Relaties
alle pijlers
Relatie-armoede
zondag 27 september 2009 om 16:21
Nee, niet schrikken in Villa Kakelbont gaat het prima. Zelfs een paar weken zonder sex vanwege de besnijdenis van Mr Nilsson en mijn rugklachten overleven we wel.
Ik werd aan het denken gezet door een paar topics (deze en deze )
In het broodsmeer topic zijn er mensen die serieus zeggen het te vertikken om brood te smeren voor hun partner of het alleen doen als er iets tegenover staat. (Het kan ook gaan over het strijken van zijn overhemden, dagelijks koken of wekelijks een bloemetje meenemen, kortom iets voor de ander doen)
In het 'ongenuanceerde topic' gaat het over vrouwen wiens man er met een ander vandoor is en dat de nieuwe vriendin in kwestie in de verste verten niet kan tippen aan de in de steek gelaten partij.
Die 2 topics staan los van elkaar maar ik vraag me af of je ze echt los van elkaar kunt zien?
Volgens mij getuigt dat principieel weigeren zijn brood te smeren of het onverschillige nooit eens een bloemetje voor haar meebrengen van relatie-armoede. Wat is er moeilijk aan iets kleins doen voor de ander zodat hij / zij daar blij van wordt?
En waarom zijn zoveel mensen echt verbaasd als hun partner er 'opeens' met een (op het oog) vrolijker en leuker exemplaar vandoor gaat, terwijl ze tijdens hun relatie de ander for granted namen?
En nog een vraag die nu naar boven komt: wat maakt dat je je laat behandelen als een meubelstuk ipv die ene speciaal persoon? Waarom vragen we niet om aandacht om een verrassing om kleine attenties?
Ik werd aan het denken gezet door een paar topics (deze en deze )
In het broodsmeer topic zijn er mensen die serieus zeggen het te vertikken om brood te smeren voor hun partner of het alleen doen als er iets tegenover staat. (Het kan ook gaan over het strijken van zijn overhemden, dagelijks koken of wekelijks een bloemetje meenemen, kortom iets voor de ander doen)
In het 'ongenuanceerde topic' gaat het over vrouwen wiens man er met een ander vandoor is en dat de nieuwe vriendin in kwestie in de verste verten niet kan tippen aan de in de steek gelaten partij.
Die 2 topics staan los van elkaar maar ik vraag me af of je ze echt los van elkaar kunt zien?
Volgens mij getuigt dat principieel weigeren zijn brood te smeren of het onverschillige nooit eens een bloemetje voor haar meebrengen van relatie-armoede. Wat is er moeilijk aan iets kleins doen voor de ander zodat hij / zij daar blij van wordt?
En waarom zijn zoveel mensen echt verbaasd als hun partner er 'opeens' met een (op het oog) vrolijker en leuker exemplaar vandoor gaat, terwijl ze tijdens hun relatie de ander for granted namen?
En nog een vraag die nu naar boven komt: wat maakt dat je je laat behandelen als een meubelstuk ipv die ene speciaal persoon? Waarom vragen we niet om aandacht om een verrassing om kleine attenties?
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
zondag 27 september 2009 om 18:19
quote:mfihlo schreef op 27 september 2009 @ 17:56:
[...]
Een waarheid als een koe natuurlijk maar nog steeds enigszins aanmatigend om te concluderen dat daar de meeste relaties op stuk lopen. (nee, ik voel met niet aangesproken, ik heb een erg goed huwelijk, met een geweldige man, ik zeg het maar vast even).
Alsof mensen vroeger wel zoveel meer voor elkaar over hadden, ik geloof er niets van. Hooguit dat een vrouw meer deed voor haar man, omdat dat zo hoorde. En dat een man bloemen meebracht omdat dat zo hoorde misschien.
Vroeger gingen mensen niet scheiden om dat dat niet hoorde, omdat een vrouw vaak niet economisch zelfstandig was, omdat beiden niet beter wisten, omdat men vond dat je je lot gewoon moest dragen en niet zo moest zeuren, of weet ik veel waarom. Tegenwoordig gaan mensen makkelijker uit elkaar, dat klopt, en dus ook vaker. Dat wil nog niet zeggen dat de huwelijken vroeger beter waren.Uhu, klopt natuurlijk ook, maar wat de man bedoelde en waar ik hem wel gelijk in geef, is dat mensen tegenwoordig egoistischer zijn en dat dit niet altijd een vooruitgang is: ben IK wel gelukkig, kan IK me wel goed ontplooien, heb IK wel de carriere die ik ambieer etc, in plaats van te doen wat goed is voor het gezin of de relatie. Vroeger was de IK niet (zo) belangrijk. Tegenwoordig staat ie vaak op de eerste plaats. Soms goed, maar niet altijd.
