Mijn euthanasie traject mogelijk triggers

Hier info over Sasha. Helaas zonder foto want nog geen plaatjesplakrecht. Kan ik eventueel bij belangstelling wel via een pb geven.

Sasha, een teefje geboren op 15-7-2021 in Roemenië. Gesteriliseerd en ingeënt. Geen medische bijzonderheden.

Sasha is een rustige middelgrote hond van ongeveer 26 kilo. Ze is zindelijk en waarschuwd je bij bv diarree door druk te gaan doen . Het lijkt op spelen maar als je bv naar de voordeur loopt of vraagt " moet je een rondje doen ?" Dan zie je dat ze hoge nood heeft.
Kleine kinderen is ze wat minder goed mee. Die gaat ze het liefst wat uit de weg. Te druk en onvoorspelbaar. Sowieso geeft ze zelf wel aan of ze op dat moment zin heeft om geaaid te worden door een vreemde op straat. Dan neemt ze afstand.
Andere honden vindt ik lastig omdat het echt van de andere hond afhangt. Ze kan best met veel andere honden maar er zit geen logica in als bv zwarte honden vindt ze niet leuk. Hele kleine hondjes heeft ze niet veel mee. Is ze samen met een vriendje of vriendinnetje dat is ze ineens heel stoer.. bondje en samen tegen de ander. Heeft vriendje of vriendinnetje contactcmet een andere hond en Sasha komt erbij dan is het een jaloerse bitch. Dan houdt ik de lijn kort.
Los kan , soms heeft ze een baldadige bui en kijkt ze wel maar komt niet. Uitdagen. Op dat moment niet altijd fijn maar eigenlijk vindt ik het wel leuk een stukje baldadigheid.
Tijdens wandelen heeft ze een " obsessie" voor open deuren. Van huizen, schuren, auto, pakjetbezorgers ze " moet" ff kijken. Afhankelijk van de situatie mag dat. Ze kan een knuffel , of nog beter een snackje , dan erg waarderen.

Sasha kan in de auto . Bij mij was ze dat maar heel af en toe dus dan wel ff onzeker.
Sasha kan prima een aantal uren alleen zijn. Ik ben erg veel thuis dus ze is behoorlijk verwend.

Sasha kan er erg van genieten als de deur naar tuin of balkon open staat en ze lekker in de tuin of op balkon kan liggen en de boel ook een beetje in de gaten houdt. In mijn vorige huis groef ze wel kuilen in de tuin..Was ze altijd erg trots op

Uitlaten ..ik laat haar 3 keer per dag " goed" uit. Afhankelijk van het weer en wat Sasha zelf ook aangeeft is dat 20-45 min per keer. En voor de nacht nog 5-10 min.
Ik laat Sasha vaak bepalen waar we langsgaan. Binnen grens natuurlijk maar mijn idee is.. het is haar rondje dus bepaal jij maar.
Ze kan als ik de route bepaal ook duidelijk laten zien dat ze geen zin heeft . Ze blijft dan staan en kijkt in de richting die ze wel wil. Ze loopt wel mee als ik doorzet. Met frisse tegenzin.

Stofzuiger heeft ze een hekel aan. Ga ik dingen pakken om te klussen ofzo dan gaat zij al naar een rustigere plek in huis.
Ze mag bij mij op de bank. En soms ook bij mij op bed. Ze ligt dan op de andere helft op het voeteneind. Als ik naar bed ga en ik doe de slaapkamerdeur niet dicht dan is ze binnen 5 sec op haar plekje

Kaas... Sasha is gek op kaas! Maar... dunne ontlasting dus ze krijgt af en toe een heel klein stukje.
Sasha is geen hond die van ballen en stokken apporteren houdt. Lekker op een bot kauwen of andere snackjes .. daar maak je haar blij mee !

Ze is redelijk langharig dus een goede stofzuiger is aan te raden. Ze heeft de vacht van een wolf. Ook qua kleuren.
Douchen... daar heeft ze een hekel aan. Het afdrogen is wel fijn . Ook na in de regen lopen. Lekker afdrogen... heerlijk.

Sasha is mooi , echt heel vaak van mensen gehoord dat ze zo mooi is . Karakter is rustig maar zo nodig bijt ze van zich af.

Ze verdient echt een fijne plek! Mijn trouwe vriendinnetje!

