Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
dinsdag 4 september 2007 om 10:55
[quote]Bloesem schreef op 03 september 2007 @ 22:44:
~~quote:mimsey schreef op 03 september 2007 @ 13:23:
De vrees dat mensen zich anders van mij afkeren is te groot.
quote]
Face your demons, meid. Dit is een ontzettend mooi voorbeeld van een irreëele angst. We houden van jou om wie je bent, niet om hoe je doet.
Doe me een lol en maak ook fouten. Je moet ervaren dat we je daarna niet als een baksteen laten vallen, ook niet voor even. Onze vriendschap is onvoorwaardelijk. Dat is al lang en breed bewezen in de afgelopen jaren.
Lees de Achterkamers er maar eens op na. Wat hebben wij beleefd en wat voor keuzes hebben wij gemaakt? Waren dat altijd goede keuzes? Hebben we altijd alles goed gedaan, zonder anderen te kwetsen?
En wat deed jij dan?
Ik kan alleen maar voor mezelf spreken maar jij hebt me nog nooit veroordeeld om wat ik deed. Je niet van me afgekeerd als je dacht: die Bloes is niet wijs. Je bent er altijd geweest. En dat werkt de andere kant op ook zo.
Heb vertrouwen meisje, heb vertrouwen. Als je het nodig hebt, dragen we je. Als je alleen wilt zijn, laten we je.
Niet vergeten. Helemaal, helemaal, helemaal waar. Meisje, je kan ons niet kwijtraken al zou je het proberen.
~~quote:mimsey schreef op 03 september 2007 @ 13:23:
De vrees dat mensen zich anders van mij afkeren is te groot.
quote]
Face your demons, meid. Dit is een ontzettend mooi voorbeeld van een irreëele angst. We houden van jou om wie je bent, niet om hoe je doet.
Doe me een lol en maak ook fouten. Je moet ervaren dat we je daarna niet als een baksteen laten vallen, ook niet voor even. Onze vriendschap is onvoorwaardelijk. Dat is al lang en breed bewezen in de afgelopen jaren.
Lees de Achterkamers er maar eens op na. Wat hebben wij beleefd en wat voor keuzes hebben wij gemaakt? Waren dat altijd goede keuzes? Hebben we altijd alles goed gedaan, zonder anderen te kwetsen?
En wat deed jij dan?
Ik kan alleen maar voor mezelf spreken maar jij hebt me nog nooit veroordeeld om wat ik deed. Je niet van me afgekeerd als je dacht: die Bloes is niet wijs. Je bent er altijd geweest. En dat werkt de andere kant op ook zo.
Heb vertrouwen meisje, heb vertrouwen. Als je het nodig hebt, dragen we je. Als je alleen wilt zijn, laten we je.
Niet vergeten. Helemaal, helemaal, helemaal waar. Meisje, je kan ons niet kwijtraken al zou je het proberen.
dinsdag 4 september 2007 om 15:55
dinsdag 4 september 2007 om 16:04
Precies Pim.
Mims, we hebben je namelijk een tikje klein beetje nodig bij bepalen wat je van ons kunt 'gebruiken'. We kunnen wel proberen in te schatten, maar niet in je hoofd en hart kijken om precies te zien wanneer je behoefte hebt aan wat we kunnen bieden (praktische hulp, janken aan de telefoon, kinderopvang, lachen aan de telefoon, huis verven, armen omheen en niks zeggen: doorhalen wat niet van toepassing is). En we willen ons ook niet opdringen. Wat jij van ons moet kunnen aannemen, is dat we grenzen aangeven als dat van toepassing zou zijn. Vooralsnog ben je amper begonnen met iets wat in uitvergrootte vorm misschien ooit in een volgend leven nog eens íets dichter in de buurt zou kunnen komen van 'lastig' of 'te veel'. Ik kan me eerlijk gezegd ook niet voorstellen dat ik me ooit zo zou voelen over jou, al stel je bij wijze van spreken morgen aan de dag voor om bij ons de logeerkamer te betrekken met Mops en al. Wat ik wel denk te zien, is iemand die kan stikken in het veel te grote verdriet wat daar maar drukt en drukt. Help ons jou helpen, meisje. Echt, je doet ons er eerder een plezier mee dan dat je ons belast, ik denk dat dat voor alle kroegdames geldt.
