Psyche
alle pijlers
Zo zwart.
vrijdag 16 oktober 2009 om 23:50
Lieve Viva-ers.
Ik zit er vreselijk doorheen. Voel me al een jaar ontzettend naar, de goede dagen worden steeds schaarser.
Zo verschrikkelijk zwart, zwaar. Verdriet. Pijn. Frustratie. Eenzaamheid.
Gruwelijke stemmingswisselingen. Verander steeds van mening over mezelf. Ken mezelf niet, weet niet welke kant ik op moet. Kan niet meer genieten van dingen. Alles doet zeer. Lichamelijk en geestelijk. Ik werk nog wel steeds, voor mijn ritme. Twee dagen per week. Want of ik nou in bed blijf liggen, of de deur uit ga; het gevoel blijft hetzelfde.
Dus kan ik net zo goed wat doen
De dagen dat ik niet werk, slaap ik. Huil ik, voel ik me doodziek.
Ik ben zo moe, zo verschrikkelijk moe.
Ja ik heb therapie en ja ik heb medicatie. Het is dus geen schreeuw om hulp. (of eigenlijk toch wel)
De AD die ik nu slik brengt me niet zoveel. Dus ik ga nu de prozac proberen. Iemand hier misschien ervaringen mee?
Wilde gewoon even van me af schrijven.
Ik voel me zo verschrikkelijk ongelukkig. Ik kan bijna niet meer.
Bedankt voor het lezen.
Ik zit er vreselijk doorheen. Voel me al een jaar ontzettend naar, de goede dagen worden steeds schaarser.
Zo verschrikkelijk zwart, zwaar. Verdriet. Pijn. Frustratie. Eenzaamheid.
Gruwelijke stemmingswisselingen. Verander steeds van mening over mezelf. Ken mezelf niet, weet niet welke kant ik op moet. Kan niet meer genieten van dingen. Alles doet zeer. Lichamelijk en geestelijk. Ik werk nog wel steeds, voor mijn ritme. Twee dagen per week. Want of ik nou in bed blijf liggen, of de deur uit ga; het gevoel blijft hetzelfde.
Dus kan ik net zo goed wat doen
De dagen dat ik niet werk, slaap ik. Huil ik, voel ik me doodziek.
Ik ben zo moe, zo verschrikkelijk moe.
Ja ik heb therapie en ja ik heb medicatie. Het is dus geen schreeuw om hulp. (of eigenlijk toch wel)
De AD die ik nu slik brengt me niet zoveel. Dus ik ga nu de prozac proberen. Iemand hier misschien ervaringen mee?
Wilde gewoon even van me af schrijven.
Ik voel me zo verschrikkelijk ongelukkig. Ik kan bijna niet meer.
Bedankt voor het lezen.
zondag 18 oktober 2009 om 15:19
zondag 18 oktober 2009 om 19:29
Lichtpuntjes van vandaag:
De zon door de ramen die me een beetje verwarmde.
De boslucht, de zuurstof.
Het idee dat het goed voor me is. (dat is ook goed toch?)
Ik kan het dan niet voelen en ervaren, maar ik weet ergens dat het goed voor me is.
Ofzo.
Verder veel wanhoop hier.
Het moet eruit maar weet niet hoe.
Zelfbeschadiging mag geen optie meer zijn maar is er in uiterste nood. Dat geeft wat rust.
Maar voor nu..
Wat moet ik nou?
De zon door de ramen die me een beetje verwarmde.
De boslucht, de zuurstof.
Het idee dat het goed voor me is. (dat is ook goed toch?)
Ik kan het dan niet voelen en ervaren, maar ik weet ergens dat het goed voor me is.
Ofzo.
Verder veel wanhoop hier.
Het moet eruit maar weet niet hoe.
Zelfbeschadiging mag geen optie meer zijn maar is er in uiterste nood. Dat geeft wat rust.
Maar voor nu..
