Relaties
alle pijlers
Rare ruzies...
woensdag 16 december 2009 om 08:20
Ik vind dat mijn man en ik soms hele vreemde ruzies hebben. Maar door zijn gedrag en antwoorden begin ik te twijfelen, ben ik misschien wel degenie die "raar" is?? Gisteravond was het weer zover...: Verjaardag van familie gehad, niks aan de hand, we komen thuis, tv aan, joggingbroek aan (allebei hoor en ploffen lekker op de bank. Hij vraagt wat ik te drinken wil, i kzeg doe maar een lekker wijntje. We nemen dinsdagavond altijd een borrel aangezien we woensdag allebei niet vroeg hoeven te beginenn. Hij neemt water. Oke. Raar, maar niet heel gek ofzo. Hij is stiller dan normaal, ik denk, die is vast moe o.i.d.
Rond 23.30 uur ben ik tien minuutjes ingedommeld (wat me veel vaker gebeurt, hebben we het ook al regelmatig over gehad, snap dat dat voor hem neit leuk is maar kan er niets aan doen..), en toen ik weer wakker werd zat hij met een stuurs gezicht uitgebreid de tvgids door te lezen. Ik vroeg of er wellicht iets was. Niets waar ik iets aan kon doen zei hij, het was zijn probleem. Oke.
20 minuutjes later naar bed zonder amper nog wat tegen elkaar gezegd te hebbenen ipv te knuffelen zoals altijd draait hij zijn rug naar mij toe. Ik snapte er helemaal niks van en heb dat ook gezegd. Volgens hem moest ik niet zo zeiken want het was zijn probleem en het lag niet aan mij. Maar ondertussen dus wel heel anders dan anders zijn...
Vanochtend moesten we gelijk op, en hij deed stug, maar praatte wel. Vlak voordat ik weg ging vroeg ik toch nog even anar gisteravond, wat was er nou toch aan de hand? En toen flipte hij ontzettend. Dat ik weer liep te zeiken, altijd aan het zeiken was en dat we daardoor altijd ruzie krijgen. Hij wilde nog steeds neit vertellen wat er nou was. En als ik nou vandaag een kutgevoel had dan was het mijn eigen schuld. Noujaa... Ik snap er helemaal niks meer van. Ligt dit nou aan mij?
Het liefste wil ik hem bellen / smsen, maar weet dat ik daar het tegenovergestelde mee bereik van wat ik eigenlijk wil.. Maar vanavond ben ik pas heel laat thuis, dus heb wel de hele dag een kutgevoel.
Volgens mij is het een best een verhaal, waarvan velen zullen denken: Is dit alles? Maar het zit me enorm dwars want het gebeurt vaker. Dan hebben we ruzie doordat hij zo stug doet, en ik geen flauw idee heb waarover het gaat, en dus ga "zeiken".. En ik het dus heb gedaan!! Baal hier zo van. Bah!!
herkent een van jullie dit? Of heeft wellicht tips? Ik weet dat ik er vanochtend neit over had meoten beginnen, maar ik mag mijn mening toch ook wel geven? Of kan ik die ebter voor mij houden omwille van de lieve vrede?
Rond 23.30 uur ben ik tien minuutjes ingedommeld (wat me veel vaker gebeurt, hebben we het ook al regelmatig over gehad, snap dat dat voor hem neit leuk is maar kan er niets aan doen..), en toen ik weer wakker werd zat hij met een stuurs gezicht uitgebreid de tvgids door te lezen. Ik vroeg of er wellicht iets was. Niets waar ik iets aan kon doen zei hij, het was zijn probleem. Oke.
20 minuutjes later naar bed zonder amper nog wat tegen elkaar gezegd te hebbenen ipv te knuffelen zoals altijd draait hij zijn rug naar mij toe. Ik snapte er helemaal niks van en heb dat ook gezegd. Volgens hem moest ik niet zo zeiken want het was zijn probleem en het lag niet aan mij. Maar ondertussen dus wel heel anders dan anders zijn...
Vanochtend moesten we gelijk op, en hij deed stug, maar praatte wel. Vlak voordat ik weg ging vroeg ik toch nog even anar gisteravond, wat was er nou toch aan de hand? En toen flipte hij ontzettend. Dat ik weer liep te zeiken, altijd aan het zeiken was en dat we daardoor altijd ruzie krijgen. Hij wilde nog steeds neit vertellen wat er nou was. En als ik nou vandaag een kutgevoel had dan was het mijn eigen schuld. Noujaa... Ik snap er helemaal niks meer van. Ligt dit nou aan mij?
Het liefste wil ik hem bellen / smsen, maar weet dat ik daar het tegenovergestelde mee bereik van wat ik eigenlijk wil.. Maar vanavond ben ik pas heel laat thuis, dus heb wel de hele dag een kutgevoel.
