Relaties
alle pijlers
verdriet en twijfels
dinsdag 23 maart 2010 om 01:30
Oei, vind dit eigenlijk best eng, zo op internet mijn verhaal.
Goh, waar beginnen? Nu .. 10 jaar getrouwd, wij kenden elkaar een jaar en toen raakte ik (bewust) zwanger. Al voor de geboorte van onze oudste kwamen er wat problemen. Psychische problemen bij mijn man. Persoonlijkheidsstoornis, waar hij echt mee geconfronteerd werd nu hij vader zou worden.
Ik hield en hou ontzettend veel van hem en weet dat hij er niets aan kan doen. Geestelijke mishandeling in zijn jeugd (wat kan een ouder veel veroorzaken ....) heeft hem gemaakt tot wie hij nu is en eigenlijk als je hem goed genoeg kent weet je dat hij heel lief en zorgzaam is.
Hij kan zo ontzettend boos zijn en met vanalles gooien, schreeuwen, mij de meest pijnlijke dingen toeschreeuwen, telkens trapt hij mij op mijn ziel.
Als hij altijd een rotvent is, dan is het "makkelijk", dan ga je uit elkaar. Maar hij is vaak ook heel lief en een lieve papa voor onze (inmiddels) 3 kinderen. Jullie zullen je wellicht afvragen, waarom 'neem' je dan 3 kinderen... Kijk... We hebben ook hele lange goede periodes gehad en (naïef wellicht) toch dacht ik vaak dat het nu echt goed zou blijven gaan. Ik ben ook echt een positief persoon en heb altijd het vertrouwen in ons gehad. Misschien dacht ik ook wel hem te kunnen helpen, maar dat kan gewoon niet.... Het is ook pas van de laatste jaren dat er goed onderzoek is gedaan en dat we weten wat er precies aan scheelt.
Ook al gaat het soms maanden of (de laatste tijd) weken goed, hij kan boos worden om niets, ik loop 'op eieren', ben mezelf helemaal kwijt. Probeer overal tussendoor te komen, ruzies te voorkomen, de kinderen uit de wind te houden, zonder boze buien, ga confrontaties uit de weg. Maar wat ik ook doe en ik ben ook geen heilige hoor, er is altijd wel iets om boos over te worden.
Ik ben ook bang voor zijn reacties. Ben niet agressief van nature, maar ik ben soms zo boos omdat hij alles kapot maakt. Zo boos als hij mij pijn doet. Dat ik mezelf niet meer herken. Ik heb een keer net zo hard geschreeuwd als hij, dacht wellicht opent dat zijn ogen... maar het gevolg was dat hij achter mij aankwam en mij bijna mijn nek heeft omgedraaid. Verder is het nooit fysiek geweld geweest, los van alles wat hij door de kamer heeft gegooid.
Hou nog steeds van hem, maar heb het gevoel dat het een andere houden van is. Heb regelmatig wel zin om te knuffelen met hem, maar meer als familie dan als partners. Als alle koters op bed liggen wil hij aandacht en meer dan knuffelen en daar walg ik soms van. Erg he? Ik durf hem dat niet te zeggen. Heb hem wel eens opzij geduwd bij een van zijn intieme pogingen en daar is hij 3 dagen boos over geweest. En dan boos, echt boos. Omdat hij zich afgewezen voelde.
Hij wil relatietherapie, maar ik denk dat dat niets uithaalt, omdat hij heel goed weet hoe hij zich behoort te gedragen, maar als de knop om is, als hij boos is, nooit normaal kan reageren.
Ik ga zelf in therapie, maar ik vrees dat als er goed doorgevraagd wordt naar wat ik zelf wil, het einde van ons huwelijk is. Daarom hou ik dat een beetje van me af.
Misschien dat ik het eigenlijk zelf al wel weet. Maar niet durf.
Ik weet ook niet hoe ik bij hem weg moet. Allemaal 'bijzaken': Financieel, hoe moet het dan met verjaardagen, ga ik hem niet missen, niet meer met de caravan naar Spanje, we zouden nog naar Amsterdam gaan met zijn allen met de trein, allemaal plannen. Maar .... ik ben niet meer gelukkig. Moet ik dan voor mijzelf kiezen en de kindjes hun papa afnemen?
Het klinkt misschien als een zielig verhaal, maar ik ben het verdriet, de boze buien en negativiteit in huis, zo beu. Mijn kinderen zijn volgens mij al beschadigd. Wat moet ik nou?
