Relaties
alle pijlers
Rare ruzies...
woensdag 16 december 2009 om 08:20
Ik vind dat mijn man en ik soms hele vreemde ruzies hebben. Maar door zijn gedrag en antwoorden begin ik te twijfelen, ben ik misschien wel degenie die "raar" is?? Gisteravond was het weer zover...: Verjaardag van familie gehad, niks aan de hand, we komen thuis, tv aan, joggingbroek aan (allebei hoor en ploffen lekker op de bank. Hij vraagt wat ik te drinken wil, i kzeg doe maar een lekker wijntje. We nemen dinsdagavond altijd een borrel aangezien we woensdag allebei niet vroeg hoeven te beginenn. Hij neemt water. Oke. Raar, maar niet heel gek ofzo. Hij is stiller dan normaal, ik denk, die is vast moe o.i.d.
Rond 23.30 uur ben ik tien minuutjes ingedommeld (wat me veel vaker gebeurt, hebben we het ook al regelmatig over gehad, snap dat dat voor hem neit leuk is maar kan er niets aan doen..), en toen ik weer wakker werd zat hij met een stuurs gezicht uitgebreid de tvgids door te lezen. Ik vroeg of er wellicht iets was. Niets waar ik iets aan kon doen zei hij, het was zijn probleem. Oke.
20 minuutjes later naar bed zonder amper nog wat tegen elkaar gezegd te hebbenen ipv te knuffelen zoals altijd draait hij zijn rug naar mij toe. Ik snapte er helemaal niks van en heb dat ook gezegd. Volgens hem moest ik niet zo zeiken want het was zijn probleem en het lag niet aan mij. Maar ondertussen dus wel heel anders dan anders zijn...
Vanochtend moesten we gelijk op, en hij deed stug, maar praatte wel. Vlak voordat ik weg ging vroeg ik toch nog even anar gisteravond, wat was er nou toch aan de hand? En toen flipte hij ontzettend. Dat ik weer liep te zeiken, altijd aan het zeiken was en dat we daardoor altijd ruzie krijgen. Hij wilde nog steeds neit vertellen wat er nou was. En als ik nou vandaag een kutgevoel had dan was het mijn eigen schuld. Noujaa... Ik snap er helemaal niks meer van. Ligt dit nou aan mij?
Het liefste wil ik hem bellen / smsen, maar weet dat ik daar het tegenovergestelde mee bereik van wat ik eigenlijk wil.. Maar vanavond ben ik pas heel laat thuis, dus heb wel de hele dag een kutgevoel.
Volgens mij is het een best een verhaal, waarvan velen zullen denken: Is dit alles? Maar het zit me enorm dwars want het gebeurt vaker. Dan hebben we ruzie doordat hij zo stug doet, en ik geen flauw idee heb waarover het gaat, en dus ga "zeiken".. En ik het dus heb gedaan!! Baal hier zo van. Bah!!
herkent een van jullie dit? Of heeft wellicht tips? Ik weet dat ik er vanochtend neit over had meoten beginnen, maar ik mag mijn mening toch ook wel geven? Of kan ik die ebter voor mij houden omwille van de lieve vrede?
Rond 23.30 uur ben ik tien minuutjes ingedommeld (wat me veel vaker gebeurt, hebben we het ook al regelmatig over gehad, snap dat dat voor hem neit leuk is maar kan er niets aan doen..), en toen ik weer wakker werd zat hij met een stuurs gezicht uitgebreid de tvgids door te lezen. Ik vroeg of er wellicht iets was. Niets waar ik iets aan kon doen zei hij, het was zijn probleem. Oke.
20 minuutjes later naar bed zonder amper nog wat tegen elkaar gezegd te hebbenen ipv te knuffelen zoals altijd draait hij zijn rug naar mij toe. Ik snapte er helemaal niks van en heb dat ook gezegd. Volgens hem moest ik niet zo zeiken want het was zijn probleem en het lag niet aan mij. Maar ondertussen dus wel heel anders dan anders zijn...