[...]
Een waarheid als een koe natuurlijk maar nog steeds enigszins aanmatigend om te concluderen dat daar de meeste relaties op stuk lopen. (nee, ik voel met niet aangesproken, ik heb een erg goed huwelijk, met een geweldige man, ik zeg het maar vast even).
Alsof mensen vroeger wel zoveel meer voor elkaar over hadden, ik geloof er niets van. Hooguit dat een vrouw meer deed voor haar man, omdat dat zo hoorde. En dat een man bloemen meebracht omdat dat zo hoorde misschien.
Vroeger gingen mensen niet scheiden om dat dat niet hoorde, omdat een vrouw vaak niet economisch zelfstandig was, omdat beiden niet beter wisten, omdat men vond dat je je lot gewoon moest dragen en niet zo moest zeuren, of weet ik veel waarom. Tegenwoordig gaan mensen makkelijker uit elkaar, dat klopt, en dus ook vaker. Dat wil nog niet zeggen dat de huwelijken vroeger beter waren.Uhu, klopt natuurlijk ook, maar wat de man bedoelde en waar ik hem wel gelijk in geef, is dat mensen tegenwoordig egoistischer zijn en dat dit niet altijd een vooruitgang is: ben IK wel gelukkig, kan IK me wel goed ontplooien, heb IK wel de carriere die ik ambieer etc, in plaats van te doen wat goed is voor het gezin of de relatie. Vroeger was de IK niet (zo) belangrijk. Tegenwoordig staat ie vaak op de eerste plaats. Soms goed, maar niet altijd.
zondag 27 september 2009 om 18:34
Ik blijf erbij dat stellen veels te weinig praten ; als die kaken op en neer gaan gaat het nog nergens over.
En dan blijf je ergens in hangen omdat het loopt zoals het loopt, het nou eenmaal zo gaat bij jullie , je niet weet dat de ander iets anders wilt en jij ook niet durft te zeggen wat je zou willen veranderen. En zo kabbelt je leven lekker rustig voort .... geen pieken, geen dalen, gewoon een niks-mis-mee bestaan. Terwijl het misschien binnenin je partner bruist en borrelt en hij (mag ook zij zijn) ineens er van tussen gaat met de buurvrouw/ collega/ schoonzus/ oid , iemand, in ieder geval, waarvan hij beweert dat dit WARE liefde is.
Ik denk dan dat die Ware iemand is die in ieder geval aan die punten voldoet waaraan hij zich bij zijn vorige partner aan ergerde. Of het verder ook een goeie match is , daar lijkt vaak niet zo over te zijn nagedacht. Dat zo'n partner verder dan misschien geen " verbetering" is in de ogen van anderen zal dan te wijten zijn aan de gebrekkige communicatie.
Man heeft zich misschien jaren zitten ergeren aan het passief , burgerlijk thuis zitten of op visite gaan en kiest nu voor een wild feestbeest die , in tegenstelling tot eigen verzorgde vrouw , afgekloven nagels heeft, een luizig baantje en een huishouden van Jan Steen.
En dan blijf je ergens in hangen omdat het loopt zoals het loopt, het nou eenmaal zo gaat bij jullie , je niet weet dat de ander iets anders wilt en jij ook niet durft te zeggen wat je zou willen veranderen. En zo kabbelt je leven lekker rustig voort .... geen pieken, geen dalen, gewoon een niks-mis-mee bestaan. Terwijl het misschien binnenin je partner bruist en borrelt en hij (mag ook zij zijn) ineens er van tussen gaat met de buurvrouw/ collega/ schoonzus/ oid , iemand, in ieder geval, waarvan hij beweert dat dit WARE liefde is.
Ik denk dan dat die Ware iemand is die in ieder geval aan die punten voldoet waaraan hij zich bij zijn vorige partner aan ergerde. Of het verder ook een goeie match is , daar lijkt vaak niet zo over te zijn nagedacht. Dat zo'n partner verder dan misschien geen " verbetering" is in de ogen van anderen zal dan te wijten zijn aan de gebrekkige communicatie.