Goh, waar beginnen? Nu .. 10 jaar getrouwd, wij kenden elkaar een jaar en toen raakte ik (bewust) zwanger. Al voor de geboorte van onze oudste kwamen er wat problemen. Psychische problemen bij mijn man. Persoonlijkheidsstoornis, waar hij echt mee geconfronteerd werd nu hij vader zou worden.
Ik hield en hou ontzettend veel van hem en weet dat hij er niets aan kan doen. Geestelijke mishandeling in zijn jeugd (wat kan een ouder veel veroorzaken ....) heeft hem gemaakt tot wie hij nu is en eigenlijk als je hem goed genoeg kent weet je dat hij heel lief en zorgzaam is.
Hij kan zo ontzettend boos zijn en met vanalles gooien, schreeuwen, mij de meest pijnlijke dingen toeschreeuwen, telkens trapt hij mij op mijn ziel.
Als hij altijd een rotvent is, dan is het "makkelijk", dan ga je uit elkaar. Maar hij is vaak ook heel lief en een lieve papa voor onze (inmiddels) 3 kinderen. Jullie zullen je wellicht afvragen, waarom 'neem' je dan 3 kinderen... Kijk... We hebben ook hele lange goede periodes gehad en (naïef wellicht) toch dacht ik vaak dat het nu echt goed zou blijven gaan. Ik ben ook echt een positief persoon en heb altijd het vertrouwen in ons gehad. Misschien dacht ik ook wel hem te kunnen helpen, maar dat kan gewoon niet.... Het is ook pas van de laatste jaren dat er goed onderzoek is gedaan en dat we weten wat er precies aan scheelt.
Ook al gaat het soms maanden of (de laatste tijd) weken goed, hij kan boos worden om niets, ik loop 'op eieren', ben mezelf helemaal kwijt. Probeer overal tussendoor te komen, ruzies te voorkomen, de kinderen uit de wind te houden, zonder boze buien, ga confrontaties uit de weg. Maar wat ik ook doe en ik ben ook geen heilige hoor, er is altijd wel iets om boos over te worden.
Ik ben ook bang voor zijn reacties. Ben niet agressief van nature, maar ik ben soms zo boos omdat hij alles kapot maakt. Zo boos als hij mij pijn doet. Dat ik mezelf niet meer herken. Ik heb een keer net zo hard geschreeuwd als hij, dacht wellicht opent dat zijn ogen... maar het gevolg was dat hij achter mij aankwam en mij bijna mijn nek heeft omgedraaid. Verder is het nooit fysiek geweld geweest, los van alles wat hij door de kamer heeft gegooid.
Hou nog steeds van hem, maar heb het gevoel dat het een andere houden van is. Heb regelmatig wel zin om te knuffelen met hem, maar meer als familie dan als partners. Als alle koters op bed liggen wil hij aandacht en meer dan knuffelen en daar walg ik soms van. Erg he? Ik durf hem dat niet te zeggen. Heb hem wel eens opzij geduwd bij een van zijn intieme pogingen en daar is hij 3 dagen boos over geweest. En dan boos, echt boos. Omdat hij zich afgewezen voelde.
Hij wil relatietherapie, maar ik denk dat dat niets uithaalt, omdat hij heel goed weet hoe hij zich behoort te gedragen, maar als de knop om is, als hij boos is, nooit normaal kan reageren.
Ik ga zelf in therapie, maar ik vrees dat als er goed doorgevraagd wordt naar wat ik zelf wil, het einde van ons huwelijk is. Daarom hou ik dat een beetje van me af.
Misschien dat ik het eigenlijk zelf al wel weet. Maar niet durf.
Ik weet ook niet hoe ik bij hem weg moet. Allemaal 'bijzaken': Financieel, hoe moet het dan met verjaardagen, ga ik hem niet missen, niet meer met de caravan naar Spanje, we zouden nog naar Amsterdam gaan met zijn allen met de trein, allemaal plannen. Maar .... ik ben niet meer gelukkig. Moet ik dan voor mijzelf kiezen en de kindjes hun papa afnemen?
