Psyche
alle pijlers
Mijn euthanasie traject mogelijk triggers
vrijdag 17 juli 2026 om 21:45
Nieuw account en direct een pittig topic. Tenminste dat schat ik in want het is niet alledaags.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
dinsdag 22 september 2026 om 19:11
Ik woon in het Verenigd Koninkrijk, waar laatst opnieuw een euthanasiewet is gesneuveld. En hier gaan heel veel fabeltjes rond over hoe er in landen waar euthanasie mogelijk is mee wordt omgegaan, waar ik als ik het tegenkom een realistischer beeld van probeer te schetsen. Er is ook een grote lobby van mensen met een beperking die bang zijn dat ze een spuitje zullen krijgen als men van ze af wil. Dat kun je natuurlijk allemaal voorkomen door zaken vast te leggen, en het is juist ook vastgelegd – te strak voor sommige (of misschien wel veel) gevallen.Almostdone2 schreef: ↑22-09-2026 16:58Jouw reactie was prima ! Ik leg nog ff wat meer details uit. Met name in de media doen ze het nogal eens voorkomen alsof je ff een euthanasietje haalt. En dat beeld corrigeer Ik graag
Het is echt schrijnend om te zien dat een bekende voorstander van euthanasie inmiddels te zwak is om nog naar Zwitserland af te reizen en binnenkort zal sterven op een manier die zij niet wil. Dit vind ik wel een nadeel van hier wonen, dat het geen recht is in dit land. En dat zou zomaar een groot nadeel kunnen worden, want je weet niet wat er in je toekomst ligt. Ik weet niet of veel mensen weten wat een voorrecht het is om euthanasie te kunnen toepassen, hoe zeer je ook zou willen dat het niet nodig zou zijn.
Ik wil me ook aansluiten bij Elmervrouw over hoe waardevol jouw topic is. Ik ben dan ook blij dat je terug bent.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
dinsdag 22 september 2026 om 19:16
Eens, DG2015: wonen in een land waar euthanasie mogelijk is, is een voorrecht. Ik heb in mijn zeer nabije omgeving 2 x euthanasie meegemaakt (en er zelfs bij aanwezig geweest), en ik vond dat indrukwekkend mooi en waardig. Ik had ook een enorm respect voor de betrokken artsen, want voor hen is zo'n gebeurtenis ook ingrijpend.
Almostdone: ik had het al gezegd maar nogmaals: ook ik ben blij dat je terug bent en ik hoop dat dit topic tot eind november een fijne plek voor jou mag zijn.
Almostdone: ik had het al gezegd maar nogmaals: ook ik ben blij dat je terug bent en ik hoop dat dit topic tot eind november een fijne plek voor jou mag zijn.
dinsdag 22 september 2026 om 19:18
Inderdaad DG2015: ik kon wel vloeken toen het voorstel omtrent de euthanasie wet sneuvelde. Zowel voor psychisch als fysiek uitzichtloos lijden zou het voor mensen mogelijk moeten zijn om, als als het echt niet meer gaat, de ultieme rust te krijgen.
Almost done: gewoon een
omdat het even kan.
Almost done: gewoon een
omdat het even kan.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
dinsdag 22 september 2026 om 19:59
Hoewel het een enorm lang en zwaar traject was kan ik me voorstellen dat mensen oa in GB jaloers zullen zijn als ze zouden lezen dat ik euthanasie mag!
Frankrijk heeft een stapje gezet.
Ik denk dat de weerstand met een aantal diegen te maken heeft. Hoe religious is een land? Dat bepaalt denk ik mede het tempo waarin een land stappen maakt. Maar ook onwaarheden over hoe " gemakkelijk " het in NL zou gaan. En idd de angst dat mensen uit de weg worden geruimd. En politiek gezien kan het je misschien wel heel veel kiezers kosten als jouw partij voor euthanasie is. En dan speelt eigenbelang toch een grotere rol dan landsbelang.
Bovenstaande is hoe ik denk dat het zit . Geen feiten .
Bedankt lieve mensen voor weer een dag van steun . Is echt fijn !
Frankrijk heeft een stapje gezet.