ChicaHolandesa schreef: ↑

21-09-2026 12:58

Alleen even een tip mbt Sasha; Stichting Charlottes Angels.
Veel kracht gewenst omtrent alles

Dank je, ga kijken .
En dank voor je lieve woorden !

Wat heb je een leuk hondje. En fijne duidelijke omschrijving.

Heb je haar ook al op verhuisdieren geplaatst? Mijn foster honden gaf ik daar altijd een profiel en dat liep meestal best lekker. Het fijne daar aan is dat je ook alles zelf in de hand blijft houden wat betreft de communicatie met de potentiële adoptant.

Ik ga even rondvragen in mijn kring. Ik denk dat een foster sowieso wel zou lukken maar ik begrijp dat je liever meteen een adoptant wil. Dan zou ik ook zeker een profiel aanmaken bij verhuisdieren!

Trouwens ook iets wat fijn is om rekening mee te houden - gezien je mooie band met Sasha: Het kan voor veel honden fijn zijn om even hun baas te mogen besnuffelen om afscheid te kunnen nemen na het overlijden. Meestal reken je hier ongv een half uur tot een uur voor uit. Dit is iets wat je met de nieuwe adoptant zou kunnen bespreken. Sasha zal vermoedelijk gaan rouwen en hierdoor kan tijdelijk ander gedrag ontstaan. Maar afscheid nemen en rouwen is heel belangrijk om voor haar alles te kunnen verwerken. Het is ook voor een hond niet niks. Ik zou dit niet in het profiel zetten maar pas aangeven als er serieuze interesse is ivm mogelijk afschrikken.

Zo dat was een goede maar pittige dag. Begeleider, toen buddy en net een online bijeenkomst met lotgenoten .
Leerzaam, en fijn maar ook veel.

Morgen komt een kennis van vroeger op de koffie. Niks bijzonders zou je zeggen maar als je naar de laatste 7 jaar kijkt dan kom ik niet boven de 1 keer per jaar..
Dat was net in de online bijeenkomst ook weer best confronterend. Iedereen had een vrienden en familiekring om te ze te steunen. Dat is bij mij toch wel zeer beperkt. Zoals vorige week.. dan een hele belangrijke uitslag en de paar mensen die er zijn namen het voor kennisgeving aan.

Nou ja, het is wat het is. Op de viva bank zitten wel veel lieve mensen die steunen. En ja dat is zeker erg waardevol. Echt !

Misschien nog een andere tip voor je hond: verhuisdieren.nl.
Het is een bemiddelingssite voor dieren die een ander baasje nodig hebben als iemand niet meer voor zijn of haar huisdier kan zorgen. En iemand die een dier zoekt kan daar kijken, en zoeken op uiterlijk, ras, karakter, eigenschappen etc.

Mijn kat, die ik al ruim 6 jaar heb, komt daar ook vandaan. Ik wilde toen een rode kater, die nog jong was (hij was 5 mnd) en het moest een binnenkat zijn. En ik las de omschrijving van zijn karakter; nou, het klopt precies. Zo'n schatje! En zo blij mee. Hij komt uit Roemenië en zat, toen ik hem kwam ophalen, in een tijdelijk gastgezin. Echt een hele goede match.

Ik ben erg te spreken over deze site

Druk lijkt me , zo alles op 1 dag. Is dat altijd zo met begeleider en buddy, dat ze op dezelfde dag komen?

Ik wens je een goede nacht

Almostdone2 schreef: ↑

21-09-2026 21:01

net een online bijeenkomst met lotgenoten .

Is dat een lotgenotengroep voor mensen die in een euthanasietraject zitten? Lijkt me fijn voor je om daarmee te kletsen en herkenning te vinden.
Wel heel droevig inderdaad dat je dan zo op het niet hebben van een netwerk geduwd wordt en het lijkt me ook gek om jezelf te horen vertellen dat de mensen in je omgeving lauw reageren. Onvoorstelbaar.

Wat ik me nog afvroeg, Almostdone, wie is er speciaal voor jou bij jouw euthanasie? Er is natuurlijk een arts aanwezig maar is er ook iemand echt helemaal speciaal voor jou? Die, zeg maar, jouw hand vasthoudt op het moment suprème?