Man heeft zich misschien jaren zitten ergeren aan het passief , burgerlijk thuis zitten of op visite gaan en kiest nu voor een wild feestbeest die , in tegenstelling tot eigen verzorgde vrouw , afgekloven nagels heeft, een luizig baantje en een huishouden van Jan Steen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 27 september 2009 om 18:44
Ja inderdaad BGB als je niets zegt verandert er ook niets en gaat het van binnen gisten.
Wat ik ook zo erg vind is dat stellen het ook helemaal niet gezellig met elkaar maken door bijvoorbeeld wat conversatie op een terrasje of tijdens een etentje. Dan zitten ze maar te zwijgen en over elkaars schouder heen te kijken, terwijl je dan ook de gelegenheid kunt aangrijpen om elkaar beter te leren kennen en te begrijpen (en dat hoeft helemaal geen zware kost te zijn, dat kan ook met een gezellig luchtig gesprek).
Ook maken ze totaal geen grapjes meer met elkaar of dollen ze met elkaar.
Wat ik ook zo erg vind is dat stellen het ook helemaal niet gezellig met elkaar maken door bijvoorbeeld wat conversatie op een terrasje of tijdens een etentje. Dan zitten ze maar te zwijgen en over elkaars schouder heen te kijken, terwijl je dan ook de gelegenheid kunt aangrijpen om elkaar beter te leren kennen en te begrijpen (en dat hoeft helemaal geen zware kost te zijn, dat kan ook met een gezellig luchtig gesprek).
Ook maken ze totaal geen grapjes meer met elkaar of dollen ze met elkaar.
zondag 27 september 2009 om 18:46
Collega's van mijn man vinden het altijd erg opmerkelijk dat ik zoveel namen van collega's weet , of specifieke termen . Ik denk dan ; praten jullie niet over je werk thuis? Vraagt je vrouw niet hoe of wat? Komt ze nooit ergens op terug op wat je verteld hebt?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 27 september 2009 om 18:58
quote:HoiPippiLangkous schreef op 27 september 2009 @ 17:23:
[...]
Yep. Ik moet nu denken aan de beste vriend van Mr N. Terwijl wij samen knus en burgerlijk werden, was Vriend lekker aan het feesten en beesten. Soms gingen we nog wel mee (Mr N. vaker dan ik ) maar we bleven ook graag het weekend samen thuis. Dan at Vriend lekker mee, ging hij de kroeg in en wij met een filmpje (video toen nog) op de bank.
Tijdens zo'n etentje zei ik tegen Vriend: 'Je zult ons wel vreselijk saai vinden'. Zijn antwoord: 'Ik ben stinkend jaloers, wat jij saai noemt, noem ik gelukkig' En toen kregen we een heel verhaal over hoe mooi hij ons samen vond en hoe lief voor elkaar.
Vriend leeft niet meer (zelfmoord) en altijd als ik aan hem denk, denk ik ook altijd aan deze avond en wat hij zei. Dat maakt me dankbaar en doet me beseffen dat je moet geven. Want door te geven ontvang je en heb je meer te geven dus meer te ontvangen and so on.Wat heftig zeg, en ook op een positieve manier confronterend. Zo merk je inderdaad dat niets vanzelfsprekend is, ik hoop dat ik dat gevoel van dankbaarheid altijd kan blijven ervaren. Zodat ik altijd 'voorzichtig' (weet even het goede woord niet) blijf omgaan met wat ik heb en het niet zomaar weggooi voor iets wat beter of leuker lijkt. En dat mijn vriend dat ook zo ziet
[...]
Yep. Ik moet nu denken aan de beste vriend van Mr N. Terwijl wij samen knus en burgerlijk werden, was Vriend lekker aan het feesten en beesten. Soms gingen we nog wel mee (Mr N. vaker dan ik ) maar we bleven ook graag het weekend samen thuis. Dan at Vriend lekker mee, ging hij de kroeg in en wij met een filmpje (video toen nog) op de bank.
Tijdens zo'n etentje zei ik tegen Vriend: 'Je zult ons wel vreselijk saai vinden'. Zijn antwoord: 'Ik ben stinkend jaloers, wat jij saai noemt, noem ik gelukkig' En toen kregen we een heel verhaal over hoe mooi hij ons samen vond en hoe lief voor elkaar.
