Relaties
alle pijlers
Getrouwd... tegen beter weten in?
dinsdag 5 januari 2010 om 17:11
Eigenlijk weet ik niet waar ik moet beginnen. Het is een heel verhaal. Maar goed, laat ik een poging doen.
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
donderdag 7 januari 2010 om 10:57
donderdag 7 januari 2010 om 10:57
quote:rider schreef op 07 januari 2010 @ 10:38:
[...]
Ik denk dat het één uit het ander volgt. Als de zaken wat beter op de rit staan, zal je ook minder last hebben van de emotionele kant.
Dat klopt. Maar ergens ben ik bang dat ik me laat leiden door de financiele kant van de zaak. We hebben niet veel geld meer en scheiden is duur. Als ik weg ga, komt er een hele moeilijke tijd aan. Zowel emotioneel, als financieel. Ik ben bang voor wat komen gaat op dit gebied, als ik weg ga.
Zijn ouders zeggen tegen mij dat de (financiele) gevolgen niet te overzien zijn als ik weg ga. Mijn ouders zeggen dat ik dat allemaal wel te boven kom, al zal het moeilijk zijn. Maar dat ik beter voor mijn geluk kan kiezen, omdat ik nog lang te leven heb en mijn lange-termijn-geluk belangrijker is dan een die paar jaar financiele moelijkheden die eraan zullen komen. Ik maak natuurlijk zelf de keuze, maar heb het gevoel dat er aan me wordt getrokken.
[...]
Ik denk dat het één uit het ander volgt. Als de zaken wat beter op de rit staan, zal je ook minder last hebben van de emotionele kant.
Dat klopt. Maar ergens ben ik bang dat ik me laat leiden door de financiele kant van de zaak. We hebben niet veel geld meer en scheiden is duur. Als ik weg ga, komt er een hele moeilijke tijd aan. Zowel emotioneel, als financieel. Ik ben bang voor wat komen gaat op dit gebied, als ik weg ga.
Zijn ouders zeggen tegen mij dat de (financiele) gevolgen niet te overzien zijn als ik weg ga. Mijn ouders zeggen dat ik dat allemaal wel te boven kom, al zal het moeilijk zijn. Maar dat ik beter voor mijn geluk kan kiezen, omdat ik nog lang te leven heb en mijn lange-termijn-geluk belangrijker is dan een die paar jaar financiele moelijkheden die eraan zullen komen. Ik maak natuurlijk zelf de keuze, maar heb het gevoel dat er aan me wordt getrokken.
donderdag 7 januari 2010 om 10:58
[quote]radijs schreef op 07 januari 2010 @ 10:20:
Nee, dat kan ik niet. Ik kan totaal geen respect opberngen voor iemand die de dertig al enkele jaren is gepasseerd en nog steeds niet voor zichzelf kan zorgen. Daar zit het grote morele verschil tussen ons: ik vind dat je voor jezelf moet zorgen. Hij vindt dat je voor jezelf leeft, dat je dat niet mag verloochenen en dus je dromen moet najagen. Als dat betekent dat je bijvoorbeeld in de bijstand zit, maar wel gelukkig bent, is dat te rechtvaardigen.
[quote]
In feite financier jij nu zijn wens om te leven op de manier die hij wil. Zonder jouw manier van leven was zijn manier van leven niet op deze manier mogelijk geweest. Ziet hij dat ook?
Er is niet zo veel mis met zijn idee op zich, je leeft als het goed is maar één keer en je moet proberen je dromen waar te maken. Maar dat houdt niet in dat je jezelf daarom kan ontslaan van bepaalde verantwoordelijkheden die je tegenover andere mensen hebt. En die heb je, als je een gezonde relatie met iemand wilt onderhouden.
Je hebt het zover laten komen, omdat er ook veel dingen aan hem zijn waar jij van houdt. En omdat je het daarom de moeite waard vond. Maar ik begrijp dat daarvan overtuigd blijven moeilijk is, als de ander alleen bezig is met zichzelf. Weet hij hoe jij hier in staat? Weet hij wat jij wilt in het leven? Het helpt om dat voor jezelf concreet te maken en aan hem voor te leggen. Dan kun je ook bespreken of je überhaupt hetzelfde doel voor ogen hebt.