Volgens mij is het een best een verhaal, waarvan velen zullen denken: Is dit alles? Maar het zit me enorm dwars want het gebeurt vaker. Dan hebben we ruzie doordat hij zo stug doet, en ik geen flauw idee heb waarover het gaat, en dus ga "zeiken".. En ik het dus heb gedaan!! Baal hier zo van. Bah!!
herkent een van jullie dit? Of heeft wellicht tips? Ik weet dat ik er vanochtend neit over had meoten beginnen, maar ik mag mijn mening toch ook wel geven? Of kan ik die ebter voor mij houden omwille van de lieve vrede?
woensdag 16 december 2009 om 12:37
Grappig, ik ben juist ook van het conflictmijdende en maakte in mijn vorige relatie ook nooit ruzie. Maar goed zitten, nee, dat niet. Ik trok mijn mond gewoon niet open omdat ik geen zin had in ruzie. In mijn huidige relatie zit het wél goed en ruzie maken doen we nog steeds niet. Wel spreken we ons eigen mening uit en staan we daarachter. Agree to disagree kan ook heel goed werken, zolang het niet om echt fundamentele zaken gaat. Ik spreek mijn frustraties nu dus ook veel sneller uit en dat gaat heel goed.
woensdag 16 december 2009 om 12:41
Lavie en reiger, niet om gemeen te doen, maar het feit dat je dat gedrag over hebt genomen ligt niet aan die man. Je hebt zelf die keuze gemaakt.
Het mooie is dat je ook weer de keuze kunt maken om je oude gedrag weer eens af te poetsen
Natuurlijk helpt een lieve man daarbij, maar je moet het zelf doen
Het mooie is dat je ook weer de keuze kunt maken om je oude gedrag weer eens af te poetsen
Natuurlijk helpt een lieve man daarbij, maar je moet het zelf doen
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
woensdag 16 december 2009 om 12:42
quote:La Vie en Rose schreef op 16 december 2009 @ 12:14:
Het kloterige is trouwens dat ik nu ook zo geworden ben.
Heb er kennis mee gemaakt door mijn ex, die was zo. Ik niet, emotioneel, lief, en zachtaardig dat ik ben. Dus wat gebeurde er... hij deed zo, en ik kromp ineen. Janken, me terugtrekken, me zwak opstellen. Nooit een gelijkwaardige ruzie, sowieso de hele relatie niet.
Maar goed, na een aantal jaar zwak te zijn geweest deden die harde, kwetsende scheldwoorden me steeds minder. Ik ging dat toen ook terug doen, ik ging ook schelden ,schreeuwen en me precies zo gedragen als dat hij deed.
En nu zit ik daar mooi mee. Ik wil mezelf eigenlijk terug, hoe ik was. Gewoon puur. Nu ben ik verpest, lijkt wel.
Ben je niet, echt niet.
Ik herken het zo wat je schrijft. Tot en met dat jezelf kwijt zijn aan toe.
Op het risico van zweverig te worden genoemd (wat ik volgens mij juist niet ben) ben ik eerst vrienden met mij geworden. Ik ben heel bewust tijd met mezelf door gaan brengen. Alleen ik, met mij. Daar had ik wel hulp bij moet ik zeggen, van een boek, wat mij de ogen geopend heeft maar goed, dat was een boek voor mishandelde vrouwen, misschien voert het te ver je dat aan te raden.
Van dat boek leerde ik dat jezelf vertrouwen, van jezelf houden echt elementair is en het mooie was, het lukte me om mijn zelfverachting van me af te gooien, ik werd celibatair (ik was nogal aan de rol geweest om het zachtjes te zeggen) en ik ben me gaan focussen op wat ik zelf leuk/belangrijk vond.
Ik bleek een enorme (zoals Rider dat treffend zegt) burgertrut te zijn en ook voor mij was dat een levensles en een geweldige ontdekking. Het feit dat ik van mezelf niet meer wild/avontuurlijk/hip/trendy en volslagen ruimdenkend hoefde te zijn was een verademing. Ik mocht van mezelf lezend op de bank zitten, genieten van klassieke muziek en één op één contacten met maar een paar vrienden in plaats van met hordes mooiweervriendjes.
Om maar even een voorbeeldje te noemen hoor, het behelsde wel meer maar bij mij zat er dus zelfhaat, doodsverachting en geen zelfvertrouwen. Daar ben ik me op gaan richten en toen kwam er een man, die geen plannen met me had, waar ik geen plannen mee had, die een vriend werd en op een gegeven moment merkte ik dat ik die man niet meer wilde en kon missen. In plaats van me altijd maar te laten veroveren en me als een trofee (ja, ook ik was ooit jong en begerenswaardig) rond te laten dragen, nam ik nu zelf het initiatief en heb mijn nu man om verkering gevraagd. Anderhalf jaar later vroeg ik hem ten huwelijk.