Vriend leeft niet meer (zelfmoord) en altijd als ik aan hem denk, denk ik ook altijd aan deze avond en wat hij zei. Dat maakt me dankbaar en doet me beseffen dat je moet geven. Want door te geven ontvang je en heb je meer te geven dus meer te ontvangen and so on.Wat heftig zeg, en ook op een positieve manier confronterend. Zo merk je inderdaad dat niets vanzelfsprekend is, ik hoop dat ik dat gevoel van dankbaarheid altijd kan blijven ervaren. Zodat ik altijd 'voorzichtig' (weet even het goede woord niet) blijf omgaan met wat ik heb en het niet zomaar weggooi voor iets wat beter of leuker lijkt. En dat mijn vriend dat ook zo ziet
zondag 27 september 2009 om 19:05
quote:iris1969 schreef op 27 september 2009 @ 18:52:
Al moet ik wel zeggen dat als je thuis een gesloten oester (m/v) hebt zitten het vaak heel lastig is om het gesprek gaande te houden of je problemen goed uit te praten...O, dat zal best. Maar als iemand bepaald geen open boek is, dan leer je toch vanzelf een soort van braille, zeg maar?
Al moet ik wel zeggen dat als je thuis een gesloten oester (m/v) hebt zitten het vaak heel lastig is om het gesprek gaande te houden of je problemen goed uit te praten...O, dat zal best. Maar als iemand bepaald geen open boek is, dan leer je toch vanzelf een soort van braille, zeg maar?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 27 september 2009 om 19:12
Inderdaad na een tijdje leer je iemands handleiding wel kennen en weet je ook wanneer je wel en wanneer je niet met een bepaald onderwerp kunt aankomen en hoe je het moet aankleden.
Als je verder een goede relatie hebt heb je dit er zeker voor over, maar als de relatie toch al zo-zo is geven veel mensen er dan toch eerder de brui aan dan wanneer het praten makkelijker gaat.
Als je verder een goede relatie hebt heb je dit er zeker voor over, maar als de relatie toch al zo-zo is geven veel mensen er dan toch eerder de brui aan dan wanneer het praten makkelijker gaat.
zondag 27 september 2009 om 19:14
Dorinke, ja het is wel heftig maar inderdaad heel positief ook.
Verder eens met BGB.
Iris, mijn man is ook geen prater. Wij zijn dus zo'n stel dat lekker kan zwijgen op een terras Soms lastig, soms zooo lekker relaxed dat het niet altijd maar móet dat communiceren
Verder eens met BGB.
Iris, mijn man is ook geen prater. Wij zijn dus zo'n stel dat lekker kan zwijgen op een terras Soms lastig, soms zooo lekker relaxed dat het niet altijd maar móet dat communiceren
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
zondag 27 september 2009 om 19:38
quote:Marahbloem schreef op 27 september 2009 @ 18:19:
[...]
Uhu, klopt natuurlijk ook, maar wat de man bedoelde en waar ik hem wel gelijk in geef, is dat mensen tegenwoordig egoistischer zijn en dat dit niet altijd een vooruitgang is: ben IK wel gelukkig, kan IK me wel goed ontplooien, heb IK wel de carriere die ik ambieer etc, in plaats van te doen wat goed is voor het gezin of de relatie. Vroeger was de IK niet (zo) belangrijk. Tegenwoordig staat ie vaak op de eerste plaats. Soms goed, maar niet altijd.Ze zijn niet egoistischer, maar ze handelen er meer naar. Vroegah waren ze denk ik net zo vaak ontevreden. Dan werden ze depressief, kregen ze kwalen of werden ze gewoon chronisch chaggerijnig. Nu gaan ze weg.
[...]
