Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
maandag 20 augustus 2007 om 14:02
Vanmorgen een gesprek gehad met de arts. Ook die was enigzins geschrokken hoezeer mijn lieve, dappere, heldhaftige Hero in het weekend achteruit is gegaan. Zoveel vocht vasthouden ziet ze normaal alleen bij patiënten op de Intensive Care, het hart en de longen van mijn Lief moeten wel ijzersterk zijn. Op dit moment denkt ze aan drie mogelijkheden, of eigenlijk vier; een infectie, problemen met zijn nieren, of toch die kuttumor die gigantisch om zich heen grijpt...of een combinatie hiervan. En als die tumor het geval is, dan is de tijd die ik heb met mijn Lief bijna op....
Voor het eerst heb ik dus staan grienen op de gang, terwijl verplegend personeel dat meehuilde massaal glaasjes water kwam brengen.
Vanmiddag wordt mijn held verder onderzocht, weer polonaise aan zijn lijf, en word ik daarna, eind van de middag nog gebeld met de uitslagen voor zover bekend.
Ik ben kapot. Zo verdrietig, zo bang, voel me zo hulpeloos. Ik kán helemaal niet zonder Hero, ik heb hem nodig. Om te praten , kletsen en knuffelen. Lief te hebben. Wie zal er dan ooit nog zoveel van me houden als hij?
Nu ook, terwijl hij zo ziek en stoned is, vraagt hij in zijn heldere momenten alleen maar hoe het met mij gaat, of ik het nog wel trek allemaal.
Maar nee, ik trek het even niet. Zit er doorheen. Op advies (dank) van Bloesem heb ik de evrhuizing even uit mijn handen laten vallen. Dat komt wel. Geen idee hoe, maar het komt wel. Desnoods sjouwen we vuilniszakken heen en weer. Ik wil alleen nog maar naar mijn Hero. Nu kan het nog. Hopelijk vinden ze iets onschuldigs, maar ik wil bij hem zijn. Nu nog oppas regelen.
Hoop jullie snle beter nieuws te kunnen brengen!
Voor het eerst heb ik dus staan grienen op de gang, terwijl verplegend personeel dat meehuilde massaal glaasjes water kwam brengen.
Vanmiddag wordt mijn held verder onderzocht, weer polonaise aan zijn lijf, en word ik daarna, eind van de middag nog gebeld met de uitslagen voor zover bekend.
Ik ben kapot. Zo verdrietig, zo bang, voel me zo hulpeloos. Ik kán helemaal niet zonder Hero, ik heb hem nodig. Om te praten , kletsen en knuffelen. Lief te hebben. Wie zal er dan ooit nog zoveel van me houden als hij?
Nu ook, terwijl hij zo ziek en stoned is, vraagt hij in zijn heldere momenten alleen maar hoe het met mij gaat, of ik het nog wel trek allemaal.
Maar nee, ik trek het even niet. Zit er doorheen. Op advies (dank) van Bloesem heb ik de evrhuizing even uit mijn handen laten vallen. Dat komt wel. Geen idee hoe, maar het komt wel. Desnoods sjouwen we vuilniszakken heen en weer. Ik wil alleen nog maar naar mijn Hero. Nu kan het nog. Hopelijk vinden ze iets onschuldigs, maar ik wil bij hem zijn. Nu nog oppas regelen.
Hoop jullie snle beter nieuws te kunnen brengen!
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 20 augustus 2007 om 14:54
O bah Mimsey. Wat verschrikkelijk. Je wist dat zulke moeilijke momenten eraan zaten te komen maar je kunt je er niet op voorbereiden.
Binnenkort zal dit voor mij heel herkenbaar zijn met mijn vader. Op een gegeven moment zal de chemo niet meer werken, over een jaar heb ik waarschijnlijk geen vader meer en binnen een jaar zal ik dus een klein beetje weten wat jij nu doormaakt. Maar ik moet er nog niet aan denken ook al weet ik dat het snel komt. Daar heb jij niets aan natuurlijk, maar ik leef met je mee. Wat een nachtmerrie.
Heel verstandig dat je bent gestopt met de verhuizing. Dat is nu niet belangrijk. Dat komt wel op de een of andere manier.
Binnenkort zal dit voor mij heel herkenbaar zijn met mijn vader. Op een gegeven moment zal de chemo niet meer werken, over een jaar heb ik waarschijnlijk geen vader meer en binnen een jaar zal ik dus een klein beetje weten wat jij nu doormaakt. Maar ik moet er nog niet aan denken ook al weet ik dat het snel komt. Daar heb jij niets aan natuurlijk, maar ik leef met je mee. Wat een nachtmerrie.