Het klinkt misschien als een zielig verhaal, maar ik ben het verdriet, de boze buien en negativiteit in huis, zo beu. Mijn kinderen zijn volgens mij al beschadigd. Wat moet ik nou?
dinsdag 23 maart 2010 om 01:40
Het lijkt me niet relevant om achteraf te bedenken of het wel of niet handig was om een realtie aan te gaan. Dat hebben jullie wel gedaan en dat is ook heel fijn en mooi geweest, schrijf je. Ben je echt al zeker klaar met hem?
Denk je dat therapie bij hem iets uit zou halen? Staat hij open voor een therapie die hem helpt bij z'n buien?
Je gaat in therapie. Neem geen beslissingen als je het zelf niet zeker weet. Maar als je bang van hem bent of zijn buien blijven voorkomen en het de kinderen beschadigd... dan denk ik dat je geen keus hebt. In ieder geval veel sterkte.
Denk je dat therapie bij hem iets uit zou halen? Staat hij open voor een therapie die hem helpt bij z'n buien?
Je gaat in therapie. Neem geen beslissingen als je het zelf niet zeker weet. Maar als je bang van hem bent of zijn buien blijven voorkomen en het de kinderen beschadigd... dan denk ik dat je geen keus hebt. In ieder geval veel sterkte.
Eigenlijk, ben ik een enorme burgertrut!!
dinsdag 23 maart 2010 om 02:22
Ik herken veel in je verhaal... Als ik je een tip mag geven: www.bpdfamily.com
Lees en leer daar, over je man en over jezelf. Het heeft mij enorm geholpen... Heel veel kracht en sterkte!
Lees en leer daar, over je man en over jezelf. Het heeft mij enorm geholpen... Heel veel kracht en sterkte!
dinsdag 23 maart 2010 om 06:08
Heeft hij NPS?
Realiseer je je wel, dat je kinderen ook gevaar lopen op een persoonlijkheidsstoornis/ psychische schade door met zo'n vader op te groeien? Het is namelijk echt onmogelijk dat de kids niks mee krijgen van zn gedrag!
En 'hij kan er niets aan doen omdat hij een persoonlijkheidsstoornis heeft' vind ik te gemakkelijk!!! Dat zou hem vrij pleiten van elke vorm van verantwoordelijkheid voor zijn gedrag! Dus als hij een van je kids vermoordt....zeg je dan ' Tja, hij kan er niet aan doen....?!
Gaat hij ZELF wel naar een therapeut? HIJ is immers degene met een vastgestelde stoornis!
Als jij hem vrij pleit van alle verantwoordelijkheid over zn gedrag, dan zal hij al helemaal nooit veranderen....
Realiseer je je wel, dat je kinderen ook gevaar lopen op een persoonlijkheidsstoornis/ psychische schade door met zo'n vader op te groeien? Het is namelijk echt onmogelijk dat de kids niks mee krijgen van zn gedrag!
En 'hij kan er niets aan doen omdat hij een persoonlijkheidsstoornis heeft' vind ik te gemakkelijk!!! Dat zou hem vrij pleiten van elke vorm van verantwoordelijkheid voor zijn gedrag! Dus als hij een van je kids vermoordt....zeg je dan ' Tja, hij kan er niet aan doen....?!
Gaat hij ZELF wel naar een therapeut? HIJ is immers degene met een vastgestelde stoornis!
Als jij hem vrij pleit van alle verantwoordelijkheid over zn gedrag, dan zal hij al helemaal nooit veranderen....
dinsdag 23 maart 2010 om 06:30
Hij kan dan wel een psychische beschadiging opgelopen hebben in zijn jeugd, maar hij is nu volwassen en heeft nu zélf de verantwoordelijkheid over zijn leven en gedrag.
Daar kan hij aan gaan staan, of niet.
Maar het is niet aan jou om in deze een verzorgende rol op je te nemen.
Je bent niet zijn moeder of psycholoog. Je bent zijn vrouw.
En ook jij hebt je verwachtingen en behoeftes.
Je kunt best rekening houden met zijn beschadigingen, maar voor hem zorgen.. dat kan hij, als volwassen vent, alleen maar zelf.
Als hij dat niet doet, houdt hij impliciet ook geen rekening met jou en trekt hij je alleen maar leeg.
Waarvan akte, want anders had je dit niet gepost hier.
Ergo: zolang hij zelf niks onderneemt is het een verloren zaak.
En moet je je conclusies trekken.
Daar kan hij aan gaan staan, of niet.
Maar het is niet aan jou om in deze een verzorgende rol op je te nemen.
