Mijn euthanasie traject mogelijk triggers

Nieuw account en direct een pittig topic. Tenminste dat schat ik in want het is niet alledaags.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.

Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.

Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.

Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.

Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !

Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.

Lieneke schreef: ↑

28-07-2026 14:01

Hi Almostdone, wat vreselijk dat je leven zo gelopen is en dat je al een tijd zo toe bent aan euthanasie. Ik volg je verhaal met heel veel medeleven. Er rest mij al die tijd een vraag, maar ik vind het moeilijk deze aan je te stellen omdat ik er zo vreselijk naast kan zitten en helemaal het verkeerde doe. Dat is absoluut mijn bedoeling niet; mocht het verkeerd vallen dan spijt mij dat echt enorm.

Maar toch, Almostdone: stel dat je zoon weer bij je terug zou komen en aangeeft contact met jou te willen houden: zou je dan nog euthanasie wensen?

Met deze vraag bagatelliseer ik absoluut de zwaarte van jouw leven niet, maar dát, die ouderverstoting, lijkt mij het aller- allerergste.

Ik gun jou zo een menswaardig bestaan, omdat je er bént en omdat je mij zeker een prettig mens lijkt. Ik kan me nauwelijks een voorstelling maken van hoe jij je moet voelen, ik vrees wel dat de ouderverstoting een gat in je hart moet hebben geslagen.

Heel veel sterkte met alles Almostdone.

Lieneke, een hele logische en legitieme vraag. Ik zou het me ook afvragen als ik dit zou lezen.

Nee, als mijn zoon binnenkort contact zou opnemen dan zal ik de euthanasie hooguit wat uitstellen mocht dit voor zoon een wens zijn.
Waarom niet ervan af zien?
Voordat zoon uit mijn leven verdween had ik een leefbaar leven. Het was best nog regelmatig strijd maar het was ook leefbaar. Doordat hij er was , ik een best oke netwerk had , leuke dingen met anderen ondernam . Kortom er was een tegenhanger tov alle depressie klachten.
Toen zoon verdween was dat opzich al echt verdrietig en gooide mijn leven behoorlijk op z n kop. Hij was mijn alles en ik begreep en begrijp niets van zijn " keuze" . Keuze tussen "" omdat het enorm manipulatief is gestuurd/ afgedwongen door zijn vader.

Deze situatie maakte allemaal trauma s wakker die tot die tijd niet heel erg aanwezig waren.
Dit zorgde ervoor dat ik er geen leuker mens van werd. Alle sociale contacten en familie verdween. Soms ook zonder dat ik er schuld aan had.
Dat triggerde weer trauma s en ik kon niet meer.

Die problematiek is er nog steeds. De eenzaamheid ook maar ook de andere problematiek en die blijft.

Stel dat zoon weer contact wil en ik zou daar zo onbeschrijflijk blij mee zijn dan lost dit niet veel op.
Zoon woont samen, studeert, werkt, heeft vrienden en ( schoon) familie dus een druk leven. We zullen elkaar dan af en toe zien en spreken maar dat is het en zo moet het ook zijn! Mijn welzijn mag nóóit zijn verantwoordelijkheid worden ! Nóóit!
De herbelevingen blijven, de depressies blijven, de cptss blijft , de ptss blijft. En dat stuk trek ik niet meer.

Mijn zoon heeft 2 jaar geleden aangegeven er vrede mee te hebben. Hoe hij er nu in staat weet ik niet hij wil geen contact en dat respecteer ik. Met moeite hoor, ik stap liefst nu op de trein en ga naar zijn laatst bekende adres.

Dus uitstellen omdat hij beter afscheid wil nemen dat zal ik zonder aarzelen doen.

Dit is hoe ik er in theorie insta. Met hoe de situatie nu is. Staat hij voor de deur, appt hij dat hij mij wil zien.. misschien veranderd het dan. Ik denk van niet.

De kans dat hij terugkomt is echt klein. Zijn vader zal alles doen om dat te voorkomen . En zoon zal dan zonder pardon uit de familie van zijn vader gezet worden.

Ik wil helemaal niet dat hij zijn vader kwijtraakt. Ik persoonlijk haat die man! De dingen die hij heeft gedaan en doet zijn wat mij betreft onvergeeflijke.
Maar het is wel zijn vader!
Ik gun het ex wel dat zoon ooit achter dingeb komt maar ik gun het mijn zoon niet ! Want dat zal heel veel pijn gaan doen.

Ik hou zielsveel van zoon. Vandaag ontdekt dat hij nog samen is met een hele leuke, lieve intelligente mooie vrouw. Dat maakte mij blij! Zoon heeft een veilige haven . En natuurlijk hoop ik dat zoon dat ook voor zijn vriendin is.