Vanochtend moesten we gelijk op, en hij deed stug, maar praatte wel. Vlak voordat ik weg ging vroeg ik toch nog even anar gisteravond, wat was er nou toch aan de hand? En toen flipte hij ontzettend. Dat ik weer liep te zeiken, altijd aan het zeiken was en dat we daardoor altijd ruzie krijgen. Hij wilde nog steeds neit vertellen wat er nou was. En als ik nou vandaag een kutgevoel had dan was het mijn eigen schuld. Noujaa... Ik snap er helemaal niks meer van. Ligt dit nou aan mij?
Het liefste wil ik hem bellen / smsen, maar weet dat ik daar het tegenovergestelde mee bereik van wat ik eigenlijk wil.. Maar vanavond ben ik pas heel laat thuis, dus heb wel de hele dag een kutgevoel.
Volgens mij is het een best een verhaal, waarvan velen zullen denken: Is dit alles? Maar het zit me enorm dwars want het gebeurt vaker. Dan hebben we ruzie doordat hij zo stug doet, en ik geen flauw idee heb waarover het gaat, en dus ga "zeiken".. En ik het dus heb gedaan!! Baal hier zo van. Bah!!
herkent een van jullie dit? Of heeft wellicht tips? Ik weet dat ik er vanochtend neit over had meoten beginnen, maar ik mag mijn mening toch ook wel geven? Of kan ik die ebter voor mij houden omwille van de lieve vrede?
woensdag 16 december 2009 om 09:20
quote:miss80 schreef op 16 december 2009 @ 09:09:
Dank voor jullie reacties! Ja, dit gaat vaker zo, en dan alleen van zijn kant uit. Ik ben inderdaad ook een prater en hij een zwijger, en dit hebben we ook al vaak besproken. En het gaat best goed, maar soms is er ineens een periode van een paar weken waarin de communicatie weer ver te zoeken is. En dit is weer zo'n periode.
Ik baal heir zo van, vooral omdat ik het gevoel heb nog heel veel te willen zeggen, maar van binnen weet dat ik dat beter neit kan doen omdat we dan echt bonje hebben die dagen aanhoudt. Dan doet hij wel "normaal", maar voel ik dat hij afstandelijker e.d. is.
Ik vind dit zo oneerlijk!
Wat vervelend is, is dat jij je dit erg aantrekt. Wat ik begrijp overigens, ik zou er gek van worden. Maar de kunst is om, omdat jij weet dat hij zo in elkaar steekt zoals hij doet, hij ook weer uit die impasse komt. Ook als jij hem niet steeds vraagt wat er aan de hand is.
Het zou waarschijnlijk al heel veel schelen als je je man zou vertrouwen wanneer hij zegt dat er niks aan de hand is en dat het zijn probleem is. Want kennelijk is dat ook echt zo. Dat betekent dus letterlijk dat jij er niks aan kunt doen, dat jij niet op je tenen hoeft te lopen en je geen zorgen hoeft te maken.
Het kan dus een voor jou vervelende karaktertrek zijn die hoort bij deze man. Een die je er bij zult moeten nemen als je met hem je leven wil delen., hoe lastig je dat ook vindt. Hij zal niet veranderen hierin, daarvoor ken je hem lang genoeg.
Of denk jij dat er meer achter zit? Dat hem wél iets dwarszit tijdens zo'n periode?
Dank voor jullie reacties! Ja, dit gaat vaker zo, en dan alleen van zijn kant uit. Ik ben inderdaad ook een prater en hij een zwijger, en dit hebben we ook al vaak besproken. En het gaat best goed, maar soms is er ineens een periode van een paar weken waarin de communicatie weer ver te zoeken is. En dit is weer zo'n periode.
Ik baal heir zo van, vooral omdat ik het gevoel heb nog heel veel te willen zeggen, maar van binnen weet dat ik dat beter neit kan doen omdat we dan echt bonje hebben die dagen aanhoudt. Dan doet hij wel "normaal", maar voel ik dat hij afstandelijker e.d. is.
Ik vind dit zo oneerlijk!
Wat vervelend is, is dat jij je dit erg aantrekt. Wat ik begrijp overigens, ik zou er gek van worden. Maar de kunst is om, omdat jij weet dat hij zo in elkaar steekt zoals hij doet, hij ook weer uit die impasse komt. Ook als jij hem niet steeds vraagt wat er aan de hand is.
