Relaties
alle pijlers
Geen rozegeur en maneschijn
maandag 1 maart 2010 om 14:39
Voor dit topic heb ik een andere nick gemaakt, durf het anders niet zo goed te posten.
Ik zit in een relatie, heb een dochter van 6. Mijn vriend is nu mijn verloofde sinds een aantal weken. Maar ik geloof niet dat ik kan en zou moeten willen trouwen, niet met deze man maar uberhaupt niet.
Ik weet dat hij graag kinderen wil en ik niet, ik wil gewoon echt niet meer. Ik heb ook totaal geen interesse in ons sexleven. Het idee alleen al geeft me een heel onplezierig gevoel.
Maar wat dan wel? ik hou van deze man, en ik weet dat hij iemand verdient die dat wel met hem zou moeten willen. Na 5 jaar ben ik bang dat ik van mijn kant niets meer aan hem kan bieden. En natuurlijk heeft hij het wel in de gaten dat ik ons sexleven niet meer op pijl wil houden, en dat ie aangeeft soms eenzaam in onze relatie te zijn omdat ik mezelf niet meer geef. Dat het volgens hem erop lijkt alsof ik eigenlijk het beste gewoon maar alleen kan zijn.
Maar hoe kan ik dit laten schieten, deze geweldige man, zorgzaam, degelijk, mijn rots in de branding. Geloof alleen niet dat het helemaal eerlijk is om met hem te zijn omdat ie zo goed voor mij zorgt en er altijd voor me is. Jeetje ik weet het gewoon niet meer. Geloof ook niet dat bericht duidelijk is geworden zo maar mijn gedachten springen echt van de hak op de tak op het moment. Bovendien ik zou hem zo ontzettend veel verdriet doen, en wat de denken van mijn meisje. Zij kent hem eigenlijk alleen als haar papa, die fantastische kerel die er altijd voor haar is en gekke dingen met haar doet. Ik zou hier zoveel mensen pijn mee doen. Word er echt gewoon down van
Ik zit in een relatie, heb een dochter van 6. Mijn vriend is nu mijn verloofde sinds een aantal weken. Maar ik geloof niet dat ik kan en zou moeten willen trouwen, niet met deze man maar uberhaupt niet.
Ik weet dat hij graag kinderen wil en ik niet, ik wil gewoon echt niet meer. Ik heb ook totaal geen interesse in ons sexleven. Het idee alleen al geeft me een heel onplezierig gevoel.
Maar wat dan wel? ik hou van deze man, en ik weet dat hij iemand verdient die dat wel met hem zou moeten willen. Na 5 jaar ben ik bang dat ik van mijn kant niets meer aan hem kan bieden. En natuurlijk heeft hij het wel in de gaten dat ik ons sexleven niet meer op pijl wil houden, en dat ie aangeeft soms eenzaam in onze relatie te zijn omdat ik mezelf niet meer geef. Dat het volgens hem erop lijkt alsof ik eigenlijk het beste gewoon maar alleen kan zijn.
Maar hoe kan ik dit laten schieten, deze geweldige man, zorgzaam, degelijk, mijn rots in de branding. Geloof alleen niet dat het helemaal eerlijk is om met hem te zijn omdat ie zo goed voor mij zorgt en er altijd voor me is. Jeetje ik weet het gewoon niet meer. Geloof ook niet dat bericht duidelijk is geworden zo maar mijn gedachten springen echt van de hak op de tak op het moment. Bovendien ik zou hem zo ontzettend veel verdriet doen, en wat de denken van mijn meisje. Zij kent hem eigenlijk alleen als haar papa, die fantastische kerel die er altijd voor haar is en gekke dingen met haar doet. Ik zou hier zoveel mensen pijn mee doen. Word er echt gewoon down van
dinsdag 2 maart 2010 om 16:33
Ja dat einzelgangerverhaal zal misschien wel raar lijken aangezien nu toch alweer wat jaartjes in deze relatie zit. Maar de afgelopen jaren heb ik mezelf goed leren kennen, mijn wensen mijn dromen mijn toekomstvisie.
En ik denk dat het afzonderen een jaar of 2 geleden is begonnen, steeds meer op jezelf willen zijn...als ie bv uit huis is ivm werk elders een aantal dagen ben ik erachter gekomen dat ik hem eigenlijk niet mis enzo. Ik bedoel ik heb het ook niet eens aan mijn familie verteld dat ik nu officieel verloofd ben.