Mims, we hebben je namelijk een tikje klein beetje nodig bij bepalen wat je van ons kunt 'gebruiken'. We kunnen wel proberen in te schatten, maar niet in je hoofd en hart kijken om precies te zien wanneer je behoefte hebt aan wat we kunnen bieden (praktische hulp, janken aan de telefoon, kinderopvang, lachen aan de telefoon, huis verven, armen omheen en niks zeggen: doorhalen wat niet van toepassing is). En we willen ons ook niet opdringen. Wat jij van ons moet kunnen aannemen, is dat we grenzen aangeven als dat van toepassing zou zijn. Vooralsnog ben je amper begonnen met iets wat in uitvergrootte vorm misschien ooit in een volgend leven nog eens íets dichter in de buurt zou kunnen komen van 'lastig' of 'te veel'. Ik kan me eerlijk gezegd ook niet voorstellen dat ik me ooit zo zou voelen over jou, al stel je bij wijze van spreken morgen aan de dag voor om bij ons de logeerkamer te betrekken met Mops en al. Wat ik wel denk te zien, is iemand die kan stikken in het veel te grote verdriet wat daar maar drukt en drukt. Help ons jou helpen, meisje. Echt, je doet ons er eerder een plezier mee dan dat je ons belast, ik denk dat dat voor alle kroegdames geldt.
dinsdag 4 september 2007 om 21:51
woensdag 5 september 2007 om 12:28
Was ook fijn jou gesproken te hebben, Lil...
Vandaag mijn allerkutste dag in de afgelopen twee weken. Twee weken alweer.
Ben al de hele dag misselijk van verdriet, voel me zo ongelovelijk rot. Ben ook voor het eerst weer mijn bed ingedoken nadat ik Mopsey had weggebracht. Diep onder de dekens heb ik me verstopt. Ik mis hem zo....Ik wil Hero terug!
Ik wil niet praten, ik wil niet internetten, ik wil niet forummen. Ik merk dat ik op zoek ben naar antwoorden, naar bevestiging, naar Hero...en die kan ik nergens meer vinden. Ook hier niet. Hij is weg, en dat doet zo'n pijn.
Vanmorgen ben ik nog even langs het rouwcentrum gereden, in de hoop dat ik daar nog een spoortje Hero zou vinden. Anderhalve week terug was hij daar immers, en kon ik zo nog een beetje bij hem zijn. Maar natuurlijk was het ook daar eenzaam, en de waaksuite alweer bezet door andere verdrietige mensen.
Ik kijk foto's, lees zijn teksten...maar hij blijft weg. Ik blijf alleen. En ik mis hem zo.
Herinneringen, flarden, beelden..ze schieten door me heen. Mopsey die 's morgens vroeg Hero's grote voeten natspuit met een plantenspuit. Hero die op het balkon staat om me uit te zwaaien, Wij samen op de bank, drinkend uit een flas champagne. Hero die zo verliefd is dat hij me niet aan kan kijken. Mopsey die een ontstoken oogkas heeft en Hero die haar troost, kalmeert en 's nachts naast haar bedje waakt. De glimlach die hij me schonk als ik 's nachts wakker werd en hij alweer naar me lag te kijken. De slappe lach die we hadden, om helemaal niets. Ik die vorige maand spierpijn in mijn arm had vanwege het afschrobben van de badkamervoegen in ons nieuwe huis en Hero die 's nachts met zijn zieke lijf op zoek gaat naar een extra kussentje zodat ik wel lekker kan slapen. Lieve, mooie, stoere, bezorgde, zorgzame, mannelijke, dappere Hero.