Ik denk dat de weerstand met een aantal diegen te maken heeft. Hoe religious is een land? Dat bepaalt denk ik mede het tempo waarin een land stappen maakt. Maar ook onwaarheden over hoe " gemakkelijk " het in NL zou gaan. En idd de angst dat mensen uit de weg worden geruimd. En politiek gezien kan het je misschien wel heel veel kiezers kosten als jouw partij voor euthanasie is. En dan speelt eigenbelang toch een grotere rol dan landsbelang.
Bovenstaande is hoe ik denk dat het zit . Geen feiten .
Bedankt lieve mensen voor weer een dag van steun . Is echt fijn !
dinsdag 22 september 2026 om 20:39
Ik kan er ook slecht tegen als mensen die totaal geen verstand van zaken hebben, doen alsof je hier wel ff in 1,2,3 euthanasie geregeld krijgt. Nou dus echt niet…
En wat als je al compleet op bent, Total loss en je moet nog 2,5 jaar door?’
De docu “ echte moeders springen niet van flats” is daar een voorbeeld van. Geen idee of je die docu toevallig ook hebt gezien? Hij staat op youtube.
Ik was destijds gruwelijk pissig toen mijn moeder overleed. Herinner me dat ik een e-mail zag van het expertisecentrum in haar e-mail en dat ik daarop reageerde “ hartelijk bedankt voor niks. Mijn moeder heeft er zelf een einde aangemaakt. Hopelijk schiet de wachtlijst nu voor de volgende wel iets op”. Tegen haar was gezegd dat ze überhaupt 2 jaar moest wachten voor ze iemand zou zien.
De hulpverleners namen haar destijds ook totaal niet serieus. Ondanks meerdere pogingen was het allemaal “ een schreeuw om aandacht”. Ohja en ik moest me er vooral niet mee bemoeien want hoe meer ik dat deed, hoe meer mijn moeder achterover zou gaan leunen. Nou toen ik de urn in mijn handen had moest ik me inhouden om die niet compleet leeg te schudden in de brievenbus van de GGzE
Mijn moeder en ik konden enorm lachen om donkere humor die vaak net op het randje was. Ik lees dit ook terug bij jou. Zie echt wel veel overeenkomsten voorbij komen.
Ik vind het wel heel fijn om te lezen dat je zo’n goede vertrouwensband hebt met je hulpverlener. Dat lijkt me goud waard.
En wat als je al compleet op bent, Total loss en je moet nog 2,5 jaar door?’
De docu “ echte moeders springen niet van flats” is daar een voorbeeld van. Geen idee of je die docu toevallig ook hebt gezien? Hij staat op youtube.
Ik was destijds gruwelijk pissig toen mijn moeder overleed. Herinner me dat ik een e-mail zag van het expertisecentrum in haar e-mail en dat ik daarop reageerde “ hartelijk bedankt voor niks. Mijn moeder heeft er zelf een einde aangemaakt. Hopelijk schiet de wachtlijst nu voor de volgende wel iets op”. Tegen haar was gezegd dat ze überhaupt 2 jaar moest wachten voor ze iemand zou zien.
De hulpverleners namen haar destijds ook totaal niet serieus. Ondanks meerdere pogingen was het allemaal “ een schreeuw om aandacht”. Ohja en ik moest me er vooral niet mee bemoeien want hoe meer ik dat deed, hoe meer mijn moeder achterover zou gaan leunen. Nou toen ik de urn in mijn handen had moest ik me inhouden om die niet compleet leeg te schudden in de brievenbus van de GGzE
Mijn moeder en ik konden enorm lachen om donkere humor die vaak net op het randje was. Ik lees dit ook terug bij jou. Zie echt wel veel overeenkomsten voorbij komen.
Ik vind het wel heel fijn om te lezen dat je zo’n goede vertrouwensband hebt met je hulpverlener. Dat lijkt me goud waard.
dinsdag 22 september 2026 om 21:32
Jij en je moeder zijn aan jullie lot overgelaten en het resultaat is dat je moeder op een niet humane manier , alleen is overleden en jij blijft achter ..PickingUpThePieces schreef: ↑22-09-2026 20:39Ik kan er ook slecht tegen als mensen die totaal geen verstand van zaken hebben, doen alsof je hier wel ff in 1,2,3 euthanasie geregeld krijgt. Nou dus echt niet…
En wat als je al compleet op bent, Total loss en je moet nog 2,5 jaar door?’