Nee, dat kan ik niet. Ik kan totaal geen respect opberngen voor iemand die de dertig al enkele jaren is gepasseerd en nog steeds niet voor zichzelf kan zorgen. Daar zit het grote morele verschil tussen ons: ik vind dat je voor jezelf moet zorgen. Hij vindt dat je voor jezelf leeft, dat je dat niet mag verloochenen en dus je dromen moet najagen. Als dat betekent dat je bijvoorbeeld in de bijstand zit, maar wel gelukkig bent, is dat te rechtvaardigen.
[quote]
In feite financier jij nu zijn wens om te leven op de manier die hij wil. Zonder jouw manier van leven was zijn manier van leven niet op deze manier mogelijk geweest. Ziet hij dat ook?
Er is niet zo veel mis met zijn idee op zich, je leeft als het goed is maar één keer en je moet proberen je dromen waar te maken. Maar dat houdt niet in dat je jezelf daarom kan ontslaan van bepaalde verantwoordelijkheden die je tegenover andere mensen hebt. En die heb je, als je een gezonde relatie met iemand wilt onderhouden.
Je hebt het zover laten komen, omdat er ook veel dingen aan hem zijn waar jij van houdt. En omdat je het daarom de moeite waard vond. Maar ik begrijp dat daarvan overtuigd blijven moeilijk is, als de ander alleen bezig is met zichzelf. Weet hij hoe jij hier in staat? Weet hij wat jij wilt in het leven? Het helpt om dat voor jezelf concreet te maken en aan hem voor te leggen. Dan kun je ook bespreken of je überhaupt hetzelfde doel voor ogen hebt.
donderdag 7 januari 2010 om 11:15
quote:Oola schreef op 07 januari 2010 @ 10:58:
In feite financier jij nu zijn wens om te leven op de manier die hij wil. Zonder jouw manier van leven was zijn manier van leven niet op deze manier mogelijk geweest. Ziet hij dat ook?
Nee, dat ziet hij niet. Voorbeeld: hij vindt dat ik dit leven zonder hem ook niet had gehad. Hij kon bijvoorbeeld 30.0000 euro hypotheek aan. Die hadden we, naast mijn salaris, nodig om dit huis te kopen, we zitten op een euro of 8000 na aan onze top. Dus dan zegt hij: zonder mij had je hier niet kunnen wonen. Dus ik doe net zoveel voor jou als jij voor mij.
Er is niet zo veel mis met zijn idee op zich, je leeft als het goed is maar één keer en je moet proberen je dromen waar te maken. Maar dat houdt niet in dat je jezelf daarom kan ontslaan van bepaalde verantwoordelijkheden die je tegenover andere mensen hebt. En die heb je, als je een gezonde relatie met iemand wilt onderhouden.
Dat zei zijn zus gisteren ook tegen hem. Ik heb het al vaker gezegd, maar dan luisterde hij niet. Zij heeft gezegd dat trouwen ook een zorgplicht is. Dat hij altijd een vrije jongen was met een laag inkomen die lekker anti-kraak woonde en geen verplichtingen had. Dat het nu niet meer ging, omdat hij verantwoordelijkheden was aangegaan. Dan kijkt hij een beetje glazig en zegt hij dat hij met mij is getrouwd omdat ie van me houdt. Hij wist eigenlijk niet of hij deze verantwoordelijkheid, die ook een gevolg is, erbij kon hebben. En dan begint hij weer over zijn bedrijf. dat hij nu 2 jaar ofzo de tijd nodig heeft om te kijken hoe het gaat en dat we dan verder kijken. Dat hij niet in de toekomst kan kijken, dat hij nu moet oplossen en moet kijken hoe dat bevalt. En ik zou die tijd moeten geven.... Ik heb die tijd alleen niet meer voor mijn gevoel. Hier komt de biologische klok om de hoek kijken.
Je hebt het zover laten komen, omdat er ook veel dingen aan hem zijn waar jij van houdt. En omdat je het daarom de moeite waard vond. Maar ik begrijp dat daarvan overtuigd blijven moeilijk is, als de ander alleen bezig is met zichzelf. Weet hij hoe jij hier in staat? Weet hij wat jij wilt in het leven? Het helpt om dat voor jezelf concreet te maken en aan hem voor te leggen. Dan kun je ook bespreken of je überhaupt hetzelfde doel voor ogen hebt.