Sebedeüs schreef: ↑

21-09-2026 23:24

Is dat een lotgenotengroep voor mensen die in een euthanasietraject zitten? Lijkt me fijn voor je om daarmee te kletsen en herkenning te vinden.
Wel heel droevig inderdaad dat je dan zo op het niet hebben van een netwerk geduwd wordt en het lijkt me ook gek om jezelf te horen vertellen dat de mensen in je omgeving lauw reageren. Onvoorstelbaar.

Wat ik me nog afvroeg, Almostdone, wie is er speciaal voor jou bij jouw euthanasie? Er is natuurlijk een arts aanwezig maar is er ook iemand echt helemaal speciaal voor jou? Die, zeg maar, jouw hand vasthoudt op het moment suprème?

Ja is van stichting Kea waar mijn buddy ook van is.
Ja het is wel eens fijn om met lotgenoten te praten. Veel herkenning en dat mis ik en ik denk de meeste mensen in het echte leven.

Bij mijn euthanasie is het euthanasie team, dus arts en verpleegkundige en mijn begeleider wil erbij zijn. Daar ben ik hem zo verschrikkelijk dankbaar voor ! Misschien mijn buddy en directrice van mijn begeleider. Daar heb ik ook contact mee en die zet zich erg voor mij in.

Waar ik wel echt enorm tegenop zie is de laatste avond en nacht. Laatste maaltijd , alleen, hele avond en nacht alleen. Dat lijkt me echt niet fijn. Daar heb ik geen oplossing voor gevonden . Mijn begeleider werkt van 9-5 dus al zou hij willen ik denk niet dat het mag. Dat gaat echt een avond en nacht worden waar het alleen zijn er keihard zal zijn en ik heel goed ga voelen waarom ik euthanasie wil. Dat is dan het positieve eraan... ik ga vast niet twijfelen . ..

Ik moet huilen nu ik dit typ. De afgelopen 7 jaar waren zwaarder dan daarvoor maar de afgelopen 3 jaar echt bizar zwaar.
Ik ben zo intens moegestreden .

Maar ik heb wel bereikt dat ik op een humane manier mag gaan. En daar ben ik echt blij om !

ambra schreef: ↑

21-09-2026 23:10

Druk lijkt me , zo alles op 1 dag. Is dat altijd zo met begeleider en buddy, dat ze op dezelfde dag komen?

Ik wens je een goede nacht

Nee , buddy zou gisteren maar kon toch niet dus nu 2.
En vanavond de lotgenoten bijeenkomst.
Alle 3 fijn , het is ook vermoeiend want het gaat wel 3 keer over essentiële dingen .

Met begeleider en buddy het nog over orgaandonatie gehad. Ik had daar vanaf gezien omdat het een ingewikkelde procedure is en je in het ziekenhuis komt te overlijden . Ik wil heel graag in mijn eigen huis sterven. Maar nu schijnt het ook te kunnen bij euthanasie dat je thuis, in je vertrouwde omgeving in slaap wordt gebracht. Dan ga je met een IC ambulance naar het ziekenhuis. Daar krijg ik dan de dodelijke injectie en dan halen ze de organen eruit.

Oké, best mooi . Maar uiteraard kan dit ook weer niet zonder allerlei ingewikkelder procedures en er moet bv een arts aanwezig zijn en verpleegkundigen die voor euthanasie zijn. En mee willen werken aan de procedure. Ook kosten van de IC ambulance worden niet automatisch vergoed door de verzekering . En vervoer terug naar mijn huis is ook op eigen kosten. Tja... laat maar. Wat een gedoe en een giga rekening als bedankje voor mijn organen...

Ik heb mezelf beloofd dat ik geen procedures meer aan hoef te gaan waarbij je eindeloos van kastje naar de muur gaat . Dus dan maar geen organen.

Het is bij euthanasie ingewikkelder omdat er iets is met een wet dat een arts zelf nooit mag beginnen over orgaandonatie bij euthanasie. Zal wel ergens goed voor zijn.. ik haak af. Normaal maakt zoiets mij strijdvaardig . Maar nu niet meer.. ik ben op.
Echt op.
Op deze manier is het simpeler om mijn nieren op de zwarte markt te verkopen, dat levert mij geld op... ga ik niet doen natuurlijk

Elmervrouw schreef: ↑

21-09-2026 21:47

Misschien nog een andere tip voor je hond: verhuisdieren.nl.
Het is een bemiddelingssite voor dieren die een ander baasje nodig hebben als iemand niet meer voor zijn of haar huisdier kan zorgen. En iemand die een dier zoekt kan daar kijken, en zoeken op uiterlijk, ras, karakter, eigenschappen etc.