De docu “ echte moeders springen niet van flats” is daar een voorbeeld van. Geen idee of je die docu toevallig ook hebt gezien? Hij staat op youtube.
Ik was destijds gruwelijk pissig toen mijn moeder overleed. Herinner me dat ik een e-mail zag van het expertisecentrum in haar e-mail en dat ik daarop reageerde “ hartelijk bedankt voor niks. Mijn moeder heeft er zelf een einde aangemaakt. Hopelijk schiet de wachtlijst nu voor de volgende wel iets op”. Tegen haar was gezegd dat ze überhaupt 2 jaar moest wachten voor ze iemand zou zien.
De hulpverleners namen haar destijds ook totaal niet serieus. Ondanks meerdere pogingen was het allemaal “ een schreeuw om aandacht”. Ohja en ik moest me er vooral niet mee bemoeien want hoe meer ik dat deed, hoe meer mijn moeder achterover zou gaan leunen. Nou toen ik de urn in mijn handen had moest ik me inhouden om die niet compleet leeg te schudden in de brievenbus van de GGzE
Mijn moeder en ik konden enorm lachen om donkere humor die vaak net op het randje was. Ik lees dit ook terug bij jou. Zie echt wel veel overeenkomsten voorbij komen.
Ik vind het wel heel fijn om te lezen dat je zo’n goede vertrouwensband hebt met je hulpverlener. Dat lijkt me goud waard.
Ik heb persoonlijk uitsluitend hele goede ervaringen met het Expertisecentrum. Waarmee jouw ervaring en die van je moeder niet minder erg zijn.
Slechte ervaringen met de ggz daarintegen daar kan ik een boek over schrijven. Mijn suicidaliteit is ook nooit serieus genomen. Toen ik in feb echt niet meer kon en mijn begeleider heb laten weten dat ik alle pillen zou innemen heeft hij ( zorgplicht) de ggz gebeld. Ze ondernamen van de dagdienst geen actie en hebben de crisisdienst geïnformeerd . Vervolgens hebben ze mij 3 keer gebeld en ik nam niet op want lag KO.
Conclusie van de crisisdienst: patient neemt niet op , we gaan er daarom vanuit dat het goed gaat.
Ik vind het nog steeds een bizarre conclusie! En weer een bevestiging dat ik er niet toe doe.
Zwarte humor is ern bekende coping. Ik ben echt dankbaar dat ik dat nog heb.
Ik moest wel ff lachen om je reactie om de as bij de ggz in de brievenbus te doen. Maar het is dieptriest dat het zo gegaan is ! Jullie hebben beide beter verdient !
Mijn begeleider .. hij is goud! Soms heb je dat, een bijzondere klik.
Zijn baas is ook geweldig! Ze doet net die stap extra.
Heb jij ook hulp gehad om te dealen met wat jij hebt mee moeten maken ?
dinsdag 22 september 2026 om 21:34
Eens wat je zegt tegen PUTP .Aapmetwifi schreef: ↑22-09-2026 21:08Wat vreselijk waar jij en je moeder doorheen hebben moeten gaan PUTP
Almostdone ik vind het heel fijn om er hier voor je proberen te zijn.
En dank je het help me echt.
dinsdag 22 september 2026 om 23:01
Ohh Almostdone, de crisisdienst! Schandalig hoe ze je behandeld hebben maar helaas heel herkenbaar. Ik vraag me sterk af welke opleiding deze mensen afgerond hebben om toch op deze manier met zulke kwetsbare mensen om te gaan.