Uhu, klopt natuurlijk ook, maar wat de man bedoelde en waar ik hem wel gelijk in geef, is dat mensen tegenwoordig egoistischer zijn en dat dit niet altijd een vooruitgang is: ben IK wel gelukkig, kan IK me wel goed ontplooien, heb IK wel de carriere die ik ambieer etc, in plaats van te doen wat goed is voor het gezin of de relatie. Vroeger was de IK niet (zo) belangrijk. Tegenwoordig staat ie vaak op de eerste plaats. Soms goed, maar niet altijd.Ze zijn niet egoistischer, maar ze handelen er meer naar. Vroegah waren ze denk ik net zo vaak ontevreden. Dan werden ze depressief, kregen ze kwalen of werden ze gewoon chronisch chaggerijnig. Nu gaan ze weg.
zondag 27 september 2009 om 19:44
quote:HoiPippiLangkous schreef op 27 september 2009 @ 16:21:
Waarom vragen we niet om aandacht om een verrassing om kleine attenties?Dan is de lol er natuurlijk vanaf. Als ik moet vragen of hij een keertje bloemen meebrengt ,en hij doet het dan, wat is het dan nog waard....? Het gaat toch niet om de bloemen, maar om het feit dat dat spontaan bij hemzelf opkomt?
Waarom vragen we niet om aandacht om een verrassing om kleine attenties?Dan is de lol er natuurlijk vanaf. Als ik moet vragen of hij een keertje bloemen meebrengt ,en hij doet het dan, wat is het dan nog waard....? Het gaat toch niet om de bloemen, maar om het feit dat dat spontaan bij hemzelf opkomt?
zondag 27 september 2009 om 19:44
quote:HoiPippiLangkous schreef op 27 september 2009 @ 16:21:
Waarom vragen we niet om aandacht om een verrassing om kleine attenties?Dan is de lol er natuurlijk vanaf. Als ik moet vragen of hij een keertje bloemen meebrengt ,en hij doet het dan, wat is het dan nog waard....? Het gaat toch niet om de bloemen, maar om het feit dat dat spontaan bij hemzelf opkomt?
Waarom vragen we niet om aandacht om een verrassing om kleine attenties?Dan is de lol er natuurlijk vanaf. Als ik moet vragen of hij een keertje bloemen meebrengt ,en hij doet het dan, wat is het dan nog waard....? Het gaat toch niet om de bloemen, maar om het feit dat dat spontaan bij hemzelf opkomt?
zondag 27 september 2009 om 19:47
quote:Margaretha2 schreef op 27 september 2009 @ 19:44:
[...]
Dan is de lol er natuurlijk vanaf. Als ik moet vragen of hij een keertje bloemen meebrengt ,en hij doet het dan, wat is het dan nog waard....? Het gaat toch niet om de bloemen, maar om het feit dat dat spontaan bij hemzelf opkomt?Ben ik niet met je eens. Als mijn man boodschappen gaat doen en vraagt of ie nog wat voor me mee moet nemen, vind ik het heel leuk om te zeggen 'nou bosje bloemen zou leuk zijn". Dat bedoeld ie dan natuurlijk niet, maar ik krijg ze lekker wel. En dat staat heel gezellig
[...]
Dan is de lol er natuurlijk vanaf. Als ik moet vragen of hij een keertje bloemen meebrengt ,en hij doet het dan, wat is het dan nog waard....? Het gaat toch niet om de bloemen, maar om het feit dat dat spontaan bij hemzelf opkomt?Ben ik niet met je eens. Als mijn man boodschappen gaat doen en vraagt of ie nog wat voor me mee moet nemen, vind ik het heel leuk om te zeggen 'nou bosje bloemen zou leuk zijn". Dat bedoeld ie dan natuurlijk niet, maar ik krijg ze lekker wel. En dat staat heel gezellig
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zondag 27 september 2009 om 19:53
quote:Margaretha2 schreef op 27 september 2009 @ 19:44:
[...]
Dan is de lol er natuurlijk vanaf. Als ik moet vragen of hij een keertje bloemen meebrengt ,en hij doet het dan, wat is het dan nog waard....? Het gaat toch niet om de bloemen, maar om het feit dat dat spontaan bij hemzelf opkomt?
Da's net zoiets als niets tegen de tandarts zeggen als hij vraagt of je klachten hebt, omdat je vindt dat hij dat zo moet kunnen zien.
Als we uitgaan van de mensen die we kennen, of van wat we lezen of uit films zien oid dan is de kans groot dat je op een bepaalde manier handelt ( of juist niet ) omdat je denkt dat het zo hoort, dat dat is wat vrouwen ( of mannen ) willen. Als mijn man mij zou willen verrassen met chocola ( zo lekker standaard voor vrouwen, toch? )dan zou ik de volgende keer wel een voorzetje geven door te zeggen dat ik erg van bloemen houd, bijvoorbeeld.