Je bent niet zijn moeder of psycholoog. Je bent zijn vrouw.
En ook jij hebt je verwachtingen en behoeftes.
Je kunt best rekening houden met zijn beschadigingen, maar voor hem zorgen.. dat kan hij, als volwassen vent, alleen maar zelf.
Als hij dat niet doet, houdt hij impliciet ook geen rekening met jou en trekt hij je alleen maar leeg.
Waarvan akte, want anders had je dit niet gepost hier.
Ergo: zolang hij zelf niks onderneemt is het een verloren zaak.
En moet je je conclusies trekken.
dinsdag 23 maart 2010 om 07:21
dinsdag 23 maart 2010 om 07:30
quote:Twinkle1001 schreef op 23 maart 2010 @ 06:30:
Hij kan dan wel een psychische beschadiging opgelopen hebben in zijn jeugd, maar hij is nu volwassen en heeft nu zélf de verantwoordelijkheid over zijn leven en gedrag.
Daar kan hij aan gaan staan, of niet.
Maar het is niet aan jou om in deze een verzorgende rol op je te nemen.
Je bent niet zijn moeder of psycholoog. Je bent zijn vrouw.
En ook jij hebt je verwachtingen en behoeftes.
Je kunt best rekening houden met zijn beschadigingen, maar voor hem zorgen.. dat kan hij, als volwassen vent, alleen maar zelf.
Als hij dat niet doet, houdt hij impliciet ook geen rekening met jou en trekt hij je alleen maar leeg.
Waarvan akte, want anders had je dit niet gepost hier.
Ergo: zolang hij zelf niks onderneemt is het een verloren zaak.
En moet je je conclusies trekken.Wat een prima post. Helemaal mee eens. Met als toevoeging dat me deze situatie heel instabiel lijkt voor het opvoeden van kinderen.
Hij kan dan wel een psychische beschadiging opgelopen hebben in zijn jeugd, maar hij is nu volwassen en heeft nu zélf de verantwoordelijkheid over zijn leven en gedrag.
Daar kan hij aan gaan staan, of niet.
Maar het is niet aan jou om in deze een verzorgende rol op je te nemen.
Je bent niet zijn moeder of psycholoog. Je bent zijn vrouw.
En ook jij hebt je verwachtingen en behoeftes.
Je kunt best rekening houden met zijn beschadigingen, maar voor hem zorgen.. dat kan hij, als volwassen vent, alleen maar zelf.
Als hij dat niet doet, houdt hij impliciet ook geen rekening met jou en trekt hij je alleen maar leeg.
Waarvan akte, want anders had je dit niet gepost hier.
Ergo: zolang hij zelf niks onderneemt is het een verloren zaak.
En moet je je conclusies trekken.Wat een prima post. Helemaal mee eens. Met als toevoeging dat me deze situatie heel instabiel lijkt voor het opvoeden van kinderen.
dinsdag 23 maart 2010 om 08:01
Ik vind het onevenwichtige relatie. Kut dat hij zon rot jeugd heeft gehad, maar geen excuus om jou pijn te doen bij zijn aanvallen. Hij kan best moeite doen om zich in te houden. Ik zou een boksbal kopen, in de schuur ophangen en zeggen dat hij zich de volgende keer daar op kan afreageren en anders is het gebeurd met jullie huwelijk. Hoe veel je ook van hem houdt, je hoeft hem je niet pijn te laten doen. En constant op je tenen lopen om de lieve vrede te bewaren kan ook niet. Hij gaat lekker zijn gang, en jij past je wel aan....En ik weet niet hoe oud je kinderen inmiddels zijn, maar die krijgen echt wel wat mee hoor!
dinsdag 23 maart 2010 om 08:57
Om wat vragen van jullie te beantwoorden.
Hij doet er vanalles aan. Hij doet heel erg zijn best om te verbeteren. Heeft al diverse psychologen 'gehad' allerlei medicatie, tot men in het ziekenhuis tot de conclusie kwam dat medicatie vrijwel niet helpt (was ook vrijwel niet terug te vinden in zijn bloed, ws. vanwege een probleem met zijn lever.... nee geen alcohol in het spel hoor! )...
Nu volgt hij deeltijd dagbehandeling (sociale vaardigheden --> vraag me af of hij er wat aan heeft. in zijn normale doen weet hij toch wel heel goed hoe het moet.)... vanaf deze week weer opnieuw psychotherapie erbij.
