Thuis
alle pijlers
Tranendal... mijn kat gaat dood
dinsdag 26 januari 2010 om 19:22
Lieve mensen,
Ik besef dat ik niet mag klagen... want hij zou in mei 21 jaar zijn geworden. Maar mijn grote kanjer, mijn lieve, allerliefste kat gaat dood. En dat doet godsgruwelijk veel pijn. Ik hou met heel m'n hart van dat beest. De tranen blijven stromen, ik weet me geen raad.
Ooit een ware bink en spierbundel van 8,5 kg... nu al zo'n half jaar ziek en een zwak hoopje ellende, ik durf hem niet te wegen.. ik schat zo'n anderhalve kilo
Stevig knuffelen durf ik niet meer, hij is zo broos... zo mager...
Hij ligt nu op bed en regelmatig loop ik even naar hem toe om hem zachtjes over zijn bol te aaien en hem te vertellen dat hij mag gaan. En dan komen de tranen alweer.
Ik heb hem zien aftakelen en zie en voel nu dat hij niet meer wil.
Hij eet nu al een paar dagen niet, zakt door zijn achterpoten en ik besefte me zojuist ineens dat morgen de dag is dat ik de dierenarts moet bellen.
Ik wil dat mijn lieverd verdere aftakeling bespaard blijft. Ik kan het niet meer aanzien, hij verdient de rust die hij zo hard nodig heeft.
Maar ik vind het zo moeilijk! Ik weet niet of ik het kan....
Ik voel mezelf een slappeling en een egoïst, ik kan hem niet missen, ik wil hem niet missen maar het moet. Al weet ik niet hoe.
Hopelijk vind ik over een tijdje troost in de gedachten dat hij zo'n fantastisch en liefdevol leven bij me gehad heeft maar nu overheerst vooralsnog alleen het verdriet over de zware beslissing die ik moet nemen en het gemis dat eraan gaat komen.
Moest dit even van me afschrijven... en kan geloof ik wel wat knuffels gebruiken. Hopelijk steekt iemand me even een hart onder de riem of kan me vertellen of het gemis ooit gaat wennen?
Sorry voor het lange verhaal.
*gaat nu weer even naar haar kat toe *
Ik besef dat ik niet mag klagen... want hij zou in mei 21 jaar zijn geworden. Maar mijn grote kanjer, mijn lieve, allerliefste kat gaat dood. En dat doet godsgruwelijk veel pijn. Ik hou met heel m'n hart van dat beest. De tranen blijven stromen, ik weet me geen raad.
Ooit een ware bink en spierbundel van 8,5 kg... nu al zo'n half jaar ziek en een zwak hoopje ellende, ik durf hem niet te wegen.. ik schat zo'n anderhalve kilo
Stevig knuffelen durf ik niet meer, hij is zo broos... zo mager...
Hij ligt nu op bed en regelmatig loop ik even naar hem toe om hem zachtjes over zijn bol te aaien en hem te vertellen dat hij mag gaan. En dan komen de tranen alweer.
Ik heb hem zien aftakelen en zie en voel nu dat hij niet meer wil.
Hij eet nu al een paar dagen niet, zakt door zijn achterpoten en ik besefte me zojuist ineens dat morgen de dag is dat ik de dierenarts moet bellen.
Ik wil dat mijn lieverd verdere aftakeling bespaard blijft. Ik kan het niet meer aanzien, hij verdient de rust die hij zo hard nodig heeft.
Maar ik vind het zo moeilijk! Ik weet niet of ik het kan....
Ik voel mezelf een slappeling en een egoïst, ik kan hem niet missen, ik wil hem niet missen maar het moet. Al weet ik niet hoe.
Hopelijk vind ik over een tijdje troost in de gedachten dat hij zo'n fantastisch en liefdevol leven bij me gehad heeft maar nu overheerst vooralsnog alleen het verdriet over de zware beslissing die ik moet nemen en het gemis dat eraan gaat komen.
Moest dit even van me afschrijven... en kan geloof ik wel wat knuffels gebruiken. Hopelijk steekt iemand me even een hart onder de riem of kan me vertellen of het gemis ooit gaat wennen?
Sorry voor het lange verhaal.
*gaat nu weer even naar haar kat toe *
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
dinsdag 26 januari 2010 om 23:36
Soulcats, ik voel enorm met je mee..alvast heel veel sterkte morgen!
