 18:37Ik heb zelf voor deze keuze gestaan, ik weet hoe onmogelijk het leven kan zijn. In mijn geval besloot ik het leven nog 1 kans te geven en dat is mijn redding geweest. Maar het had net zo makkelijk wel euthanasie geweest kunnen zijn. Het is geen beslissing die je in een middagje maakt. Hier gaat jaren en jaren aan ellende aan vooraf en ik vind het onwijs dapper dat je de keuze maakt voor euthanasie ipv suïcide. Want ook suïcide is niet makkelijk, maar vergeleken met euthanasie is het wel de 'makkelijke' route om dood te gaan.
Stuur me gerust een pb als je meer wilt kletsen, ik wil absoluut niet verkondigen dat mijn oplossing ook de jouwe is. Ik sta hoe dan ook achter jouw beslissing.
Ik heb , toen ik al in het traject zat, ook nog 1 behandeling gedaan en daar alles aan gedaan om die te laten slagen. Helaas niet gelukt. Dus nu is het echt euthanasie.
donderdag 23 juli 2026 om 07:59
Je post raakt me ! Mocht je willen , en durven, je mag pb sturen . Ik ben niet van het euthanasie promotieteam dus zal nooit iemand richting euthanasie duwen! Wel wil ik dat het bespreekbaar is. Dus mocht je je verhaal kwijt willen... welkom !!!Vannelle schreef: ↑22-07-2026 19:10Dapper dat je het traject aan bent gegaan en ook dapper dat je het hier post!
Het is fijn dat het mogelijk is om op zo’n manier naar je afscheid toe te kunnen werken; tegelijkertijd vind ik het heel naar voor je dat het nodig is.
Ik heb het traject vaak overwogen, maar nooit aangedurfd. Wat best tegenstrijdig is, want de lijdensweg van zo’n traject ontlopen betekent automatisch dat je de lijdensweg blijft volgen die je dat traject nu juist doet overwegen… Ik heb domweg de ballen nooit gehad het traject in te gaan: alleen al dat eerste gesprek, de ontboezeming, het toegeven, het moeten vertellen, de reacties. Ik durf de confrontatie niet aan. Dat heeft in mijn geval ook te maken met het onbegrip waar ik tegenaan zou lopen: er zijn mensen die dichtbij me staan die faliekant tegen deze manier van levensbeëindiging zijn. Ik zou hen dan eerder opzadelen met iets, in plaats van dat het in hun ogen humaner zou zijn. Dat ondanks dat ook suïcide bekend is binnen de familie.
Ik heb in alle opzichten echt ongelooflijk veel respect dat je die knoop hebt durven doorhakken. Dat je de beslissing hebt durven nemen, dat je erachter staat, dat je voor jezelf durft te kiezen. Ik vind het tegelijkertijd ontzettend pijnlijk dat het kennelijk niet mogelijk is jouw leven kleur te geven, terwijl ik dat ook juist heel goed begrijp. Ik ken de zwart-witfilm van het leven, de dieptes en de wanhoop, de strijd en het maar moeten willen leven. Hoe ben je die drempel overgegaan? Hoe heb je gedurfd het te uiten, het uit te spreken? Heb je het alleen gedaan, of juist niet? Ben je daarbij begeleid (bij de ‘coming out’ zeg maar)? En luchtte het op toen het ‘hoge woord” eruit was?
Ik vind het overigens lastig om te reageren. Los van wat het bovenhaalt en de schaamte voor de eigen ontboezeming, weet ik niet wat wel en niet gevraagd mag worden. En hoewel je aangeeft dat je vragen juist mag stellen, kan ik me voorstellen dat het heel naakt voelt voor je zo, omdat heel veel dichterbij komen me haast onmogelijk lijkt. Waar ik dan ook weer een diepe buiging voor maak voor je: dat je het uit de taboesfeer trekt en je zo kwetsbaar opstelt. Mag het anoniem zijn, maar je moet het maar durven.
Heel veel sterkte met het vervolg van het traject. Ik hoop dat er uitkomt wat je wenst en dat het tot op de laatste seconde goed mag voelen, zowel voor jou als voor degenen die naast je staan.
donderdag 23 juli 2026 om 08:04
Er spelen momenteel wat vervelende dingen met een deel van de hulpverlening, die extra triggers geven. En flink wat nare herbelevingen. Hoofd gaat dan maar door en dan is ff pauze meer dan fijn.