Er is uit een onderzoek gebleken dat hij Borderline heeft. Maar dat trok de psychiater direct in twijfel, vanwege onze relatie... Ook zoiets raars.
Ik weet dat hij hard werkt aan zijn herstel, weet ook dat hij ziek is, het voelt echt alsof ik hem in de steek laat als ik bij hem weg wil. Hij smeekt me, huilend, dat ik niet moet weggaan.
Nogmaals we hebben ook onze goede momenten, ik houd van hem.
Mijn kinderen zijn 4 en 8 en bijna 10. Vooral de oudste heeft er last van. Die past zichzelf al aan, als we op visite zijn zegt zij dat ik mijn man moet bellen. (want anders wordt hij boos) ..
Er zijn meer mensen die zeggen dat ik voor mijn kinderen de knoop moet doorhakken.
Ik ben iemand die erg zorgzaam is en haar eigen grenzen al veel te vaak heb overschreden. Wil graag doen wat voor iedereen goed is. Mensen, ik weet heel goed dat het niet goed is, maar ga er maar aan staan hoor!
Ik hou zoveel van hem, dat ik hem los zou kunnen laten. Ik denk dat hij ook meer rust heeft als hij alleen woont. Hij stoort zich namelijk aan mensen om hem heen. Aan kinderen die niet luisteren, aan rommel, aan mij... wat ik wel doe, wat ik niet doe, hoe ik kijk, enz. Aan mijn moeder die oppast als ik werk.
Soms wou ik dat hij een ander zou ontmoeten en verliefd zou worden.... in de hoop dat hij gelukkig wordt en wij rust hebben.
We staan nu (voor de zoveelste keer) op het punt dat we uit elkaar willen gaan. Dit keer op mijn verzoek. Hij doet hierin ontzettend moeilijk. Over de kinderen (wil ze bij hem houden), over zaken als de auto, het huis, de caravan. Alles moet verkocht worden en verdeeld. Alsof hij mij wil tegenhouden.
Ik moet verder hij komt naar beneden.
Hij doet er vanalles aan. Hij doet heel erg zijn best om te verbeteren. Heeft al diverse psychologen 'gehad' allerlei medicatie, tot men in het ziekenhuis tot de conclusie kwam dat medicatie vrijwel niet helpt (was ook vrijwel niet terug te vinden in zijn bloed, ws. vanwege een probleem met zijn lever.... nee geen alcohol in het spel hoor! )...
Nu volgt hij deeltijd dagbehandeling (sociale vaardigheden --> vraag me af of hij er wat aan heeft. in zijn normale doen weet hij toch wel heel goed hoe het moet.)... vanaf deze week weer opnieuw psychotherapie erbij.
Er is uit een onderzoek gebleken dat hij Borderline heeft. Maar dat trok de psychiater direct in twijfel, vanwege onze relatie... Ook zoiets raars.
Ik weet dat hij hard werkt aan zijn herstel, weet ook dat hij ziek is, het voelt echt alsof ik hem in de steek laat als ik bij hem weg wil. Hij smeekt me, huilend, dat ik niet moet weggaan.
Nogmaals we hebben ook onze goede momenten, ik houd van hem.
Mijn kinderen zijn 4 en 8 en bijna 10. Vooral de oudste heeft er last van. Die past zichzelf al aan, als we op visite zijn zegt zij dat ik mijn man moet bellen. (want anders wordt hij boos) ..
Er zijn meer mensen die zeggen dat ik voor mijn kinderen de knoop moet doorhakken.
Ik ben iemand die erg zorgzaam is en haar eigen grenzen al veel te vaak heb overschreden. Wil graag doen wat voor iedereen goed is. Mensen, ik weet heel goed dat het niet goed is, maar ga er maar aan staan hoor!
Ik hou zoveel van hem, dat ik hem los zou kunnen laten. Ik denk dat hij ook meer rust heeft als hij alleen woont. Hij stoort zich namelijk aan mensen om hem heen. Aan kinderen die niet luisteren, aan rommel, aan mij... wat ik wel doe, wat ik niet doe, hoe ik kijk, enz. Aan mijn moeder die oppast als ik werk.
Soms wou ik dat hij een ander zou ontmoeten en verliefd zou worden.... in de hoop dat hij gelukkig wordt en wij rust hebben.