Mijn kat, die ik al ruim 6 jaar heb, komt daar ook vandaan. Ik wilde toen een rode kater, die nog jong was (hij was 5 mnd) en het moest een binnenkat zijn. En ik las de omschrijving van zijn karakter; nou, het klopt precies. Zo'n schatje! En zo blij mee. Hij komt uit Roemenië en zat, toen ik hem kwam ophalen, in een tijdelijk gastgezin. Echt een hele goede match.

Ik ben erg te spreken over deze site

Ik ken ze , hoor er wisselende ervaringen over. Goed zoals jij maar ook mindere.

De organisatie die iemand eerder noemde ziet er goed uit.

Maar verhuisdieren blijft wel een reserve.

Ik moet ineens denken aan een docu die ik een tijdje terug zag op NPO “ een goede dood”. Heb deze inmiddels een keer of 5 gezien. Heeft iemand hier deze docu ook gezien? Daar was het bij een persoon ook een stuk ingewikkelder vanwege de orgaandonatie.

TO, het maakt me verdrietig om te lezen dat je zo weinig mensen om je heen hebt. Ergens ook heel herkenbaar van bij mijn moeder destijds. Geen contact met familie, 1 vriendin die ze zelden zag en voor de rest enkel hulpverleners. Natuurlijk kwam ik wekelijks langs en probeerde ik veel contact te maken maar ik stond met regelmaat voor een gesloten deur. Dat was voor mij ook moeilijk te begrijpen. Gesloten deuren, onbeantwoorde telefoontjes… ik ben met regelmaat over de schutting geklommen of heb daar in de bosjes gelegen, wachtend op een teken van leven

Ik hoop dat je toch steun en warmte uit dit topic haalt en dat wij als een soort “digitaal netwerk” voor jou kunnen functioneren. Nogmaals, ik heb heel veel bewondering en respect voor je, hoe je dit allemaal doet

De docu de goede dood heb ik ook gezien. Was vlak nadat ik me had aangemeld bij het Expertisecentrum Euthanasie . Wat een feest der herkenning was dat ! En wat hoopte ik dat Kit Vanmechelen ook mijn psychiater zou worden. Zij heeft de jonge vrouw die orgaandonatie deed begeleid.

Wat enorm naar voor jou , PUTP , moet die periode voor jou geweest zijn. De angst en onzekerheid.
Als ik eerlijk ben denk ik dat er ook wel mensen zijn die ook bang geweest zijn dat ik mezelf van het leven had beroofd. Het is wel zo zwaar geweest dat het heel dicht bij dat punt is geweest.
Voor omgeving moet dat verschrikkelijk zijn !
Ik ben ervan overtuigd dat je moeder echt niet meer kon en ze jou en een paar anderen echt geen pijn heeft willen doen. Maar dat neemt niet weg dat het voor jou wel heel angstig en onveilig is geweest ! Vindt ik erg voor je !

Bij een vroegere vriendin - beetje uit het oog verloren over en weer - had ik dat, en anderen ook: het was niet de vraag óf haar leven vroegtijdig, door suïcide, zou eindigen, maar wanneer. Toen ik hoorde dat ze euthanasie kreeg was ik zó opgelucht voor haar en haar naaste omgeving. Het is inmiddels alweer een tijd geleden, maar het kan me nog steeds emotioneren.

Er zijn een paar anderen die ik in dezelfde periode leerde kennen maar waarmee het contact al eerder verwaterde waarvan ik me wel eens afvraag of ze er nog zijn. Ik denk eerlijk gezegd niet allemaal en dat vind ik heel verdrietig. Ik ben die periode waarin onze paden elkaar kruisten redelijk goed uit gekomen, maar dat is niet mijn verdienste als in dat ik dingen "beter" zou hebben gedaan. Zij hadden meer/andere trauma's en problematieken die ze dag in dag uit het hoofd moesten bieden. Ik begrijp heel goed dat het veel zorgvuldigheid etc vraagt in een traject naar euthanasie, maar god, wat ben ik dankbaar voor een maatschappij waarin het kán en mensen naar een waardig einde helpt.

Almostdone het breekt mijn hart om te horen hoe eenzaam je bent. Je zou niet alleen moeten zijn op je laatste avond, en sowieso nooit tegen je wil in. Wil je ook delen in welke regio je woont?