Wat moet ik nou?
zondag 18 oktober 2009 om 19:37
_Sofie_ ik moet zeggen dat ik het noemenswaardig van je vindt dat ondanks je je zo voelt, toch de kracht hebt om het hier op dit forum van je af te schrijven. Hierdoor laat je zien hoe sterk je in feite bent, ook al voelt het misschien niet zo.
En zo te lezen heb je een lieve en begripvolle vriend, koester dat.
En zo te lezen heb je een lieve en begripvolle vriend, koester dat.
zondag 18 oktober 2009 om 21:14
En dan ben je dus sterk. Je hebt de moed niet opgegeven, hoe moeilijk het ook is. Het gaat niet zoals je wilt, maar dat betekent niet dat je dus niet sterk bent.
Afleiding: tv kijken idd. Films en series huren. Muziek luisteren. Misschien juist iets actievers als je er voor in bent, iets leren, zoals gitaarspelen of zo? Dat is een bepaalde periode het enige geweest waar ik me toe kon zetten. Ik zuig er nog steeds in, daar niet van, maar de tijd vloog wel voorbij tijdens het oefenen.
Afleiding: tv kijken idd. Films en series huren. Muziek luisteren. Misschien juist iets actievers als je er voor in bent, iets leren, zoals gitaarspelen of zo? Dat is een bepaalde periode het enige geweest waar ik me toe kon zetten. Ik zuig er nog steeds in, daar niet van, maar de tijd vloog wel voorbij tijdens het oefenen.
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
zondag 18 oktober 2009 om 21:19
quote:_Sofie_ schreef op 18 oktober 2009 @ 19:29:
Lichtpuntjes van vandaag:
De zon door de ramen die me een beetje verwarmde.
De boslucht, de zuurstof.
Het idee dat het goed voor me is. (dat is ook goed toch?)
Ik kan het dan niet voelen en ervaren, maar ik weet ergens dat het goed voor me is.
Ofzo.
Verder veel wanhoop hier.
Het moet eruit maar weet niet hoe.
Zelfbeschadiging mag geen optie meer zijn maar is er in uiterste nood. Dat geeft wat rust.
Maar voor nu..
Wat moet ik nou?Ja, dat is heel goed voor je!!! Knap dat je het hebt gedaan en knap dat je je realiseert dat het goed voor je is. Je mag dus heel tevreden zijn over jezelf vandaag. Zelfs al voel je het niet zo, zeg maar tegen jezelf dat je een bikkel bent!
Lichtpuntjes van vandaag:
De zon door de ramen die me een beetje verwarmde.
De boslucht, de zuurstof.
Het idee dat het goed voor me is. (dat is ook goed toch?)
Ik kan het dan niet voelen en ervaren, maar ik weet ergens dat het goed voor me is.
Ofzo.
Verder veel wanhoop hier.
Het moet eruit maar weet niet hoe.
Zelfbeschadiging mag geen optie meer zijn maar is er in uiterste nood. Dat geeft wat rust.
Maar voor nu..
Wat moet ik nou?Ja, dat is heel goed voor je!!! Knap dat je het hebt gedaan en knap dat je je realiseert dat het goed voor je is. Je mag dus heel tevreden zijn over jezelf vandaag. Zelfs al voel je het niet zo, zeg maar tegen jezelf dat je een bikkel bent!
zondag 18 oktober 2009 om 21:36
Goed zo Sofie: je bent een bikkel.
Schrijf dat hier nog maar 10 keer op.
Wat goed van je dat je naar buiten bent gegaan. Wat heerlijk dat je een vriend hebt die je van de bank trekt.
Ik heb mijn man ook meegekletst naar het bos. De kinderen hebben zich heerlijk vermaakt. Jongste liep zo dapper met zijn vergrootglas om paddestoelen te bekijken.
De zon in je bakkes.
Inderdaad heel goed voor je. Lekker in de natuur.
* nu is "so you think you can dance" op tv. Afleiding?