Hoe moeilijk ook, liefde is soms ook loslaten maar het gaat je aan je hart. Maar wát een prachtige leeftijd heeft jouw kat gehaald zeg, dat wil ik wel even zeggen.
Laat je andere katten idd wel afscheid nemen van hem. Wij hebben het vorig jaar in april (helaas) ook meegemaakt en onze andere kat rustig laten snuffelen en rondlopen om te laten beseffen dat zijn maatje er niet meer was. Hij heeft hem daarna niet lopen zoeken maar miste hem duidelijk wel.
Bah, naar hoor allemaal. Nogmaals veel sterkte
Hoe moeilijk ook, liefde is soms ook loslaten maar het gaat je aan je hart. Maar wát een prachtige leeftijd heeft jouw kat gehaald zeg, dat wil ik wel even zeggen.
Laat je andere katten idd wel afscheid nemen van hem. Wij hebben het vorig jaar in april (helaas) ook meegemaakt en onze andere kat rustig laten snuffelen en rondlopen om te laten beseffen dat zijn maatje er niet meer was. Hij heeft hem daarna niet lopen zoeken maar miste hem duidelijk wel.
Bah, naar hoor allemaal. Nogmaals veel sterkte
Ik ben mijn eigen bananenschil
dinsdag 26 januari 2010 om 23:55
Och meiden, ik ben zo ontroerd door al jullie lieve reacties!
Zit even flink te shaken nu, lieverd gaf net een paar miauwen die door merg en been gingen, ik rende naar boven, en hij wilde in de kattenbak gaan liggen die boven in de hal staat
Misschien niet helemaal oke omdat ik hem zou moeten laten nu maar ik heb hem op bed getild waar hij nu heel diep in slaap is. Ik zie hem nog wel ademen... Ik heb maar een handdoek over hem heen gelegd, hij voelt zo koud. *brult alweer*
Het wordt een onrustige nacht denk ik.
Jackie, ik hoop echt al sinds zaterdag dat hij maar lekker in zijn slaap vredig wegzakt, maar tot nu toe helaas.... zijn hartje lijkt wel niet van opgeven te weten. Maar ik voel nu wel heel sterk dat het echt heel snel kan gaan nu. Als hij vannacht overleeft dan weet ik wat me te doen staat morgenochtend vroeg. Ik hoop dan dat de dierenarts snel langs kan komen.
Ben nu best wel teleurgesteld in mezelf eigenlijk. Ik had dit veel eerder moeten doen. Eerst had ik nog als "smoes" dat hij nog wel wat at en dronk, maar ik moet het echt al zo'n dikke maand naar hem toebrengen (hij kwam al niet meer zelf naar de keuken) en dan nog was heel erg kieskeurig en at een muizehapje. Toen hij stopte met eten hield ik mezelf voor 'maar hij drinkt nog, dus...' maar ja da's natuurlijk al geen leven meer voor zo'n lief beest dat had ik me eerder moeten beseffen.
Het is gewoon zo hartverscheurend allemaal....3 maanden geleden kon hij nog met zijn stokoude lijf op het aanrecht en de schutting springen. Geen idee waar hij de kracht nog vandaan haalde.
Soit, het is gebeurd, ik kan helaas niet meer terugdraaien dat ik hem niet eerder heb laten gaan.
Bedankt voor jullie steun maar weer, jullie lieve woorden waren net hetgene wat ik nodig had om definitief te kunnen beslissen mijn lieve kat zijn rust te gunnen. Ik ga nu lekker bij hem liggen en afwachten maar wat de nacht ons brengt..
Ik kom hier morgen natuurlijk weer even terug om te laten weten hoe of wat.
Lieve forummeiden: voor jullie
Zit even flink te shaken nu, lieverd gaf net een paar miauwen die door merg en been gingen, ik rende naar boven, en hij wilde in de kattenbak gaan liggen die boven in de hal staat
Misschien niet helemaal oke omdat ik hem zou moeten laten nu maar ik heb hem op bed getild waar hij nu heel diep in slaap is. Ik zie hem nog wel ademen... Ik heb maar een handdoek over hem heen gelegd, hij voelt zo koud. *brult alweer*
Het wordt een onrustige nacht denk ik.