Het zou waarschijnlijk al heel veel schelen als je je man zou vertrouwen wanneer hij zegt dat er niks aan de hand is en dat het zijn probleem is. Want kennelijk is dat ook echt zo. Dat betekent dus letterlijk dat jij er niks aan kunt doen, dat jij niet op je tenen hoeft te lopen en je geen zorgen hoeft te maken.
Het kan dus een voor jou vervelende karaktertrek zijn die hoort bij deze man. Een die je er bij zult moeten nemen als je met hem je leven wil delen., hoe lastig je dat ook vindt. Hij zal niet veranderen hierin, daarvoor ken je hem lang genoeg.
Of denk jij dat er meer achter zit? Dat hem wél iets dwarszit tijdens zo'n periode?
woensdag 16 december 2009 om 09:20
Yathibiyaa, dat kan. Mr N doet dat ook niet hoor, die zegt alleen of het met mij / ons te maken heeft of niet. Het is ook een kwestie van vertrouwen dat het wel weer goed komt.
By the way, voor hem is dit een enorme stap geweest, vergis je niet.
By the way, voor hem is dit een enorme stap geweest, vergis je niet.
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
woensdag 16 december 2009 om 09:20
Toen mijn vriend nog ernstig depressief was ( Post-traumatisch-stress-syndroom ) had hij ook zulke rare uitbarstingen. ( Godzijdank heeft ie emdr therapie, nog 2 behandelingen en hij is klaar , maar dat terzijde )
Zomaar ineens kon hij helemaal flippen. Het achterlijkste wat ik ooit gehad heb met hem was ruzie om een pakje croma. (waar we nu hard om kunnen lachen btw )
Ik had boodschappen gedaan , en tijdens het uitpakken gebeurde er iets met de kinderen, ik heb het pakje croma op de trap gelegd, en chaotisch als ik ben heb ik er niet meer aan gedacht.
De volgende avond kreeg ik me toch een knetterende ruzie ( zo'n schreeuwende ) waarom ik gvd een pakje boter op de trap had laten liggen , alles wat mooi en vooral lelijk was werd erbij gehaald door hem.
Mijn truuk was rustig blijven. Ik heb hem nog wel gevraagd dat als het hem opviel dat ik een pakje klote boter ben vergeten in de koelkast te leggen, waarom hij dat dan niet even had gedaan. Daar had hij geen antwoord op.
Uiteindelijk heb ik hem een week lang geplaagd met dat pakje boter. Hij vond hem onder zijn kussen, in zijn schoen, in de auto , enz. Uiteindelijk kon hij de humor er wel van inzien.
Goed, bij ons was er een duidelijke aanwijsbare reden waarom hij zo kon flippen. En er werd aan gewerkt ( anders had ik het ws niet vol gehouden )
Hoe zit dat bij jullie ? Is er meer aan de hand ? Ik kan me bijna niet voorstellen dat iemand zomaar heel erg kwaad wordt om iets kleins.
Voor nu: Niet meer bellen en smsen , hij zal dat ws als gezuig zien, en ga jij je nog naarder voelen. Als zijn bui over is kan je het er nog een keer goed over hebben.
Sterkte ermee
Zomaar ineens kon hij helemaal flippen. Het achterlijkste wat ik ooit gehad heb met hem was ruzie om een pakje croma. (waar we nu hard om kunnen lachen btw )
Ik had boodschappen gedaan , en tijdens het uitpakken gebeurde er iets met de kinderen, ik heb het pakje croma op de trap gelegd, en chaotisch als ik ben heb ik er niet meer aan gedacht.
De volgende avond kreeg ik me toch een knetterende ruzie ( zo'n schreeuwende ) waarom ik gvd een pakje boter op de trap had laten liggen , alles wat mooi en vooral lelijk was werd erbij gehaald door hem.
Mijn truuk was rustig blijven. Ik heb hem nog wel gevraagd dat als het hem opviel dat ik een pakje klote boter ben vergeten in de koelkast te leggen, waarom hij dat dan niet even had gedaan. Daar had hij geen antwoord op.
Uiteindelijk heb ik hem een week lang geplaagd met dat pakje boter. Hij vond hem onder zijn kussen, in zijn schoen, in de auto , enz. Uiteindelijk kon hij de humor er wel van inzien.