[...]
Dan is de lol er natuurlijk vanaf. Als ik moet vragen of hij een keertje bloemen meebrengt ,en hij doet het dan, wat is het dan nog waard....? Het gaat toch niet om de bloemen, maar om het feit dat dat spontaan bij hemzelf opkomt?
Da's net zoiets als niets tegen de tandarts zeggen als hij vraagt of je klachten hebt, omdat je vindt dat hij dat zo moet kunnen zien.
Als we uitgaan van de mensen die we kennen, of van wat we lezen of uit films zien oid dan is de kans groot dat je op een bepaalde manier handelt ( of juist niet ) omdat je denkt dat het zo hoort, dat dat is wat vrouwen ( of mannen ) willen. Als mijn man mij zou willen verrassen met chocola ( zo lekker standaard voor vrouwen, toch? )dan zou ik de volgende keer wel een voorzetje geven door te zeggen dat ik erg van bloemen houd, bijvoorbeeld.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 27 september 2009 om 19:57
quote:Margaretha2 schreef op 27 september 2009 @ 19:44:
[...]
Dan is de lol er natuurlijk vanaf. Als ik moet vragen of hij een keertje bloemen meebrengt ,en hij doet het dan, wat is het dan nog waard....? Het gaat toch niet om de bloemen, maar om het feit dat dat spontaan bij hemzelf opkomt?Maar wat is spontaan? Voor mijn vriend is het inmiddels duidelijk dat ik chocolade heerlijk vind. En om de zoveel tijd koopt hij zomaar iets lekkers van chocolade voor mij (zelf probeer ik me nl altijd te beheersen, haha). Zo heb ik net een heerlijke door hem-gekochte chocolademuffin gehad Is dat dan spontaan? Eigenlijk niet, omdat ik het er vaak over heb maar tóch vind ik het hartstikke lief dat hij af en toe zoiets koopt.
[...]
Dan is de lol er natuurlijk vanaf. Als ik moet vragen of hij een keertje bloemen meebrengt ,en hij doet het dan, wat is het dan nog waard....? Het gaat toch niet om de bloemen, maar om het feit dat dat spontaan bij hemzelf opkomt?Maar wat is spontaan? Voor mijn vriend is het inmiddels duidelijk dat ik chocolade heerlijk vind. En om de zoveel tijd koopt hij zomaar iets lekkers van chocolade voor mij (zelf probeer ik me nl altijd te beheersen, haha). Zo heb ik net een heerlijke door hem-gekochte chocolademuffin gehad Is dat dan spontaan? Eigenlijk niet, omdat ik het er vaak over heb maar tóch vind ik het hartstikke lief dat hij af en toe zoiets koopt.
zondag 27 september 2009 om 20:25
quote:Margaretha2 schreef op 27 september 2009 @ 19:44:
[...]
Dan is de lol er natuurlijk vanaf. Als ik moet vragen of hij een keertje bloemen meebrengt ,en hij doet het dan, wat is het dan nog waard....? Het gaat toch niet om de bloemen, maar om het feit dat dat spontaan bij hemzelf opkomt?Dat je vriend niet spontaan bloemen meebrengt, betekent toch niet dat hij niet aan je denkt? Het betekent alleen dat hij dat niet verbindt aan bloemen kopen. Wie weet maakt hij een bepaalde klus niet vandaag af, omdat hij dan eerder thuis kan zijn en weet jij niet dat dát zijn spontane liefdesactie van de dag is.
[...]
Dan is de lol er natuurlijk vanaf. Als ik moet vragen of hij een keertje bloemen meebrengt ,en hij doet het dan, wat is het dan nog waard....? Het gaat toch niet om de bloemen, maar om het feit dat dat spontaan bij hemzelf opkomt?Dat je vriend niet spontaan bloemen meebrengt, betekent toch niet dat hij niet aan je denkt? Het betekent alleen dat hij dat niet verbindt aan bloemen kopen. Wie weet maakt hij een bepaalde klus niet vandaag af, omdat hij dan eerder thuis kan zijn en weet jij niet dat dát zijn spontane liefdesactie van de dag is.
zondag 27 september 2009 om 20:37
Ha, veel reacties!!! Ik vind dat sowieso wel vaak, heb daar wel moeite mee, ik vind dat het spontaan moet gebeuren of anders maar niet, ook met vriendinnen bijvoorbeeld als een vriendin zus of zo niet aanvoelt, dan kan ik er wel wat van zeggen, maar het feit dat ze er een volgende keer dan rekening mee houdt is dan alleen omdat ik het gezegd heb. Dat is minder waardevol vind ik.
