Mijn man heeft kanker (2)

En ook dit topic beginnen we met een kaarsje voor de dappere, lieve Ray....



Voor Hero,



En hun dierbaren.

Mopsey...



Tja, ik ben de afgelopen dagen eerlijk geweest tegen Mops. En niet alleen Hero, maar ook mijn eigenste dochter is een kanjer. Ik ben omringt door mooie mensen.



Woensdag (morgen alweer een week terug, bizar!) ben ik met haar apart gaan zitten en heb haar gevraagd of ze nog wist dat Hero héél erg ziek was. "Ja", antwoordde ze, "hij had auw inne buik". Daarop heb ik haar gezegd dat de dokters Hero heel graag beter wilden maken, maar dat ze geen goede "medicijntjes" konden vinden, en dat ze hem dus niet beter kónden maken. Nadenkend keek Mops me aan. Ze knikte. "En nu...nu is Hero een sterretje geworden", vervolgde ik. Mops keek naar de blauwe lucht. Er waren geen sterren. "En als je de sterren niet ziet, kun je Hero toch nog voelen, in je hartje". Mijn dochter glimlachtte, legte haar handje op haar borst, en ging spelen. Die avond riep ze me midden in de nacht even bij zich...ze wilde sterren kijken.



Omdat ik wilde dat Mopsey zou weten dat er tijdens de uitvaart mensen evrdrietig konden zijn, nam ik haar een paar dagen daarvoor ter voorbereiding mee naar het uitvaartcentrum. Ik had bedacht het daarbij te laten, wilde niet dat ze dacht dat hero sliep ofzo, maar mevrouw had het anders gepland. ze was nog niet binnen, of ze zei stellig "ikke wil Hero zien". Slik... Oké, dus ik til haar op en ga op een afstandje van de kist staan. "Dichterbij, ik kan het niet goed zien", commandeert mijn dochter. Zachtjes loop ik tot naast de kist. Gefronst kijkt mijn dochter naar het lichaam van de man die er de afgelopen maanden zo volledig voor haar was, en zo van haar genoot. Even is ze stil. Dan wijst ze; "Daar zijn Hero's voeten, en daar is Hero's neus...maar ik zie Hero niet!!!". Wat een wijsheid voor een driejarige.

De rest van eht uur speelt ze in de ruimte, zingt, danst en gaat wel tien keer bij Hero kijken. Klopt op zijn kist. Ruikt aan de bloemen. Meet met een rolmaat zijn kist op (extra groot en extra breed, mijn lief was een grote kerel!). En kijkt. "Vind het wel gek, mamma", zegt ze. Dat is het ook, kleine schat.



Maandag hoorde ze er ook bij. Heeft een van de knopen op de kist dichtgedraaid, en zat bij mij op schoot in de volgwagen. Was dolenthousiast zoveel bekende gezichten te zien tijdens het afscheid, zwaaide en gaf kushandjes, en wees op de kist "Daar zit Hero's lijfje ijn, die heeft Hero niet meer nodig. Hero is nu een sterretje en in me hartje", zo klonk haar hoge, lieve stemmetje zo nu en dan. Ze wiegde mee op de muziek, hield de hand van haar oma vast, en gedurende de laatste momenten drukte ze een kusje op de kist.

"Dag, lieve Hero, kussie op je neus", zo herhaalde ze hem het slaapritueel dat ze samen verzonnen hadden.



Vandaag mocht zij kiezen wat ze wilde doen. Qualitytime voor mijn verwaarloosde dochter. Tegen al mijn verwachtingen in wilde ze naar Sprookjeswonderland. Tja, zij mocht kiezen. De laatste keer dat we daar waren was een jaar terug, met Hero. Zo'n fijne dag. Op mijn kiezen bijtend en misselijk van verdriet liep ik achter mijn dansende dochter aan door het sprookjesbos, wanhopig proberend er het beste van te maken. Toen kwamen we bij de reus. "Ik ruik ménsenvlees", riep deze met een diepe, donkere galmstem. Dezelfde diepe donkere galmstem die Hero zo goed na kon doen, en die hij na ons bezoekje vorig jaar regelmatig opzette als hij met Mops stoeide op het grote bed.

Stilletjes klemde Mops zich vast aan het hekje. Toen draaide ze zich naar mij om, sloeg haar armpjes om me heen en zei bedroefd;



"Mamma, ik wil dat Hero zijn lijfje wél nodig heeft".



Samen hebben we de longen uit ons lijf gehuild, daar...midden in het sprookjesbos. Vanwege ons eigen sprookje, dat niet eindigde met 'lang en gelukkig'.