Hij weet wat ik wil en zegt dat ook te willen. Kinderen wil hij bijvoorbeeld ook. Gisteren zei hij nog dat die van harte welkom zijn, zodra hij zijn leven op de rails heeft. Maar ik geloof niet dat hij de verantwoordelijkheid ervan echt beseft.
In feite financier jij nu zijn wens om te leven op de manier die hij wil. Zonder jouw manier van leven was zijn manier van leven niet op deze manier mogelijk geweest. Ziet hij dat ook?
Nee, dat ziet hij niet. Voorbeeld: hij vindt dat ik dit leven zonder hem ook niet had gehad. Hij kon bijvoorbeeld 30.0000 euro hypotheek aan. Die hadden we, naast mijn salaris, nodig om dit huis te kopen, we zitten op een euro of 8000 na aan onze top. Dus dan zegt hij: zonder mij had je hier niet kunnen wonen. Dus ik doe net zoveel voor jou als jij voor mij.
Er is niet zo veel mis met zijn idee op zich, je leeft als het goed is maar één keer en je moet proberen je dromen waar te maken. Maar dat houdt niet in dat je jezelf daarom kan ontslaan van bepaalde verantwoordelijkheden die je tegenover andere mensen hebt. En die heb je, als je een gezonde relatie met iemand wilt onderhouden.
Dat zei zijn zus gisteren ook tegen hem. Ik heb het al vaker gezegd, maar dan luisterde hij niet. Zij heeft gezegd dat trouwen ook een zorgplicht is. Dat hij altijd een vrije jongen was met een laag inkomen die lekker anti-kraak woonde en geen verplichtingen had. Dat het nu niet meer ging, omdat hij verantwoordelijkheden was aangegaan. Dan kijkt hij een beetje glazig en zegt hij dat hij met mij is getrouwd omdat ie van me houdt. Hij wist eigenlijk niet of hij deze verantwoordelijkheid, die ook een gevolg is, erbij kon hebben. En dan begint hij weer over zijn bedrijf. dat hij nu 2 jaar ofzo de tijd nodig heeft om te kijken hoe het gaat en dat we dan verder kijken. Dat hij niet in de toekomst kan kijken, dat hij nu moet oplossen en moet kijken hoe dat bevalt. En ik zou die tijd moeten geven.... Ik heb die tijd alleen niet meer voor mijn gevoel. Hier komt de biologische klok om de hoek kijken.
Je hebt het zover laten komen, omdat er ook veel dingen aan hem zijn waar jij van houdt. En omdat je het daarom de moeite waard vond. Maar ik begrijp dat daarvan overtuigd blijven moeilijk is, als de ander alleen bezig is met zichzelf. Weet hij hoe jij hier in staat? Weet hij wat jij wilt in het leven? Het helpt om dat voor jezelf concreet te maken en aan hem voor te leggen. Dan kun je ook bespreken of je überhaupt hetzelfde doel voor ogen hebt.
Hij weet wat ik wil en zegt dat ook te willen. Kinderen wil hij bijvoorbeeld ook. Gisteren zei hij nog dat die van harte welkom zijn, zodra hij zijn leven op de rails heeft. Maar ik geloof niet dat hij de verantwoordelijkheid ervan echt beseft.
donderdag 7 januari 2010 om 11:17
Radijs, als je een scheiding overweegt, overweeg dan ook dat je man dan partneralimentatie van je kan eisen. Dat kun je bij de financiële gevolgen van een scheiding optellen en is langduriger. Aangezien je man er geen moeite mee heeft zijn levensstijl door anderen te laten financieren, is dat een reële mogelijkheid.
Het risico dat partneralimentatie wordt toegekend, wordt kleiner naarmate er meer financiële gelijkwaardigheid tussen jullie is. Dus nog een reden om eerst financieel orde op zaken te stellen.
Het risico dat partneralimentatie wordt toegekend, wordt kleiner naarmate er meer financiële gelijkwaardigheid tussen jullie is. Dus nog een reden om eerst financieel orde op zaken te stellen.