Fiepje, ik vind absoluut niet dat een man persé bloemen oid mee moet nemen, mijn vader neemt nooit bloemen mee voor mijn moeder en mijn moeder neemt ook nooit wat meer voor mijn vader en ze hebben één van de gelukkigste relaties die ik ken, al decennia lang.
In mijn eigen relatie neemt mijn vriend constant kleinigheidjes, cadeautjes of attenties mee en dat vind ik erg leuk. Zou hij het niet doen, zou ik er geen problemen mee hebben, maar ik ga er niet om vragen. Net als ik niet om aandacht ga vragen. Als mijn vriend mij gewoon uit zichzelf niet de moeite waard vindt om aandacht aan te geven, dan zou ik ernstig aan de relatie gaan twijfelen, en dát zou ik dan bespreken. Hetzelfde met een verrassing, ik zie het al voor me, zeggen dat ik graag een verrassing wil en als ik er dan één krijg heel verrast gaan doen. Come on, daar trapt toch niemand in.
BGB en Dorinke
Fiepje, ik vind absoluut niet dat een man persé bloemen oid mee moet nemen, mijn vader neemt nooit bloemen mee voor mijn moeder en mijn moeder neemt ook nooit wat meer voor mijn vader en ze hebben één van de gelukkigste relaties die ik ken, al decennia lang.
In mijn eigen relatie neemt mijn vriend constant kleinigheidjes, cadeautjes of attenties mee en dat vind ik erg leuk. Zou hij het niet doen, zou ik er geen problemen mee hebben, maar ik ga er niet om vragen. Net als ik niet om aandacht ga vragen. Als mijn vriend mij gewoon uit zichzelf niet de moeite waard vindt om aandacht aan te geven, dan zou ik ernstig aan de relatie gaan twijfelen, en dát zou ik dan bespreken. Hetzelfde met een verrassing, ik zie het al voor me, zeggen dat ik graag een verrassing wil en als ik er dan één krijg heel verrast gaan doen. Come on, daar trapt toch niemand in.
BGB en Dorinke
zondag 27 september 2009 om 20:41
Oh en in het geval dat ik merk dat de relatie in het slop raakt omdat we heel druk bezig zijn met andere dingen bijvoorbeeld zou ik er zelf wat aan doen en zelf actie ondernemen ipv er over praten, dan zou ik een date night inplannen, ik zou mijn vriend meenemen voor een weekendje weg, ik zou proberen hem mijn onverdeelde aandacht te geven.
Als hij daar niet op zou reageren zou ik wel zeggen wat me dwars zit en zeggen dat ik graag meer tijd met hem door wil brengen en dat onze relatie waardevol is voor mij en ik er daarom moeite in wil steken ook als het even niet zo goed gaat.
Maar 'je geeft me zo weinig aandacht, ik wil meer aandacht', lijkt mij persoonlijk iets wat je nooit verder zal helpen.
Als hij daar niet op zou reageren zou ik wel zeggen wat me dwars zit en zeggen dat ik graag meer tijd met hem door wil brengen en dat onze relatie waardevol is voor mij en ik er daarom moeite in wil steken ook als het even niet zo goed gaat.
Maar 'je geeft me zo weinig aandacht, ik wil meer aandacht', lijkt mij persoonlijk iets wat je nooit verder zal helpen.
zondag 27 september 2009 om 20:51
Wat bedoel je met "daar trapt niemand toch in?". Ik ga niet verrast zitten doen als ik er expliciet om gevraagd heb, haha, daar krijg ik opeens Jiskefet associaties van (weet niet waarom).
Mijn punt is meer dat iemand laat merken dat hij (of zij) luistert naar wat ik vertel, of dat nou écht achteloos is ('oh, wat een mooie kleur' en daar later een keer aan denken) of met meer nadruk zoals bij een lievelingsgerecht oid. En dan denk ik dat er nog maar weinig 'spontaan' kan zijn, omdat je als het goed is bij veel dingen je voorkeur of afkeur laat merken. En dat het fijn is als de ander dat oppikt en daar rekening mee houdt of er af en toe aan denkt.
