Kinderen
alle pijlers
Abortus.....
dinsdag 10 november 2009 om 20:17
Ik heb een hele lieve vriend, en op de meeste punten zijn we het altijd eens. Alleen nu ben ik verward. Ik ben onverwacht in verwachting....en hij wil alleen een abortus. Dat is alles, er is niet over te praten, hij wil geen kinderen. Hij wil alleen kinderen wanneer hij ze iets te bieden heeft, en wanneer hij er klaar voor is. Als ik besluit dit kind te houden, zal hij overwegen om bij me weg te gaan. Hij zegt dat ik niet van hem houdt als ik tegen zijn wil een beslissing maak. Mocht ik het toch willen houden zal hij me helpen bij de opvoeding, maar niet als partner, want als partner heb ik hem bedrogen.
Ik ben 23 , hij is 26, we wonen samen in een huur appartement, hij heeft een goede vaste baan, en ik een baan.
Ik ben er eigenlijk ook niet klaar voor, dit was niet gepland. Ik heb altijd gedacht dat ik pas kinderen zou krijgen als ik getrouwd zou zijn, als alles in perfecte stappen doorlopen was. Maar nu komt het onverwacht, dus echt klaar ben je er nooit op deze manier voor. Maar toch een stemmetje in mijn hoofd zegt waarom niet. Ik hou van deze jongen, we hebben alles wat ik belangrijk vindt om een kindje te kunnen bieden. Ik wil wel graag kinderen, een moeder zijn, en hem vader te zien worden.
Ik vind dit heel erg moeilijk, misschien wel gewoon door de hormonen. Ik ben misselijk in de ochtend, misselijk van geuren, heb buikpijn en merk dat mijn borsten pijn doen. Ik ben in verwachting van ons kind, en ondanks dat ik weet dat we het niet houden, ben ik toch even gelukkig. En op die momenten wil ik geen abortus meer, maar een leven zonder hem wil ik ook niet. Wat zouden jullie doen?
Ik ben 23 , hij is 26, we wonen samen in een huur appartement, hij heeft een goede vaste baan, en ik een baan.
Ik ben er eigenlijk ook niet klaar voor, dit was niet gepland. Ik heb altijd gedacht dat ik pas kinderen zou krijgen als ik getrouwd zou zijn, als alles in perfecte stappen doorlopen was. Maar nu komt het onverwacht, dus echt klaar ben je er nooit op deze manier voor. Maar toch een stemmetje in mijn hoofd zegt waarom niet. Ik hou van deze jongen, we hebben alles wat ik belangrijk vindt om een kindje te kunnen bieden. Ik wil wel graag kinderen, een moeder zijn, en hem vader te zien worden.
Ik vind dit heel erg moeilijk, misschien wel gewoon door de hormonen. Ik ben misselijk in de ochtend, misselijk van geuren, heb buikpijn en merk dat mijn borsten pijn doen. Ik ben in verwachting van ons kind, en ondanks dat ik weet dat we het niet houden, ben ik toch even gelukkig. En op die momenten wil ik geen abortus meer, maar een leven zonder hem wil ik ook niet. Wat zouden jullie doen?
woensdag 11 november 2009 om 14:56
Alleen de lusten en niet de lasten... typisch! Heel hard van weg rennen als je t mij vraagt, nu ben je nog jong, geef zo'n man niet de beste jaren van je leven. Misschien kom ik wat scherp uit de hoek, het is zeer zeker niet de bedoeling om je van slag te maken maar dit komt voort uit het feit dat ik het verdriet van mijn zus wekelijks mee moet maken, en dat al jaren.
woensdag 11 november 2009 om 15:50
quote:NoYo schreef op 11 november 2009 @ 14:56:
Alleen de lusten en niet de lasten... typisch! Heel hard van weg rennen als je t mij vraagt, nu ben je nog jong, geef zo'n man niet de beste jaren van je leven. Misschien kom ik wat scherp uit de hoek, het is zeer zeker niet de bedoeling om je van slag te maken maar dit komt voort uit het feit dat ik het verdriet van mijn zus wekelijks mee moet maken, en dat al jaren.
Is dit niet een beetje overdreven?
Ze moet hem gelijk verlaten omdat jou zus dat heeft meegemaakt?
Zijn eerste reactie was niet lekker nee, maar je weet helemaal niet hoe hij er nu tegenover staat.
Alleen de lusten en niet de lasten... typisch! Heel hard van weg rennen als je t mij vraagt, nu ben je nog jong, geef zo'n man niet de beste jaren van je leven. Misschien kom ik wat scherp uit de hoek, het is zeer zeker niet de bedoeling om je van slag te maken maar dit komt voort uit het feit dat ik het verdriet van mijn zus wekelijks mee moet maken, en dat al jaren.
Is dit niet een beetje overdreven?
Ze moet hem gelijk verlaten omdat jou zus dat heeft meegemaakt?
Zijn eerste reactie was niet lekker nee, maar je weet helemaal niet hoe hij er nu tegenover staat.
woensdag 11 november 2009 om 15:50
Eerst en vooral wil ik je even een knuffel geven, want die kun je nu vast wel gebruiken... Je voelt je vast heel eenzaam nu, want hoeveel reacties hier ook komen, je zal het uiteindelijk zelf moeten beslissen.... Ik ben helaas wat je noemt een 'ervaringsdeskundige'. Het hoe en wat van mijn situatie doet hier niet ter zake, maar ik heb voor een abortus gekozen. Het was de moeilijkste beslissing in mijn leven, maar wel 1 waar ik achter stond. Mijn man steunde me, maar hij had me ook gesteund als ik een andere beslissing had gemaakt.