Heel verstandig dat je bent gestopt met de verhuizing. Dat is nu niet belangrijk. Dat komt wel op de een of andere manier.
maandag 20 augustus 2007 om 16:49
Oh Mims, wat moet ik vreselijk huilen om jouw laatste bericht. Het is nog zo rauw hier allemaal. Godver meissie, godverdegodver. Ik hoop zo dat je nog veel meer tijd met je Lief krijgt. Maar ik voel je angst, kan 'm nog voelen van vorige week (of is het alweer twee weken terug...???). Maar lieverd, Hero is megasterk, we heulen er gewoon voor dat hij deze tegenslag ook overwint.
Heb je oppas voor Mops? Ze kan eventueel hier wel een paar dagen logeren. Ik hoef vrijdag pas weer te werken. Ik kan haar vanavond of morgen komen ophalen als je wilt. Ik kan me voorstellen dat je het helemaal niet wilt, omdat Mops het hier helemaal niet kent. Maar het kán wel.
Heb je oppas voor Mops? Ze kan eventueel hier wel een paar dagen logeren. Ik hoef vrijdag pas weer te werken. Ik kan haar vanavond of morgen komen ophalen als je wilt. Ik kan me voorstellen dat je het helemaal niet wilt, omdat Mops het hier helemaal niet kent. Maar het kán wel.
maandag 20 augustus 2007 om 17:10
Mims, ik gun jullie nog zoveel tijd samen! Die verhuizing, dat komt wel. Doe eerst wat écht belangrijk is, verspil geen kostbare tijd aan dingen die er niet toe doen.
Waarschijnlijk krijg je nu zo ongeveer de uitslagen. Wat het ook is, sowieso heel veel sterkte, dit zou een mens niet mee moeten maken.
Waarschijnlijk krijg je nu zo ongeveer de uitslagen. Wat het ook is, sowieso heel veel sterkte, dit zou een mens niet mee moeten maken.
maandag 20 augustus 2007 om 22:01
Ik ben er nog...en Hero godzijdank ook. Voor nu.
Ben vanmiddag nog naar hem toe gegaan. Hij lag te slapen toen ik binnenkwam, dus heb ik heel stilletjes op een stoel naar hem zitten kijken. Hem bewonderd. Hem bemind. En me ongerust gemaakt over zijn korte ademhaling.
Toen de arts binnenkwam werd hij wakker, en hebben we een gesprek gehad. Nogsteeds is niet duidelijk wat er gaande is, wel dat het Heel, Heel slecht gaat. Hij houdt bizar veel vocht vast, en daardoor kon er geen scan van de nieren worden gemaakt. Ook zijn nog niet alle bloeduitslagen binnen (tumormarker...de gevreesde tumormarker...laat altijd wat langer op zich wachten. Doen ze expres om de spanning op te bouwen vermoed ik).
En ondertussen voelt Hero zich zo beroerd. "Mims, dit voelt helemaal niet goed", wist hij op een helder moment uit te brengen.
Toen de arts wegging kwam zijn zus nog binnen. Ik snap zo goed dat ook zij haar broertje nu nog wil zien, bij hem wil zijn. Logisch. Maar toch baalde ik ervan. Ik wilde zo graag tijd met mijn geliefde alleen. Even elkaar vasthouden. Nu zaten we samen aan het bed van een wegvallende Hero, die ons na een half uurtje vroeg te vertrekken.
Heel even zag ik hem dus nog wakker en alleen, terwijl zijn zus op me wachtte in de gang. Even hadden we echt oogcontact. Zonder troebele, gedrogeerde blik. En dat maakte me zo bang. Hero wilde me vasthouden, gaf me een lange tedere kus, en zei wel 4 keer hoeveel hij van me houdt, hoe dankbaar hij is dat ik in zijn leven ben, en hou blij ik hem maak. Het voelde als een afscheid. Alsof hij heel bewust afscheid aan het nemen was. Hij streelde mijn haar en glimlachtte, terwijl ik hem liet beloven dat ik hem morgen weer zou zien.
Hij mág nog niet opgeven. Ik wil niet dat hij afscheid neemt. Oh godver, dit is echt te snel.
En ik pleur alles hier maar op internet, omdat ik zo bang ben dat ik in het gekkenhuis dat mijn leven tegenwoordig is, iets van deze zo kostbare momenten evrgeet. Dat is niet meer weet hoe dingen gelopen zijn. Hoe ik me voelde, hoe Hero zich voelde. Het enige wat ik nooit vergeet is de liefde in zijn ogen.
Ik ben zo bang, dat ik er misselijk van ben.
Ben vanmiddag nog naar hem toe gegaan. Hij lag te slapen toen ik binnenkwam, dus heb ik heel stilletjes op een stoel naar hem zitten kijken. Hem bewonderd. Hem bemind. En me ongerust gemaakt over zijn korte ademhaling.