We staan nu (voor de zoveelste keer) op het punt dat we uit elkaar willen gaan. Dit keer op mijn verzoek. Hij doet hierin ontzettend moeilijk. Over de kinderen (wil ze bij hem houden), over zaken als de auto, het huis, de caravan. Alles moet verkocht worden en verdeeld. Alsof hij mij wil tegenhouden.
Ik moet verder hij komt naar beneden.
dinsdag 23 maart 2010 om 09:02
Dat van de borderline dat in twijfel getrokken werd kan zijn omdat jullie relatie al langdurig standhoudt en dat is een plaatje dat niet bij een borderliner zou passen.
Anyway, wat een moeilijke situatie voor je.
Uiteindelijk is er heel veel aan een psychische stoornis te verbeteren als de wil om daar actief aan te werken aanwezig is.
En onder goede begeleiding, vind je die niet bij de eerste zoek dan door tot er iemand gevonden is die klikt.
Ik heb verder geen tips voor je.
Wil je wel even een hart onder de riem steken.
Anyway, wat een moeilijke situatie voor je.
Uiteindelijk is er heel veel aan een psychische stoornis te verbeteren als de wil om daar actief aan te werken aanwezig is.
En onder goede begeleiding, vind je die niet bij de eerste zoek dan door tot er iemand gevonden is die klikt.
Ik heb verder geen tips voor je.
Wil je wel even een hart onder de riem steken.
..popcorn?
dinsdag 23 maart 2010 om 09:03
Toch niet.....
Hij heeft geen NPS, is eigenlijk heel sociaal en lief naar ons toe.
Voelt zichzelf een loser, weet wat hij fout doet. Kan er niets tegen doen. Heeft spijt achteraf. Hij doet zijn best hoor....
Hij is wel verwijtend naar anderen, legt de lat hoog voor zichzelf en anderen om hem heen. Wil mij veranderen (in een keurig huisvrouwtje, dat alles op tijd doet, nooit te laat is, niet chaotisch is, enz... En dat alles ben ik echt niet! ) maar ik trek het gewoon niet. Ik voldoe nooit. Ook al zegt hij later dat hij het niet meent, dat hij spijt heeft. Het beschadigd mijn gevoel voor hem.
Legt ook een hele negatieve houding op bij de kinderen, als het gaat om hoe zij tegen dingen aanlopen op school... 'dan moet je dit zeggen, terugschelden, klap verkopen.' Ik wil niet dat ze zo worden.
Verwachtingen.... 'dat is toch gewoon zo'... 'dat is toch raar'... 'dat is toch niet normaal'... Dan gaat het over of ik wel of niet naast hem zit op de bank, hoevaak we sexen... etc...
Nu hoor ik echt beweging boven en ik moet gaan werken... En dan denk hij weer dat ik wegga voor hem.
Hij heeft geen NPS, is eigenlijk heel sociaal en lief naar ons toe.
Voelt zichzelf een loser, weet wat hij fout doet. Kan er niets tegen doen. Heeft spijt achteraf. Hij doet zijn best hoor....
Hij is wel verwijtend naar anderen, legt de lat hoog voor zichzelf en anderen om hem heen. Wil mij veranderen (in een keurig huisvrouwtje, dat alles op tijd doet, nooit te laat is, niet chaotisch is, enz... En dat alles ben ik echt niet! ) maar ik trek het gewoon niet. Ik voldoe nooit. Ook al zegt hij later dat hij het niet meent, dat hij spijt heeft. Het beschadigd mijn gevoel voor hem.
Legt ook een hele negatieve houding op bij de kinderen, als het gaat om hoe zij tegen dingen aanlopen op school... 'dan moet je dit zeggen, terugschelden, klap verkopen.' Ik wil niet dat ze zo worden.
Verwachtingen.... 'dat is toch gewoon zo'... 'dat is toch raar'... 'dat is toch niet normaal'... Dan gaat het over of ik wel of niet naast hem zit op de bank, hoevaak we sexen... etc...
Nu hoor ik echt beweging boven en ik moet gaan werken... En dan denk hij weer dat ik wegga voor hem.
dinsdag 23 maart 2010 om 09:08
Mooi dat je zegt dat je zo veel van hem houdt dat je hem los kunt laten.
Ik denk ook dat dat precies is wat je moet doen.