Deze zwangerschap verandert je leven hoe dan ook, wat je ook beslist. Je krijgt of een kind (en dat is voor het leven), of je ondergaat een abortus (en dat is ook voor het leven). Ik had persoonlijk liever spijt in mijn leven van een abortus dan van een kind. Dat vond ik voor het kind veel erger, om zo op te groeien, daar kon ik niet mee leven.
Het moet hoe dan ook jouw keuze zijn, al is het wel fijn als de vader op een constructieve manier probeert mee te denken en mee te leven. Probeer ook eens op langere termijn te denken (hoe zou het over 5, 10 jaar zijn?) en niet alleen op korte termijn ('de baby'). Hoe moeilijk nu ook, maar probeer gevoel en verstand op 1 lijn te krijgen. Volgens mij kan je met beide beslissingen prima leven, kind of geen kind, maar je moet naar je gevoel luisteren... Heb je een kinderwens of niet? Ik had al kleine baby thuis en geen tweede kinderwens, dat maakt de situatie wel anders... Soms hoor je ook dat zwanger worden na een abortus ineens niet meer zo vlot lukt. Stel nou dat jullie over 5 jaar wèl een kindje wensen en het lukt niet meer, ga je dan niet eeuwig spijt hebben?
Medisch gezien is een abortus overigens niet zwaar of pijnlijk, het is in 5 minuten gebeurd. Je kan de dag erna gewoon weer aan het werk. Wat ik wel onderschat had, was de hormonenval daarna. De hormonen gieren door je lijf en dat wordt in 1 keer onderbroken. Fijn dat ik de volgende dag niet meer misselijk was, maar ik ben toch nog een week of 2 erg labiel geweest door de hormonen.
Sterkte meid, wat je ook beslist, laat het JOUW keuze zijn! Jij moet ermee verder leven....
Deze zwangerschap verandert je leven hoe dan ook, wat je ook beslist. Je krijgt of een kind (en dat is voor het leven), of je ondergaat een abortus (en dat is ook voor het leven). Ik had persoonlijk liever spijt in mijn leven van een abortus dan van een kind. Dat vond ik voor het kind veel erger, om zo op te groeien, daar kon ik niet mee leven.
Het moet hoe dan ook jouw keuze zijn, al is het wel fijn als de vader op een constructieve manier probeert mee te denken en mee te leven. Probeer ook eens op langere termijn te denken (hoe zou het over 5, 10 jaar zijn?) en niet alleen op korte termijn ('de baby'). Hoe moeilijk nu ook, maar probeer gevoel en verstand op 1 lijn te krijgen. Volgens mij kan je met beide beslissingen prima leven, kind of geen kind, maar je moet naar je gevoel luisteren... Heb je een kinderwens of niet? Ik had al kleine baby thuis en geen tweede kinderwens, dat maakt de situatie wel anders... Soms hoor je ook dat zwanger worden na een abortus ineens niet meer zo vlot lukt. Stel nou dat jullie over 5 jaar wèl een kindje wensen en het lukt niet meer, ga je dan niet eeuwig spijt hebben?
Medisch gezien is een abortus overigens niet zwaar of pijnlijk, het is in 5 minuten gebeurd. Je kan de dag erna gewoon weer aan het werk. Wat ik wel onderschat had, was de hormonenval daarna. De hormonen gieren door je lijf en dat wordt in 1 keer onderbroken. Fijn dat ik de volgende dag niet meer misselijk was, maar ik ben toch nog een week of 2 erg labiel geweest door de hormonen.
Sterkte meid, wat je ook beslist, laat het JOUW keuze zijn! Jij moet ermee verder leven....
woensdag 11 november 2009 om 15:58
quote:VivaMarlies schreef op 11 november 2009 @ 15:50:
Eerst en vooral wil ik je even een knuffel geven, want die kun je nu vast wel gebruiken... Je voelt je vast heel eenzaam nu, want hoeveel reacties hier ook komen, je zal het uiteindelijk zelf moeten beslissen.... Ik ben helaas wat je noemt een 'ervaringsdeskundige'. Het hoe en wat van mijn situatie doet hier niet ter zake, maar ik heb voor een abortus gekozen. Het was de moeilijkste beslissing in mijn leven, maar wel 1 waar ik achter stond. Mijn man steunde me, maar hij had me ook gesteund als ik een andere beslissing had gemaakt.
Deze zwangerschap verandert je leven hoe dan ook, wat je ook beslist. Je krijgt of een kind (en dat is voor het leven), of je ondergaat een abortus (en dat is ook voor het leven). Ik had persoonlijk liever spijt in mijn leven van een abortus dan van een kind. Dat vond ik voor het kind veel erger, om zo op te groeien, daar kon ik niet mee leven.
Het moet hoe dan ook jouw keuze zijn, al is het wel fijn als de vader op een constructieve manier probeert mee te denken en mee te leven. Probeer ook eens op langere termijn te denken (hoe zou het over 5, 10 jaar zijn?) en niet alleen op korte termijn ('de baby'). Hoe moeilijk nu ook, maar probeer gevoel en verstand op 1 lijn te krijgen. Volgens mij kan je met beide beslissingen prima leven, kind of geen kind, maar je moet naar je gevoel luisteren... Heb je een kinderwens of niet? Ik had al kleine baby thuis en geen tweede kinderwens, dat maakt de situatie wel anders... Soms hoor je ook dat zwanger worden na een abortus ineens niet meer zo vlot lukt. Stel nou dat jullie over 5 jaar wèl een kindje wensen en het lukt niet meer, ga je dan niet eeuwig spijt hebben?