De beste dingen die ik ooit deed en de stoerste ook uiteindelijk.
Ik geloof dat jij jezelf ook weer kunt vinden. Misschien heb je een beetje hulp nodig maar jou lukt dat ook.
Het kloterige is trouwens dat ik nu ook zo geworden ben.
Heb er kennis mee gemaakt door mijn ex, die was zo. Ik niet, emotioneel, lief, en zachtaardig dat ik ben. Dus wat gebeurde er... hij deed zo, en ik kromp ineen. Janken, me terugtrekken, me zwak opstellen. Nooit een gelijkwaardige ruzie, sowieso de hele relatie niet.
Maar goed, na een aantal jaar zwak te zijn geweest deden die harde, kwetsende scheldwoorden me steeds minder. Ik ging dat toen ook terug doen, ik ging ook schelden ,schreeuwen en me precies zo gedragen als dat hij deed.
En nu zit ik daar mooi mee. Ik wil mezelf eigenlijk terug, hoe ik was. Gewoon puur. Nu ben ik verpest, lijkt wel.
Ben je niet, echt niet.
Ik herken het zo wat je schrijft. Tot en met dat jezelf kwijt zijn aan toe.
Op het risico van zweverig te worden genoemd (wat ik volgens mij juist niet ben) ben ik eerst vrienden met mij geworden. Ik ben heel bewust tijd met mezelf door gaan brengen. Alleen ik, met mij. Daar had ik wel hulp bij moet ik zeggen, van een boek, wat mij de ogen geopend heeft maar goed, dat was een boek voor mishandelde vrouwen, misschien voert het te ver je dat aan te raden.
Van dat boek leerde ik dat jezelf vertrouwen, van jezelf houden echt elementair is en het mooie was, het lukte me om mijn zelfverachting van me af te gooien, ik werd celibatair (ik was nogal aan de rol geweest om het zachtjes te zeggen) en ik ben me gaan focussen op wat ik zelf leuk/belangrijk vond.
Ik bleek een enorme (zoals Rider dat treffend zegt) burgertrut te zijn en ook voor mij was dat een levensles en een geweldige ontdekking. Het feit dat ik van mezelf niet meer wild/avontuurlijk/hip/trendy en volslagen ruimdenkend hoefde te zijn was een verademing. Ik mocht van mezelf lezend op de bank zitten, genieten van klassieke muziek en één op één contacten met maar een paar vrienden in plaats van met hordes mooiweervriendjes.
Om maar even een voorbeeldje te noemen hoor, het behelsde wel meer maar bij mij zat er dus zelfhaat, doodsverachting en geen zelfvertrouwen. Daar ben ik me op gaan richten en toen kwam er een man, die geen plannen met me had, waar ik geen plannen mee had, die een vriend werd en op een gegeven moment merkte ik dat ik die man niet meer wilde en kon missen. In plaats van me altijd maar te laten veroveren en me als een trofee (ja, ook ik was ooit jong en begerenswaardig) rond te laten dragen, nam ik nu zelf het initiatief en heb mijn nu man om verkering gevraagd. Anderhalf jaar later vroeg ik hem ten huwelijk.
De beste dingen die ik ooit deed en de stoerste ook uiteindelijk.
Ik geloof dat jij jezelf ook weer kunt vinden. Misschien heb je een beetje hulp nodig maar jou lukt dat ook.
woensdag 16 december 2009 om 12:57
woensdag 16 december 2009 om 13:01
quote:rider schreef op 16 december 2009 @ 12:57:
[...]
In vergelijking met hoe ik ben opgevoed? Jazeker.
Ik noem mijn vrouw geen sletje, en sex zie ik als exclusief tussen twee mensen met een vaste relatie. Hoe preuts wil je het hebben voor een zoon van hippies?Hahahahaaha, herkenbaar van Mr N! Maar dan zonder de hippie ouders
[...]
In vergelijking met hoe ik ben opgevoed? Jazeker.
Ik noem mijn vrouw geen sletje, en sex zie ik als exclusief tussen twee mensen met een vaste relatie. Hoe preuts wil je het hebben voor een zoon van hippies?Hahahahaaha, herkenbaar van Mr N! Maar dan zonder de hippie ouders
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
woensdag 16 december 2009 om 13:54
quote:La Vie en Rose schreef op 16 december 2009 @ 12:09:
Thanks Pips en Rider.. Saai en burgerlijk en dan met name in een relatie is ook fijn! Vind ik, denk ik, enzovoorts
En wat betreft het ruzie maken, tja... daar zitten zoveel verschillende gradaties in ook. Woorden hebben, af en toe wat gekibbel, je mening geven en daar achter staan, je grenzen aangeven, allemaal logisch en acceptabel. Maar het moet wel netjes blijven, je moet vooral goed luisteren naar de ander ook, elkaar blijven respecteren.