Jackie, ik hoop echt al sinds zaterdag dat hij maar lekker in zijn slaap vredig wegzakt, maar tot nu toe helaas.... zijn hartje lijkt wel niet van opgeven te weten. Maar ik voel nu wel heel sterk dat het echt heel snel kan gaan nu. Als hij vannacht overleeft dan weet ik wat me te doen staat morgenochtend vroeg. Ik hoop dan dat de dierenarts snel langs kan komen.
Ben nu best wel teleurgesteld in mezelf eigenlijk. Ik had dit veel eerder moeten doen. Eerst had ik nog als "smoes" dat hij nog wel wat at en dronk, maar ik moet het echt al zo'n dikke maand naar hem toebrengen (hij kwam al niet meer zelf naar de keuken) en dan nog was heel erg kieskeurig en at een muizehapje. Toen hij stopte met eten hield ik mezelf voor 'maar hij drinkt nog, dus...' maar ja da's natuurlijk al geen leven meer voor zo'n lief beest dat had ik me eerder moeten beseffen.
Het is gewoon zo hartverscheurend allemaal....3 maanden geleden kon hij nog met zijn stokoude lijf op het aanrecht en de schutting springen. Geen idee waar hij de kracht nog vandaan haalde.
Soit, het is gebeurd, ik kan helaas niet meer terugdraaien dat ik hem niet eerder heb laten gaan.
Bedankt voor jullie steun maar weer, jullie lieve woorden waren net hetgene wat ik nodig had om definitief te kunnen beslissen mijn lieve kat zijn rust te gunnen. Ik ga nu lekker bij hem liggen en afwachten maar wat de nacht ons brengt..
Ik kom hier morgen natuurlijk weer even terug om te laten weten hoe of wat.
Lieve forummeiden: voor jullie
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
woensdag 27 januari 2010 om 00:14
Pearlgirl, hartverscheurend bericht...... en echt bizar ja. Wat een gemis meid. Ik wens je heel erg veel sterkte met het verlies van je kat. Het doet echt, echt heel veel pijn.
Het is ook zo herkenbaar wat je schrijft (op het eten na dan, alhoewel mijn kat een half jaar geleden ook nog at als een bootwerker). Ik heb ook constant het idee gehad dat mijn kat niet wil gaan omdat hij het hier nog zo fijn vindt. Misschien stopt daarom zijn hartje nog niet met kloppen. Een aantal dagen geleden kon hij nog redelijk traplopen (wel heel stijfjes maar dat is al een tijdje) maar nu - eigenlijk toch zo ineens - is hij is zo op. Maar ja, dat is ook eigenlijk niet vreemd nu hij niet meer eet.
Voor een kat is het natuurlijk een prachtige leeftijd, maar je zou willen dat ze minstens 80 jaar bij je blijven.
Wat erg dat jouw kat toch nog zo plotseling is gegaan dan. Niet met echte voortekenen van een ziekte of zo? Wel heel speciaal en heel mooi dat ze nog afscheid van je is komen nemen op haar eigen manier. Ben er een beetje stil van...
Olijfje, ook jij bedankt voor je medeleven. Ik ben ook erg dankbaar voor die prachtige leeftijd die hij heeft mogen halen. Ik zal mijn andere katten zeker afscheid van hem laten nemen. Wordt ook weer janken natuurlijk... maar hopelijk blijven ze hem dan niet de hele tijd soort van zoeken en snappen (?) wat er aan de hand is. Hoe lang heeft het geduurd totdat jouw andere kat gewend was dat zijn maatje er niet meer was?
Nu ga ik echt naar mijn lieverd toe. Morgen meer.
Het is ook zo herkenbaar wat je schrijft (op het eten na dan, alhoewel mijn kat een half jaar geleden ook nog at als een bootwerker). Ik heb ook constant het idee gehad dat mijn kat niet wil gaan omdat hij het hier nog zo fijn vindt. Misschien stopt daarom zijn hartje nog niet met kloppen. Een aantal dagen geleden kon hij nog redelijk traplopen (wel heel stijfjes maar dat is al een tijdje) maar nu - eigenlijk toch zo ineens - is hij is zo op. Maar ja, dat is ook eigenlijk niet vreemd nu hij niet meer eet.