Ik had een ambulance gebeld want moeder aangetroffen na overdosis pillen.. nou die avond was ze weer thuis hoor. Geen plek op de PAAZ. Vervolgens 2 weken later poging 2. Heeft ze zelf moeten smeken bij de crisisdienst om een vrijwillige opname. Na 2 weken daar zitten(die ze doorbracht met stempelen en puzzelen) ging ze naar huis. Geen plan, geen niks. FACT zat er bovenop maar degene die mijn moeder behandelde was geen match. Ondertussen nog bemoeizorg en Wij Eindhoven de deur gewezen want behalve praten gebeurde er natuurlijk niks. Nog een hoop gedram over vrijwilligerswerk terwijl moeder dagelijks viaducten en flats aan het bekijken was
Ik ben toen regelmatig uit mijn slof geschoten. Op een gegeven moment had ik ook wel door dat het een kwestie van tijd was en toen hebben we met elkaar afgesproken dat ze zou wachten tot de baby geboren zou zijn. Nou de baby was 1 maand oud en moeder was er niet meer en dan allerlei rotopmerkingen van anderen “ dat is egoïstisch, hoe kan ze zoiets doen”. Terwijl mijn moeder nog braaf 9 maanden tijd heeft uitgezeten en ‘s nachts over begraafplaatsen dwaalde en kaarsjes bij de kerk aanstak van ellende.
Ik heb na haar overlijden 6 gesprekken gehad bij het GGzE. Daar was ik al eerder in behandeling voor PTSS en een reactieve hechtingstoornis. Niet zo’n leuke jeugd gehad. Moeder afwezig door autisme en depressies en vader alcohol en drugsverslaafd. Seksueel misbruikt geweest en later nog verkr@cht door een tbs-er(zaak geseponeerd). Uithuisplaatsing door BJZ en in gesloten instellingen verbleven vanaf mijn 14e. Daarna weer 5,5 jaar huiselijk geweld. Zelf ook veel verkeerde keuzes gemaakt en in patronen vast blijven lopen. Daarna kwam heel onverwachts de diagnose MS. Vorig jaar tijdens de zwangerschap van mijn 3e dochter alsnog de beerput open getrokken, aangiftes gedaan en dossier ingediend bij het schadefonds geweldsmisdrijven. Ik heb een leuk bedrag ontvangen en toch iets van erkenning gekregen, mag er eigenlijk niet over klagen. Had wel gehoopt dat het bij mij intern meer zou doen zodat ik het kan “loslaten”.
Heb jij ooit het gevoel gehad dat er erkenning is geweest voor al het leed dat jou is aangedaan? Is er überhaupt ooit iemand geweest die een arm om je heen heeft geslagen en heeft gezegd hoe verschrikkelijk en oneerlijk het allemaal wel niet is geweest?
Zo niet, dan sla ik een nu een hele lange digitale arm om je heen
Ik had een ambulance gebeld want moeder aangetroffen na overdosis pillen.. nou die avond was ze weer thuis hoor. Geen plek op de PAAZ. Vervolgens 2 weken later poging 2. Heeft ze zelf moeten smeken bij de crisisdienst om een vrijwillige opname. Na 2 weken daar zitten(die ze doorbracht met stempelen en puzzelen) ging ze naar huis. Geen plan, geen niks. FACT zat er bovenop maar degene die mijn moeder behandelde was geen match. Ondertussen nog bemoeizorg en Wij Eindhoven de deur gewezen want behalve praten gebeurde er natuurlijk niks. Nog een hoop gedram over vrijwilligerswerk terwijl moeder dagelijks viaducten en flats aan het bekijken was
Ik ben toen regelmatig uit mijn slof geschoten. Op een gegeven moment had ik ook wel door dat het een kwestie van tijd was en toen hebben we met elkaar afgesproken dat ze zou wachten tot de baby geboren zou zijn. Nou de baby was 1 maand oud en moeder was er niet meer en dan allerlei rotopmerkingen van anderen “ dat is egoïstisch, hoe kan ze zoiets doen”. Terwijl mijn moeder nog braaf 9 maanden tijd heeft uitgezeten en ‘s nachts over begraafplaatsen dwaalde en kaarsjes bij de kerk aanstak van ellende.