Medisch gezien is een abortus overigens niet zwaar of pijnlijk, het is in 5 minuten gebeurd. Je kan de dag erna gewoon weer aan het werk. Wat ik wel onderschat had, was de hormonenval daarna. De hormonen gieren door je lijf en dat wordt in 1 keer onderbroken. Fijn dat ik de volgende dag niet meer misselijk was, maar ik ben toch nog een week of 2 erg labiel geweest door de hormonen.
Sterkte meid, wat je ook beslist, laat het JOUW keuze zijn! Jij moet ermee verder leven....
Ben ik het niet mee eens. Ik vond het erg pijnlijk. Nou was bij mij alleen de baarmoedermond verdoofd en verder niks (omdat ze zeiden dat het zou voelen als een heftige ongesteldheid en dat het wat trekkerig kon voelen). Op het moment dat het gebeurde deed het echt erg veel pijn. Dat heb ik ook aangegeven. Reactie van de artsen? "Had je maar verdoving moeten nemen".
Nadat het achter de rug was (duurt inderdaad een minuut of 5 tot 10) vroeg de mannelijke arts of ik zelf naar de "bijkomkamer" kon lopen. Hij wierp één blik op mijn gezicht en zei vervolgens: "Ik rijd je wel" (in een rolstoel), ik was anders ter plekke flauwgevallen.
Ik heb denk ik wel 1,5 tot 2 uur liggen bijkomen omdat ik me zo slap voelde... Dus ik vind het wel degelijk iets voorstellen en ik vond het ook een erg vervelend iets om te ondergaan...
Eerst en vooral wil ik je even een knuffel geven, want die kun je nu vast wel gebruiken... Je voelt je vast heel eenzaam nu, want hoeveel reacties hier ook komen, je zal het uiteindelijk zelf moeten beslissen.... Ik ben helaas wat je noemt een 'ervaringsdeskundige'. Het hoe en wat van mijn situatie doet hier niet ter zake, maar ik heb voor een abortus gekozen. Het was de moeilijkste beslissing in mijn leven, maar wel 1 waar ik achter stond. Mijn man steunde me, maar hij had me ook gesteund als ik een andere beslissing had gemaakt.
Deze zwangerschap verandert je leven hoe dan ook, wat je ook beslist. Je krijgt of een kind (en dat is voor het leven), of je ondergaat een abortus (en dat is ook voor het leven). Ik had persoonlijk liever spijt in mijn leven van een abortus dan van een kind. Dat vond ik voor het kind veel erger, om zo op te groeien, daar kon ik niet mee leven.
Het moet hoe dan ook jouw keuze zijn, al is het wel fijn als de vader op een constructieve manier probeert mee te denken en mee te leven. Probeer ook eens op langere termijn te denken (hoe zou het over 5, 10 jaar zijn?) en niet alleen op korte termijn ('de baby'). Hoe moeilijk nu ook, maar probeer gevoel en verstand op 1 lijn te krijgen. Volgens mij kan je met beide beslissingen prima leven, kind of geen kind, maar je moet naar je gevoel luisteren... Heb je een kinderwens of niet? Ik had al kleine baby thuis en geen tweede kinderwens, dat maakt de situatie wel anders... Soms hoor je ook dat zwanger worden na een abortus ineens niet meer zo vlot lukt. Stel nou dat jullie over 5 jaar wèl een kindje wensen en het lukt niet meer, ga je dan niet eeuwig spijt hebben?
Medisch gezien is een abortus overigens niet zwaar of pijnlijk, het is in 5 minuten gebeurd. Je kan de dag erna gewoon weer aan het werk. Wat ik wel onderschat had, was de hormonenval daarna. De hormonen gieren door je lijf en dat wordt in 1 keer onderbroken. Fijn dat ik de volgende dag niet meer misselijk was, maar ik ben toch nog een week of 2 erg labiel geweest door de hormonen.
Sterkte meid, wat je ook beslist, laat het JOUW keuze zijn! Jij moet ermee verder leven....
Ben ik het niet mee eens. Ik vond het erg pijnlijk. Nou was bij mij alleen de baarmoedermond verdoofd en verder niks (omdat ze zeiden dat het zou voelen als een heftige ongesteldheid en dat het wat trekkerig kon voelen). Op het moment dat het gebeurde deed het echt erg veel pijn. Dat heb ik ook aangegeven. Reactie van de artsen? "Had je maar verdoving moeten nemen".
Nadat het achter de rug was (duurt inderdaad een minuut of 5 tot 10) vroeg de mannelijke arts of ik zelf naar de "bijkomkamer" kon lopen. Hij wierp één blik op mijn gezicht en zei vervolgens: "Ik rijd je wel" (in een rolstoel), ik was anders ter plekke flauwgevallen.
Ik heb denk ik wel 1,5 tot 2 uur liggen bijkomen omdat ik me zo slap voelde... Dus ik vind het wel degelijk iets voorstellen en ik vond het ook een erg vervelend iets om te ondergaan...
woensdag 11 november 2009 om 16:26
Waarom overdreven Beebee? Kan dit haar ook niet overkomen dan? Ik kan er gewoon niet tegen wanneer een man zo ongelofelijk egoïstisch reageert. Zijn eerste reactie heeft hij niet bijgesteld toch? Hij heeft niet eens gezegd (heb ik nergens kunnen lezen in ieder geval) dat hij misschien wat ongevoelig uit de hoek kwam maar dat ie echt niet op een kind zit te wachten. Nee, meneer gaat fluitend naar zijn werk zoals TO zegt.