Nog even over verhuisdieren: je hebt niet met derden te maken, het contact loopt alleen via jou en de potentiëntele adoptant. Als het goed voelt kun je afspreken op jouw voorwaarden maar geen verplichtingen oid. Je hebt alles zelf in de hand. Ik denk wel dat dit de beste optie is (zeker de moeite waard om te proberen vanwege het grote bereik).

Ik heb het balletje inmiddels opgegooid in mijn kring. Een foto van Sasha zou natuurlijk leuk zijn!

Heb je er trouwens wel eens aan gedacht om een blog te maken over jouw leven en alles waar je tegen aan loopt? Je schrijft zo helder en verwoord alles begrijpelijk voor iedereen. Het taboe onderwerp zou meer besproken moeten kunnen worden en dan loop je ook niet tegen grenzen aan met mods etc.

canis-felis schreef: ↑

22-09-2026 10:52

Bij een vroegere vriendin - beetje uit het oog verloren over en weer - had ik dat, en anderen ook: het was niet de vraag óf haar leven vroegtijdig, door suïcide, zou eindigen, maar wanneer. Toen ik hoorde dat ze euthanasie kreeg was ik zó opgelucht voor haar en haar naaste omgeving. Het is inmiddels alweer een tijd geleden, maar het kan me nog steeds emotioneren.

Er zijn een paar anderen die ik in dezelfde periode leerde kennen maar waarmee het contact al eerder verwaterde waarvan ik me wel eens afvraag of ze er nog zijn. Ik denk eerlijk gezegd niet allemaal en dat vind ik heel verdrietig. Ik ben die periode waarin onze paden elkaar kruisten redelijk goed uit gekomen, maar dat is niet mijn verdienste als in dat ik dingen "beter" zou hebben gedaan. Zij hadden meer/andere trauma's en problematieken die ze dag in dag uit het hoofd moesten bieden. Ik begrijp heel goed dat het veel zorgvuldigheid etc vraagt in een traject naar euthanasie, maar god, wat ben ik dankbaar voor een maatschappij waarin het kán en mensen naar een waardig einde helpt.

Dat euthanasie mogelijk is is zeker een mooi iets ! Wel is er nog veel werk te doen. Er zijn veel te weinig artsen en verpleegkundigen die in een team willen bij het Expertisecentrum Euthanasie. Enorme wachtlijst.
Ook een enorm tekort aan second opinion psychiaters en SCEN artsen. Dit maakt dat het traject onmenselijk lang duurt. En veel het niet volhouden en dat is niet zo gek als het 2.5 jaar of langer duurt.

In juni zijn de voorwaarden nog meer aangescherpt. Het doel is dat er meer psychiaters komen die euthanasie als optie zien. Meer psychiaters maakt het traject korter. Dat klopt maar tot die psychiaters er daadwerkelijk zijn duurt het traject nog weer langer omdat er extra stappen gezet moeten worden.
Volgend jaar nog weer een extra aanscherping. Mooi voor de hele lange termijn ( als het idd zo werkt dat er meer psychiaters komen ) maar tot die tijd is het nog meer ondraaglijk geworden.

En verreweg het grootste gedeelte wordt afgewezen ! Uit mijn hoofd 80-90%!
Dat is best een risico als je het traject start. En als je toestemming krijgt dan is je leven ook echt heel erg zwaar en kut enz.

Dus ja, prachtig dat het in NL kan maar wat is er nog veel te doen !

Ik heb aan verschillende onderzoeken meegedaan . Ik sta in een interview in een Franse krant . Niet omdat ik nou zo mediageil ben maar om een heel klein beetje bij te dragen aan het uit de taboesfeer te krijgen.
Hier schrijven doe ik omdat het voor mezelf goed is maar zeker ook om het bespreekbaarder te maken.

Aapmetwifi schreef: ↑

22-09-2026 11:14

Almostdone het breekt mijn hart om te horen hoe eenzaam je bent. Je zou niet alleen moeten zijn op je laatste avond, en sowieso nooit tegen je wil in. Wil je ook delen in welke regio je woont?

Nog even over verhuisdieren: je hebt niet met derden te maken, het contact loopt alleen via jou en de potentiëntele adoptant. Als het goed voelt kun je afspreken op jouw voorwaarden maar geen verplichtingen oid. Je hebt alles zelf in de hand. Ik denk wel dat dit de beste optie is (zeker de moeite waard om te proberen vanwege het grote bereik).