Je kinderen, die oudste......dat vind ik echt rot om te lezen. Ze krijgen zo veel meer mee dan volwassenen vaak denken. Het zal ook je kinderen rust geven waarschijnlijk als ze hun vader niet meer dag en nacht om zich heen hebben.
Het is niet dat jullie niet al van alles geprobeerd hebben. Het is zelfs niet zo dat híj niet al van alles geprobeerd heeft. Dat heeft hij wel en zo kun je gevoegelijk aannemen dat de man is zoals hij is en niet zal veranderen.
Tijd dus om knopen door te hakken, ook als het moeizaam gaat. Voor jou maar ook voor de kinderen zal dit uiteindelijk het beste zijn als ik het zo lees.
Niet alle liefdes zijn liefdes die eeuwig duren. Er zijn omstandigheden denkbaar waardoor liefde, zelfs échte liefde beter beëindigd kan worden. Ik denk dat dat zeker opgaat voor jouw relatie, hoe rot ik het ook voor je vind.
Ik denk ook dat dat precies is wat je moet doen.
Je kinderen, die oudste......dat vind ik echt rot om te lezen. Ze krijgen zo veel meer mee dan volwassenen vaak denken. Het zal ook je kinderen rust geven waarschijnlijk als ze hun vader niet meer dag en nacht om zich heen hebben.
Het is niet dat jullie niet al van alles geprobeerd hebben. Het is zelfs niet zo dat híj niet al van alles geprobeerd heeft. Dat heeft hij wel en zo kun je gevoegelijk aannemen dat de man is zoals hij is en niet zal veranderen.
Tijd dus om knopen door te hakken, ook als het moeizaam gaat. Voor jou maar ook voor de kinderen zal dit uiteindelijk het beste zijn als ik het zo lees.
Niet alle liefdes zijn liefdes die eeuwig duren. Er zijn omstandigheden denkbaar waardoor liefde, zelfs échte liefde beter beëindigd kan worden. Ik denk dat dat zeker opgaat voor jouw relatie, hoe rot ik het ook voor je vind.
dinsdag 23 maart 2010 om 10:38
O wat een akelig verhaal. Krijg hier kippenvel van..
Voornamelijk omdat ik dit zelf het meegemaakt..
De keuze is aan jezelf.
Ik ben weggegaan, met mijn zoontje..Een betere beslissing heb ik niet kunnen maken!
Het niet meer hoeven afwachten in wat voor bui meneer thuis kwam..
Mijn leven is zoals ik nu wil dat mijn leven is!
Ik ben nu heel erg gelukking met een hele lieve man. Dit is echt mijn "soulmate"!!
Als ik terugkijk ben ik niet heel trots..aan de andere kant ben ik wel trots dat ik ben weggegaan!
Heel veel succes en sterkte in het nemen van je besluit (welk dan ook) Neem alles in overweging, en vooral en bovenalles je kinderen! Zorg dat je ze later recht in hun ogen aan kan kijken dat je alles voor ze gedaan hebt om ze gelukkig en zorgenvrij op te laten groeien!
Voornamelijk omdat ik dit zelf het meegemaakt..
De keuze is aan jezelf.
Ik ben weggegaan, met mijn zoontje..Een betere beslissing heb ik niet kunnen maken!
Het niet meer hoeven afwachten in wat voor bui meneer thuis kwam..
Mijn leven is zoals ik nu wil dat mijn leven is!
Ik ben nu heel erg gelukking met een hele lieve man. Dit is echt mijn "soulmate"!!
Als ik terugkijk ben ik niet heel trots..aan de andere kant ben ik wel trots dat ik ben weggegaan!
Heel veel succes en sterkte in het nemen van je besluit (welk dan ook) Neem alles in overweging, en vooral en bovenalles je kinderen! Zorg dat je ze later recht in hun ogen aan kan kijken dat je alles voor ze gedaan hebt om ze gelukkig en zorgenvrij op te laten groeien!
dinsdag 23 maart 2010 om 15:48
Oh wat herkenbaar. Ik zit op dit moment in zo'n zelfde soort situatie.