Kijk, ik heb het er met mijn man ook al wel eens over gehad en er is zelfs een Boston Legal serie aan besteed; een man was van zijn vrouw af maar zij bleek achteraf zwanger te zijn. Hij wilde geen kind, en wilde zijn recht. In zijn ogen was zijn recht dat de zwangerschap zou worden beëindigt omdat er geen overeenkomst was tussen beiden partijen voor een zwangerschap. Zij wilde het kind wel houden. Natuurlijk kon de rechter nooit een vrouw dwingen een abortus te ondergaan, en dat zal ook nooit gebeuren. Maar, een man trekt wat dat betreft WEL altijd aan het kortste eind, omdat een vrouw nou eenmaal zwanger wordt. Nu is de wederhelft van TO ook de lul, hij echter heeft nog een relatie met de vrouw waarvan hij zegt te houden, hmmmm houdt hij dan wel genoeg van haar om te eisen dat ze de zwangerschap beëindigt?? In mijn optiek kan en mag hij haar nooit dwingen een abortus te plegen, en dat doet hij wel. Zij moet zich afvragen of ze wel iemand in haar leven wilt die dat van haar durft te eisen!
slechts mijn mening.
Kijk, ik heb het er met mijn man ook al wel eens over gehad en er is zelfs een Boston Legal serie aan besteed; een man was van zijn vrouw af maar zij bleek achteraf zwanger te zijn. Hij wilde geen kind, en wilde zijn recht. In zijn ogen was zijn recht dat de zwangerschap zou worden beëindigt omdat er geen overeenkomst was tussen beiden partijen voor een zwangerschap. Zij wilde het kind wel houden. Natuurlijk kon de rechter nooit een vrouw dwingen een abortus te ondergaan, en dat zal ook nooit gebeuren. Maar, een man trekt wat dat betreft WEL altijd aan het kortste eind, omdat een vrouw nou eenmaal zwanger wordt. Nu is de wederhelft van TO ook de lul, hij echter heeft nog een relatie met de vrouw waarvan hij zegt te houden, hmmmm houdt hij dan wel genoeg van haar om te eisen dat ze de zwangerschap beëindigt?? In mijn optiek kan en mag hij haar nooit dwingen een abortus te plegen, en dat doet hij wel. Zij moet zich afvragen of ze wel iemand in haar leven wilt die dat van haar durft te eisen!
slechts mijn mening.
woensdag 11 november 2009 om 16:32
quote:Tuut schreef op 10 november 2009 @ 20:45:
Het verbaast me toch: het is toch bekend dat de pil wellicht niet goed werkt bij overgeven/diarree? Dan neem je toch aanvullende maatregelen? Maar goed, je hebt niks aan gezeur achteraf. Toch heb ik het gevoel dat jij (TO) best wel wist dat je een klein risico nam en dat je dat toen hebt aangedurfd... Dus dat je het eigenlijk misschien gewoon wel wilt.Misschien ben ik mosterd, en het heeft in deze discussie geen zin, omdat TO al zwanger is, maar ingespoten zaad vóór het overgeven kan ook een zwangerschap veroorzaken. Dus zelfs al kots je een paar dagen, maar heb je vanaf de eerste dag kotsen geen seks meer kan het nog bingo zijn.
Het verbaast me toch: het is toch bekend dat de pil wellicht niet goed werkt bij overgeven/diarree? Dan neem je toch aanvullende maatregelen? Maar goed, je hebt niks aan gezeur achteraf. Toch heb ik het gevoel dat jij (TO) best wel wist dat je een klein risico nam en dat je dat toen hebt aangedurfd... Dus dat je het eigenlijk misschien gewoon wel wilt.Misschien ben ik mosterd, en het heeft in deze discussie geen zin, omdat TO al zwanger is, maar ingespoten zaad vóór het overgeven kan ook een zwangerschap veroorzaken. Dus zelfs al kots je een paar dagen, maar heb je vanaf de eerste dag kotsen geen seks meer kan het nog bingo zijn.
woensdag 11 november 2009 om 16:40
@NoYo, het beslissingsrecht van de man ligt bij de conceptie. We weten allemaal hoe kindjes worden gemaakt, mannen weten ook dat zij geen baarmoeder hebben. Dus als ze sex met iemand hebben en de bescherming is niet 100% in orde, dan WEET je wat er kan gebeuren. De verantwoordelijkheid om dit te voorkomen ligt niet alleen bij de vrouw, maar ook bij de man. Zelfs als een vrouw de pil slikt, dan kun je als man ervoor zorgen dat je op de hoogte bent van de werking ervan. Dan denk je mee als ze ziek is en de pil niet goed meer werkt, dan denk je er ook aan dat de pilstrip mee moet op vakantie en dat soort zaken. Dan valt het ook de man op of iemand haar stopweek heeft, hoe dat in zijn werk gaat, wanneer iemand een strip doorslikt. Ik vind dat je als man actief betrokken moet zijn bij de anti conceptie, ook als hij niet degene is die het anti conceptiemiddel gebruikt. Want daar ligt zijn beslissingsrecht, daar kan hij actief aan bijdragen. Als je vriendin ongepland zwanger raakt, dan is het inderdaad als man lastig om De Beslissing te kunnen nemen. Het zit nou eenmaal niet in zijn buik. Je moet er samen over praten, maar uiteindelijk beslist de vrouw over haar buik. Dat maakt de zwangerschap niet ineens haar keuze en haar verantwoordelijkheid. Ze hebben de zwangerschap samen tot stand gebracht, ze zijn beiden even verantwoordelijk. Wil een man nog geen vader worden, dan moeten mannen ook de moeite nemen om actief te voorkomen, dat ze een vrouw niet ongepland zwanger maken. En die houding zie je gewoon veel en veel te weinig bij mannen. Dus hij is niet de lul in deze situatie, hij is geen slachtoffer, hij heeft zelf net zoveel bijgedragen aan deze situatie als zij.