Hij is heeft me die ruimte ook gegund maar merkt zelf dat ie nu zeker te laatste tijd onder gebukt gaat, hij heeft namelijk wel nog behoeften die ik niet kan/wil in voorzien. Hoe klote het ook is. Nog meer ruimte geven kan eigenlijk niet binnen een relatie, dan is het inderdaad gewoon eigenlijk geen relatie meer.
Vanavond ga ik een gesprek met hem aanknopen, ben alleen bang hem kennende dat ie zijn tas pakt en bij zijn ouders zal gaan zitten....nou ja ik moet gewoon wel eerlijk zijn want dit vreet mij van binnen op en is tegenover hem ook niet kies. Ik zie er wel zoooo erg tegenop.
En ik denk dat het afzonderen een jaar of 2 geleden is begonnen, steeds meer op jezelf willen zijn...als ie bv uit huis is ivm werk elders een aantal dagen ben ik erachter gekomen dat ik hem eigenlijk niet mis enzo. Ik bedoel ik heb het ook niet eens aan mijn familie verteld dat ik nu officieel verloofd ben.
Hij is heeft me die ruimte ook gegund maar merkt zelf dat ie nu zeker te laatste tijd onder gebukt gaat, hij heeft namelijk wel nog behoeften die ik niet kan/wil in voorzien. Hoe klote het ook is. Nog meer ruimte geven kan eigenlijk niet binnen een relatie, dan is het inderdaad gewoon eigenlijk geen relatie meer.
Vanavond ga ik een gesprek met hem aanknopen, ben alleen bang hem kennende dat ie zijn tas pakt en bij zijn ouders zal gaan zitten....nou ja ik moet gewoon wel eerlijk zijn want dit vreet mij van binnen op en is tegenover hem ook niet kies. Ik zie er wel zoooo erg tegenop.
dinsdag 2 maart 2010 om 18:32
Complete, ik denk wel dat eerlijkheid heel belangrijk is. Hoe moeilijk het ook is... Het is wel goed dat je dan duidelijk en zeker weet wat je wilt en hoe je hem in je leven ziet. heb je dat helder voor jezelf?
Weet je ook zeker dat jouw afstandelijkheid ligt aan jullie relatie? Zijn er geen andere zaken die de laatste tijd kunnen spelen?
Weet je ook zeker dat jouw afstandelijkheid ligt aan jullie relatie? Zijn er geen andere zaken die de laatste tijd kunnen spelen?
Only dead fish go with the flow
dinsdag 2 maart 2010 om 19:02
quote:Dreamglasses schreef op 02 maart 2010 @ 18:32:
Complete, ik denk wel dat eerlijkheid heel belangrijk is. Hoe moeilijk het ook is... Het is wel goed dat je dan duidelijk en zeker weet wat je wilt en hoe je hem in je leven ziet. heb je dat helder voor jezelf?
Weet je ook zeker dat jouw afstandelijkheid ligt aan jullie relatie? Zijn er geen andere zaken die de laatste tijd kunnen spelen?
Ja ik weet zeker wat ik wil. Zoals ik al eerder aangaf, ik kan volgens mij gewoon geen relaties aan. Niet omdat ik bang ben voor het een of ander en ook de tijd dat ik anderen benijdde om hun jarenlange relatie heb ik gehad. Mijn vriend benijdde mij altijd om mijn "free spirit" maar uiteindelijk is het ook dezelfde spirit die zooooo graag hier uit wil stappen. Op de een of andere manier hoe meer vrijheden hij me geeft en zichzelf daardoor eigenlijk wel verloochend hoe meer ik me ingesloten voel, en in een soort rebel verander, raar maar zo gaat het op t moment.
En nee er zijn geen andere dingen, het klinkt zo cliché altijd als je zegt: "het ligt niet aan jou maar aan mij" maar zo voelt het echt.
Brown Eyes jou negeer ik sowieso, heb genoeg van je gelezen dat ik jou in ieder geval niet ga "voeden".
En nee ik heb ook geen hekel aan hem, echt niet, 't is een vent van goud, en hij kan iemand zielsgelukkig maken dat weet ik zeker maar het voelt niet voor mij alsof ik diegene ben.
Complete, ik denk wel dat eerlijkheid heel belangrijk is. Hoe moeilijk het ook is... Het is wel goed dat je dan duidelijk en zeker weet wat je wilt en hoe je hem in je leven ziet. heb je dat helder voor jezelf?
Weet je ook zeker dat jouw afstandelijkheid ligt aan jullie relatie? Zijn er geen andere zaken die de laatste tijd kunnen spelen?
Ja ik weet zeker wat ik wil. Zoals ik al eerder aangaf, ik kan volgens mij gewoon geen relaties aan. Niet omdat ik bang ben voor het een of ander en ook de tijd dat ik anderen benijdde om hun jarenlange relatie heb ik gehad. Mijn vriend benijdde mij altijd om mijn "free spirit" maar uiteindelijk is het ook dezelfde spirit die zooooo graag hier uit wil stappen. Op de een of andere manier hoe meer vrijheden hij me geeft en zichzelf daardoor eigenlijk wel verloochend hoe meer ik me ingesloten voel, en in een soort rebel verander, raar maar zo gaat het op t moment.
En nee er zijn geen andere dingen, het klinkt zo cliché altijd als je zegt: "het ligt niet aan jou maar aan mij" maar zo voelt het echt.
Brown Eyes jou negeer ik sowieso, heb genoeg van je gelezen dat ik jou in ieder geval niet ga "voeden".
En nee ik heb ook geen hekel aan hem, echt niet, 't is een vent van goud, en hij kan iemand zielsgelukkig maken dat weet ik zeker maar het voelt niet voor mij alsof ik diegene ben.
dinsdag 2 maart 2010 om 20:03
vrijdag 5 maart 2010 om 12:46
Ik vind dat als er kinderen in het spel zijn je absoluut alles gedaan moet hebben om de situatie te verbeteren voordat je eruit stapt. En dat heb je nog niet gedaan. je praat jezelf nu aan dat je een "free spirit" zou zijn, maar die gedachte komt je natuurlijk goed uit. In feite heb je al jaren een langdurige relatie. De meest langdurige relatie heb je bovendien met je kind, dus die vlieger gaat echt niet op
vrijdag 5 maart 2010 om 13:59
Allemachtig meds, nu weten we wel hoe je over kinderen/relaties denkt.
Heb je ook nog iets nieuws te melden?
Je hebt gelijk, daar niet van.
Maar zo doordrammen begint irritant te worden.
Ik heb ook kinderen en een relatie en moet er niet aan denken dat ze de dupe worden in ee scheiding, maar soms loopt het leven zo.
En ja, dan moet je er alles aan gedaan hebben om dit te voorkomen.
We weten het.
Heb je ook nog iets nieuws te melden?
Je hebt gelijk, daar niet van.
Maar zo doordrammen begint irritant te worden.
Ik heb ook kinderen en een relatie en moet er niet aan denken dat ze de dupe worden in ee scheiding, maar soms loopt het leven zo.
En ja, dan moet je er alles aan gedaan hebben om dit te voorkomen.
We weten het.
vrijdag 5 maart 2010 om 20:14
Dag dames,
ik ben ook weer van de partij.
Nou de afgelopen dagen waren heftig, we hebben samen gehuild, gelachen, geknuffeld en dat talloze keren op een dag.
Alles is op een rijtje gezet qua relatie, hoe we beide staan in ons leven, wat ik wil en hoop te vinden in de toekomst. En onder de eindstreep bleef wel over dat hetgeen wat ik wilde hij niet kon of wilde geven of zich er niet in kon vinden. De kogel is dus inderdaad door de kerk.
Nu is het niet zo dat we alles op stel en sprong gaan doen, we doen dit op ons tempo en zorgen dat alles verloopt zoals wij het willen. Beide wilden we niet dat het nu betekende dat de ander maar moest inpakken en ergens verkassen. Beide praten er ook met anderen over hij is ook al bij zijn ouders geweest om het te vertellen. Ik was in eerste instantie bang dat ik van zijn ouders als boeman zou worden gezien. Per slot van rekening breek ik nu voor de 2e keer met hun zoon.