Toen de arts binnenkwam werd hij wakker, en hebben we een gesprek gehad. Nogsteeds is niet duidelijk wat er gaande is, wel dat het Heel, Heel slecht gaat. Hij houdt bizar veel vocht vast, en daardoor kon er geen scan van de nieren worden gemaakt. Ook zijn nog niet alle bloeduitslagen binnen (tumormarker...de gevreesde tumormarker...laat altijd wat langer op zich wachten. Doen ze expres om de spanning op te bouwen vermoed ik).
En ondertussen voelt Hero zich zo beroerd. "Mims, dit voelt helemaal niet goed", wist hij op een helder moment uit te brengen.
Toen de arts wegging kwam zijn zus nog binnen. Ik snap zo goed dat ook zij haar broertje nu nog wil zien, bij hem wil zijn. Logisch. Maar toch baalde ik ervan. Ik wilde zo graag tijd met mijn geliefde alleen. Even elkaar vasthouden. Nu zaten we samen aan het bed van een wegvallende Hero, die ons na een half uurtje vroeg te vertrekken.
Heel even zag ik hem dus nog wakker en alleen, terwijl zijn zus op me wachtte in de gang. Even hadden we echt oogcontact. Zonder troebele, gedrogeerde blik. En dat maakte me zo bang. Hero wilde me vasthouden, gaf me een lange tedere kus, en zei wel 4 keer hoeveel hij van me houdt, hoe dankbaar hij is dat ik in zijn leven ben, en hou blij ik hem maak. Het voelde als een afscheid. Alsof hij heel bewust afscheid aan het nemen was. Hij streelde mijn haar en glimlachtte, terwijl ik hem liet beloven dat ik hem morgen weer zou zien.
Hij mág nog niet opgeven. Ik wil niet dat hij afscheid neemt. Oh godver, dit is echt te snel.
En ik pleur alles hier maar op internet, omdat ik zo bang ben dat ik in het gekkenhuis dat mijn leven tegenwoordig is, iets van deze zo kostbare momenten evrgeet. Dat is niet meer weet hoe dingen gelopen zijn. Hoe ik me voelde, hoe Hero zich voelde. Het enige wat ik nooit vergeet is de liefde in zijn ogen.
Ik ben zo bang, dat ik er misselijk van ben.
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 20 augustus 2007 om 22:27
Lieve Mimsey,
Ik ben er ook zo een, zo een die al heel lang stil meeleest en met je meeleeft. Na je laatste berichtje vond ik dat ik niets anders voor je kon doen dan reageren.
Lieve Mimsey, ik ken je niet, maar ik zou zo verschrikkelijk graag een arm om je heen slaan en je troosten. Je angst en zorgen spatten van het scherm af, en daarbij ook je moed een dapperheid.
Heel erg veel sterkte, ik blijf heel hard hopen voor jou, voor Hero en voor Mopsey dat het niet de tumor is.....en dat het goed komt....
Ik ben er ook zo een, zo een die al heel lang stil meeleest en met je meeleeft. Na je laatste berichtje vond ik dat ik niets anders voor je kon doen dan reageren.
Lieve Mimsey, ik ken je niet, maar ik zou zo verschrikkelijk graag een arm om je heen slaan en je troosten. Je angst en zorgen spatten van het scherm af, en daarbij ook je moed een dapperheid.
Heel erg veel sterkte, ik blijf heel hard hopen voor jou, voor Hero en voor Mopsey dat het niet de tumor is.....en dat het goed komt....
maandag 20 augustus 2007 om 22:29
Wat verschrikkelijk verdrietig. Ik hoop zo dat jij en Hero samen nog wat meer tijd krijgen...
Mimsey, jij bent ook een Held. Als ik lees hoe jij je overal doorheen slaat.
Veel sterkte....trouwens, je hoeft helemaal niet sterk te zijn. Ik hoop dat je je gevoelens van angst en verdriet ook IRL bij iemand kwijt kunt nu.
Mimsey, jij bent ook een Held. Als ik lees hoe jij je overal doorheen slaat.
Veel sterkte....trouwens, je hoeft helemaal niet sterk te zijn. Ik hoop dat je je gevoelens van angst en verdriet ook IRL bij iemand kwijt kunt nu.
maandag 20 augustus 2007 om 22:38
maandag 20 augustus 2007 om 22:44
Lieve Mimsey,
Speciaal om jou even heel veel sterkte te wensen log ik even in (wat ik tegenwoordig niet meer zo gauw doe, sinds het nieuwe forum).
Je laatste bericht was zo voelbaar, tastbaar bijna, dat ik bijna zit te huilen hier aan mijn scherm. Heel, heeeeel erg veel sterkte van een meelezer met ontzettend veel respect voor jullie.
Speciaal om jou even heel veel sterkte te wensen log ik even in (wat ik tegenwoordig niet meer zo gauw doe, sinds het nieuwe forum).
Je laatste bericht was zo voelbaar, tastbaar bijna, dat ik bijna zit te huilen hier aan mijn scherm. Heel, heeeeel erg veel sterkte van een meelezer met ontzettend veel respect voor jullie.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos