Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
zondag 16 september 2007 om 23:26
Het enige voordeel van boosheid, is dat het soms wat beter te hanteren lijkt dan verdriet. Het geeft kracht, power.
Ik ben regelmatig boos, omdat ik die liefde, die jij met jouw Hero hebt, nog niet ben tegengekomen. Ja, wel voor vrienden, familie, maar niet voor een man, niet echt. Niet dat doorleefde, dat onvoorwaardelijke wat ik uit jouw postings lees, zie, voel...
Ik ken dat niet. En misschien dat ik het nooit meer ga tegenkomen ook. En dat maakt mij, bij vlagen, echt woedend.
Veel liefs, en sterkte. Er wordt aan je gedacht
Ik ben regelmatig boos, omdat ik die liefde, die jij met jouw Hero hebt, nog niet ben tegengekomen. Ja, wel voor vrienden, familie, maar niet voor een man, niet echt. Niet dat doorleefde, dat onvoorwaardelijke wat ik uit jouw postings lees, zie, voel...
Ik ken dat niet. En misschien dat ik het nooit meer ga tegenkomen ook. En dat maakt mij, bij vlagen, echt woedend.
Veel liefs, en sterkte. Er wordt aan je gedacht
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
maandag 17 september 2007 om 00:10
Lieve Mims
gooi het er maar uit
dat is het enige wat je er mee kunt doen.
Ik ben zo blij dat je het allemaal hier kunt en durft te schrijven.
Dat het niet alleen maar binnen blijft, opgekropt wordt.
Fijn dat Bloes er was voor je vandaag. Supermens is dat.
Supermens ben jij ook, de liefste mamma die Mops zich kan wensen.
Damn, wat klote dat het zo klote is.
Trusten.....
gooi het er maar uit
dat is het enige wat je er mee kunt doen.
Ik ben zo blij dat je het allemaal hier kunt en durft te schrijven.
Dat het niet alleen maar binnen blijft, opgekropt wordt.
Fijn dat Bloes er was voor je vandaag. Supermens is dat.
Supermens ben jij ook, de liefste mamma die Mops zich kan wensen.
Damn, wat klote dat het zo klote is.
Trusten.....
maandag 17 september 2007 om 00:12
Ach meid toch. Die woede komt bijna brandend door het scherm heen. Ram lekker om je heen, gooi met kussens, oud servies, mep in op kussens, steek iets symbolisch lekker in de fik. Laat die klote etterige dood maar eens voelen hoe veel pijn hij jou en Mopsey aan doet en wat een gemeen walgelijk kreng het wel niet is.
Maar ik zie ook een ander ding in je mail. Vandaag kon je wel genieten van iets waar Hero zo van genoot terwijl je dat gisteren nog niet kon. Weer zo'n voorzichtig stapje in de goede richting. Iets waar je even alleen maar de goede herinneringen bij voelt. Even blij en goed voelen er bij.
Slaap lekker meis, dat je niet te veel zal woelen maar lekker zorgeloos dromen en bijtanken.
Bloes; ook jij een dikke duim omhoog. Je lult niet maar je doet gewoon. Je bent een moordwijf voor wat je voor Mims doet.
Maar ik zie ook een ander ding in je mail. Vandaag kon je wel genieten van iets waar Hero zo van genoot terwijl je dat gisteren nog niet kon. Weer zo'n voorzichtig stapje in de goede richting. Iets waar je even alleen maar de goede herinneringen bij voelt. Even blij en goed voelen er bij.
Slaap lekker meis, dat je niet te veel zal woelen maar lekker zorgeloos dromen en bijtanken.
Bloes; ook jij een dikke duim omhoog. Je lult niet maar je doet gewoon. Je bent een moordwijf voor wat je voor Mims doet.
vandaag ga ik van alles kunnen
maandag 17 september 2007 om 00:34
maandag 17 september 2007 om 01:23
Hoi Mims,
Ik ben een newbee op dit forum en kwam op dit draadje terecht. Begon met lezen op pagina 52 anderhalf uur geleden en kon direct opmaken uit de reacties dat jou supervent toen al overleden was. Ben naar de eerste pagina gegaan om het hele (wat op het "oude" forum staat kan ik dus niet meer lezen en ik weet dus niet precies hoe alles begonnen is) verhaal te lezen.
Hele vreemde ervaring om jou daar te zien vertellen terwijl ik al weet wat jij toen nog niet wist door het draadje omgekeerd te starten met lezen in eerste instantie...
Ik heb niet een beetje gesniffeld maar echt tranen met tuiten gehuild (nix voor mij) tijdens het lezen van jou in en in verdrietige ervaringen van de afgelopen weken. Wát verdrietig en wat heb je het volste recht om verdrietig maar ook pissig, in de war, onredelijk of zonder vechtlust te zijn.
Verwacht niet te veel van jezelf. Je bent al zo'n topwijf dat je het op kunt brengen om zoveel energie in je meisje te steken. Tuurlijk vind je dat dat moet maar je doet het toch maar!
Al weer een hele tijd geleden overleed mijn vriend door een motorongeluk. Totaal onverwacht dus. Een onwerkelijk verdriet maakte zich van mij meester. Het heeft lang geduurd voordat ik een dag doorkwam zonder minstens 1 keer erg somber of in tranen te zijn en dat wilde ik toen ook helemaal niet. Want niet huilen voelde alsof ik hem niet meer eerde of dat ik niet meer aan hem zou denken.
Geluk vinden gaat ooit weer gebeuren en loslaten van je mooie herinneringen aan jou Hero zal nooit hoeven.
Ik kan inmiddels vredig en blij terug denken aan mijn vriend en voel me soms bij bepaalde muziek of een gebeurtenis die echt "iets voor hem" zou zijn nog weer verdrietig maar kan dat dan wel afsluiten met een gevoel van "ik denk aan je lieverd".
Ik weet ook nog dat ik het soms best irritant vond dat hordes mensen me hun eigen verhaal gingen vertellen om me te steunen dus ik hou nu maar gauw mijn mond
Voor mij ben je een topwijf met een groot vermogen je verhaal op papier te zetten en een groot talent om je meisje dingen uit te leggen. Een stuk van Hero zit in jou... hou jezelf vast en voel jullie samen.
Heel veel sterkte.
de herinnering blijft..
Ik ben een newbee op dit forum en kwam op dit draadje terecht. Begon met lezen op pagina 52 anderhalf uur geleden en kon direct opmaken uit de reacties dat jou supervent toen al overleden was. Ben naar de eerste pagina gegaan om het hele (wat op het "oude" forum staat kan ik dus niet meer lezen en ik weet dus niet precies hoe alles begonnen is) verhaal te lezen.
Hele vreemde ervaring om jou daar te zien vertellen terwijl ik al weet wat jij toen nog niet wist door het draadje omgekeerd te starten met lezen in eerste instantie...
Ik heb niet een beetje gesniffeld maar echt tranen met tuiten gehuild (nix voor mij) tijdens het lezen van jou in en in verdrietige ervaringen van de afgelopen weken. Wát verdrietig en wat heb je het volste recht om verdrietig maar ook pissig, in de war, onredelijk of zonder vechtlust te zijn.
Verwacht niet te veel van jezelf. Je bent al zo'n topwijf dat je het op kunt brengen om zoveel energie in je meisje te steken. Tuurlijk vind je dat dat moet maar je doet het toch maar!
Al weer een hele tijd geleden overleed mijn vriend door een motorongeluk. Totaal onverwacht dus. Een onwerkelijk verdriet maakte zich van mij meester. Het heeft lang geduurd voordat ik een dag doorkwam zonder minstens 1 keer erg somber of in tranen te zijn en dat wilde ik toen ook helemaal niet. Want niet huilen voelde alsof ik hem niet meer eerde of dat ik niet meer aan hem zou denken.
Geluk vinden gaat ooit weer gebeuren en loslaten van je mooie herinneringen aan jou Hero zal nooit hoeven.
Ik kan inmiddels vredig en blij terug denken aan mijn vriend en voel me soms bij bepaalde muziek of een gebeurtenis die echt "iets voor hem" zou zijn nog weer verdrietig maar kan dat dan wel afsluiten met een gevoel van "ik denk aan je lieverd".
Ik weet ook nog dat ik het soms best irritant vond dat hordes mensen me hun eigen verhaal gingen vertellen om me te steunen dus ik hou nu maar gauw mijn mond
Voor mij ben je een topwijf met een groot vermogen je verhaal op papier te zetten en een groot talent om je meisje dingen uit te leggen. Een stuk van Hero zit in jou... hou jezelf vast en voel jullie samen.
Heel veel sterkte.
de herinnering blijft..
maandag 17 september 2007 om 08:24
quote:twompie schreef op 17 september 2007 @ 01:23:
Hoi Mims,
Ik ben een newbee op dit forum en kwam op dit draadje terecht. Begon met lezen op pagina 52 anderhalf uur geleden en kon direct opmaken uit de reacties dat jou supervent toen al overleden was. Ben naar de eerste pagina gegaan om het hele (wat op het "oude" forum staat kan ik dus niet meer lezen en ik weet dus niet precies hoe alles begonnen is) verhaal te lezen.
Hele vreemde ervaring om jou daar te zien vertellen terwijl ik al weet wat jij toen nog niet wist door het draadje omgekeerd te starten met lezen in eerste instantie...
Ik heb niet een beetje gesniffeld maar echt tranen met tuiten gehuild (nix voor mij) tijdens het lezen van jou in en in verdrietige ervaringen van de afgelopen weken. Wát verdrietig en wat heb je het volste recht om verdrietig maar ook pissig, in de war, onredelijk of zonder vechtlust te zijn.
Verwacht niet te veel van jezelf. Je bent al zo'n topwijf dat je het op kunt brengen om zoveel energie in je meisje te steken. Tuurlijk vind je dat dat moet maar je doet het toch maar!
10 jaar geleden overleed mijn vriend door een motorongeluk. Totaal onverwacht dus. Een onwerkelijk verdriet maakte zich van mij meester. Het heeft lang geduurd voordat ik een dag doorkwam zonder minstens 1 keer erg somber of in tranen te zijn en dat wilde ik toen ook helemaal niet. Want niet huilen voelde alsof ik hem niet meer eerde of dat ik niet meer aan hem zou denken.
Geluk vinden gaat ooit weer gebeuren en loslaten van je mooie herinneringen aan jou Hero zal nooit hoeven.
Ik kan inmiddels vredig en blij terug denken aan mijn vriend en voel me soms bij bepaalde muziek of een gebeurtenis die echt "iets voor hem" zou zijn nog weer verdrietig maar kan dat dan wel afsluiten met een gevoel van "ik denk aan je lieverd".
Ik weet ook nog dat ik het soms best irritant vond dat hordes mensen me hun eigen verhaal gingen vertellen om me te steunen dus ik hou nu maar gauw mijn mond
Voor mij ben je een topwijf met een groot vermogen je verhaal op papier te zetten en een groot talent om je meisje dingen uit te leggen. Een stuk van Hero zit in jou... hou jezelf vast en voel jullie samen.
Heel veel sterkte.
de herinnering blijft..Lief berichtje!
Hoi Mims,
Ik ben een newbee op dit forum en kwam op dit draadje terecht. Begon met lezen op pagina 52 anderhalf uur geleden en kon direct opmaken uit de reacties dat jou supervent toen al overleden was. Ben naar de eerste pagina gegaan om het hele (wat op het "oude" forum staat kan ik dus niet meer lezen en ik weet dus niet precies hoe alles begonnen is) verhaal te lezen.
Hele vreemde ervaring om jou daar te zien vertellen terwijl ik al weet wat jij toen nog niet wist door het draadje omgekeerd te starten met lezen in eerste instantie...
Ik heb niet een beetje gesniffeld maar echt tranen met tuiten gehuild (nix voor mij) tijdens het lezen van jou in en in verdrietige ervaringen van de afgelopen weken. Wát verdrietig en wat heb je het volste recht om verdrietig maar ook pissig, in de war, onredelijk of zonder vechtlust te zijn.
Verwacht niet te veel van jezelf. Je bent al zo'n topwijf dat je het op kunt brengen om zoveel energie in je meisje te steken. Tuurlijk vind je dat dat moet maar je doet het toch maar!
10 jaar geleden overleed mijn vriend door een motorongeluk. Totaal onverwacht dus. Een onwerkelijk verdriet maakte zich van mij meester. Het heeft lang geduurd voordat ik een dag doorkwam zonder minstens 1 keer erg somber of in tranen te zijn en dat wilde ik toen ook helemaal niet. Want niet huilen voelde alsof ik hem niet meer eerde of dat ik niet meer aan hem zou denken.
Geluk vinden gaat ooit weer gebeuren en loslaten van je mooie herinneringen aan jou Hero zal nooit hoeven.
Ik kan inmiddels vredig en blij terug denken aan mijn vriend en voel me soms bij bepaalde muziek of een gebeurtenis die echt "iets voor hem" zou zijn nog weer verdrietig maar kan dat dan wel afsluiten met een gevoel van "ik denk aan je lieverd".
Ik weet ook nog dat ik het soms best irritant vond dat hordes mensen me hun eigen verhaal gingen vertellen om me te steunen dus ik hou nu maar gauw mijn mond
Voor mij ben je een topwijf met een groot vermogen je verhaal op papier te zetten en een groot talent om je meisje dingen uit te leggen. Een stuk van Hero zit in jou... hou jezelf vast en voel jullie samen.
Heel veel sterkte.
de herinnering blijft..Lief berichtje!
maandag 17 september 2007 om 12:09
Lieve Mims, wat goed om te horen dat je je daar op het strand met Mops en Bloesem even wat beter hbt gevoeld, maar wat moeilijk zeg dat de klap daarna dubbel zo hard aankwam. Natuurlijk ben je boos. Dit alles is ook niet te bevatten zo oneerlijk. Als je even tegen iemand aan wilt razen dan weet je me te vinden. Ik ben voorlopig kindloos vandaag.
maandag 17 september 2007 om 20:32
maandag 17 september 2007 om 21:17
bloeske. je bent wel lief. Dat is een compliment en complimentjes mag je accepteren.....
Lieve mims, ben hier een paar dagen niet geweest. Te druk om het forum te lezen, te druk om te schrijven. Nooit is het echter te druk in mijn hoofd om aan je te denken. Iedere ochtend is jouw verdriet een van de eerste dingen die door mijn hoofd gaat (vandaar die vroege sms-jes ) en iedere avond ben jij een van de laatste mensen waar ik aan denk voor ik ga slapen.
Hoe zwaar jou verdriet ook is, hoe ellendig je je ook voelt en hoe boos je ook bent,. ik heb zo`n grenzeloos resprect voor de manier hoe je hier alles onder woorden brengt. We kunnen ons zo een ietsiepietsie voorstellen hoe het met je gaat, wat je doormaakt en wat het met je doet. zo`n immens verdriet, zo`n enorm gemis.
Ik vind het heel fijn om te lezen dat je lekker bent gaan uitwaaien op het strand, dat je kleine mopsie zich zo heeft geamuseerd op het strand. Het lijkt me des te moeilijker om daarna te beseffen hoe groot je gemis is, het niet kunnen delen van dat soort dingen. Net als het zitten in een nieuw huis, jullie nieuwe huis en nu zit je er zonder jouw hero. Meid, wees maar lekker boos, schop, scheld, sla, krijs en jank. Het mag.
Lieve mims, ben hier een paar dagen niet geweest. Te druk om het forum te lezen, te druk om te schrijven. Nooit is het echter te druk in mijn hoofd om aan je te denken. Iedere ochtend is jouw verdriet een van de eerste dingen die door mijn hoofd gaat (vandaar die vroege sms-jes ) en iedere avond ben jij een van de laatste mensen waar ik aan denk voor ik ga slapen.