Maar het viel 100% mee. Hij belde om mij te vertellen dat hij zich in zijn vaders woorden kon vinden ook al waren ze misschien voor hem niet zo positief. Hij zei dat het best moedig was om toe te geven wat iemand nou écht in zijn leven wil en er ook eerlijk voor uit te komen en ernaar leven. En dat eigenlijk meer mensen zouden moeten doen wat hun gelukkig maakt.
Mijn nu ex neemt het mij ook niet kwalijk, hij is gemengd verdrietig, tot soms optimistisch en alles ertussen. Zei ik al dat het een vent van goud is?
En het is echt niet zo dat ik maar in een bevlieging dacht op een morgen: nou ja laat ik maar hier een eind aan breien.
Ik wilde zelfs met hem trouwen om maar een "normaal" leventje te leiden, het huisje boompje, beestje verhaal zoals het "hoort". Gewoon niet zeuren maar doorgaan, met alles hoe ik was en had investeren in het huiselijke leven, het leven van mijn dochter en ex voor laten gaan maar ik werd hier niet gelukkig van. Hoe vaker ik naar de toekomst keek hoe verstikkender het voor mij aanvoelde, dit was niet zoals ik het wilde, en het brak me op. Komt misschien over alsof ik de easy way out heb of dat ik gefaald heb. Misschien komen de dagen nog dat hij wel boos is op me of me niet wil zien, die zal ik ook accepteren, per slot van rekening doe ik hem dit aan. Ik ben het hem verplicht om het zo te laten lopen hoe hij dat prettig vind en ik ben blij dat we dit in goede harmonie ook kunnen doen.
Fijn dat jullie nog aan me hebben gedacht trouwens!
ik ben ook weer van de partij.
Nou de afgelopen dagen waren heftig, we hebben samen gehuild, gelachen, geknuffeld en dat talloze keren op een dag.
Alles is op een rijtje gezet qua relatie, hoe we beide staan in ons leven, wat ik wil en hoop te vinden in de toekomst. En onder de eindstreep bleef wel over dat hetgeen wat ik wilde hij niet kon of wilde geven of zich er niet in kon vinden. De kogel is dus inderdaad door de kerk.
Nu is het niet zo dat we alles op stel en sprong gaan doen, we doen dit op ons tempo en zorgen dat alles verloopt zoals wij het willen. Beide wilden we niet dat het nu betekende dat de ander maar moest inpakken en ergens verkassen. Beide praten er ook met anderen over hij is ook al bij zijn ouders geweest om het te vertellen. Ik was in eerste instantie bang dat ik van zijn ouders als boeman zou worden gezien. Per slot van rekening breek ik nu voor de 2e keer met hun zoon.
Maar het viel 100% mee. Hij belde om mij te vertellen dat hij zich in zijn vaders woorden kon vinden ook al waren ze misschien voor hem niet zo positief. Hij zei dat het best moedig was om toe te geven wat iemand nou écht in zijn leven wil en er ook eerlijk voor uit te komen en ernaar leven. En dat eigenlijk meer mensen zouden moeten doen wat hun gelukkig maakt.
Mijn nu ex neemt het mij ook niet kwalijk, hij is gemengd verdrietig, tot soms optimistisch en alles ertussen. Zei ik al dat het een vent van goud is?
En het is echt niet zo dat ik maar in een bevlieging dacht op een morgen: nou ja laat ik maar hier een eind aan breien.
Ik wilde zelfs met hem trouwen om maar een "normaal" leventje te leiden, het huisje boompje, beestje verhaal zoals het "hoort". Gewoon niet zeuren maar doorgaan, met alles hoe ik was en had investeren in het huiselijke leven, het leven van mijn dochter en ex voor laten gaan maar ik werd hier niet gelukkig van. Hoe vaker ik naar de toekomst keek hoe verstikkender het voor mij aanvoelde, dit was niet zoals ik het wilde, en het brak me op. Komt misschien over alsof ik de easy way out heb of dat ik gefaald heb. Misschien komen de dagen nog dat hij wel boos is op me of me niet wil zien, die zal ik ook accepteren, per slot van rekening doe ik hem dit aan. Ik ben het hem verplicht om het zo te laten lopen hoe hij dat prettig vind en ik ben blij dat we dit in goede harmonie ook kunnen doen.
Fijn dat jullie nog aan me hebben gedacht trouwens!