Goed, bij ons was er een duidelijke aanwijsbare reden waarom hij zo kon flippen. En er werd aan gewerkt ( anders had ik het ws niet vol gehouden )
Hoe zit dat bij jullie ? Is er meer aan de hand ? Ik kan me bijna niet voorstellen dat iemand zomaar heel erg kwaad wordt om iets kleins.
Voor nu: Niet meer bellen en smsen , hij zal dat ws als gezuig zien, en ga jij je nog naarder voelen. Als zijn bui over is kan je het er nog een keer goed over hebben.
Sterkte ermee
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
woensdag 16 december 2009 om 09:22
woensdag 16 december 2009 om 09:25
Je kan meestal heel goed aanvoelen dat er wél wat is. Als je lang samenwoont met iemand, dan weet je precies het verschil tussen het 'niet lekker in zijn vel zitten' of dat er wél irritaties zijn, of boosheid. Dat voel je gewoon, dat weet je.
Als iemand dan gaat lopen chagrijnen, je gaat lopen negeren (in mijn geval soms dágenlang, ik werd daar echt radeloos van), gemeen en kortaf gaat lopen doen, terwijl jij niet weet wat er aan de hand is, dan vind ik dat niet eerlijk nee. Sommige mensen kunnen hier misschien tegen, maar ik kon dat niet.
Iedereen moet de ruimte kunnen krijgen en met rust gelaten worden als je even geen zin hebt om te praten en als je je niet lekker in je vel zit, dat had ik ook nodig, maar ik vind dit twee verschillende dingen.
Als iemand dan gaat lopen chagrijnen, je gaat lopen negeren (in mijn geval soms dágenlang, ik werd daar echt radeloos van), gemeen en kortaf gaat lopen doen, terwijl jij niet weet wat er aan de hand is, dan vind ik dat niet eerlijk nee. Sommige mensen kunnen hier misschien tegen, maar ik kon dat niet.
Iedereen moet de ruimte kunnen krijgen en met rust gelaten worden als je even geen zin hebt om te praten en als je je niet lekker in je vel zit, dat had ik ook nodig, maar ik vind dit twee verschillende dingen.
I`ve learned so much from my mistakes.. I`m thinking of making a few more.
woensdag 16 december 2009 om 09:27
quote:eleonora schreef op 16 december 2009 @ 09:20:
[...]
Wat vervelend is, is dat jij je dit erg aantrekt. Wat ik begrijp overigens, ik zou er gek van worden. Maar de kunst is om, omdat jij weet dat hij zo in elkaar steekt zoals hij doet, hij ook weer uit die impasse komt. Ook als jij hem niet steeds vraagt wat er aan de hand is.
Het zou waarschijnlijk al heel veel schelen als je je man zou vertrouwen wanneer hij zegt dat er niks aan de hand is en dat het zijn probleem is. Want kennelijk is dat ook echt zo. Dat betekent dus letterlijk dat jij er niks aan kunt doen, dat jij niet op je tenen hoeft te lopen en je geen zorgen hoeft te maken.
Het kan dus een voor jou vervelende karaktertrek zijn die hoort bij deze man. Een die je er bij zult moeten nemen als je met hem je leven wil delen., hoe lastig je dat ook vindt. Hij zal niet veranderen hierin, daarvoor ken je hem lang genoeg.
Klopt helemaal, en diep van binnen weet ik dat ook. Ik moet gewoon vertrouwen dat het echt niets met mij te maken heeft. maar blijkbaar ben ik daar neit zelfverzekerd genoeg voor. En ook daar baal ik van.
Of denk jij dat er meer achter zit? Dat hem wél iets dwarszit tijdens zo'n periode?Soms... Als ik heel onzeker ben en heel lang heb zitten piekeren... Dan spoken de raarste dingen door mijn hoofd.
[...]
Wat vervelend is, is dat jij je dit erg aantrekt. Wat ik begrijp overigens, ik zou er gek van worden. Maar de kunst is om, omdat jij weet dat hij zo in elkaar steekt zoals hij doet, hij ook weer uit die impasse komt. Ook als jij hem niet steeds vraagt wat er aan de hand is.
Het zou waarschijnlijk al heel veel schelen als je je man zou vertrouwen wanneer hij zegt dat er niks aan de hand is en dat het zijn probleem is. Want kennelijk is dat ook echt zo. Dat betekent dus letterlijk dat jij er niks aan kunt doen, dat jij niet op je tenen hoeft te lopen en je geen zorgen hoeft te maken.