Ga in therapie!
donderdag 7 januari 2010 om 11:24
quote:dubiootje schreef op 07 januari 2010 @ 11:17:
Radijs, als je een scheiding overweegt, overweeg dan ook dat je man dan partneralimentatie van je kan eisen. Dat kun je bij de financiële gevolgen van een scheiding optellen en is langduriger. Aangezien je man er geen moeite mee heeft zijn levensstijl door anderen te laten financieren, is dat een reële mogelijkheid.
Het risico dat partneralimentatie wordt toegekend, wordt kleiner naarmate er meer financiële gelijkwaardigheid tussen jullie is. Dus nog een reden om eerst financieel orde op zaken te stellen.Ik zorg er wel voor dat hij daar vanaf ziet. Ik denk dat dat wel lukt. Verder heb ik uitgezocht dat anneer je minder dan 5 jaar bent getrouwd en er geen kinderen in het spel zijn, de alimentatieplicht duurt zo lang het huwelijk heeft geduurd. Dat is tot nu toe 5 maanden... Een reden te meer om het snel af te kappen. Al is dat niet de juiste overweging.
Radijs, als je een scheiding overweegt, overweeg dan ook dat je man dan partneralimentatie van je kan eisen. Dat kun je bij de financiële gevolgen van een scheiding optellen en is langduriger. Aangezien je man er geen moeite mee heeft zijn levensstijl door anderen te laten financieren, is dat een reële mogelijkheid.
Het risico dat partneralimentatie wordt toegekend, wordt kleiner naarmate er meer financiële gelijkwaardigheid tussen jullie is. Dus nog een reden om eerst financieel orde op zaken te stellen.Ik zorg er wel voor dat hij daar vanaf ziet. Ik denk dat dat wel lukt. Verder heb ik uitgezocht dat anneer je minder dan 5 jaar bent getrouwd en er geen kinderen in het spel zijn, de alimentatieplicht duurt zo lang het huwelijk heeft geduurd. Dat is tot nu toe 5 maanden... Een reden te meer om het snel af te kappen. Al is dat niet de juiste overweging.
donderdag 7 januari 2010 om 11:25
donderdag 7 januari 2010 om 11:25
quote:chocoladereep schreef op 07 januari 2010 @ 11:22:
Wat rot allemaal voor je! Op een of andere manier maakt het het toch wat makkelijker omdat er (gelukkig) geen kinderen zijn.Je kan nu echt voor jouw geluk gaan, en dat zou je ook moeten doen want het kan. sterkteDank je. Als ik diep van binnen kijk, weet ik dat ik moet vertrekken. Dat wist ik eigenlijk voor het huwelijk al. Hoe lullig dat ook klinkt. Ik probeer te beseffen dat ik mezelf in deze situatie heb gebracht, dat dat heel jammer en vervelend is, maar dat we nu eenmaal wel eens dingen doen in het leven waar we niet achter staan.
Wat rot allemaal voor je! Op een of andere manier maakt het het toch wat makkelijker omdat er (gelukkig) geen kinderen zijn.Je kan nu echt voor jouw geluk gaan, en dat zou je ook moeten doen want het kan. sterkteDank je. Als ik diep van binnen kijk, weet ik dat ik moet vertrekken. Dat wist ik eigenlijk voor het huwelijk al. Hoe lullig dat ook klinkt. Ik probeer te beseffen dat ik mezelf in deze situatie heb gebracht, dat dat heel jammer en vervelend is, maar dat we nu eenmaal wel eens dingen doen in het leven waar we niet achter staan.
donderdag 7 januari 2010 om 11:27
'Omdat het kan' vind ik wel de allerslechtste (of eigenlijk géén reden) om iets te doen. Ik kan ook straks hard gaan wegrennen zonder mijn boodschappen te betalen, moet ik dat dan dus maar doen?
Je moet dingen doen omdat er goede of zwaar wegende redenen voor zijn, omdat die redenen beter zijn dan de mogelijke alternatieven, omdat je die keuze het beste (moreel) aan jezelf kunt verantwoorden... Dát lijken me argumenten.
'Omdat het kan' is een constatering, geen argument.