Schrijf dat hier nog maar 10 keer op.
Wat goed van je dat je naar buiten bent gegaan. Wat heerlijk dat je een vriend hebt die je van de bank trekt.
Ik heb mijn man ook meegekletst naar het bos. De kinderen hebben zich heerlijk vermaakt. Jongste liep zo dapper met zijn vergrootglas om paddestoelen te bekijken.
De zon in je bakkes.
Inderdaad heel goed voor je. Lekker in de natuur.
* nu is "so you think you can dance" op tv. Afleiding?
zondag 18 oktober 2009 om 21:43
Sterkte Sofie, ik wou dat ik troostende woorden voor je kon vinden van 'alles komt goed' maar ik herken de gevoelens van wanhoop en zwartheid, misschien helpt het om te weten dat je niet de enige bent?
Hopelijk helpt het je om hier van je af te schrijven zodat het niet alleen maar in je hoofd hoeft te blijven zitten maar je je gesteund kan voelen door anderen.
Hopelijk helpt het je om hier van je af te schrijven zodat het niet alleen maar in je hoofd hoeft te blijven zitten maar je je gesteund kan voelen door anderen.
maandag 19 oktober 2009 om 10:32
maandag 19 oktober 2009 om 11:52
dinsdag 20 oktober 2009 om 18:44
Sofie, meisje! Al een paar dagen lees ik als een soort indringster mee op 'jouw' forum. Het raakt mij om te lezen dat je het zo hartverscheurend moeilijk hebt. Eigenlijk was ik van plan om ook iets over mezelf te vertellen maar besloten dit niet te doen. Dit is jouw verhaal en ik vind het fijn voor je dat je hier je gevoelens kwijt kan. Je komt op mij over als een bijzondere vrouw. Als een sterke vrouw. Je diepste gevoelens beschrijven en erkennen is al een grote stap in je proces.
Hoe graag je misschien ook in 1 grote sprong naar de overkant wilt springen uit ervaring weet ik dat dit niet altijd kan, dat het ook / juist gaat om de stappen die je zet. Iedere stap is er 1.
Wat ik hoop is dat je de huisarts hebt gebeld. Want natuurlijk kun je die bellen op momenten van radeloosheid. (Zo verwoord ik het maar even als ik zo vrij mag zijn) Ja, dat is moeilijk maar zo'n telefoontje kan een volgende stap zijn.
Een liefdevolle knuffel en een heleboel zonnestralen!
Hoe graag je misschien ook in 1 grote sprong naar de overkant wilt springen uit ervaring weet ik dat dit niet altijd kan, dat het ook / juist gaat om de stappen die je zet. Iedere stap is er 1.
Wat ik hoop is dat je de huisarts hebt gebeld. Want natuurlijk kun je die bellen op momenten van radeloosheid. (Zo verwoord ik het maar even als ik zo vrij mag zijn) Ja, dat is moeilijk maar zo'n telefoontje kan een volgende stap zijn.
Een liefdevolle knuffel en een heleboel zonnestralen!
dinsdag 20 oktober 2009 om 19:02
Hee geitenkaasje.
Fijn een reactie.
Voel me zo eenzaam.
Vriendinnen werkten allemaal vandaag. Heb een stukje gewandeld en verder veel gehuild.
Uiteindelijk de huisarts niet gebeld omdat ik niet wist dat het kon/mocht.
Wat kan hij voor mij betekenen op zo'n moment? Kan hij wel iets?
Wil daar niet voor niks heen.. En wil niet weer die vraag: wat kan ik nu voor je doen.
Ik weet het gewoon niet!
Maar zou zo graag even de touwtjes uit handen willen geven..
Fijn een reactie.
Voel me zo eenzaam.
Vriendinnen werkten allemaal vandaag. Heb een stukje gewandeld en verder veel gehuild.
Uiteindelijk de huisarts niet gebeld omdat ik niet wist dat het kon/mocht.