Ik heb na haar overlijden 6 gesprekken gehad bij het GGzE. Daar was ik al eerder in behandeling voor PTSS en een reactieve hechtingstoornis. Niet zo’n leuke jeugd gehad. Moeder afwezig door autisme en depressies en vader alcohol en drugsverslaafd. Seksueel misbruikt geweest en later nog verkr@cht door een tbs-er(zaak geseponeerd). Uithuisplaatsing door BJZ en in gesloten instellingen verbleven vanaf mijn 14e. Daarna weer 5,5 jaar huiselijk geweld. Zelf ook veel verkeerde keuzes gemaakt en in patronen vast blijven lopen. Daarna kwam heel onverwachts de diagnose MS. Vorig jaar tijdens de zwangerschap van mijn 3e dochter alsnog de beerput open getrokken, aangiftes gedaan en dossier ingediend bij het schadefonds geweldsmisdrijven. Ik heb een leuk bedrag ontvangen en toch iets van erkenning gekregen, mag er eigenlijk niet over klagen. Had wel gehoopt dat het bij mij intern meer zou doen zodat ik het kan “loslaten”.
Heb jij ooit het gevoel gehad dat er erkenning is geweest voor al het leed dat jou is aangedaan? Is er überhaupt ooit iemand geweest die een arm om je heen heeft geslagen en heeft gezegd hoe verschrikkelijk en oneerlijk het allemaal wel niet is geweest?
Zo niet, dan sla ik een nu een hele lange digitale arm om je heen
dinsdag 22 september 2026 om 23:35
PUTP
wat heb jij veel moeten doormaken, en nu nog en dan als bonus op de toch al overvolle bingokaart...MS ..
Wat ik herken is keuzes maken die , achteraf, verklaarbaar zjjn maar niet goed voor je. Daarmee stapel je nog meer.
Je raakt me . Het maakt me boos en verdrietig en machteloos tegelijk.
Ja ik heb van een aantal mensen erkenning gekregen. Mijn laatste therapeute, mijn 1 na laatste psychiater, mijn begeleider , de second opinion psychiater, van Baggal ,
Met woorden en die zijn erg waardevol maar nóóit terwijl iemand mij vasthield. En terwijl ik dit typte knapte er iets. Want dat is exact wat ik nodig ben!
Wat bijzonder dat je dit noemt ! Ik verlang hier al zolang naar ..
Deze kwam ff heel hard en diep binnen.
Dank je voor je openheid ! Het is me nogal wat !
Wat ben ik blij met dit topic !
wat heb jij veel moeten doormaken, en nu nog en dan als bonus op de toch al overvolle bingokaart...MS .. Wat ik herken is keuzes maken die , achteraf, verklaarbaar zjjn maar niet goed voor je. Daarmee stapel je nog meer.
Je raakt me . Het maakt me boos en verdrietig en machteloos tegelijk.
Ja ik heb van een aantal mensen erkenning gekregen. Mijn laatste therapeute, mijn 1 na laatste psychiater, mijn begeleider , de second opinion psychiater, van Baggal ,
Met woorden en die zijn erg waardevol maar nóóit terwijl iemand mij vasthield. En terwijl ik dit typte knapte er iets. Want dat is exact wat ik nodig ben!
Wat bijzonder dat je dit noemt ! Ik verlang hier al zolang naar ..
Deze kwam ff heel hard en diep binnen.
Dank je voor je openheid ! Het is me nogal wat !
Wat ben ik blij met dit topic !
woensdag 23 september 2026 om 00:15
woensdag 23 september 2026 om 06:24
woensdag 23 september 2026 om 09:06
Wat een verhaal PUTP, ook voor jou en Almostdone een hele dikke knuffel!
Ik kan me zo boos maken om mensen die weerloze vrouwen/kinderen iets aan durven te doen. We hebben zo'n slap rechtsysteem! Het is zo erg dat slachtoffers alleen maar verder de grond ingedrukt worden omdat daders vrijuit kunnen gaan. Het missen van die erkenning als slachtoffer lijkt me zó slopend. De daders krijgen hun zin en denken dat het allemaal wel meevalt.
Almostdone, als de daders 30 jaar water en brood hadden gekregen en vervolgens de doodstraf had je je dan iets beter kunnen voelen vandaag de dag?
Ik kan me zo boos maken om mensen die weerloze vrouwen/kinderen iets aan durven te doen. We hebben zo'n slap rechtsysteem! Het is zo erg dat slachtoffers alleen maar verder de grond ingedrukt worden omdat daders vrijuit kunnen gaan. Het missen van die erkenning als slachtoffer lijkt me zó slopend. De daders krijgen hun zin en denken dat het allemaal wel meevalt.