Hoe zwaar jou verdriet ook is, hoe ellendig je je ook voelt en hoe boos je ook bent,. ik heb zo`n grenzeloos resprect voor de manier hoe je hier alles onder woorden brengt. We kunnen ons zo een ietsiepietsie voorstellen hoe het met je gaat, wat je doormaakt en wat het met je doet. zo`n immens verdriet, zo`n enorm gemis.
Ik vind het heel fijn om te lezen dat je lekker bent gaan uitwaaien op het strand, dat je kleine mopsie zich zo heeft geamuseerd op het strand. Het lijkt me des te moeilijker om daarna te beseffen hoe groot je gemis is, het niet kunnen delen van dat soort dingen. Net als het zitten in een nieuw huis, jullie nieuwe huis en nu zit je er zonder jouw hero. Meid, wees maar lekker boos, schop, scheld, sla, krijs en jank. Het mag.
maandag 17 september 2007 om 22:44
Absoluut dat Bloes lief is, net als zovelen hier.
Mijn boosheid is nog niet minder. Het lijkt of er een irrationeel stukje van mij gewoon weigert de waarheid te accepteren. Een stukje dat blijft hopen dat het niet waar is, dat blijft geloven in een wonder. Dat de afgelopen maand ongedaan gemaakt kan worden. En natuurlijk wéét ik wel dat dit niet kan, maar die machteloosheid, de onmogelijkheid van deze situatie, dat maakt me zo woedend.
Ik kan gillen, stampvoeten, bidden, hopen, op mijn knieën naar Mekka kruipen, duizenden kaarsen branden, een schaap offeren, of een kudde schapen, leven als een godin, maar Hero komt niet terug. En dat maakt me gewoon zo gefrustreerd, zo machteloos, dat ik ontplof....
En steeds is er doe onmogelijke, vage hoop, ergens diep van binnen. Dat ik een deur open doe en dat hij daar ineens grijnzend voor me zit. Dat er een toverfee voor me staat en zegt dat de klok drie jaar terug wordt gedraaid (Hero nog niet ziek en ik pril zwanger van Mopsey...het ideale scenario). Dat ik wakker word.
Het is onzin, pijnlijke onzin, maar de hoop is sterker dan ik. Omdat ik niet weet hoe ik nog een levenlang zonder mijn Liefste verder moet.
Vanmiddag werd het me trouwens ook ineens duidelijk waarom ik zo gefocust ben op dit forum. Bij vlagen blijf refreshen. Enerzijds natuurlijk vanwege jullie fantastische steun, maar anderzijds ook omdat ik hoop op een stukje Hero. Iemand die hem kende van vroeger, of van nu. Die bij hem op school zat, of in het ziekenhuis, die hem gewoon kende. Die zegt; "je hebt gelijk, hij was super". Die een stukje van de Hero-kleurplaat helpt in te kleuren. Ik ben naar hero op zoek. Mijn Hero. Ik zoek hem op straat, in andere auto's, in teksten, maar blijkbaar ook in andere mensen. Mensen die een stukje Hero met zich mee dragen als herinnering.
Het schijnt bij de verwerking te horen. "Hij heeft bestaan". Maar eigenlijk heb ik daar geen anderen voor nodig. Ik weet dat hij heeft bestaan. Hij heeft me namelijk geholpen mijzelf te worden!
Mijn boosheid is nog niet minder. Het lijkt of er een irrationeel stukje van mij gewoon weigert de waarheid te accepteren. Een stukje dat blijft hopen dat het niet waar is, dat blijft geloven in een wonder. Dat de afgelopen maand ongedaan gemaakt kan worden. En natuurlijk wéét ik wel dat dit niet kan, maar die machteloosheid, de onmogelijkheid van deze situatie, dat maakt me zo woedend.
Ik kan gillen, stampvoeten, bidden, hopen, op mijn knieën naar Mekka kruipen, duizenden kaarsen branden, een schaap offeren, of een kudde schapen, leven als een godin, maar Hero komt niet terug. En dat maakt me gewoon zo gefrustreerd, zo machteloos, dat ik ontplof....