Het kan dus een voor jou vervelende karaktertrek zijn die hoort bij deze man. Een die je er bij zult moeten nemen als je met hem je leven wil delen., hoe lastig je dat ook vindt. Hij zal niet veranderen hierin, daarvoor ken je hem lang genoeg.
Klopt helemaal, en diep van binnen weet ik dat ook. Ik moet gewoon vertrouwen dat het echt niets met mij te maken heeft. maar blijkbaar ben ik daar neit zelfverzekerd genoeg voor. En ook daar baal ik van.
Of denk jij dat er meer achter zit? Dat hem wél iets dwarszit tijdens zo'n periode?Soms... Als ik heel onzeker ben en heel lang heb zitten piekeren... Dan spoken de raarste dingen door mijn hoofd.
woensdag 16 december 2009 om 09:28
quote:miss80 schreef op 16 december 2009 @ 09:22:
[...]
Klopt helemaal.
Er zijn tijden geweest dat ik Vriend gerust 3 dagen met rust moest laten. Alleen het hoognodige werd besproken ( wel op een normale manier trouwens, wat ik echt heb moeten leren ). Inmiddels zijn we zover dat ik wel kan zeggen dat iets mij dwars zit in zijn gedrag. Soms klopt het , en soms zeur ik. ( blijf een vrouw he ) En Vriend heeft geleerd om dus aan te geven wat hem dwars zit. Of dat nou een pakje boter is dat op de trap ligt of het contact met een goede vriend van mij, of mijn gebrek aan talent om de was goed bij te houden.
Inmiddels praten we overal over ipv te schreeuwen. Dat hebben we wel echt moeten leren hoor, dat gaat niet zomaar van dag op dag.
Zou jouw man daar energie in willen steken ?
[...]
Klopt helemaal.
Er zijn tijden geweest dat ik Vriend gerust 3 dagen met rust moest laten. Alleen het hoognodige werd besproken ( wel op een normale manier trouwens, wat ik echt heb moeten leren ). Inmiddels zijn we zover dat ik wel kan zeggen dat iets mij dwars zit in zijn gedrag. Soms klopt het , en soms zeur ik. ( blijf een vrouw he ) En Vriend heeft geleerd om dus aan te geven wat hem dwars zit. Of dat nou een pakje boter is dat op de trap ligt of het contact met een goede vriend van mij, of mijn gebrek aan talent om de was goed bij te houden.
Inmiddels praten we overal over ipv te schreeuwen. Dat hebben we wel echt moeten leren hoor, dat gaat niet zomaar van dag op dag.
Zou jouw man daar energie in willen steken ?
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
woensdag 16 december 2009 om 09:31
Vind het zo moeilijk om een geschikt moment te vinden voor zo'n gesprek.. Ik ben dan vaak 'weer aan het zeiken", en hou er dan maar snel mee op.
Ik moet meer vertrouwen krijgen in ons. Hij heeft dat veel meer dan mij, hij is ervan overtuigd dat ik nooit bij hem weg zal gaan, en hij niet bij mij, omdat we zoveel van elkaar houden en het zo goed gaat. En daar vaart hij blind op. I kwou dat i kdat kon, maar ik heb daar meer moeite mee.
Ik moet meer vertrouwen krijgen in ons. Hij heeft dat veel meer dan mij, hij is ervan overtuigd dat ik nooit bij hem weg zal gaan, en hij niet bij mij, omdat we zoveel van elkaar houden en het zo goed gaat. En daar vaart hij blind op. I kwou dat i kdat kon, maar ik heb daar meer moeite mee.
woensdag 16 december 2009 om 09:34
quote:HoiPippiLangkous schreef op 16 december 2009 @ 09:30:
Lavie, jij hebt het echt over een ongelijkwaardige relatie.
Dat bedacht ik net ook al ja. Kan er daarom misschien niet op een 'normale' manier over praten in deze context.
Maar, ik blijf wel bij dat 'onderbuikgevoel'. Jullie zeggen dat TO moet vertrouwen op haar man als hij zegt dat er niets aan de hand is en dat het niets met haar te maken heeft. Maar je voelt meestal heel goed aan dat het wél zo is.