Almostdone, als de daders 30 jaar water en brood hadden gekregen en vervolgens de doodstraf had je je dan iets beter kunnen voelen vandaag de dag?
woensdag 23 september 2026 om 09:52
Hier sluit ik me bij aan. Ik reageer niet (of nauwelijks hier) maar ik leef met je mee.Elmervrouw schreef: ↑22-09-2026 17:08Je schrijft zo voelbaar duidelijk, Almost. Het is alsof ik kan meekijken bij je. Kostbaar. Dat wil ik gewoon even zeggen.
Juist ook omdat je zo invoelbaar en helder beschrijft wat er in je omgaat. En ik vertrouw erop dat ik hierin niet de enige meelezer ben.
Ergens voelt dat dan ook als een voyeur (zie niet op de viva bank natuurlijk) maar ik hoop dan dat mijn gedachten en steun door de kosmos jou toch een beetje bereiken.
woensdag 23 september 2026 om 09:56
Hier net zo!smorre schreef: ↑23-09-2026 09:52Hier sluit ik me bij aan. Ik reageer niet (of nauwelijks hier) maar ik leef met je mee.
Juist ook omdat je zo invoelbaar en helder beschrijft wat er in je omgaat. En ik vertrouw erop dat ik hierin niet de enige meelezer ben.
Ergens voelt dat dan ook als een voyeur (zie niet op de viva bank natuurlijk) maar ik hoop dan dat mijn gedachten en steun door de kosmos jou toch een beetje bereiken.
woensdag 23 september 2026 om 10:53
Nee geen water en brood toestanden. Het ligt er ook aan over welke dader ik het heb. Bij mijn vader. Dat er net zolang uit mijn dossier word voorgelezen tot hij knapt , en al huilend smeekt dat het voorlezen stopt.Aapmetwifi schreef: ↑23-09-2026 09:06Wat een verhaal PUTP, ook voor jou en Almostdone een hele dikke knuffel!
Ik kan me zo boos maken om mensen die weerloze vrouwen/kinderen iets aan durven te doen. We hebben zo'n slap rechtsysteem! Het is zo erg dat slachtoffers alleen maar verder de grond ingedrukt worden omdat daders vrijuit kunnen gaan. Het missen van die erkenning als slachtoffer lijkt me zó slopend. De daders krijgen hun zin en denken dat het allemaal wel meevalt.
Almostdone, als de daders 30 jaar water en brood hadden gekregen en vervolgens de doodstraf had je je dan iets beter kunnen voelen vandaag de dag?
Dit heb jij op je geweten pa...
Mijn ex, hij is verslaafd aan alcohol en tabak en werkt vaak in een hoogwerker. Ik zou hem zonder mobiel , bier, een shag in het bakje van de hoogwerker zitten. In the middle of nowhere en heb daar met wat flesjes water neerzetten.
Verkrachters.. ze laten ervaren dat ze fysiek onaangenaam behandeld worden en dat hun nee of stop volledig genegeerd worden. Ook weer net zo lang tot het ze duidelijk is dat nee roepen en dat dit volledig duidelijk is het heel naar voelt .
Voor geen van de daders is er therapie/ hulp aanwezig.
Allemaal mooi om te bedenken maar uiteindelijk wilde ik alleen maar dat de gevolgen voor mij snel weer weg waren en niet voor het leven beschadigd.
woensdag 23 september 2026 om 11:12
Totaal begrijpelijk Almostdone! Ik zou willen dat gerechtigheid er zo uit zou zien, maar helaas lijkt het omgekeerde het geval te zijn.