Wat kan hij voor mij betekenen op zo'n moment? Kan hij wel iets?
Wil daar niet voor niks heen.. En wil niet weer die vraag: wat kan ik nu voor je doen.
Ik weet het gewoon niet!
Maar zou zo graag even de touwtjes uit handen willen geven..
dinsdag 20 oktober 2009 om 21:05
Dag Sofie,
Maak jezelf nu niet wijs dat je voor niets de huisarts belt. Want het is niet voor niets. Want jij bent niet niets! Nee, jij bent Sofie en je mag hulp vragen. Daar ben je mens voor en daar is helemaal niets maar dan ook niets mis mee.
Och, dat ken ik; 'wat kan ik voor jou betekenen.' Frustrerend niet?
Zal vast een goede intentie hebben maar ken het gevoel van daar niks mee kunnen. Geef anders meteen aan dat jij niet weet wat zij voor je kunnen doen. Maar dat je van hen wilt horen wat jij kunt doen om wat licht te zien en hoe de zwaarte wat draaglijker gemaakt kan worden.
Wat lees ik nu? Je hebt gehuild, dat ging eerst toch niet? Huilen is niet erg, geeft aan dat je het verdriet toelaat. Mijn moeder zei mij ooit dat tranen de ziel reinigen. Dat vond ik zo mooi!
Je bent naar buiten geweest, ook dat is een klein stapje. Vergeet nooit dat het soms met kleine stapjes gaat. Zie dat als iets positiefs en als een lichtpuntje. Zeg ook tegen jezelf dat het goed van je is. Niet focussen op wat niet lukt maar wat wel lukt. Enorm lastig, dat weet ik, maar het is echt het proberen waard. En, misschien heel gek, lach naar jezelf in de spiegel. Geef een knipoog. Want dat ben jij en jij bent bijzonder! Het klinkt allemaal zo ongelofelijk simpel en toch is dat het niet. Dat realiseer ik mij ontzettend goed. Maar wilde je toch iets meegeven.
Hoop dat je in de tussentijd al een vriendin hebt kunnen bellen of met je vriend hebt kunnen praten.
Zonnestralen!
Maak jezelf nu niet wijs dat je voor niets de huisarts belt. Want het is niet voor niets. Want jij bent niet niets! Nee, jij bent Sofie en je mag hulp vragen. Daar ben je mens voor en daar is helemaal niets maar dan ook niets mis mee.
Och, dat ken ik; 'wat kan ik voor jou betekenen.' Frustrerend niet?
Zal vast een goede intentie hebben maar ken het gevoel van daar niks mee kunnen. Geef anders meteen aan dat jij niet weet wat zij voor je kunnen doen. Maar dat je van hen wilt horen wat jij kunt doen om wat licht te zien en hoe de zwaarte wat draaglijker gemaakt kan worden.
Wat lees ik nu? Je hebt gehuild, dat ging eerst toch niet? Huilen is niet erg, geeft aan dat je het verdriet toelaat. Mijn moeder zei mij ooit dat tranen de ziel reinigen. Dat vond ik zo mooi!
Je bent naar buiten geweest, ook dat is een klein stapje. Vergeet nooit dat het soms met kleine stapjes gaat. Zie dat als iets positiefs en als een lichtpuntje. Zeg ook tegen jezelf dat het goed van je is. Niet focussen op wat niet lukt maar wat wel lukt. Enorm lastig, dat weet ik, maar het is echt het proberen waard. En, misschien heel gek, lach naar jezelf in de spiegel. Geef een knipoog. Want dat ben jij en jij bent bijzonder! Het klinkt allemaal zo ongelofelijk simpel en toch is dat het niet. Dat realiseer ik mij ontzettend goed. Maar wilde je toch iets meegeven.
Hoop dat je in de tussentijd al een vriendin hebt kunnen bellen of met je vriend hebt kunnen praten.
Zonnestralen!