Géén kwetsende, nare, gemene vernederende scheldwoorden gebruiken..keihard schreeuwen en al dat soort destructief gedoe meer. Ik snap niet dat er mensen zijn die dat normaal en 'zelfs wel lekker af en toe' vinden... echt niet.
Interessante discussie dit.
Deze opmerking zette me wel aan het denken. Wat is ruzie? En wanneer is het nog een discussie of je mening uitten.... Voor de mensen hier die nooit ruzie hebben, zijn er dan wel discussies? En hoe "heftig" zijn die? Zijn er stemverheffingen, is er boosheid, zijn er tranen? En wanneer is iets niet meer een constructieve discussie die ervoor zorgt dat je samen weer beter op 1 lijn zit en weet wat de ander wel en niet waardeert maar een ruzie?
Thanks Pips en Rider.. Saai en burgerlijk en dan met name in een relatie is ook fijn! Vind ik, denk ik, enzovoorts
En wat betreft het ruzie maken, tja... daar zitten zoveel verschillende gradaties in ook. Woorden hebben, af en toe wat gekibbel, je mening geven en daar achter staan, je grenzen aangeven, allemaal logisch en acceptabel. Maar het moet wel netjes blijven, je moet vooral goed luisteren naar de ander ook, elkaar blijven respecteren.
Géén kwetsende, nare, gemene vernederende scheldwoorden gebruiken..keihard schreeuwen en al dat soort destructief gedoe meer. Ik snap niet dat er mensen zijn die dat normaal en 'zelfs wel lekker af en toe' vinden... echt niet.
Interessante discussie dit.
Deze opmerking zette me wel aan het denken. Wat is ruzie? En wanneer is het nog een discussie of je mening uitten.... Voor de mensen hier die nooit ruzie hebben, zijn er dan wel discussies? En hoe "heftig" zijn die? Zijn er stemverheffingen, is er boosheid, zijn er tranen? En wanneer is iets niet meer een constructieve discussie die ervoor zorgt dat je samen weer beter op 1 lijn zit en weet wat de ander wel en niet waardeert maar een ruzie?
woensdag 16 december 2009 om 13:58
Dit komt eruit voort dat ik me afvraag of mijn vriend en ik wel eens ruzie hebben. Ik denk van wel, maar dat zijn wel "goede" ruzies. Ruzies waarbij we beiden aangeven waarom we gedrag vertonen, hoe het gedrag van de ander op ons overkomt, wat we nog wel/niet accepteren en waarin we sorry zeggen als we elkaar onbedoeld hebben gekwetst. Vaak is het voor ons beiden leerzaam en zouden we er daarna geen ruzie meer over het onderwerp hoeven hebben (want we begrijpen de ander beter). Maar dit zou je ook een goed gesprek kunnen noemen.
Wat ik me nu afvraag: stel je noemt dit geen maar een discussie die je relatie verder helpt. Wat zegt dat dan over de manier waarop TO's man met een conflict situatie om gaat.
Wat ik me nu afvraag: stel je noemt dit geen maar een discussie die je relatie verder helpt. Wat zegt dat dan over de manier waarop TO's man met een conflict situatie om gaat.
woensdag 16 december 2009 om 14:01
Discussies? Ja over politiek, staan we lijnrecht tegenover elkaar vaak. Leuk
Over wezenlijk zaken proberen we zoveel mogelijk gewoon te praten. Lukt echt niet altijd hoor (probeer maar eens 24/7 optimaal, effectief en constructief te communiceren wanneer de je een paar fikse teleurstellingen, lichamelijke ongemakken en nog wat gedoe tegelijk krijgt) maar over het algemeen wel.
Voorbeeld: Mr N is druk bezig met allerlei plannen. Vind ik helemaal geweldig, maar als ik net thuiskom van het werk of doodmoe van het sporten dan staat mijn hoofd er niet naar.
Hij teleurgesteld omdat ik geen aandacht heb, ik denk 'man, láát me ff'.
Ik help hem waar ik kan, zeg soms afspraken af vanwege zijn deadlines, dus het is niet dat ik niks doe.
Dat kan een fikse ruzie worden.
Bij ons gaat het dan ongeveer zo:
Mr N; Het lijkt alsof je geen belangstelling hebt voor wat ik doe'
Ik: Dat heb ik wel, geef me ff een half uurtje en ik ben weer helemaal van jou'
Kus, knuffel, klaar. Ik m'n rust, hij de zekerheid dat we er straks weer mee verder gaan.