Ik heb het balletje inmiddels opgegooid in mijn kring. Een foto van Sasha zou natuurlijk leuk zijn!

Ik ben heeeeeeeel onhandig als het om foto s plaatsen gaat .. plaatjes plakken mag ik nog niet. Ik wil je via pb mijn email adres geven en als je mij dan een mailtje stuurt dan kan ik via mail je foto's sturen. Maak gerust een nieuwe email aan , het gaat me er niet om dat ik op die manier je leven wil " binnendringen " .

Heb jij een beter idee dan lees ik dat ook graag !

Ik woon in Assen .

Aapmetwifi schreef: ↑

22-09-2026 11:17

Heb je er trouwens wel eens aan gedacht om een blog te maken over jouw leven en alles waar je tegen aan loopt? Je schrijft zo helder en verwoord alles begrijpelijk voor iedereen. Het taboe onderwerp zou meer besproken moeten kunnen worden en dan loop je ook niet tegen grenzen aan met mods etc.

Neuh...
Laatst opperde er iemand ( niet hier ) dat ik een podcast moest maken .
Ik ?
Daar gaat toch niemand naar luisteren ?

Ik schrijf hier en op Threads schrijf ik sinds een tijdje . En dat lijkt me meer dan voldoende

Je hebt helemaal gelijk dat je de ingewikkeldheid van orgaandonatie aan je voorbij laat gaan. Ik snap dat procedures belangrijk zijn maar ik snap niet dat jij de prijs moet betalen voor deze ingewikkeldheid.

Als je mocht kiezen, zou je dan de avond ervoor met een relatief onbekende willen eten en kletsen of toch liever alleen? Want wat je schetst vind ik ergens ook wel "mooi" en tekenend. Juist je eenzaamheid vertelt je dat dit een goed besluit is. Maar de avond voor je dood gezelligheid en afleiding ervaren lijkt me ook fijn en waardig.

Sebedeüs schreef: ↑

22-09-2026 13:37

Je hebt helemaal gelijk dat je de ingewikkeldheid van orgaandonatie aan je voorbij laat gaan. Ik snap dat procedures belangrijk zijn maar ik snap niet dat jij de prijs moet betalen voor deze ingewikkeldheid.

Als je mocht kiezen, zou je dan de avond ervoor met een relatief onbekende willen eten en kletsen of toch liever alleen? Want wat je schetst vind ik ergens ook wel "mooi" en tekenend. Juist je eenzaamheid vertelt je dat dit een goed besluit is. Maar de avond voor je dood gezelligheid en afleiding ervaren lijkt me ook fijn en waardig.

Het hoeft niet perse gezellig te zijn. Wat ik het liefste zou willen is samen met mijn zoon ( zijn vriendin mag er ook bij zijn ) maar goed die kans is nihil en dan het liefst mijn begeleider. Omdat hij mij inmiddels beter kent dan wie ook. Omdat ik me veilig voel bij hem. Omdat emoties kunnen. Hij heeft ook wel eens gehuild, niets mis mee. Omdat het bij hem van enorm zwarte humor naar bloedserieus kan gaan.
Maar dit is buiten de kaders van de organisatie en ik weet ook niet of hij dat überhaupt zou willen.

En dan is er nog wel iemand maar daar weet ik ook niet van of dit reëel is.

Ik ben niet bang voor verdrietig zijn maar bang dat de emoties te overweldigend gaan zijn . Niet alleen zijn lijkt me veiliger.
Normaal als ik verdrink in emoties en paniek en herbelevingen gooi ik er wat extra oxazepam in. Dat kan die avond/ nacht niet want ik moet wilsbekwaam zijn op moment van euthanasie. Dus niet enorm onder invloed van medicatie of bv drank.

Nou ja, het komt zoals het komt en ik kan mezelf hopelijk geruststellen dat het de laatste keer is en hopelijk niet dat dat juist voor paniek gaat zorgen.