Voor een kat is het natuurlijk een prachtige leeftijd, maar je zou willen dat ze minstens 80 jaar bij je blijven.
Wat erg dat jouw kat toch nog zo plotseling is gegaan dan. Niet met echte voortekenen van een ziekte of zo? Wel heel speciaal en heel mooi dat ze nog afscheid van je is komen nemen op haar eigen manier. Ben er een beetje stil van...
Olijfje, ook jij bedankt voor je medeleven. Ik ben ook erg dankbaar voor die prachtige leeftijd die hij heeft mogen halen. Ik zal mijn andere katten zeker afscheid van hem laten nemen. Wordt ook weer janken natuurlijk... maar hopelijk blijven ze hem dan niet de hele tijd soort van zoeken en snappen (?) wat er aan de hand is. Hoe lang heeft het geduurd totdat jouw andere kat gewend was dat zijn maatje er niet meer was?
Nu ga ik echt naar mijn lieverd toe. Morgen meer.
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
woensdag 27 januari 2010 om 00:17
Meds, ik laat hem morgen inslapen had ik al besloten. Meteen morgenochtend om acht uur bel ik de dierenarts.
De dierenarts is op de hoogte en weet dat het 'verlossende' belletje eraan gaat komen. Ik wil zo graag vannacht nog bij hem zijn en afscheid kunnen nemen.
De dierenarts is op de hoogte en weet dat het 'verlossende' belletje eraan gaat komen. Ik wil zo graag vannacht nog bij hem zijn en afscheid kunnen nemen.
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
woensdag 27 januari 2010 om 00:21
Soulcats, heel veel sterkte gewenst morgen. Ik weet hoe het voelt. Begin januari heb ik mijn lieve schat in moeten laten slapen. Zij had nierproblemen en na een zware operatie is zij er eigenlijk nooit boven op gekomen.
Het doet zeer zo'n beslissing te nemen, maar je probeert te handelen naar wat het beste is voor je geliefde huisdier.
Ik mis haar nog elke dag verschrikkelijk, en als ik dit topic lees moet ik weer huilen. Ze woonde eerst bij mijn moeder maar toen die een paar jaar terug plotseling overleed heb ik haar meegenomen naar mijn huis. Ze was echt super belangrijk voor me, Deels ook omdat het echt de lieve schat van mijn moeder was, die haar tot op het laatste moment heeft bijgestaan.
Nogmaals heel veel sterkte morgen. Hij zal een lege plek achterlaten..
Het doet zeer zo'n beslissing te nemen, maar je probeert te handelen naar wat het beste is voor je geliefde huisdier.
Ik mis haar nog elke dag verschrikkelijk, en als ik dit topic lees moet ik weer huilen. Ze woonde eerst bij mijn moeder maar toen die een paar jaar terug plotseling overleed heb ik haar meegenomen naar mijn huis. Ze was echt super belangrijk voor me, Deels ook omdat het echt de lieve schat van mijn moeder was, die haar tot op het laatste moment heeft bijgestaan.
Nogmaals heel veel sterkte morgen. Hij zal een lege plek achterlaten..
Je hoeft niet bang te zijn voor de dood. Als jij er bent is de dood er niet, ben jij er niet dan is de dood er.
woensdag 27 januari 2010 om 00:42
woensdag 27 januari 2010 om 00:44
Oh, sterkte, Ik heb mijn allerbeste oudste vriendje 26 november laten inslapen. Ongeveer hetzelfde ziektebeeld als jouw kat en hij was nog maar 15 jaar en glimmen dat zijn pels deed, niet normaal.
Ik heb met hem gesleept van dierenarts naar dierenarts, nachtopnames enz.
Daar heb ik hem geen plezier mee gedaan maar ik dacht oprecht dat het zou lukken om hem er doorheen te slepen.
Heel, heel veel sterkte!
Ik heb met hem gesleept van dierenarts naar dierenarts, nachtopnames enz.
Daar heb ik hem geen plezier mee gedaan maar ik dacht oprecht dat het zou lukken om hem er doorheen te slepen.
Heel, heel veel sterkte!
woensdag 27 januari 2010 om 00:56
Lieve Soulcats, heel veel sterkte toegewenst (bah, bedenk me nu, dat als je deze berichtjes leest, 'het' misschien wel is gebeurd).