Over wezenlijk zaken proberen we zoveel mogelijk gewoon te praten. Lukt echt niet altijd hoor (probeer maar eens 24/7 optimaal, effectief en constructief te communiceren wanneer de je een paar fikse teleurstellingen, lichamelijke ongemakken en nog wat gedoe tegelijk krijgt) maar over het algemeen wel.
Voorbeeld: Mr N is druk bezig met allerlei plannen. Vind ik helemaal geweldig, maar als ik net thuiskom van het werk of doodmoe van het sporten dan staat mijn hoofd er niet naar.
Hij teleurgesteld omdat ik geen aandacht heb, ik denk 'man, láát me ff'.
Ik help hem waar ik kan, zeg soms afspraken af vanwege zijn deadlines, dus het is niet dat ik niks doe.
Dat kan een fikse ruzie worden.
Bij ons gaat het dan ongeveer zo:
Mr N; Het lijkt alsof je geen belangstelling hebt voor wat ik doe'
Ik: Dat heb ik wel, geef me ff een half uurtje en ik ben weer helemaal van jou'
Kus, knuffel, klaar. Ik m'n rust, hij de zekerheid dat we er straks weer mee verder gaan.
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
woensdag 16 december 2009 om 14:02
Jou gedrag is niet raar, je mag daar best naar vragen. Ik zou er alleen volgende keer bij zeggen: ik vind het niet prettig dat ik niet weet waarom jij zo doet. Het ligt dan wel niet aan mij, maar we hebben samen een relatie en ik merk dat er iets niet goed is en ik maak me daar ook zorgen om. Ik heb liever dat je dit gewoon zegt. Kijken wat hij dan zegt. Ik vind dat hij dit niet voor zich mag houden, alleen als hij zich normaal gedraagt verder, maar niet op deze manier.
Succes.
Succes.
voer eendjes geen oorlog!
woensdag 16 december 2009 om 14:16
Hier ongeveer net zo als bij HPL. Voor de efficiency even alleen de verschillen quote:HoiPippiLangkous schreef op 16 december 2009 @ 14:01:
Discussies? Ja over politiek, staan we lijnrecht tegenover elkaar vaak. Leuk Nee, nooit. Als we een verschillende mening hebben, dan hebben we die. Geen discussie nodig om dat uit te diepen.quote:Dat kan een fikse ruzie worden.
Bij ons gaat het dan ongeveer zo:
Mr N; Het lijkt alsof je geen belangstelling hebt voor wat ik doe'
Ik: Dat heb ik wel, geef me ff een half uurtje en ik ben weer helemaal van jou'
Kus, knuffel, klaar. Ik m'n rust, hij de zekerheid dat we er straks weer mee verder gaan.
Bij ons gaat dat ongeveer zo:
X: (algemeen kuthumeur)
Y: wat heb jij een kuthumeur? Is er wat?
X: Ja, ik heb het gevoel dat jij A omdat je B doet
Y: oh, wat jammer, want ik doe B omdat C
X: oh, ok.
Y: hoe had ik beter kunnen laten merken dat ik C?
X: ach maakt niet uit, vanaf nu doe je gewoon weer wat ik zeg.
Discussies? Ja over politiek, staan we lijnrecht tegenover elkaar vaak. Leuk Nee, nooit. Als we een verschillende mening hebben, dan hebben we die. Geen discussie nodig om dat uit te diepen.quote:Dat kan een fikse ruzie worden.
Bij ons gaat het dan ongeveer zo:
Mr N; Het lijkt alsof je geen belangstelling hebt voor wat ik doe'
Ik: Dat heb ik wel, geef me ff een half uurtje en ik ben weer helemaal van jou'
Kus, knuffel, klaar. Ik m'n rust, hij de zekerheid dat we er straks weer mee verder gaan.
Bij ons gaat dat ongeveer zo:
X: (algemeen kuthumeur)
Y: wat heb jij een kuthumeur? Is er wat?
X: Ja, ik heb het gevoel dat jij A omdat je B doet
Y: oh, wat jammer, want ik doe B omdat C
X: oh, ok.
Y: hoe had ik beter kunnen laten merken dat ik C?
X: ach maakt niet uit, vanaf nu doe je gewoon weer wat ik zeg.
woensdag 16 december 2009 om 14:36
Volgens mij zijn de voorbeelden van HPL en Rider voorbeelden zoals je ze in de psychologie magazine tegenkomt onder "goed ruzie maken". En vervolgens kunnen ze dit zo goed dat je het nauwelijks meer ruzie maken kan noemen. Ik hoop dat later ook nog een keer zo goed te kunnen. Maar het is soms ook wel lastig om begripvol te reageren als je tot achter je oren geirriteerd bent.....