woensdag 11 november 2009 om 16:47
quote:Tuut schreef op 10 november 2009 @ 21:50:
[...]
Zoals TO het beschrijft heeft zij hem min of meer overgehaald om zonder condoom seks te hebben. Als je er van uit gaat dat je vriendin de pil slikt (kans op zwangerschap bij goed gebruik 1 op 1000000 vrouwen/jr), kan ik me voorstellen dat je je laat 'overhalen'. Wat niet betekent dat je instemt met een reëel verhoogde kans op zwangerschap wanneer je de pil niet correct gebruikt/deze niet werkzaam is door overgeven. Ik denk niet dat de vriend van TO hiervan op de hoogte was.
Hoe dan ook, gebeurd is gebeurd, nu is het een kwestie van de juiste beslissing nemen. En daarin moet ieder zijn eigen keuze maken, waarbij de keuze van de vrouw toch doorslaggevend is.Dit vraag ik me nu ook af. Was de vriend van Magia op de hoogte van het risico? Of heeft Magia het besluit geen condoom te gebruiken zelf gemaakt, ook al had vriend het wel gewild als hij het had geweten?
[...]
Zoals TO het beschrijft heeft zij hem min of meer overgehaald om zonder condoom seks te hebben. Als je er van uit gaat dat je vriendin de pil slikt (kans op zwangerschap bij goed gebruik 1 op 1000000 vrouwen/jr), kan ik me voorstellen dat je je laat 'overhalen'. Wat niet betekent dat je instemt met een reëel verhoogde kans op zwangerschap wanneer je de pil niet correct gebruikt/deze niet werkzaam is door overgeven. Ik denk niet dat de vriend van TO hiervan op de hoogte was.
Hoe dan ook, gebeurd is gebeurd, nu is het een kwestie van de juiste beslissing nemen. En daarin moet ieder zijn eigen keuze maken, waarbij de keuze van de vrouw toch doorslaggevend is.Dit vraag ik me nu ook af. Was de vriend van Magia op de hoogte van het risico? Of heeft Magia het besluit geen condoom te gebruiken zelf gemaakt, ook al had vriend het wel gewild als hij het had geweten?
woensdag 11 november 2009 om 16:49
quote:NoYo schreef op 11 november 2009 @ 16:26:
Waarom overdreven Beebee? Kan dit haar ook niet overkomen dan? Ik kan er gewoon niet tegen wanneer een man zo ongelofelijk egoïstisch reageert. Zijn eerste reactie heeft hij niet bijgesteld toch? Hij heeft niet eens gezegd (heb ik nergens kunnen lezen in ieder geval) dat hij misschien wat ongevoelig uit de hoek kwam maar dat ie echt niet op een kind zit te wachten. Nee, meneer gaat fluitend naar zijn werk zoals TO zegt.
Kijk, ik heb het er met mijn man ook al wel eens over gehad en er is zelfs een Boston Legal serie aan besteed; een man was van zijn vrouw af maar zij bleek achteraf zwanger te zijn. Hij wilde geen kind, en wilde zijn recht. In zijn ogen was zijn recht dat de zwangerschap zou worden beëindigt omdat er geen overeenkomst was tussen beiden partijen voor een zwangerschap. Zij wilde het kind wel houden. Natuurlijk kon de rechter nooit een vrouw dwingen een abortus te ondergaan, en dat zal ook nooit gebeuren. Maar, een man trekt wat dat betreft WEL altijd aan het kortste eind, omdat een vrouw nou eenmaal zwanger wordt. Nu is de wederhelft van TO ook de lul, hij echter heeft nog een relatie met de vrouw waarvan hij zegt te houden, hmmmm houdt hij dan wel genoeg van haar om te eisen dat ze de zwangerschap beëindigt?? In mijn optiek kan en mag hij haar nooit dwingen een abortus te plegen, en dat doet hij wel. Zij moet zich afvragen of ze wel iemand in haar leven wilt die dat van haar durft te eisen!
slechts mijn mening.
Tuurlijk, uitgerekend zij kan net als jouw zus geen kinderen op de ouderwetse manier verwekken.. die kans is wel heeeeeel erg groot. Daarnaast weten we helemaal niet of hij zn mening inmiddels heeft bijgesteld want de schrijfster heeft nog niet weer gereageerd. Tja, en fluitend na zn werk.. haar hormonen gieren momenteel door haar lichaam, zij ziet de dingen net even iets anders dan normaal.
Dan wil ik ook nog even zeggen dat nergens staat geschreven dat hij haar tot een abortus dwingt, dat wordt er hier van gemaakt. Hij heeft gezegt dat hij geen liefdes relatie meer met haar wil als ze besluit dit kind te houden. Mocht dat het geval zijn, zal hij haar bijstaan in de opvoeding, dus hij zal haar helpen. Daaruit is volgens mij op te maken dat hij boos is op haar dat dit is gebeurd.