En steeds is er doe onmogelijke, vage hoop, ergens diep van binnen. Dat ik een deur open doe en dat hij daar ineens grijnzend voor me zit. Dat er een toverfee voor me staat en zegt dat de klok drie jaar terug wordt gedraaid (Hero nog niet ziek en ik pril zwanger van Mopsey...het ideale scenario). Dat ik wakker word.
Het is onzin, pijnlijke onzin, maar de hoop is sterker dan ik. Omdat ik niet weet hoe ik nog een levenlang zonder mijn Liefste verder moet.
Vanmiddag werd het me trouwens ook ineens duidelijk waarom ik zo gefocust ben op dit forum. Bij vlagen blijf refreshen. Enerzijds natuurlijk vanwege jullie fantastische steun, maar anderzijds ook omdat ik hoop op een stukje Hero. Iemand die hem kende van vroeger, of van nu. Die bij hem op school zat, of in het ziekenhuis, die hem gewoon kende. Die zegt; "je hebt gelijk, hij was super". Die een stukje van de Hero-kleurplaat helpt in te kleuren. Ik ben naar hero op zoek. Mijn Hero. Ik zoek hem op straat, in andere auto's, in teksten, maar blijkbaar ook in andere mensen. Mensen die een stukje Hero met zich mee dragen als herinnering.
Het schijnt bij de verwerking te horen. "Hij heeft bestaan". Maar eigenlijk heb ik daar geen anderen voor nodig. Ik weet dat hij heeft bestaan. Hij heeft me namelijk geholpen mijzelf te worden!
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 17 september 2007 om 22:55
Meisje toch.
Mimsey toch.
Je was jezelf al, daarom vonden jullie elkaar weer. Daarom wisten jullie al jaren van te voren dat die ander de juiste was. Maar de wegen en lessen van het leven gingen andere kanten op. Zwaar klote dat jullie pad maar zo kort gelijk op mocht lopen.
Ik snap je zoeken, je hoop op een onmogelijk wonder. Dat zal iedereen begrijpen dat dat je wens is.
Inderdaad, wat ik vanmiddag al zei. Was het maar zo. Dat je ergens op een knop kon drukken, of dat je 1000 euro in een automaat kon stoppen en dat het dan over was, klaar, en alles weer goed. Dat drie rondjes om een speciale kerk lopen Hero terug zou brengen. Maar niks helpt. Wat je ook kunt verzinnen. En, zoals je al zei, dat is "niet leuk, zwaar understatement".
Ik wens en gun je alle kracht voor de verwerking van dit alles. En elke dag weer nieuwe energie om de wereld en het leven aan te kunnen. De wereld die gewoon doordraait, en het leven dat iedereen gewoon doorleeft. Behalve die ene die jij levend en wel weer terug op de wereld wilt zien.
maandag 17 september 2007 om 23:30
Lieve Mimsey,
Wat een ellende en wat een nachtmerrie. Ik herken je gevoel wel. Ik had dat ook toen mijn vader was overleden. De eerste maand kon ik alleen maar tegen iedereen schreeuwen, 'ik wil hem terug'.
Maar langzamerhand komt er wat acceptatie bij, of misschien het besef dat het niet terug te draaien is. Je komt er wel, maar alles in je doet pijn en voelt wanhopig. Ik kan alleen maar zeggen, blijf volhouden, ga er dwars doorheen, je moet wel.
Ik weet verder niet meer wat ik tegen je moet zeggen, ik weet dat niets echt helpt. Maar ik denk aan je.
Slaap lekker dalijk.
Wat een ellende en wat een nachtmerrie. Ik herken je gevoel wel. Ik had dat ook toen mijn vader was overleden. De eerste maand kon ik alleen maar tegen iedereen schreeuwen, 'ik wil hem terug'.
Maar langzamerhand komt er wat acceptatie bij, of misschien het besef dat het niet terug te draaien is. Je komt er wel, maar alles in je doet pijn en voelt wanhopig. Ik kan alleen maar zeggen, blijf volhouden, ga er dwars doorheen, je moet wel.
Ik weet verder niet meer wat ik tegen je moet zeggen, ik weet dat niets echt helpt. Maar ik denk aan je.
Slaap lekker dalijk.