Het verhaal dat je kat niet meer eet is zeer herkenbaar. Toendertijd wist onze dierenarts heel mooi te vertellen dat sommige katten gewoon weten wanneer het over is. Ze eten niet meer, net als onze lieve kat, omdat het niet meer nodig is. Je kat heeft zich er blijkbaar al bij neergelegd. En jij gelukkig in zekere mate ook (je wil niet, maar je moet wel). Je zult zien dat tijdens 'het' moment de kat bijzonder rustig is. Het is goed zo. En 21 jaar is echt een hele mooie leeftijd. Maar oooh, wat is het moeilijk.
Ik heb ook een hond gehad. Het was echt mijn hond. Hij is inmiddels net zo lang dood als dat hij geleefd heeft. En echt, ik denk zelden aan hem, maar bij het lezen van dit soort berichten staan de tranen toch weer in mijn ogen, omdat ik hem zo graag nog een keer bij me wil hebben.
Het verhaal dat je kat niet meer eet is zeer herkenbaar. Toendertijd wist onze dierenarts heel mooi te vertellen dat sommige katten gewoon weten wanneer het over is. Ze eten niet meer, net als onze lieve kat, omdat het niet meer nodig is. Je kat heeft zich er blijkbaar al bij neergelegd. En jij gelukkig in zekere mate ook (je wil niet, maar je moet wel). Je zult zien dat tijdens 'het' moment de kat bijzonder rustig is. Het is goed zo. En 21 jaar is echt een hele mooie leeftijd. Maar oooh, wat is het moeilijk.
Ik heb ook een hond gehad. Het was echt mijn hond. Hij is inmiddels net zo lang dood als dat hij geleefd heeft. En echt, ik denk zelden aan hem, maar bij het lezen van dit soort berichten staan de tranen toch weer in mijn ogen, omdat ik hem zo graag nog een keer bij me wil hebben.
woensdag 27 januari 2010 om 01:25
Veel sterkte morgen nogmaals!
Onze kat kon er totaal niet tegen dat zijn maatje weg was, ze waren ook zo gek op elkaar. Omdat hij duidelijk zich erg eenzaam voelde, hebben we dus ook heel snel een nieuw maatje voor hem gehaald: na een week of 4 deed die hummel hier zijn intrede. Al heel snel ging het goed tussen hen en nu zijn ze ook weer de allerdikste vriendjes! En het is ook een schatje.
Het nam het verdriet van het verlies onze (veel te jong gestorven) andere kat niet weg maar het betekende voor ons heel veel om onze kat weer blij te zien. En het verdriet slijt, echt waar, maar dat duurt eventjes. Geef het de tijd.
Onze kat kon er totaal niet tegen dat zijn maatje weg was, ze waren ook zo gek op elkaar. Omdat hij duidelijk zich erg eenzaam voelde, hebben we dus ook heel snel een nieuw maatje voor hem gehaald: na een week of 4 deed die hummel hier zijn intrede. Al heel snel ging het goed tussen hen en nu zijn ze ook weer de allerdikste vriendjes! En het is ook een schatje.
Het nam het verdriet van het verlies onze (veel te jong gestorven) andere kat niet weg maar het betekende voor ons heel veel om onze kat weer blij te zien. En het verdriet slijt, echt waar, maar dat duurt eventjes. Geef het de tijd.
Ik ben mijn eigen bananenschil
woensdag 27 januari 2010 om 06:04
Soulcats, heel veel sterkte vandaag en de komende dagen,
19 november vorig jaar heb ik mijn 7 jarig mannetje moeten laten gaan, ik ben er letterlijk ziek van geweest maar hij is weer thuis en er hangt een prachtige foto aan de muur.
Ik mis hem nog elke dag maar de scherpe kantjes gaan er snel af omdat je weet dat je het juiste hebt gedaan !
dikke knuf
19 november vorig jaar heb ik mijn 7 jarig mannetje moeten laten gaan, ik ben er letterlijk ziek van geweest maar hij is weer thuis en er hangt een prachtige foto aan de muur.
Ik mis hem nog elke dag maar de scherpe kantjes gaan er snel af omdat je weet dat je het juiste hebt gedaan !
dikke knuf
woensdag 27 januari 2010 om 07:58
Soulcats, ik lees net dat je kat in de kattenbak gaat liggen... Dat deed die van mij een paar dagen voor haar overlijden ook. Heel vreemd, want dat had ze nog nooit gedaan. Het lijkt erop dat jouw lieve kat ook zijn einde voelt komen.