Lavie, jij hebt het echt over een ongelijkwaardige relatie.
Dat bedacht ik net ook al ja. Kan er daarom misschien niet op een 'normale' manier over praten in deze context.
Maar, ik blijf wel bij dat 'onderbuikgevoel'. Jullie zeggen dat TO moet vertrouwen op haar man als hij zegt dat er niets aan de hand is en dat het niets met haar te maken heeft. Maar je voelt meestal heel goed aan dat het wél zo is.
I`ve learned so much from my mistakes.. I`m thinking of making a few more.
woensdag 16 december 2009 om 09:36
Je moet er denk ik nooit blind op varen dat de ander voor altijd bij je blijft. Natuurlijk is een beetje zekerheid altijd fijn, maar vanzelfsprekendheid kan killing zijn voor je relatie.
Bij elkaar blijven betekend namelijk wel dat er gewerkt wordt voor de relatie. Lekker achterover leunen en elkaar "afzeiken" zal niet leiden tot een happy ever after.
Dus ik begrijp wel dat jij er moeite mee hebt.
Bij elkaar blijven betekend namelijk wel dat er gewerkt wordt voor de relatie. Lekker achterover leunen en elkaar "afzeiken" zal niet leiden tot een happy ever after.
Dus ik begrijp wel dat jij er moeite mee hebt.
woensdag 16 december 2009 om 09:40
quote:La Vie en Rose schreef op 16 december 2009 @ 09:34:
[...]
Maar, ik blijf wel bij dat 'onderbuikgevoel'. Jullie zeggen dat TO moet vertrouwen op haar man als hij zegt dat er niets aan de hand is en dat het niets met haar te maken heeft. Maar je voelt meestal heel goed aan dat het wél zo is.Niet mee eens, dat kun je alleen doen als je dat in je eigen ervaringen al een keer op die manier hebt meegemaakt. Als je "gewoon onzeker" bent, kun je heel makkelijk een onderbuikgevoel (lijken te) hebben die uiteindelijk niet terecht is. Is juist heel gevaarlijk denk ik.
[...]
Maar, ik blijf wel bij dat 'onderbuikgevoel'. Jullie zeggen dat TO moet vertrouwen op haar man als hij zegt dat er niets aan de hand is en dat het niets met haar te maken heeft. Maar je voelt meestal heel goed aan dat het wél zo is.Niet mee eens, dat kun je alleen doen als je dat in je eigen ervaringen al een keer op die manier hebt meegemaakt. Als je "gewoon onzeker" bent, kun je heel makkelijk een onderbuikgevoel (lijken te) hebben die uiteindelijk niet terecht is. Is juist heel gevaarlijk denk ik.
woensdag 16 december 2009 om 09:43
TO zegt dat dit geregeld voorkomt. Dus ze heeft er al ervaring mee, helaas. Misschien is dat juist de reden dat ze onzeker wordt? Draai het eens om..
Als je lang met iemand samenwoont, dan weet je op een gegeven moment wel hoe of wat.
Als je lang met iemand samenwoont, dan weet je op een gegeven moment wel hoe of wat.
I`ve learned so much from my mistakes.. I`m thinking of making a few more.
woensdag 16 december 2009 om 09:47
Het voelt zo dubbel. van de ene kant heb ik een duidelijke sterke mening, ik vind namelijk niet netjes dat hij ineens zo stuurs en afstandelijk doet terwijl ik niet weet waar het over gaat.
Aan de andere kant moet ik denken: Laat gaan, het helpt niets, zorgt alleen nog maar voor meer ellende, bek houden en niet zeiken en gewoon mijn ding doen.
Aan de andere kant moet ik denken: Laat gaan, het helpt niets, zorgt alleen nog maar voor meer ellende, bek houden en niet zeiken en gewoon mijn ding doen.
woensdag 16 december 2009 om 09:49
woensdag 16 december 2009 om 09:51
quote:misspoez schreef op 16 december 2009 @ 09:49:
Wat mij opvalt is dat het wijntje dat zij en het water dat hij neemt en het 'indommelen' op de bank zo verdedigd worden 'doen we vaker op dinsdag want ...', 'gebeurt me vaker'. Zou het kunnen dat het meer dan 1 wijntje is en dat het indommelen een reactie daarop is?