Kunnen TS en man gewoon geen ruzie maken? Of zijn ze te snel geirriteerd? Of tonen ze te weinig begrip naar elkaar? Of vertrouwt zij hem niet genoeg? Of...
Kunnen TS en man gewoon geen ruzie maken? Of zijn ze te snel geirriteerd? Of tonen ze te weinig begrip naar elkaar? Of vertrouwt zij hem niet genoeg? Of...
woensdag 16 december 2009 om 14:42
Bij een algeheel kuthumeur helpt bij ons vaak een enorme knuffel, een met liefde gezette pot thee en dan iets zeggen als 'ik ben soms ook een enorme doos / sukkel oid hé?' Vergeet vooral niet de aller- aller- allerliefste glimlach en een suikerzoet stemmetje erbij te denken
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
woensdag 16 december 2009 om 14:52
woensdag 16 december 2009 om 15:04
Mijn man en ik hebben ook nooit ruzie.
Even een paar antwoorden.
Voor de mensen hier die nooit ruzie hebben, zijn er dan wel discussies?
Ja, over van alles en nog wat. Dagelijks leven, kinderen, politiek, ethiek...
En hoe "heftig" zijn die? Zijn er stemverheffingen, is er boosheid, zijn er tranen?
stemverheffing als in 'geanimeerd praten': ja, maar niet schreeuwen.
Boosheid en tranen: nee.
Maar we kunnen wel heel lang over en weer argumenten uitwisselen en elkaars standpunten weerleggen. [/i]
En wanneer is iets niet meer een constructieve discussie die ervoor zorgt dat je samen weer beter op 1 lijn zit en weet wat de ander wel en niet waardeert maar een ruzie?
Volgens mij is het ruzie als je boos wordt om wat de ander denkt/vindt.
[/quote]
Even een paar antwoorden.
Voor de mensen hier die nooit ruzie hebben, zijn er dan wel discussies?
Ja, over van alles en nog wat. Dagelijks leven, kinderen, politiek, ethiek...
En hoe "heftig" zijn die? Zijn er stemverheffingen, is er boosheid, zijn er tranen?
stemverheffing als in 'geanimeerd praten': ja, maar niet schreeuwen.
Boosheid en tranen: nee.
Maar we kunnen wel heel lang over en weer argumenten uitwisselen en elkaars standpunten weerleggen. [/i]
En wanneer is iets niet meer een constructieve discussie die ervoor zorgt dat je samen weer beter op 1 lijn zit en weet wat de ander wel en niet waardeert maar een ruzie?
Volgens mij is het ruzie als je boos wordt om wat de ander denkt/vindt.
[/quote]
woensdag 16 december 2009 om 16:18
Dat argumenteren over een volkomen betekenisloos onderwerp als politiek, daar snap ik nou echt de lol niet van. Zeker niet met je partner.
wij hebben over die onderwerpen gewoon de afspraak dat ik altijd gelijk heb. Dat is echt een waanzinnig goede discussie-killer.
- Nou, dat is toch niet te geloven, zo'n XXX die daar op tv YYY zegt!!!
- ja schat, je hebt gelijk hoor.
wij hebben over die onderwerpen gewoon de afspraak dat ik altijd gelijk heb. Dat is echt een waanzinnig goede discussie-killer.
- Nou, dat is toch niet te geloven, zo'n XXX die daar op tv YYY zegt!!!
- ja schat, je hebt gelijk hoor.
woensdag 16 december 2009 om 16:34
quote:Reiger100 schreef op 16 december 2009 @ 12:33:
[...]
La Vie, ik herken dat. Het is met mij ook gebeurd in mijn eerste huwelijk. Maar het leuke is dat ik nu weer zachtaardig geworden ben, dankzij mijn huidige man! Je bent dus niet verpest, je kunt gewoon weer jezelf worden als je ervoor kiest, maar dan nog beter: iemand die inmiddels zo sterk is geworden dat ze wel kán schreeuwen en schelden, maar ervoor kiest om het niet te doen.Reiger, fijn dat het bij jou weer veranderd is, ten goede. En het leuke zou zijn: niet hóeven schreeuwen.. gewoon, omdat er geen aanleiding voor is!
[...]
La Vie, ik herken dat. Het is met mij ook gebeurd in mijn eerste huwelijk. Maar het leuke is dat ik nu weer zachtaardig geworden ben, dankzij mijn huidige man! Je bent dus niet verpest, je kunt gewoon weer jezelf worden als je ervoor kiest, maar dan nog beter: iemand die inmiddels zo sterk is geworden dat ze wel kán schreeuwen en schelden, maar ervoor kiest om het niet te doen.Reiger, fijn dat het bij jou weer veranderd is, ten goede. En het leuke zou zijn: niet hóeven schreeuwen.. gewoon, omdat er geen aanleiding voor is!