Mijn kat is van ouderdom gestorven, ze was nog nooit ziek geweest. Sterker nog, ik was nog nooit met haar naar de dierenarts geweest.
Sterkte vandaag, ik word er zelf weer helemaal verdrietig van.
Mijn kat is van ouderdom gestorven, ze was nog nooit ziek geweest. Sterker nog, ik was nog nooit met haar naar de dierenarts geweest.
Sterkte vandaag, ik word er zelf weer helemaal verdrietig van.
woensdag 27 januari 2010 om 10:06
Lieve meiden,
Vanochtend vroeg de dierenarts gesproken, vanmiddag om 14.00 uur komt hij langs om mijn lieverd in te laten slapen .
Pffff... dat was een van de moeilijkste telefoontjes die ik ooit in mijn leven heb moeten doen. Ik kwam amper nog uit m'n woorden zo erg moest ik huilen. Gelukkig waren ze heel lief en begripvol.
We hebben een onrustige nacht achter de rug. Lieverd sprong een paar keer van het bed af om onder het bed te gaan liggen. Op de ijskoude vloer... ik kon het niet aanzien en heb hem steeds weer op bed getild. Vanochtend strompelde hij naar de kattenbak en moest overgeven maar er kwam niets
Oh meiden wat vreselijk moeilijk is dit. Ik reageer later nog wat uitgebreider op jullie lieve berichtjes maar ga nu weer even naar mijn lieverd toe.
Bedankt allemaal voor jullie steun
Vanochtend vroeg de dierenarts gesproken, vanmiddag om 14.00 uur komt hij langs om mijn lieverd in te laten slapen .
Pffff... dat was een van de moeilijkste telefoontjes die ik ooit in mijn leven heb moeten doen. Ik kwam amper nog uit m'n woorden zo erg moest ik huilen. Gelukkig waren ze heel lief en begripvol.
We hebben een onrustige nacht achter de rug. Lieverd sprong een paar keer van het bed af om onder het bed te gaan liggen. Op de ijskoude vloer... ik kon het niet aanzien en heb hem steeds weer op bed getild. Vanochtend strompelde hij naar de kattenbak en moest overgeven maar er kwam niets
Oh meiden wat vreselijk moeilijk is dit. Ik reageer later nog wat uitgebreider op jullie lieve berichtjes maar ga nu weer even naar mijn lieverd toe.
Bedankt allemaal voor jullie steun
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
woensdag 27 januari 2010 om 12:02
Ik weet niet precies hoe het zit, maar is het niet zo bij katten dat ze zich juist afzonderen om rustig te kunnen sterven?
Het lijkt erop dat jouw kat door in de kattenbak te willen liggen en onder het bed te kruipen de rust op wil zoeken om te sterven. Zou het misschien niet beter zijn om hem maar gewoon te laten? Dat is nl. wat hij blijkbaar wil. Het feit dat jij hem steeds weg pakt van zijn rustplekje, zou dat niet juist extra veel stress op leveren voor hem?
En ik weet dat het heel moeilijk is, maar volgens mij kan je ook beter zo normaal mogelijk doen. Dat is voor de kat gewoon het fijnste, aangezien die ook jouw verdriet, frustratie en zorgen voelt. Geef hem een knuffel, bedank hem voor alle fijne jaren die hij jou gegeven heeft en laat hem verder zo veel mogelijk met rust.
Ik weet hoe moeilijk het is om de beslissing te nemen (wij hebben ook een hond in moeten laten slapen) maar ik wens jou en je kat heel veel sterkte voor vanmiddag. Hij heeft een supermooi leven gehad, is erg oud geworden en ik denk dat hij er zelf ook veel vrede mee zou hebben als er een einde aan de lijdensweg wordt gemaakt. Je hebt de juiste keuze gemaakt, het mooiste cadeau wat je hem nu nog kunt geven is een zacht en waardig einde aan zijn mooie leven.
Sterkte...