En je schrijft: 'als mijn vriend mij gewoon uit zichzelf niet de moeite waard vind om aandacht aan te geven' Dat vind ik een enorme 'invulling' ! Misschien begrijp ik je verkeerd, maar er zijn periodes waarin mijn vriend ook minder aandacht heeft. Dat kan komen door stress, of omdat hij denkt dat ik met rust gelaten wil worden, of of of. Dan is er toch niets mis mee om hierover te praten om te kijken wat er aan de hand is (als er al wat aan de hand is) en aan te geven dat je weer wat meer aandacht wil, of gezelschap? Of begrijp ik jouw voorbeelden verkeerd?
Mijn punt is meer dat iemand laat merken dat hij (of zij) luistert naar wat ik vertel, of dat nou écht achteloos is ('oh, wat een mooie kleur' en daar later een keer aan denken) of met meer nadruk zoals bij een lievelingsgerecht oid. En dan denk ik dat er nog maar weinig 'spontaan' kan zijn, omdat je als het goed is bij veel dingen je voorkeur of afkeur laat merken. En dat het fijn is als de ander dat oppikt en daar rekening mee houdt of er af en toe aan denkt.
En je schrijft: 'als mijn vriend mij gewoon uit zichzelf niet de moeite waard vind om aandacht aan te geven' Dat vind ik een enorme 'invulling' ! Misschien begrijp ik je verkeerd, maar er zijn periodes waarin mijn vriend ook minder aandacht heeft. Dat kan komen door stress, of omdat hij denkt dat ik met rust gelaten wil worden, of of of. Dan is er toch niets mis mee om hierover te praten om te kijken wat er aan de hand is (als er al wat aan de hand is) en aan te geven dat je weer wat meer aandacht wil, of gezelschap? Of begrijp ik jouw voorbeelden verkeerd?
anoniem_88075 wijzigde dit bericht op 27-09-2009 20:54
Reden: echt achteloos, niet met een stiekem doel, gewoon zonder dat je er zelf op let :)
Reden: echt achteloos, niet met een stiekem doel, gewoon zonder dat je er zelf op let :)
% gewijzigd
zondag 27 september 2009 om 20:58
Ja, natuurlijk zijn die periodes er dat respecteer ik dan of ik probeer er wat aan te doen zoals eerder beschreven, maar ik reageerde vooral op HPL's stelling 'waarom vragen we niet om aandacht, om een verrassing, om kleine attenties?'.
Dat iemand luistert naar wat je zegt en probeert wat te zoeken wat jij leuk vindt, heeft in mijn ogen echt niets te maken met ergens om vragen. Ik bedoel, dat doe ik ook als ik cadeautjes koop voor mijn ouders, vriendinnen, etc. Als mijn moeder zou aangeven dat ze het toch wel heel leuk zou vinden om elke keer dat ik op bezoek kom een cadeautje te krijgen zou ik echt geshockeerd zijn en ik zou dat zelf ook noooooooit doen.
Maar als ik zelf op het lumineuze idee kom om een cadeautje te kopen voor iemand, dan zoek ik natuurlijk wat uit waarvan ik denk dat hij dat leuk vindt.
Om 'een verrassing vragen' zou ik dus al helemaaaaal nooit doen. Het enige waar ik mijn vriend weleens om vraag is een rugmassage
Dat iemand luistert naar wat je zegt en probeert wat te zoeken wat jij leuk vindt, heeft in mijn ogen echt niets te maken met ergens om vragen. Ik bedoel, dat doe ik ook als ik cadeautjes koop voor mijn ouders, vriendinnen, etc. Als mijn moeder zou aangeven dat ze het toch wel heel leuk zou vinden om elke keer dat ik op bezoek kom een cadeautje te krijgen zou ik echt geshockeerd zijn en ik zou dat zelf ook noooooooit doen.
Maar als ik zelf op het lumineuze idee kom om een cadeautje te kopen voor iemand, dan zoek ik natuurlijk wat uit waarvan ik denk dat hij dat leuk vindt.
Om 'een verrassing vragen' zou ik dus al helemaaaaal nooit doen. Het enige waar ik mijn vriend weleens om vraag is een rugmassage