[/stopt weer met invullen]
Hele goeie maar niet het geval, het was m'n eerste wijntje.. Kwamen terug van verjaardag en ik had gereden.
Ik probeerde de situatie uit te leggen, vandaar de verklaringen
Wat mij opvalt is dat het wijntje dat zij en het water dat hij neemt en het 'indommelen' op de bank zo verdedigd worden 'doen we vaker op dinsdag want ...', 'gebeurt me vaker'. Zou het kunnen dat het meer dan 1 wijntje is en dat het indommelen een reactie daarop is?
[/stopt weer met invullen]
Hele goeie maar niet het geval, het was m'n eerste wijntje.. Kwamen terug van verjaardag en ik had gereden.
Ik probeerde de situatie uit te leggen, vandaar de verklaringen
woensdag 16 december 2009 om 09:52
quote:La Vie en Rose schreef op 16 december 2009 @ 09:43:
TO zegt dat dit geregeld voorkomt. Dus ze heeft er al ervaring mee, helaas. Misschien is dat juist de reden dat ze onzeker wordt? Draai het eens om..
Als je lang met iemand samenwoont, dan weet je op een gegeven moment wel hoe of wat.Maar toch geen ervaring dat dit erop duidt dat hij niet met haar verder wil, twijfelt over haar/hun enz...? Hij geeft toch juist (iedere) keer aan dat het NIET aan haar ligt? Zou hij met opzet liegen? Dat is wat ik bedoel met referentiekader. Als hij vaker dingen zegt die niet waar zijn of handelt in tegenstelling tot zijn woorden, dan snap ik de angst, maar zo lijkt het hier niet (in mijn ogen dan).
TO zegt dat dit geregeld voorkomt. Dus ze heeft er al ervaring mee, helaas. Misschien is dat juist de reden dat ze onzeker wordt? Draai het eens om..
Als je lang met iemand samenwoont, dan weet je op een gegeven moment wel hoe of wat.Maar toch geen ervaring dat dit erop duidt dat hij niet met haar verder wil, twijfelt over haar/hun enz...? Hij geeft toch juist (iedere) keer aan dat het NIET aan haar ligt? Zou hij met opzet liegen? Dat is wat ik bedoel met referentiekader. Als hij vaker dingen zegt die niet waar zijn of handelt in tegenstelling tot zijn woorden, dan snap ik de angst, maar zo lijkt het hier niet (in mijn ogen dan).
woensdag 16 december 2009 om 09:54
Zelf heb ik 1 x per maand best wel last van PMS. In mijn geval trek ik mij terug, ben stiller dan normaal en praat gewoon helemaal niet (doe ik al niet heel veel). Moet er toch niet aan denken dat mijn vriend dat persoonlijk opvat en (indirect) aan me blijft trekken door te blijven vragen of er wat is als ik al aangegeven heb dat het niets met hem te maken heeft.
woensdag 16 december 2009 om 09:55
quote:Hariboooo schreef op 16 december 2009 @ 09:54:
Zelf heb ik 1 x per maand best wel last van PMS. In mijn geval trek ik mij terug, ben stiller dan normaal en praat gewoon helemaal niet (doe ik al niet heel veel). Moet er toch niet aan denken dat mijn vriend dat persoonlijk opvat en (indirect) aan me blijft trekken door te blijven vragen of er wat is als ik al aangegeven heb dat het niets met hem te maken heeft.Doe je dan net zo? Bot, negeren ed. Of zeg je let maar niet op mij, heb PMS? Oftewel, je geeft een verklaring zodat de ander zich niet rot hoeft te voelen en weet waar hij aan toe is?
Zelf heb ik 1 x per maand best wel last van PMS. In mijn geval trek ik mij terug, ben stiller dan normaal en praat gewoon helemaal niet (doe ik al niet heel veel). Moet er toch niet aan denken dat mijn vriend dat persoonlijk opvat en (indirect) aan me blijft trekken door te blijven vragen of er wat is als ik al aangegeven heb dat het niets met hem te maken heeft.Doe je dan net zo? Bot, negeren ed. Of zeg je let maar niet op mij, heb PMS? Oftewel, je geeft een verklaring zodat de ander zich niet rot hoeft te voelen en weet waar hij aan toe is?
woensdag 16 december 2009 om 09:57
quote:miss80 schreef op 16 december 2009 @ 09:47:
Het voelt zo dubbel. van de ene kant heb ik een duidelijke sterke mening, ik vind namelijk niet netjes dat hij ineens zo stuurs en afstandelijk doet terwijl ik niet weet waar het over gaat.