Ik denk dat voor het verwerken van zoon afscheid nemen beter is . En ook voor mij. Maar als hij niet wil of kan dan is dit het.

Dat klinkt wellicht koud . Ik mis hem verschrikkelijk en hou zielsveel van hem!


Dit is een voorbeeld van een vraag die ik bedoelde in de OP. Niks geks aan. Misschien kun je mijn reactie volgen, misschien ook totaal niet. Beide is goed !"

Avocadeau: DANK !!!!!
Alsof jij voor mij getypt hebt. Oké niet 100% maar heel veel klopt volledig.

Mijn ( ex) therapeute is best slecht met crisis. Zenuwachtig en zoekende. Ook liefdevol maar vooral Zenuwachtig en zoekende. Niet weten wat te doen. Ben wel midden in een enorm heftige herbeleving buiten haar kamer gezet want de tijd was om. Ik kon letterlijk nauwelijks op mijn benen staan.

Ik heb geannuleerd. Vertrouwen is weg.
Heb mijn regiebehandelaar een mail gestuurd dat ik uitgeschreven wil worden en dat als ze voor euthanasie traject weer info willen ze die binnen 2 werkdagen geeft ipv 3 maanden .

Het is vast onverstandig want nu heb ik niets maar ik kan het niet meer die strijd met ggz . Onbetrouwbare en onveilige en zieke organisatie is het.

Wat mij helpt is nabijheid van mensen . En dat diegene niet in paniek is en de leiding neemt. Mijn vaste begeleider kan dit heel goed.

Dank voor je reactie ! Het voelt " fijn" dat ik niet de enige ben. Hoe naar dat ook weer klinkt. Ik gun dit niemand. Zelfs daders van mijn trauma s niet.

Mocht je willen.. een knuffel . Is dit ongewenst , ik ben je dankbaar

Baggal schreef: ↑

29-07-2026 07:06

Almost done: de liefde voor je zoon spat van het scherm af. En ook hoe blij voor en trots je op hem bent. Ik vind het een extreem hard gelag…

Sterkte voor straks. Ik gun je vooral liefde en rust. En dat je vaste begeleider er snel is, want zo doormodderen is heel onprettig en maakt de situatie, zo nodig, nog lastiger.

Dank! Fijn om te lezen dat de liefde voor hem te lezen is. Ik ben best bang om als harteloze moeder gezien te worden.

Therapeute ga ik niet , meer, naartoe. Zie reactie hierboven.

Er komt zo een vervanger van mijn vaste begeleider. Aardig maar niet opgewassen tegen mijn gedoe. Is geen verwijt hoor, hij is jong en het is ook veel. Of eigenlijk ik ben veel.
.
3 weken wachten dan is vaste weer terug. Tot die tijd ? Ik heb echt geen idee. Maar dan ook echt niet .

Elmervrouw schreef: ↑

29-07-2026 10:17

Net je topic ontdekt en helemaal doorgelezen.
Wat een strijd.
En zoveel is herkenbaar (ouderverstoting, familie die je laat vallen en kiest voor de dader, de eenzaamheid etc. etc) maar het gaat hier niet over mij natuurlijk.
Die pil die klaarligt in de apotheek zou ik zelf ook een goeie vinden, eerlijk gezegd.

Ik heb niet veel woorden, maar ik zie je, ik lees je, ik voel je.
Heel, heel veel sterkte de komende tijd.
Blijf schrijven als dat je helpt om je iets minder verlaten te voelen.

Dank voor je lieve reactie. Mocht het jou wat geven schrijf dan ook . Er zijn meer mensen die dingen uit eigen ervaringen vertellen. Of omdat een naaste of door werk .

Wat dat betreft is het topic zeker niet van ",mij". Als iemand iets wil delen.. welkom !

Lieneke schreef: ↑

29-07-2026 11:28

Een harteloze moeder? Integendeel, ik lees een allesoverheersende liefde voor je zoon. Ik hoop dat hij je toch weer op zal zoeken.
Dank voor je antwoord, jouw verhaal is zo schrijnend en wat jou overkomen is, is zo oneerlijk. Ik blijf je volgen en ik wens je alle goeds toe.

Dank! Dat is heel fijn om te lezen !
Als ik groen licht krijg voor de euthanasie dan doe ik nog een poging.

Het vermoeden bij mij en hulpverleners bestaat dat zijn vader hem nogal beïnvloed in zijn keuze en mogelijk dingen heeft gezegd dat dit een sneaky manier is om hem weer terug te winnen maar helemaal geen euthanasie ga doen .
Als er een datum is en die beaamt kan worden door begeleider dan is het misschien wel zo dat zoon schrikt omdat het dus wel echt is.