Deze keer was op advies van hulpverlener maar ik heb ook wel eens zonder advies er extra medicatie ingemikt . Ik trok het echt niet meer. Is het goed ? Neuh. Maar soms zijn er geen goede oplossingen voorhanden .
donderdag 23 juli 2026 om 08:12
Wat " fijn" dat je nog naar haar uitvaart kon !canis-felis schreef: ↑22-07-2026 20:35Almostdone, ik kom in je topic terecht omdat het vanwege de lange wachttijd voor het plaatsen ervan elders werd aangehaald. Zoals al door enkelen aan is gegeven: er hebben eerder topics over gelopen en ik hoop dat ook jij steun zult ervaren door over je traject te schrijven hier.
Een vroegere vriendin die ik wat uit het oog was verloren - we kenden elkaar van een plek waar we beiden "niet voor onze zweetvoeten" waren - bleek ook zo'n traject te hebben doorlopen. Bleek, want ik las het omdat iemand het er op Facebook over had. Dat vond ik niet heel integer, maar ik kon daardoor nog wel bij de uitvaart zijn (de kaart was naar een oud adres van me gegaan, begreep ik toen ik contact legde met een familielid om te vragen of ik zou mogen komen). Bij deze vriendin wist ik eigenlijk wel, en anderen met mij, dat de vraag eerder was wanneer ze "weg" zou zijn dan óf. Ze heeft heel hard gewerkt, gestreden, maar haar leven werd enkel zwaarder. Natuurlijk was ik verdrietig, maar ik vond het ook een opluchting dat ze op een waardige manier gestorven is én in bijzijn van haar meest naaste personen in plaats van ergens alleen. Zowel voor haarzelf als voor haar naasten. Dat raakt me nog steeds, ook al is het inmiddels alweer een aantal jaar geleden. Wat ik ook mooi vond is hoe ze zelf haar uitvaart vorm had gegeven. Details deel ik vanwege herkenbaarheid niet, maar het was heel "eigen". Ze was katholiek en ik vond het ook mooi hoe dat erbij was, zonder oordeel.
Het traject zelf heb ik dus niet meegekregen en ik vind het ook moeilijk om te oordelen daarover (maar dat is volgens mij ook niet je vraag). Voel je vooral vrij om te delen hoe je het ervaart, zou ik zeggen. Ik lees denk ik vooral mee. Ik vind het een belangrijk en voor mij ook leerzaam onderwerp, maar heb zelf verder geen ervaring met zo'n traject.
Ik ben ook vorm aan het geven aan mijn afscheid. Die is ook niet standaard. Vorige week mijn wensen besproken met uitvaartverzorger. Een heel fijn gesprek en hoe ik het wil kan ! Ik was echt blij na het gesprek.
Was ook hele fijne vrouw.
Ik wil op natuurbegraafplaats begraven worden maar dat js best prijzig. Ik leef van uitkering dus bijbetalen is beperkt. En toen kon het met mijn verzekering. Uitvaartverzorgster had kippenvel. Ik tranen van opl
donderdag 23 juli 2026 om 08:15
Jij snapt het !!!Baggal schreef: ↑22-07-2026 22:09Mensen hebben heel vaak de neiging om iets positiefs te zeggen en soms is er gewoon niets positiefs te “verzinnen” en is de situatie gewoon intens verdrietig. Benoem dat dit ook denk ik dan in plaats van er een plakkaat van vreugde op te willen plakken. De situatie van TO is gewoon schrijnend. Niemand “kiest” hiervoor omdat die het zelf zo’n fijne beslissing vindt, maar omdat die persoon zelf geen andere optie meer ziet.
donderdag 23 juli 2026 om 08:24
Wat fijn!Almostdone schreef: ↑23-07-2026 08:12Wat " fijn" dat je nog naar haar uitvaart kon !
Ik ben ook vorm aan het geven aan mijn afscheid. Die is ook niet standaard. Vorige week mijn wensen besproken met uitvaartverzorger. Een heel fijn gesprek en hoe ik het wil kan ! Ik was echt blij na het gesprek.
Was ook hele fijne vrouw.
Ik wil op natuurbegraafplaats begraven worden maar dat js best prijzig. Ik leef van uitkering dus bijbetalen is beperkt. En toen kon het met mijn verzekering. Uitvaartverzorgster had kippenvel. Ik tranen van opl
Ook zo fijn dat je hier je plek hebt.