Nogmaals, ik ben het niet eens met zijn reactie maar we weten niet wat de situatie vandaag is. Zal fijn zijn als TO even reageerd..
Waarom overdreven Beebee? Kan dit haar ook niet overkomen dan? Ik kan er gewoon niet tegen wanneer een man zo ongelofelijk egoïstisch reageert. Zijn eerste reactie heeft hij niet bijgesteld toch? Hij heeft niet eens gezegd (heb ik nergens kunnen lezen in ieder geval) dat hij misschien wat ongevoelig uit de hoek kwam maar dat ie echt niet op een kind zit te wachten. Nee, meneer gaat fluitend naar zijn werk zoals TO zegt.
Kijk, ik heb het er met mijn man ook al wel eens over gehad en er is zelfs een Boston Legal serie aan besteed; een man was van zijn vrouw af maar zij bleek achteraf zwanger te zijn. Hij wilde geen kind, en wilde zijn recht. In zijn ogen was zijn recht dat de zwangerschap zou worden beëindigt omdat er geen overeenkomst was tussen beiden partijen voor een zwangerschap. Zij wilde het kind wel houden. Natuurlijk kon de rechter nooit een vrouw dwingen een abortus te ondergaan, en dat zal ook nooit gebeuren. Maar, een man trekt wat dat betreft WEL altijd aan het kortste eind, omdat een vrouw nou eenmaal zwanger wordt. Nu is de wederhelft van TO ook de lul, hij echter heeft nog een relatie met de vrouw waarvan hij zegt te houden, hmmmm houdt hij dan wel genoeg van haar om te eisen dat ze de zwangerschap beëindigt?? In mijn optiek kan en mag hij haar nooit dwingen een abortus te plegen, en dat doet hij wel. Zij moet zich afvragen of ze wel iemand in haar leven wilt die dat van haar durft te eisen!
slechts mijn mening.
Tuurlijk, uitgerekend zij kan net als jouw zus geen kinderen op de ouderwetse manier verwekken.. die kans is wel heeeeeel erg groot. Daarnaast weten we helemaal niet of hij zn mening inmiddels heeft bijgesteld want de schrijfster heeft nog niet weer gereageerd. Tja, en fluitend na zn werk.. haar hormonen gieren momenteel door haar lichaam, zij ziet de dingen net even iets anders dan normaal.
Dan wil ik ook nog even zeggen dat nergens staat geschreven dat hij haar tot een abortus dwingt, dat wordt er hier van gemaakt. Hij heeft gezegt dat hij geen liefdes relatie meer met haar wil als ze besluit dit kind te houden. Mocht dat het geval zijn, zal hij haar bijstaan in de opvoeding, dus hij zal haar helpen. Daaruit is volgens mij op te maken dat hij boos is op haar dat dit is gebeurd.
Nogmaals, ik ben het niet eens met zijn reactie maar we weten niet wat de situatie vandaag is. Zal fijn zijn als TO even reageerd..
woensdag 11 november 2009 om 18:57
quote:NoYo schreef op 11 november 2009 @ 16:28:
Vivamarlies, jij hebt geluk dat het bij jou dan niet zo pijnlijk was. Wees daar maar blij om want bij velen is dat helemaal niet het geval hoor, zeker niet als je verder in de zwangerschap bent.
Ik heb het inderdaad niet als erg pijnlijk ervaren (lichamelijk dan). Ik was dan ook nog niet zo lang daarvoor bevallen, zonder enige vorm van pijnbestrijding en met die ervaring nog vers in mijn geheugen, vond ik dit niet al te pijnlijk. Ik was overigens nog niet ver (6,5w) en dat kan inderdaad een groot verschil maken.
Ik heb geschreven dat de abortus niet pijnlijk is, maar daar heb ik me dus verkeerd in uitgedrukt. MIJN ervaring is dat het niet pijnlijk was, maar dat kan dus blijkbaar per vrouw en per situatie nogal verschillen...
En makkelijk doen over abortus? Dat lees ik hier niet... Wat mij bertreft: ik was nooit voor, maar ook niet tegen abortus. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat ik ooit voor de keuze zou komen te staan. Het was een hele moeilijke keuze die ik liever niet had moeten maken... (zal ik het maar schrijven... ach, wat maakt het ook uit... Ik ben mèt voorbehoedsmiddel en tijdens volledige borstvoeding zwanger geworden, mijn dochter was net 3 maanden oud en dit was echt niet gepland en ook echt niet gewenst...). Zoveel verschillende vrouwen, zoveel verschillende situaties....
Ben ook wel benieuwd naar een reactie van TO op alles wat hier al geschreven is... ???
Vivamarlies, jij hebt geluk dat het bij jou dan niet zo pijnlijk was. Wees daar maar blij om want bij velen is dat helemaal niet het geval hoor, zeker niet als je verder in de zwangerschap bent.
Ik heb het inderdaad niet als erg pijnlijk ervaren (lichamelijk dan). Ik was dan ook nog niet zo lang daarvoor bevallen, zonder enige vorm van pijnbestrijding en met die ervaring nog vers in mijn geheugen, vond ik dit niet al te pijnlijk. Ik was overigens nog niet ver (6,5w) en dat kan inderdaad een groot verschil maken.