Ik vind het ook zo erg dat je zelfs geen vrienden om je heen hebt. Je gaf aan dat dit o.a. komt door je herbelevingen en dat je ze daardoor van je "wegjaagd". Heb ik dat goed begrepen of niet? (verbeter me alsjeblieft als ik het mis heb
) Wil je daar meer over vertellen? Ik vind het nogal wat dat je dit door moet maken 
Ik vind het ook zo erg dat je zelfs geen vrienden om je heen hebt. Je gaf aan dat dit o.a. komt door je herbelevingen en dat je ze daardoor van je "wegjaagd". Heb ik dat goed begrepen of niet? (verbeter me alsjeblieft als ik het mis heb
) Wil je daar meer over vertellen? Ik vind het nogal wat dat je dit door moet maken
woensdag 23 september 2026 om 11:21
Oh, zoooooo invoelbaar en begrijpelijk wat je daar schrijft, Almost. Totaal mee eens. Hier ook genoeg 'straffen' bedacht voor de daders van de ellende in mijn leven, maar uiteindelijk wil ik het liefst dat ik geen last van gevolgen meer had.
Vasthouden, letterlijk vastgehouden worden, ja, dat helpt... maar wie doet dat?
Voor iedereen hier die het nodig heeft:
Vasthouden, letterlijk vastgehouden worden, ja, dat helpt... maar wie doet dat?
Voor iedereen hier die het nodig heeft:
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
woensdag 23 september 2026 om 11:43
Jeetje Almostdone, wat een verhaal. Dikke knuffel voor jou.
Zelf momenteel ook in traject bij ggz, gaat totaal niet lekker. Ik heb enorm veel wantrouwen en krijg voor mijn gevoel geen tijd om een vertrouwensband op te bouwen. Hulpverleners weten het niet meer en sturen me continue door wanneer het ingewikkeld wordt...
Ik word er moedeloos en wanhopig van... sorry, even van me af schrijven
Zelf momenteel ook in traject bij ggz, gaat totaal niet lekker. Ik heb enorm veel wantrouwen en krijg voor mijn gevoel geen tijd om een vertrouwensband op te bouwen. Hulpverleners weten het niet meer en sturen me continue door wanneer het ingewikkeld wordt...
Ik word er moedeloos en wanhopig van... sorry, even van me af schrijven
woensdag 23 september 2026 om 12:12
Nee dat ik mensen weggejaagd hebt heeft met mijn manier van boosheid te maken. ..Aapmetwifi schreef: ↑23-09-2026 11:12Totaal begrijpelijk Almostdone! Ik zou willen dat gerechtigheid er zo uit zou zien, maar helaas lijkt het omgekeerde het geval te zijn.
Ik vind het ook zo erg dat je zelfs geen vrienden om je heen hebt. Je gaf aan dat dit o.a. komt door je herbelevingen en dat je ze daardoor van je "wegjaagd". Heb ik dat goed begrepen of niet? (verbeter me alsjeblieft als ik het mis heb
Als het allemaal teveel oploopt, spanning , te veel triggers dan komt er een hele nare boosheid . Ik ga schreeuwen maar vooral het persoonlijk maken.
Diegene heeft vaak iets kleins niet oke gedaan maar het is een trigger van een trauma en dan ga ik los op diegene en dat is buitenproportioneel en vooral het persoonlijk maken jaagt mensen weg.
En dat is niet onterecht en of begrijpelijk!
Het vervelende/ frustrerende is dat ik er op zo n moment echt geen controle over heb. Trauma neemt het over. Dat klinkt als geen verantwoordelijkheid willen nemen maar dat is het echt niet! Ik haat dit stuk van mij ! Ik ben zo helemaal niet!
Achteraf als de bui overgewaaid is kun je prima met mij in gesprek en voel ik me ook echt schuldig en mijn excuses zijn oprecht. Maar daar heb je niet zoveel aan als je net van alles naar je hoofd hebt gekregen!
Er zijn ook mensen om andere redenen vertrokken hoor , waar ik geen schuld aan heb. Maar dit is een terugkerend iets wat vooral de laatste 7 jaar een deel van mij is. En helaas niet gelukt om iets te vinden om dit nare gedrag te veranderen.
Ik heb begrip maar tegelijkertijd is het ook frusterend omdat ik niet in staat ben dit te veranderen. Het overkomt mij ook echt ! Hoe slap dit ook klinkt
En in periodes van extreme spanning gebeurd dit nog wel eens.