Je moet dingen doen omdat er goede of zwaar wegende redenen voor zijn, omdat die redenen beter zijn dan de mogelijke alternatieven, omdat je die keuze het beste (moreel) aan jezelf kunt verantwoorden... Dát lijken me argumenten.
'Omdat het kan' is een constatering, geen argument.
donderdag 7 januari 2010 om 11:29
quote:radijs schreef op 07 januari 2010 @ 11:25:
[...]
Dank je. Als ik diep van binnen kijk, weet ik dat ik moet vertrekken. Dat wist ik eigenlijk voor het huwelijk al. Hoe lullig dat ook klinkt. Ik probeer te beseffen dat ik mezelf in deze situatie heb gebracht, dat dat heel jammer en vervelend is, maar dat we nu eenmaal wel eens dingen doen in het leven waar we niet achter staan.Wat vond je van mijn post waarin ik adviseer zakelijk een en ander op orde te brengen en verder de situatie vooral even te laten bezinken?
[...]
Dank je. Als ik diep van binnen kijk, weet ik dat ik moet vertrekken. Dat wist ik eigenlijk voor het huwelijk al. Hoe lullig dat ook klinkt. Ik probeer te beseffen dat ik mezelf in deze situatie heb gebracht, dat dat heel jammer en vervelend is, maar dat we nu eenmaal wel eens dingen doen in het leven waar we niet achter staan.Wat vond je van mijn post waarin ik adviseer zakelijk een en ander op orde te brengen en verder de situatie vooral even te laten bezinken?
donderdag 7 januari 2010 om 11:32
Hij wil zijn falende bedrijfje nog 2 jaar door laten modderen? Als ik het zo hoor ga jij dat niet volhouden hoor.
Zijn ouders zien financiële malaise als jullie zouden gaan scheiden.... Tsja, maar dan vooral voor hem denk ik....
Ik denk niet dat je hem kunt redden. Soms help je iemand niet door hem te blijven helpen.
Je zou kunnen overwegen om uit elkaar te gaan op papier, of te gaan latten. Dan trek je jezelf uit zijn zinkende schip.
Als het emotioneel nog goed zit tussen jullie kan je hem dan in ieder geval nog emotioneel steunen.
Zijn ouders zien financiële malaise als jullie zouden gaan scheiden.... Tsja, maar dan vooral voor hem denk ik....
Ik denk niet dat je hem kunt redden. Soms help je iemand niet door hem te blijven helpen.
Je zou kunnen overwegen om uit elkaar te gaan op papier, of te gaan latten. Dan trek je jezelf uit zijn zinkende schip.
Als het emotioneel nog goed zit tussen jullie kan je hem dan in ieder geval nog emotioneel steunen.
donderdag 7 januari 2010 om 11:32
donderdag 7 januari 2010 om 11:32
Volgens mij heb je je keuze al gemaakt. De vraag is of dat wel zo eerlijk is voor je man. Hij lijkt nu degene die onverantwoordelijk is etc. Maar jij hebt daar net zo goed aan meegedaan. Je hebt nagelaten om de financiën te checken voordat je ging trouwen. En nu het niet leuk meer is wijs je naar hem als schuldige. Daarnaast doe je nogal betuttelend (met zijn zus praten, zeggen dat hij de verantwoordelijkheid voor een kind niet aankan - hoe kan je dat nou met zo'n stelligheid beweren?) Bijt je niet vast in irritatie over een ander, maar kijk wat die irritatie jou leert over jezelf. Want je kan hier wel uitstappen maar je neemt jezelf mee, en in een volgende relatie loop je keihard weer tegen diezelfde muur
donderdag 7 januari 2010 om 11:32
quote:Spinster schreef op 07 januari 2010 @ 11:29:
[...]
Wat vond je van mijn post waarin ik adviseer zakelijk een en ander op orde te brengen en verder de situatie vooral even te laten bezinken?Dat doe ik. Ik ga nu een stuk wandelen om even mijn gedachten kwijt te raken. Daarna ga ik het een en ander uitzoeken.
[...]