Ik ben mij er eentje
donderdag 23 juli 2026 om 08:49
Almostdone, wat dapper dat je deze keuze hebt gemaakt. En wat goed dat je hierover in gesprek wilt op dit forum. Dat rotforum waar moderators hun werk zo slecht doen dat een medemens 5 dagen lang heeft gedacht dat haar bericht voor anderen niet de moeite waard was om op te reageren, maar ook dat prachtige forum waar -niet voor het eerst- mensen om een TO heen gaan staan om zonder oordelen tot het laatst tot steun te kunnen zijn,
Mus schreef het al: dit is jouw topic, dus voel je niet verplicht steeds te reageren. Maar weet ook dat wij er zijn en dat er elk moment van de dag wel iemand is als je daar behoefte aan hebt.
Zelf heb ik 2 keer een euthanasietraject van zeer dichtbij meegemaakt. Ik ben blij dat dit kan in Nederland.
Hopelijk heb je vandaag een betere dag dan gisteren, Almostdone!
Mus schreef het al: dit is jouw topic, dus voel je niet verplicht steeds te reageren. Maar weet ook dat wij er zijn en dat er elk moment van de dag wel iemand is als je daar behoefte aan hebt.
Zelf heb ik 2 keer een euthanasietraject van zeer dichtbij meegemaakt. Ik ben blij dat dit kan in Nederland.
Hopelijk heb je vandaag een betere dag dan gisteren, Almostdone!
donderdag 23 juli 2026 om 09:00
Ik zat nog te denken over de moeilijkheid bij het vaststellen van uitzichtloos lijden bij psychische aandoeningen, Almost. Ook omdat je schreef dat het intern bij de GGZ stagneerde.
Een psychiater die vertrokken is bij het Expertisecentrum Euthanasie, vertelt in een interview over de wettelijke zorgvuldigheidseisen waaraan iemand moet voldoen om in aanmerking te komen voor euthanasie. De samenvatting is ongeveer dat het volgens haar mis gaat bij de vertaling van uitzichtloos lijden naar 'uitbehandeld' zijn. Want, je hebt eigenlijk nooit alles geprobeerd binnen de GGZ. Er zijn altijd nog wel andere medicijnen, nieuwe behandelmethoden, etc. Ze geeft aan dat je meer naar het verleden moet kijken dan de toekomst; de overtuiging dat voor deze persoon, met zijn/haar geschiedenis, ziektebeeld, omstandigheden, alles wat degene heeft gedaan om te herstellen, er geen reëele behandelmogelijkheden meer zijn.
In deze zienswijze kan ik me helemaal vinden. Het is een breder verhaal dan alleen maar kijken naar mogelijke behandelingen.
Een psychiater die vertrokken is bij het Expertisecentrum Euthanasie, vertelt in een interview over de wettelijke zorgvuldigheidseisen waaraan iemand moet voldoen om in aanmerking te komen voor euthanasie. De samenvatting is ongeveer dat het volgens haar mis gaat bij de vertaling van uitzichtloos lijden naar 'uitbehandeld' zijn. Want, je hebt eigenlijk nooit alles geprobeerd binnen de GGZ. Er zijn altijd nog wel andere medicijnen, nieuwe behandelmethoden, etc. Ze geeft aan dat je meer naar het verleden moet kijken dan de toekomst; de overtuiging dat voor deze persoon, met zijn/haar geschiedenis, ziektebeeld, omstandigheden, alles wat degene heeft gedaan om te herstellen, er geen reëele behandelmogelijkheden meer zijn.
In deze zienswijze kan ik me helemaal vinden. Het is een breder verhaal dan alleen maar kijken naar mogelijke behandelingen.
donderdag 23 juli 2026 om 09:02
Ik vind het lastig om iets te schrijven, want ik wil niet één van diegenen zijn die jou (onbewust) kwetst.
Het lijkt me moeilijk om zo’n beslissing te nemen, maar ik denk dat het ook een gevoel van opluchting geeft?
Wel goed dat je erover wilt schrijven, want het wordt tijd dat geestelijk lijden net zo serieus wordt genomen als lichamelijk lijden.
Ik heb een vraag en dat klinkt waarschijnlijk heel banaal, maar ik lees ergens dat je met de hond gaat wandelen. Is dat jouw eigen hond en zo ja, heb je iets voor hem geregeld voor als jij er niet meer bent?
Het lijkt me moeilijk om zo’n beslissing te nemen, maar ik denk dat het ook een gevoel van opluchting geeft?
Wel goed dat je erover wilt schrijven, want het wordt tijd dat geestelijk lijden net zo serieus wordt genomen als lichamelijk lijden.
Ik heb een vraag en dat klinkt waarschijnlijk heel banaal, maar ik lees ergens dat je met de hond gaat wandelen. Is dat jouw eigen hond en zo ja, heb je iets voor hem geregeld voor als jij er niet meer bent?
Cum non tum age
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in