Almostdone, ik hoop niet dat ik de indruk heb gewekt dat ik vind dat het nu allemaal perfect verloopt. Die kennis heb ik helemaal niet, bij die vroegere vriendin hoorde ik het toen ze er niet meer was. Misschien daarom ook die extra opluchting en emotie. Ik ben wel bij haar uitvaart geweest, maar heb het traject verder niet meegemaakt. Ik vind ook zeker dat euthanasie bij psychisch lijden uit de taboesfeer moet en een fatsoenlijk debat verdient over hoe het traject zelf menselijker gemaakt kan worden. Ik heb begrip voor het perspectief van mensen en professionals die moeite hebben met euthanasie (in algemene zin), maar ik sta uit het diepst van mijn hart voor zelfbeschikking.

canis-felis schreef: ↑

22-09-2026 15:59

Almostdone, ik hoop niet dat ik de indruk heb gewekt dat ik vind dat het nu allemaal perfect verloopt. Die kennis heb ik helemaal niet, bij die vroegere vriendin hoorde ik het toen ze er niet meer was. Misschien daarom ook die extra opluchting en emotie. Ik ben wel bij haar uitvaart geweest, maar heb het traject verder niet meegemaakt. Ik vind ook zeker dat euthanasie bij psychisch lijden uit de taboesfeer moet en een fatsoenlijk debat verdient over hoe het traject zelf menselijker gemaakt kan worden. Ik heb begrip voor het perspectief van mensen en professionals die moeite hebben met euthanasie (in algemene zin), maar ik sta uit het diepst van mijn hart voor zelfbeschikking.

Jouw reactie was prima ! Ik leg nog ff wat meer details uit. Met name in de media doen ze het nogal eens voorkomen alsof je ff een euthanasietje haalt. En dat beeld corrigeer Ik graag

Ook ik respecteer de anti euthanasie mensen die om welke reden dan ook euthanasie niet oke vinden.

Dat gaat vaak niet bepaald genuanceerd en met feiten. Het is bv moord . Of de maatschappij zou voor deze mensen moeten zorgen. Wat opzich nog niet eens zo gek bedacht is maar de praktijk is dat de maatschappij dit helemaal niet doet. Of bij religieuze redenen alleen zeggen dat het niet mag maar geen alternatief bieden. Lekker makkelijk.

Het is voor mij vergelijkbaar met abortus. Prima als je daar om bv religieuze redenen tegen bent . En dat je het zelf nooit zou doen. Maar beslis niet voor de mensen die niet in jouw God geloven. Het is jouw geloof dus de regels gelden voor jou. Niet voor mij.

Bij psychiaters gaat het er ook vaak om dat ze opgeleid zijn met het idee dat je mensen beter gaat maken. En beter is niet perse genezen maar beter dan het was. Euthanasie staat daar haaks op. En dan is er altijd nog wel weer een therapie te vinden die misschien wel aanslaat. Of een andere cocktail aan pillen, of ECT of intern of of of..
Daarbij voorbij gaan aan de wens en of draagkracht van de client. Vaak is de psychiater de regiebehandelaar en schrijft medicatie voor maar iemand anders doet de behandeling. Ze zien en of spreken de client zelden. Ze praten over de client.

Ik ben echt dankbaar en opgelucht dat ik mag gaan! Deze second opinion psychiater heeft mijn dossier en mijn woorden juist geïnterpreteerd. Godzijdank. En dan te bedenken dat ik bijna de intake niet doorgekomen was. Ze wilde mij afwijzen en ik heb toen een lading drama ( die woord voor woord waar waren ) op tafel gegooid dat ik door mocht.

Ik ken ook een casus waar iemand een behandeling van 5-10 jaar moest doen en daarna zouden ze weer kijken.
Mijn God.. 5-10 jaar!!!! Hoe wreed kun je zijn ?

En toch zit het als aansteller gezien worden door mijn familie en nog wat andere mensen diep..
Ach het gaat wel weer.. dat zit diep. Deze " stem" snoer ik de mond . Maar zo af en toe...

Ik wil niet zielig gevonden worden. Ik wil wel dat erkend word hoe beschadigd ik ben. En dat ik 40 jaar gevochten heb om eroverheen te komen. Het ligt niet aan mij ! En die erkenning is zo bizar fijn ! En maakt tegelijkertijd mij ook boos... ik wil dat mijn pijn bij de daders komt ipv bij mij . Zo werkt het niet , ik weet het.
Maar het zou wel terecht zijn

Je schrijft zo voelbaar duidelijk, Almost. Het is alsof ik kan meekijken bij je. Kostbaar. Dat wil ik gewoon even zeggen.

Pcies, wat Elmervrouw zegt, maar ik kon het niet goed verwoorden.

Almostdone

Nou wat lief Elmervrouw en Noglang ietjarig.