Aan de andere kant moet ik denken: Laat gaan, het helpt niets, zorgt alleen nog maar voor meer ellende, bek houden en niet zeiken en gewoon mijn ding doen.
Dat laatste kun je doen als je zeker weet én voelt dat het inderdaad niets met jou te maken heeft, dat er daadwerkelijk niets is, en dat hij even een klotebui heeft. Dan kun je gewoon verder gaan met je eigen dagelijkse ding en er niet meer aan denken. Het er later, als hij dan wil, nog eens over hebben.
Maar als je weet dat het 'foute boel' is, dan is het heel moeilijk om je hierover heen te zetten, dan blijft het malen, dan vreet het je op van binnen. Ik kon daar érg slecht tegen. Op het laatst was ik zelfs afhankelijk van zijn buien. Bah. Maar goed, mijn situatie was, zoals Pipi ook al benoemde, niet gelijkwaardig.
Er is dus wel een duidelijk verschil tussen deze twee dingen en het is aan jou te bepalen welke de juiste reactie is.
Het voelt zo dubbel. van de ene kant heb ik een duidelijke sterke mening, ik vind namelijk niet netjes dat hij ineens zo stuurs en afstandelijk doet terwijl ik niet weet waar het over gaat.
Aan de andere kant moet ik denken: Laat gaan, het helpt niets, zorgt alleen nog maar voor meer ellende, bek houden en niet zeiken en gewoon mijn ding doen.
Dat laatste kun je doen als je zeker weet én voelt dat het inderdaad niets met jou te maken heeft, dat er daadwerkelijk niets is, en dat hij even een klotebui heeft. Dan kun je gewoon verder gaan met je eigen dagelijkse ding en er niet meer aan denken. Het er later, als hij dan wil, nog eens over hebben.
Maar als je weet dat het 'foute boel' is, dan is het heel moeilijk om je hierover heen te zetten, dan blijft het malen, dan vreet het je op van binnen. Ik kon daar érg slecht tegen. Op het laatst was ik zelfs afhankelijk van zijn buien. Bah. Maar goed, mijn situatie was, zoals Pipi ook al benoemde, niet gelijkwaardig.
Er is dus wel een duidelijk verschil tussen deze twee dingen en het is aan jou te bepalen welke de juiste reactie is.
I`ve learned so much from my mistakes.. I`m thinking of making a few more.
woensdag 16 december 2009 om 10:01
Is het misschien een idee om zijn gedrag, en jouw gevoel daarover, met hem te bespreken tijdens een "goed moment"? Dus niet op het moment dat hij zit te bokken, maar als jullie het gezellig hebben. Gewoon confronteren en zeggen wat dit met jou doet! Ik hoop vervolgens van harte dat hij dan wel met je wil praten. Als hij vervolgens de kont in de krib gooit zou ik vraagtekens bij mijn partner hebben. Wellicht is hij iemand die niet goed met zijn emoties kan omgaan!?
woensdag 16 december 2009 om 10:01
Eens met LaVie. Als je zeker weet dat het niets met jou te maken heeft, dan moet je proberen om je eroverheen te zetten. Maar bij onderlinge problemen zo tegen jou tekeer gaan kan echt niet. Hooguit even aangeven dat je het er op een later moment over wil hebben, maar ga dan in de tussentijd de ander ook niet lastig vallen met je gedrag.
Ik deed dat vroeger (toen ik 15/16 was ofzo) ook weleens hoor, dan vond ik dat de ander maar moest bedenken wat 'ie fout had gedaan. Tja, zo makkelijk zit de wereld helaas niet in elkaar.
Ik deed dat vroeger (toen ik 15/16 was ofzo) ook weleens hoor, dan vond ik dat de ander maar moest bedenken wat 'ie fout had gedaan. Tja, zo makkelijk zit de wereld helaas niet in elkaar.