Toen mijn zoon nog bij mij woonde had ik hier nog nauwelijks last van. Heel af en toe. Hij heeft dus wel 2 of 3 keer een bui meegemaakt . Zijn vertrek heeft enorm veel trauma's wakker gemaakt en sindsdien komt dit ook vaker voor.
Ik schaam me er diep voor. Het is niet wie ik ben. Boos , oke, maar niet in deze mate en op deze manier.
Het is wel een deel van mij en dat krijg je er wel bij. Begeleider kan er best goed mee omgaan . Maar ook hij vindt het lastig . Hij weet wel de gebruiksaanwijzing die je op dat moment moet volgen zodat het het snelste weer voorbij is. En vooral ook wat je niet moet zeggen of doen.
Spannend om te posten maar ik wil een eerlijk en compleet beeld , en daar hoort dit ook bij.
De frequentie hangt af van hoeveel spanning en of gedoe er is. Maakt de ggz er weer eens een puinhoop van dan knal ik vaker. De afgelopen tijd was ik best rustig. Ik weet ff niet wanneer de laatste was.
woensdag 23 september 2026 om 12:20
Hai PabloPablo12 schreef: ↑23-09-2026 11:43Jeetje Almostdone, wat een verhaal. Dikke knuffel voor jou.
Zelf momenteel ook in traject bij ggz, gaat totaal niet lekker. Ik heb enorm veel wantrouwen en krijg voor mijn gevoel geen tijd om een vertrouwensband op te bouwen. Hulpverleners weten het niet meer en sturen me continue door wanneer het ingewikkeld wordt...
Ik word er moedeloos en wanhopig van... sorry, even van me af schrijven
Zeer herkenbaar. Hoe gek ik het ook blijf vinden op het moment dat het complex is raken ze bij de ggz in de stress / paniekmodus en nemen ze afstand en heb je niks aan ze.
Terwijl je zou zeggen... jullie zijn ggz niet de groenteboer... hoezo haken jullie af wanneer ik het ff niet meer weet en om hulp vraag? Bizar !
En ja dat maakt moedeloos en doet ook veel met vertrouwen . Ze laten daarmee zien dat ze niet betrouwbaar zijb en je niet op ze kunt rekenen . Maar dat snappen ze vervolgens niet wat ook weer heel raar is want hoezo snap je niet als je bij de ggz werkt dat als je iemand aan z n lot overlaat dat dit het vertrouwen niet doet groeien?
Heb je mensen om je heen waar je met dit bij terecht kunt ? Al was het alleen maar om van je af te praten.
Wat je eraan kunt doen ? Ik heb geen idee.
Je bent hier welkom om te schrijven , dat is misschien fijn maar geen oplossing voor je probleem .
woensdag 23 september 2026 om 12:28
Elmervrouw schreef: ↑23-09-2026 11:21Oh, zoooooo invoelbaar en begrijpelijk wat je daar schrijft, Almost. Totaal mee eens. Hier ook genoeg 'straffen' bedacht voor de daders van de ellende in mijn leven, maar uiteindelijk wil ik het liefst dat ik geen last van gevolgen meer had.
Vasthouden, letterlijk vastgehouden worden, ja, dat helpt... maar wie doet dat?
Voor iedereen hier die het nodig heeft:
Dat mis ik zo! Het kleine verdrietige , bange en in de steek gelaten meisje wil " gewoon" ff vastgehouden worden. Juist wanneer ik heel verdrietig of bang of wanhopig ben. Soms krijg ik een knuffel van begeleider , meestal een aai over mijn arm. Dat is lief maar als je heel verdrietig bent dan mis ik dat. Ik heb er wel eens , terwijl ik op dat moment volledig overstuur was piepend om gevraagd. Wil je me alsjeblieft heel ff vasthouden ?
Ik begrijp de terughoudendheid van begeleider hoor. De lijn van grensoverschrijdend is dun . Wat is nog gepast en wat niet meer? ( al zal dit ook nog per persoon verschillen)
En ook al denk ik regelmatig bij een virtuele knuffel.. ja fijn maar ik wil een echte.. toch geef ik jullie er nu ook 1 . En de knuffel is zoals jij de knuffel wil en duurt ook zolang of kort zoals jij wilt
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in