Het lijkt erop dat jouw kat door in de kattenbak te willen liggen en onder het bed te kruipen de rust op wil zoeken om te sterven. Zou het misschien niet beter zijn om hem maar gewoon te laten? Dat is nl. wat hij blijkbaar wil. Het feit dat jij hem steeds weg pakt van zijn rustplekje, zou dat niet juist extra veel stress op leveren voor hem?
En ik weet dat het heel moeilijk is, maar volgens mij kan je ook beter zo normaal mogelijk doen. Dat is voor de kat gewoon het fijnste, aangezien die ook jouw verdriet, frustratie en zorgen voelt. Geef hem een knuffel, bedank hem voor alle fijne jaren die hij jou gegeven heeft en laat hem verder zo veel mogelijk met rust.
Ik weet hoe moeilijk het is om de beslissing te nemen (wij hebben ook een hond in moeten laten slapen) maar ik wens jou en je kat heel veel sterkte voor vanmiddag. Hij heeft een supermooi leven gehad, is erg oud geworden en ik denk dat hij er zelf ook veel vrede mee zou hebben als er een einde aan de lijdensweg wordt gemaakt. Je hebt de juiste keuze gemaakt, het mooiste cadeau wat je hem nu nog kunt geven is een zacht en waardig einde aan zijn mooie leven.
Sterkte...
woensdag 27 januari 2010 om 12:12
Lizettetje, het is zo waar wat je zegt.... sinds vanochtend probeer ik dan ook zo sterk mogelijk te zijn en hem te laten.
Ik heb uitgebreid afscheid van hem genomen en nu moeten we elkaar loslaten. Hij wordt inderdaad erg onrustig van mij merkte ik, dus het beste is hem met rust te laten nu. Hoe moeilijk het dan ook is. En het is verdomde moeilijk...
Hij miauwde net ook weer hartverscheurend boven en ik moet mezelf dan zo inhouden om niet naar hem toe te rennen. Hij kan denk ik niet gaan als ik hem niet kan loslaten.
Ben nu een uur niet bij hem geweest, als ik hem nu hoor miauwen en onder het bed hoor kruipen moet ik sterk zijn en hem zijn ding laten doen. Dank je wel voor je wijze en lieve woorden. Nog maar 2 uurtjes nu..... pffff.....
Ik heb uitgebreid afscheid van hem genomen en nu moeten we elkaar loslaten. Hij wordt inderdaad erg onrustig van mij merkte ik, dus het beste is hem met rust te laten nu. Hoe moeilijk het dan ook is. En het is verdomde moeilijk...
Hij miauwde net ook weer hartverscheurend boven en ik moet mezelf dan zo inhouden om niet naar hem toe te rennen. Hij kan denk ik niet gaan als ik hem niet kan loslaten.
Ben nu een uur niet bij hem geweest, als ik hem nu hoor miauwen en onder het bed hoor kruipen moet ik sterk zijn en hem zijn ding laten doen. Dank je wel voor je wijze en lieve woorden. Nog maar 2 uurtjes nu..... pffff.....
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
woensdag 27 januari 2010 om 12:36
woensdag 27 januari 2010 om 12:47
MV, ik wil ook niet anders dan bij hem zijn en lieve woordjes in zijn oor fluisteren en hem zachtjes aaien en kussen geven maar het lijkt wel alsof hij me dan niet los kan laten.... vandaar dat ik toch maar had besloten even afstand te nemen. Ik weet ook niet wat nu juist is.... vind het echt moeilijk allemaal.
Maar ben net toch wel weer even bij hem geweest, hij ligt op zijn zij op bed, oogjes half dicht, hij is versuft.
Hele verhalen heb ik al tegen hem verteld, maar ik ben zo bang dat hij mijn onrust en verdriet voelt omdat ik zo erg moet huilen.
Het duurt nu niet lang meer voordat de dierenarts er is. En tot die tijd blijf ik bij hem in de buurt. Ik gun hem zo zijn rust....
Maar ben net toch wel weer even bij hem geweest, hij ligt op zijn zij op bed, oogjes half dicht, hij is versuft.
Hele verhalen heb ik al tegen hem verteld, maar ik ben zo bang dat hij mijn onrust en verdriet voelt omdat ik zo erg moet huilen.
Het duurt nu niet lang meer voordat de dierenarts er is. En tot die tijd blijf ik bij hem in de buurt. Ik gun hem zo zijn rust....
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
woensdag 27 januari 2010 om 12:56