Mijn Hero.
Hoe ga ik het zonder hem in vredesnaam redden?
Vandaag mijn allerkutste dag in de afgelopen twee weken. Twee weken alweer.
Ben al de hele dag misselijk van verdriet, voel me zo ongelovelijk rot. Ben ook voor het eerst weer mijn bed ingedoken nadat ik Mopsey had weggebracht. Diep onder de dekens heb ik me verstopt. Ik mis hem zo....Ik wil Hero terug!
Ik wil niet praten, ik wil niet internetten, ik wil niet forummen. Ik merk dat ik op zoek ben naar antwoorden, naar bevestiging, naar Hero...en die kan ik nergens meer vinden. Ook hier niet. Hij is weg, en dat doet zo'n pijn.
Vanmorgen ben ik nog even langs het rouwcentrum gereden, in de hoop dat ik daar nog een spoortje Hero zou vinden. Anderhalve week terug was hij daar immers, en kon ik zo nog een beetje bij hem zijn. Maar natuurlijk was het ook daar eenzaam, en de waaksuite alweer bezet door andere verdrietige mensen.
Ik kijk foto's, lees zijn teksten...maar hij blijft weg. Ik blijf alleen. En ik mis hem zo.
Herinneringen, flarden, beelden..ze schieten door me heen. Mopsey die 's morgens vroeg Hero's grote voeten natspuit met een plantenspuit. Hero die op het balkon staat om me uit te zwaaien, Wij samen op de bank, drinkend uit een flas champagne. Hero die zo verliefd is dat hij me niet aan kan kijken. Mopsey die een ontstoken oogkas heeft en Hero die haar troost, kalmeert en 's nachts naast haar bedje waakt. De glimlach die hij me schonk als ik 's nachts wakker werd en hij alweer naar me lag te kijken. De slappe lach die we hadden, om helemaal niets. Ik die vorige maand spierpijn in mijn arm had vanwege het afschrobben van de badkamervoegen in ons nieuwe huis en Hero die 's nachts met zijn zieke lijf op zoek gaat naar een extra kussentje zodat ik wel lekker kan slapen. Lieve, mooie, stoere, bezorgde, zorgzame, mannelijke, dappere Hero.
Mijn Hero.
Hoe ga ik het zonder hem in vredesnaam redden?
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 5 september 2007 om 12:36
woensdag 5 september 2007 om 12:42
Je gaat het redden zonder hem, maar nu hoeft dat nog niet. Ik kan me zo goed voorstellen dat je je reddeloos verloren voelt en alleen de pijn voelt op dit moment. Het is nog maar 2 weken geleden. Maar hij is nog steeds bij je.
Toen ik mijn vader vorig jaar net verloren had, was ik de hele dag op zoek naar tekenen dat hij er nog was. En af en toe was er opeens iets dat me het idee gaf dat hij bij me in de buurt was. Ik kon opeens mijn hond terugfluiten (ik heb nooit kunnen fluiten en mijn vader kon dat als de beste). Het zijn hele kleine dingetjes en het is natuurlijk nooit genoeg. Maar ik weet zeker dat hij bij je in de buurt is.
Maar nogmaals, je gaat het redden, maar nu nog niet. Nu mag je je reddeloos verloren voelen.
Ik denk aan je en met mij dit hele forum.
Toen ik mijn vader vorig jaar net verloren had, was ik de hele dag op zoek naar tekenen dat hij er nog was. En af en toe was er opeens iets dat me het idee gaf dat hij bij me in de buurt was. Ik kon opeens mijn hond terugfluiten (ik heb nooit kunnen fluiten en mijn vader kon dat als de beste). Het zijn hele kleine dingetjes en het is natuurlijk nooit genoeg. Maar ik weet zeker dat hij bij je in de buurt is.
Maar nogmaals, je gaat het redden, maar nu nog niet. Nu mag je je reddeloos verloren voelen.
Ik denk aan je en met mij dit hele forum.