I`ve learned so much from my mistakes.. I`m thinking of making a few more.
woensdag 16 december 2009 om 16:40
quote:HoiPippiLangkous schreef op 16 december 2009 @ 12:41:
Lavie en reiger, niet om gemeen te doen, maar het feit dat je dat gedrag over hebt genomen ligt niet aan die man. Je hebt zelf die keuze gemaakt.
Het mooie is dat je ook weer de keuze kunt maken om je oude gedrag weer eens af te poetsen
Natuurlijk helpt een lieve man daarbij, maar je moet het zelf doen
Tuurlijk, je hebt enigzins gelijk. Maar het is niet zo dat ik er bewust voor heb gekozen..zo van: ok, nu gaan we precies hetzelfde terug doen. Het was uiteindelijk (na een aantal jaar) een soort overlevingstactiek ofzo, klinkt dramatisch, maar zo zie ik wel. Compleet verstoorde omgang en daardoor gedrag. Ook van mijn kant.
Ik weet ook niet of ik in precies dezelfde relatie nog mijn oude ik terug zou kunnen krijgen, ook al zou ik er bewust voor kiezen om dat destructieve gedrag te vermijden. Het ligt ook aan de persoon die je voor je hebt hoor, voor een groot deel zelfs, denk ik!
Lavie en reiger, niet om gemeen te doen, maar het feit dat je dat gedrag over hebt genomen ligt niet aan die man. Je hebt zelf die keuze gemaakt.
Het mooie is dat je ook weer de keuze kunt maken om je oude gedrag weer eens af te poetsen
Natuurlijk helpt een lieve man daarbij, maar je moet het zelf doen
Tuurlijk, je hebt enigzins gelijk. Maar het is niet zo dat ik er bewust voor heb gekozen..zo van: ok, nu gaan we precies hetzelfde terug doen. Het was uiteindelijk (na een aantal jaar) een soort overlevingstactiek ofzo, klinkt dramatisch, maar zo zie ik wel. Compleet verstoorde omgang en daardoor gedrag. Ook van mijn kant.
Ik weet ook niet of ik in precies dezelfde relatie nog mijn oude ik terug zou kunnen krijgen, ook al zou ik er bewust voor kiezen om dat destructieve gedrag te vermijden. Het ligt ook aan de persoon die je voor je hebt hoor, voor een groot deel zelfs, denk ik!
I`ve learned so much from my mistakes.. I`m thinking of making a few more.
woensdag 16 december 2009 om 17:23
quote:miss80 schreef op 16 december 2009 @ 08:20:[
en toen ik weer wakker werd zat hij met een stuurs gezicht uitgebreid de tvgids door te lezen. Ik vroeg of er wellicht iets was. Niets waar ik iets aan kon doen zei hij, het was zijn probleem. Oke.
Wat een kleutergedrag!
20 minuutjes later naar bed zonder amper nog wat tegen elkaar gezegd te hebbenen ipv te knuffelen zoals altijd draait hij zijn rug naar mij toe. Ik snapte er helemaal niks van en heb dat ook gezegd. Volgens hem moest ik niet zo zeiken want het was zijn probleem en het lag niet aan mij. Maar ondertussen dus wel heel anders dan anders zijn...
Dit is inderdaad passieve agressiviteit, zoals anderen al aangaven, typisch onvolwassen gedrag.
Van ochtend moesten we gelijk op, en hij deed stug, maar praatte wel. Vlak voordat ik weg ging vroeg ik toch nog even anar gisteravond, wat was er nou toch aan de hand? En toen flipte hij ontzettend. Dat ik weer liep te zeiken, altijd aan het zeiken was en dat we daardoor altijd ruzie krijgen. Hij wilde nog steeds neit vertellen wat er nou was. En als ik nou vandaag een kutgevoel had dan was het mijn eigen schuld.
Hij heeft dus ook helemaal geen zelfbeheersing, wat een peuter!
Noujaa. Ik snap er helemaal niks meer van. Ligt dit nou aan mij?
Nee Nee Nee !
Het liefste wil ik hem bellen / smsen, maar weet dat ik daar het tegenovergestelde mee bereik van wat ik eigenlijk wil.. Maar vanavond ben ik pas heel laat thuis, dus heb wel de hele dag een kutgevoel.
Kan ik me goed voorstellen. Als je man zo onrespectvol en liefdeloos tegen je doet.
Volgens mij is het een best een verhaal, waarvan velen zullen denken: Is dit alles?