Wat vond je van mijn post waarin ik adviseer zakelijk een en ander op orde te brengen en verder de situatie vooral even te laten bezinken?Dat doe ik. Ik ga nu een stuk wandelen om even mijn gedachten kwijt te raken. Daarna ga ik het een en ander uitzoeken.
donderdag 7 januari 2010 om 11:33
quote:chocoladereep schreef op 07 januari 2010 @ 11:27:
Het is een les.En iedereen maakt fouten. je hoef niet te blijven om jezelf te straffen.Ik vind dit enge uitspraken. Op basis van een paar posts die TO schrijft op een moment dat ze het toevallig even helemaal heeft gehad doe je deze persoonlijkheidsanalyse en geef je nog even het gratis adviesje om haar hele leven over hoop te gooien. En dat in welgeteld twee regels.
Ik hoop dat TO inderdaad een les heeft geleerd de vorige keer. Niet overhaast handelen!
Het is een les.En iedereen maakt fouten. je hoef niet te blijven om jezelf te straffen.Ik vind dit enge uitspraken. Op basis van een paar posts die TO schrijft op een moment dat ze het toevallig even helemaal heeft gehad doe je deze persoonlijkheidsanalyse en geef je nog even het gratis adviesje om haar hele leven over hoop te gooien. En dat in welgeteld twee regels.
Ik hoop dat TO inderdaad een les heeft geleerd de vorige keer. Niet overhaast handelen!
donderdag 7 januari 2010 om 11:35
quote:meds schreef op 07 januari 2010 @ 11:32:
Volgens mij heb je je keuze al gemaakt. De vraag is of dat wel zo eerlijk is voor je man. Hij lijkt nu degene die onverantwoordelijk is etc. Maar jij hebt daar net zo goed aan meegedaan. Je hebt nagelaten om de financiën te checken voordat je ging trouwen. En nu het niet leuk meer is wijs je naar hem als schuldige. Daarnaast doe je nogal betuttelend (met zijn zus praten, zeggen dat hij de verantwoordelijkheid voor een kind niet aankan - hoe kan je dat nou met zo'n stelligheid beweren?) Bijt je niet vast in irritatie over een ander, maar kijk wat die irritatie jou leert over jezelf. Want je kan hier wel uitstappen maar je neemt jezelf mee, en in een volgende relatie loop je keihard weer tegen diezelfde muur
Klopt. Ik neem de verantwoordelijkheid van mijn eigen keuze volledig op me. Dat wil niet zeggen dat ik tegen beter weten in in een situatie moet blijven die mij niet gelukkig maakt. Ik weet dat ik nu alleen de negatieve kanten maar zie en niet kan kijken naar wat er wel is. Maar het "onderbuikgevoel" (vreselijk woord overigen ) zit er al heeeeeel erg lang.
Overigens heb ik zijn zus niet uitgenodigd, dat wilde hij zelf. Voor mij hoefde dat niet, maar uiteindelijk ben ik wel blij dat ze kwam. Het was voor mij ook verhelderend.
Volgens mij heb je je keuze al gemaakt. De vraag is of dat wel zo eerlijk is voor je man. Hij lijkt nu degene die onverantwoordelijk is etc. Maar jij hebt daar net zo goed aan meegedaan. Je hebt nagelaten om de financiën te checken voordat je ging trouwen. En nu het niet leuk meer is wijs je naar hem als schuldige. Daarnaast doe je nogal betuttelend (met zijn zus praten, zeggen dat hij de verantwoordelijkheid voor een kind niet aankan - hoe kan je dat nou met zo'n stelligheid beweren?) Bijt je niet vast in irritatie over een ander, maar kijk wat die irritatie jou leert over jezelf. Want je kan hier wel uitstappen maar je neemt jezelf mee, en in een volgende relatie loop je keihard weer tegen diezelfde muur
Klopt. Ik neem de verantwoordelijkheid van mijn eigen keuze volledig op me. Dat wil niet zeggen dat ik tegen beter weten in in een situatie moet blijven die mij niet gelukkig maakt. Ik weet dat ik nu alleen de negatieve kanten maar zie en niet kan kijken naar wat er wel is. Maar het "onderbuikgevoel" (vreselijk woord overigen ) zit er al heeeeeel erg lang.
Overigens heb ik zijn zus niet uitgenodigd, dat wilde hij zelf. Voor mij hoefde dat niet, maar uiteindelijk ben ik wel blij dat ze kwam. Het was voor mij ook verhelderend.
donderdag 7 januari 2010 om 11:35