Ik heb geschreven dat de abortus niet pijnlijk is, maar daar heb ik me dus verkeerd in uitgedrukt. MIJN ervaring is dat het niet pijnlijk was, maar dat kan dus blijkbaar per vrouw en per situatie nogal verschillen...
En makkelijk doen over abortus? Dat lees ik hier niet... Wat mij bertreft: ik was nooit voor, maar ook niet tegen abortus. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat ik ooit voor de keuze zou komen te staan. Het was een hele moeilijke keuze die ik liever niet had moeten maken... (zal ik het maar schrijven... ach, wat maakt het ook uit... Ik ben mèt voorbehoedsmiddel en tijdens volledige borstvoeding zwanger geworden, mijn dochter was net 3 maanden oud en dit was echt niet gepland en ook echt niet gewenst...). Zoveel verschillende vrouwen, zoveel verschillende situaties....
Ben ook wel benieuwd naar een reactie van TO op alles wat hier al geschreven is... ???
woensdag 11 november 2009 om 19:01
@ vivaMarlies
Ik vind een abortus in jouw situatie dan ook even anders dan bij een dame die het risico wil nemen omdat ze een condoom niet romantisch vind.
Ik ben zeker niet tegen abortus maar zeker wel als je zelf zo dom bent om het niet veilig te doen!!!
(Vraag me zowiezo af hoe romatisch seks is wanneer je ziek bent)
Ik vind een abortus in jouw situatie dan ook even anders dan bij een dame die het risico wil nemen omdat ze een condoom niet romantisch vind.
Ik ben zeker niet tegen abortus maar zeker wel als je zelf zo dom bent om het niet veilig te doen!!!
(Vraag me zowiezo af hoe romatisch seks is wanneer je ziek bent)
woensdag 11 november 2009 om 20:58
quote:Beebee_M schreef op 11 november 2009 @ 18:57:
nee hoezo dat? Yraatje
Vanwege deze reactie van Bloemetje (die net onder die van jou staat):
"Bovendien vind ik het ook nog anders dan als Margia zwanger was geraakt van een one night stand dan van haar vriend waar ze al een tijd een serieuze relatie mee heeft. Ze houden van elkaar."
Normaal zet je niet ergens Bovendien in een post, tenzij het een aanvulling is op iets wat je vlak ervoor hebt gezegd...
Daarom dacht ik dat jullie misschien dezelfde persoon waren... maar da's dus niet zo....
nee hoezo dat? Yraatje
Vanwege deze reactie van Bloemetje (die net onder die van jou staat):
"Bovendien vind ik het ook nog anders dan als Margia zwanger was geraakt van een one night stand dan van haar vriend waar ze al een tijd een serieuze relatie mee heeft. Ze houden van elkaar."
Normaal zet je niet ergens Bovendien in een post, tenzij het een aanvulling is op iets wat je vlak ervoor hebt gezegd...
Daarom dacht ik dat jullie misschien dezelfde persoon waren... maar da's dus niet zo....
woensdag 11 november 2009 om 21:20
Na mijn abortus van destijds dat niet schrikken, met 21 weken gebeurd is, ben ik vel tegen abortussen na 6 weken. Tenzij het kind in een later stadium ernstig misvormd is en niet een normaal leven kan lijden. Ook wanneer een vrouw verkracht is, vind ik dat ze mits dit in een vroeg stadium ontdekt wordt, recht heeft op een abortus. Ik was nogmaals 15, en wist echt niet dat ik zwanger was, ik raakte zwanger toen ik werd ontmaagd en was gewoon elke maand ongesteld. Ik heb niet opgelet of het een gewone ongesteldheid was, dat niet, maar ik was er ook helemaal niet mee bezig eerlijk gezegd. Ik was op een gegeven moment gewoon zo moe, en toen hebben we voor de zekerheid bloed af laten nemen om te checken of ik niet de ziekte van Pfeiffer had. Nou, dat was dus niet het geval. Mijn moeder en ik werden naar de praktijk geroepen en ik kan me nog herinneren dat ze bijna letterlijk van haar stoel viel. Ik wist echt niet wat er aan de hand was. Ik zag alleen dat er een arts bij kwam, een vrouwelijke dokter uit de praktijk, die haar handen legde op mijn buik (ik had geen buik trouwens en was superslank), ze maakt toen een soort van beweging waarvan ik later begreep dat het een manier van bepalen is hoe hoog de baarmoeder staat, om zo de duur van de zwangerschap te bepalen... Het ging allemaal langs me heen, ik was nog zo'n jong grietje. Ik kreeg 2 dagen bedenktijd anders zou het niet meer kunnen want dan zou ik 22 weken zijn. De gedachte maakt me nu misselijk, ik weet nu hoe een kind van 21 weken eruit ziet en ik vind het pure moord. Ik durf ook echt de kliniek te noemen, de Bea Bloemenhoven kliniek in Heemstede... als t nog helemaal correct is. Die dokters zouden ze moeten aanklagen, hoe kan je.
donderdag 12 november 2009 om 08:44
niet de dokters die aangeklaagd moeten worden, zij doen slecht wat de client wil. De wet bepaald dat het tot ergens in de 20 weken is toegestaan.
Wat ik erger vind is dat jouw MOEDER het heeft toegestaan.. daar ben je klaar mee met zo'n moeder. Daarnaast ben je zelf minstens zo schuldig.. of kon je toentertijd nog niet lezen?