Sowieso heb ik zoon in de afgelopen 7 jaar meermaals laten weten dat hij echt ALTIJD meer dan welkom is en als hij problemen heeft ik hem altijd zal helpen en er wat mij betreft geen drempel is.

Pfff wat mis ik hem !

Happyapple en Yasmijn... thanks !

Larosa schreef: ↑

29-07-2026 15:16

Als ik je berichten in dit topic lees, valt het me op dat je aangeeft dat je leven vóór het wegvallen van je zoon nog leefbaar was, juist door het netwerk, de sociale contacten en de dingen die je ondernam als tegenhanger voor de depressie.

Denk je dat het voor jou echt onmogelijk is geworden om zo'n sociale tegenhanger weer op te bouwen (desnoods met hulp van buitenaf), of voelt dat voor jou simpelweg als een onhaalbare kaart? Omdat het voor jou zo levensbepalend lijkt te zijn, ben ik erg benieuwd hoe jij daar zelf tegenaan kijkt.

En als je kijkt naar het euthanasietraject dat je overweegt, wat is jouw eigen gevoel daarbij als het gaat om wat de artsen of professionals hierin gaan zeggen? Verwacht je dat zij ook zullen zien dat je al het mogelijke al hebt geprobeerd, of twijfel je daar zelf soms nog over?

Hoi,

Het klopt dat mijn leven leefbaar was toen zoon nog in mijn leven was. Dat is mijn breekpunt geweest.
Wat ik ook al eerder schreef, dat moment heeft heel veel " slapende " trauma s wakker gemaakt. En die zijn er nog steeds. Zelfs meer dan toen.

Dus ik wil geen euthanasie ivm ontbreken van sociaal netwerk en sociale activiteiten.
Het is alles bijelkaar.
Dingen versterken elkaar ook.

De hulpverleners/ artsen die niet tegen euthanasie zijn schatten mijn kans groot in.
De zorg die er nodig is om mij te kunnen behandelen is er niet. Wel behandeling maar dan geen zorg om mij op te vangen. Jiet voldoende. En geen sociaal netwerk..

Ik ben ook behandel moe. Elke keer weer alles geven en hopen op..

Maar het is dus zeker niet een kwestie van sociaal netwerk creëren. Wat overigens ook nog best lastig is . Het zou mijn leven wel fijner maken.

*jaline schreef: ↑

29-07-2026 14:35

Ohh nee dit is toch niet serieus he ( maar helaas wel)
Wat enorm verdrietig hoe je therapeute reageert.
Had ze wel naast die mededeling nog iets van empathie en oprechte zorg enof betrokkenheid? Of puur die mededeling?
Pff echt schandalig. Als zij het persoonlijk niet trekt dan moeten ze een andere therapeut inschakelen die dit wel aankan. Je hebt juist nu steun nodig.
Blij dat je dit topic hebt geopend zodat je iig via deze weg kunt delen.

Ze heeft laten weten dat ze het vervelend voor mij vindt dat ik me niet gehoord en gezien voel...

Ik had uur geleden afspraak met haar staan. Niet geweest. Geen reactie van ggz.

Volgende week is regiebehandelaar terug. Die mag mijn ontslagbrief schrijven.

Ggz is voor te onbetrouwbaar en onveilig gebleken en niet 1 keer of 2 of 3 maar vaak, heel vaak.

Het maakt meer stuk dan dat het helpt. Hoe triest die conclusie ook is.

Of ik een officiële klacht in ga dienen weet ik nog niet. Heeft het zin? Heb ik er iets aan ?
Ik denk van niet. En zo blijft alles zoals het was..

Lieneke schreef: ↑

29-07-2026 16:05

Je zoon. Hij zou jouw leven nu fijner maken. Niet fijn, maar weer leefbaar.

Zeker maar hij wil niet. Ik kan niet anders dan dat respecteren. Accepteren is wat anders, dat gaat me niet lukken..

Lieve mensen,

Ik ben blij dat ik topic heb geopend! Het doet me goed.
Vragen zijn oke !

Wat ik wel merk dat als het over mijn zoon gaat en dat het goed voor mij zou zijn als hij weer in mijn leven zou zijn dan raakt me dat.
Ik heb in het verleden alle stappen meermaals doorlopen . Advocaat, hulpverlening, tijd geven, kaart sturen met verjaardag, met rust laten, vragen wat ik kan doen zodat, alles wat je maar bedenken kunt.

Zoon wil niet . En hoe verschrikkelijk ik dat ook vind ik vind echt dat ik dat moet respecteren . Ik ga niet zo over zijn grens als wat mijn ouders deden.

Willen jullie van mij aannemen dat ik hem het liefst vandaag nog weer in mijn leven heb en dat ik alles heb gedaan omdat te bewerkstelligen maar dat ik zoon moet respecteren . Juist omdat ik van hem hou, meer dan van wie of wat ook.