Ik in elk geval niet! Heb het in een eerder huwelijk meegemaakt en weet hoe het voelt. En ik prijs me zeer gelukkig dat ik nu niet meer met zo'n man te maken heb.
herkent een van jullie dit? Of heeft wellicht tips? Ik weet dat ik er vanochtend neit over had meoten beginnen, maar ik mag mijn mening toch ook wel geven? Of kan ik die ebter voor mij houden omwille van de lieve vrede?
Dan ga jij dus op je tenen lopen en je basisgevoelens verdringen en/of verstoppen, dat hou je nooit heel lang vol. Dan moet je onverschillig voor je man worden en uiteindelijk gaat dan ook de liefde weg. Dat is met mij ook gebeurd (gelukkig wel, zeg ik nu).
Ik heb helemaal geen tips, behalve relatietherapie, of anders een tip die je helemaal niet wil horen.
Mijn vader zei, toen ik in die situatie zat, dat ik me met respect moest laten behandelen. Toen ik hem vroeg hoe dat dan moest, zei hij: hem voor de keus stellen: hij behandelt je met respect of anders ben je weg (Ik had 3 kinderen en mijn vader was behoorlijk ouderwets van opvattingen, dus dat wil wat zeggen). Ik wilde dat toen nog niet horen, maar uiteindelijk is dat wat gebeurd is: ik ben weggegaan en ben nu ontzettend gelukkig met een man die me wél respecteert.
en toen ik weer wakker werd zat hij met een stuurs gezicht uitgebreid de tvgids door te lezen. Ik vroeg of er wellicht iets was. Niets waar ik iets aan kon doen zei hij, het was zijn probleem. Oke.
Wat een kleutergedrag!
20 minuutjes later naar bed zonder amper nog wat tegen elkaar gezegd te hebbenen ipv te knuffelen zoals altijd draait hij zijn rug naar mij toe. Ik snapte er helemaal niks van en heb dat ook gezegd. Volgens hem moest ik niet zo zeiken want het was zijn probleem en het lag niet aan mij. Maar ondertussen dus wel heel anders dan anders zijn...
Dit is inderdaad passieve agressiviteit, zoals anderen al aangaven, typisch onvolwassen gedrag.
Van ochtend moesten we gelijk op, en hij deed stug, maar praatte wel. Vlak voordat ik weg ging vroeg ik toch nog even anar gisteravond, wat was er nou toch aan de hand? En toen flipte hij ontzettend. Dat ik weer liep te zeiken, altijd aan het zeiken was en dat we daardoor altijd ruzie krijgen. Hij wilde nog steeds neit vertellen wat er nou was. En als ik nou vandaag een kutgevoel had dan was het mijn eigen schuld.
Hij heeft dus ook helemaal geen zelfbeheersing, wat een peuter!
Noujaa. Ik snap er helemaal niks meer van. Ligt dit nou aan mij?
Nee Nee Nee !
Het liefste wil ik hem bellen / smsen, maar weet dat ik daar het tegenovergestelde mee bereik van wat ik eigenlijk wil.. Maar vanavond ben ik pas heel laat thuis, dus heb wel de hele dag een kutgevoel.
Kan ik me goed voorstellen. Als je man zo onrespectvol en liefdeloos tegen je doet.
Volgens mij is het een best een verhaal, waarvan velen zullen denken: Is dit alles?
Ik in elk geval niet! Heb het in een eerder huwelijk meegemaakt en weet hoe het voelt. En ik prijs me zeer gelukkig dat ik nu niet meer met zo'n man te maken heb.
herkent een van jullie dit? Of heeft wellicht tips? Ik weet dat ik er vanochtend neit over had meoten beginnen, maar ik mag mijn mening toch ook wel geven? Of kan ik die ebter voor mij houden omwille van de lieve vrede?
Dan ga jij dus op je tenen lopen en je basisgevoelens verdringen en/of verstoppen, dat hou je nooit heel lang vol. Dan moet je onverschillig voor je man worden en uiteindelijk gaat dan ook de liefde weg. Dat is met mij ook gebeurd (gelukkig wel, zeg ik nu).
Ik heb helemaal geen tips, behalve relatietherapie, of anders een tip die je helemaal niet wil horen.
Mijn vader zei, toen ik in die situatie zat, dat ik me met respect moest laten behandelen. Toen ik hem vroeg hoe dat dan moest, zei hij: hem voor de keus stellen: hij behandelt je met respect of anders ben je weg (Ik had 3 kinderen en mijn vader was behoorlijk ouderwets van opvattingen, dus dat wil wat zeggen). Ik wilde dat toen nog niet horen, maar uiteindelijk is dat wat gebeurd is: ik ben weggegaan en ben nu ontzettend gelukkig met een man die me wél respecteert.
woensdag 16 december 2009 om 17:32