Wat ik erger vind is dat jouw MOEDER het heeft toegestaan.. daar ben je klaar mee met zo'n moeder. Daarnaast ben je zelf minstens zo schuldig.. of kon je toentertijd nog niet lezen?
donderdag 12 november 2009 om 08:52
quote:Beebee_M schreef op 12 november 2009 @ 08:44:
niet de dokters die aangeklaagd moeten worden, zij doen slecht wat de client wil. De wet bepaald dat het tot ergens in de 20 weken is toegestaan.
Wat ik erger vind is dat jouw MOEDER het heeft toegestaan.. daar ben je klaar mee met zo'n moeder. Daarnaast ben je zelf minstens zo schuldig.. of kon je toentertijd nog niet lezen?
Ik wil niet zeggen dat dokters aangeklaagd moeten worden. Het is wel heel apart dat ze er ook maar op gewezen hebben dat dat nog kon (dat heeft moeders niet gedaan).
2 dagen bedenktijd in zo'n toestand is naadje. Ik kan me dan dus ook voorstellen dat moeders in paniek deze beslissing heeft genomen.
Ik weet niet precies waar jij mee bezig was toen je vijftien was, maar ik was toen nog niet met zwanger enzo aan het nadenken (op dat moment wist ik nog niet eens wat seks was). Ik was op zulke moment erg blij dat mijn ouders er waren om voor mij bepaalde (medische) beslissingen te nemen...
niet de dokters die aangeklaagd moeten worden, zij doen slecht wat de client wil. De wet bepaald dat het tot ergens in de 20 weken is toegestaan.
Wat ik erger vind is dat jouw MOEDER het heeft toegestaan.. daar ben je klaar mee met zo'n moeder. Daarnaast ben je zelf minstens zo schuldig.. of kon je toentertijd nog niet lezen?
Ik wil niet zeggen dat dokters aangeklaagd moeten worden. Het is wel heel apart dat ze er ook maar op gewezen hebben dat dat nog kon (dat heeft moeders niet gedaan).
2 dagen bedenktijd in zo'n toestand is naadje. Ik kan me dan dus ook voorstellen dat moeders in paniek deze beslissing heeft genomen.
Ik weet niet precies waar jij mee bezig was toen je vijftien was, maar ik was toen nog niet met zwanger enzo aan het nadenken (op dat moment wist ik nog niet eens wat seks was). Ik was op zulke moment erg blij dat mijn ouders er waren om voor mij bepaalde (medische) beslissingen te nemen...
donderdag 12 november 2009 om 09:36
Medisch gezien is een abortus overigens niet zwaar of pijnlijk, het is in 5 minuten gebeurd. Je kan de dag erna gewoon weer aan het werk. Wat ik wel onderschat had, was de hormonenval daarna. De hormonen gieren door je lijf en dat wordt in 1 keer onderbroken. Fijn dat ik de volgende dag niet meer misselijk was, maar ik ben toch nog een week of 2 erg labiel geweest door de hormonen.
Sterkte meid, wat je ook beslist, laat het JOUW keuze zijn! Jij moet ermee verder leven....
Hier ben ik het ook niet mee eens!
Ik heb behoorlijk pijn geleden wbtft de abortus,ik werd plaatselijk verdoofd en tijdens het leegzuigen van de baarmoeder heb ik pijn geleden alsof ik flinke weeen had,echt niet leuk.
Ik was bijna 7 weken,wel is het al bijna 25 jaar geleden gebeurt.
Toen kon je ook niet kiezen voor een narcose.
Sterkte meid, wat je ook beslist, laat het JOUW keuze zijn! Jij moet ermee verder leven....
Hier ben ik het ook niet mee eens!
Ik heb behoorlijk pijn geleden wbtft de abortus,ik werd plaatselijk verdoofd en tijdens het leegzuigen van de baarmoeder heb ik pijn geleden alsof ik flinke weeen had,echt niet leuk.
Ik was bijna 7 weken,wel is het al bijna 25 jaar geleden gebeurt.
Toen kon je ook niet kiezen voor een narcose.
donderdag 12 november 2009 om 09:42
quote:Beebee_M schreef op 12 november 2009 @ 08:44:
niet de dokters die aangeklaagd moeten worden, zij doen slecht wat de client wil. De wet bepaald dat het tot ergens in de 20 weken is toegestaan.
Wat ik erger vind is dat jouw MOEDER het heeft toegestaan.. daar ben je klaar mee met zo'n moeder. Daarnaast ben je zelf minstens zo schuldig.. of kon je toentertijd nog niet lezen?
Sluit me hier volledig bij aan.
Gewoon een bijna levensvatbaar kind pfff wordt er naar van.
Waren er geen ouders in het spel dan??
Hebben ze je daar niks verteld hoe een kind van bijna 22 weken eruit ziet en op dat moment is?
Hier kan ik echt niet bij ,sorry hoor.
niet de dokters die aangeklaagd moeten worden, zij doen slecht wat de client wil. De wet bepaald dat het tot ergens in de 20 weken is toegestaan.
Wat ik erger vind is dat jouw MOEDER het heeft toegestaan.. daar ben je klaar mee met zo'n moeder. Daarnaast ben je zelf minstens zo schuldig.. of kon je toentertijd nog niet lezen?
Sluit me hier volledig bij aan.
Gewoon een bijna levensvatbaar kind pfff wordt er naar van.
Waren er geen ouders in het spel dan??
Hebben ze je daar niks verteld hoe een kind van bijna 22 weken eruit ziet en op dat moment is?
Hier kan ik echt niet bij ,sorry hoor.