Wij hebben een relatie van 14 jaar wij waren nog vrij jong en misschien denk je dan dat hij nog wel verandert of neem je dan genoegen met het gedrag. Vooral hoe je verteld dat je op eieren loopt echt heel herkenbaar. Ik weet niet of mijn man een persoonlijkheids stoornis heeft, maar hij kan qua gedrag zo omslaan van heel gezellig naar ineens heel chagarijnig. Ook bijv. als we naar een verjaardag gaan of op visite vraag ik me altijd van te voren af of hij wel leuk en gezellig zal doen. Je bent continu bezig om alles zo leuk mogelijk te maken voor je kinderen en te zorgen dat er geen spanningen zijn. En zo zijn er nog meer dingen op te noemen. Ik snap je helemaal.
Op dit moment heb ik mijn man gevraagd een week weg te gaan omdat ik echt niet meer weet wat ik wil. Ik hou idd ook nog van hem maar waarschijnlijk ook niet meer op de goede manier. Ik denk dat het bij mij vooral medelijden is omdat ik niet weet of hij het alleen wel zal redden. Nadat wij een aantal goede gesprekken hebben gehad zegt hij nu dat hij echt wil veranderen en dat zijn ogen nu echt geopend zijn. dat hij niet bij ons weg wil omdat hij zo van ons houd. Maar ik weet niet of ik kan geloven dat hij echt gaat veranderen. Misschien moet ik nu echt voor mezelf en de kinderen kiezen... Maar het is zo moeilijk....
Wij hebben een relatie van 14 jaar wij waren nog vrij jong en misschien denk je dan dat hij nog wel verandert of neem je dan genoegen met het gedrag. Vooral hoe je verteld dat je op eieren loopt echt heel herkenbaar. Ik weet niet of mijn man een persoonlijkheids stoornis heeft, maar hij kan qua gedrag zo omslaan van heel gezellig naar ineens heel chagarijnig. Ook bijv. als we naar een verjaardag gaan of op visite vraag ik me altijd van te voren af of hij wel leuk en gezellig zal doen. Je bent continu bezig om alles zo leuk mogelijk te maken voor je kinderen en te zorgen dat er geen spanningen zijn. En zo zijn er nog meer dingen op te noemen. Ik snap je helemaal.
Op dit moment heb ik mijn man gevraagd een week weg te gaan omdat ik echt niet meer weet wat ik wil. Ik hou idd ook nog van hem maar waarschijnlijk ook niet meer op de goede manier. Ik denk dat het bij mij vooral medelijden is omdat ik niet weet of hij het alleen wel zal redden. Nadat wij een aantal goede gesprekken hebben gehad zegt hij nu dat hij echt wil veranderen en dat zijn ogen nu echt geopend zijn. dat hij niet bij ons weg wil omdat hij zo van ons houd. Maar ik weet niet of ik kan geloven dat hij echt gaat veranderen. Misschien moet ik nu echt voor mezelf en de kinderen kiezen... Maar het is zo moeilijk....
dinsdag 23 maart 2010 om 19:31
Hallo allemaal,
bedankt voor jullie reacties. Heb er wel wat aan hoor !
De situatie is wat onwennig, ik wil dus voet bij stuk houden, maar toen ik thuis kwam bleek dat mijn man is opgenomen in het ziekenhuis.
Aan de ene kant wel even fijn, rust. Aan de andere kant.... Doet het mij ontzettend pijn. Het voelt alsof ik dit veroorzaakt heb.
Moest nog wat brengen naar het ziekenhuis en hij zei allerlei dingen waarop ik normaal zou zeggen, het komt wel goed. Ik blijf bij je, ik steun je, we komen er wel uit.
Hij kan het niet alleen zegt hij, hij heeft alleen ons nog maar. Geen vrienden, zijn moeder dat wel, maar daar irriteert hij zich zelf aan. Het is ontzettend zielig... Ik zou zo weer met de mantel der liefde door gaan.
In ieder geval twijfel ik alweer. Verdrietige kindjes thuis natuurlijk.... Ze hebben geen afscheid kunnen nemen. maar gelukkig ... ze maken zich nu alweer druk om de tv, en stonden net een ingestudeerd dansje te laten zien. Gelukkig reageren ze daarin toch best goed. Zo horen ze te reageren, mag best effe verdrietig zijn hoor.... Maar voor hen komt en gaat dat verdriet net zo makkelijk weer weg.
Het is kennelijk voor nu even een time-out, voor zowel thuis als voor hem....
bedankt voor jullie reacties. Heb er wel wat aan hoor !
De situatie is wat onwennig, ik wil dus voet bij stuk houden, maar toen ik thuis kwam bleek dat mijn man is opgenomen in het ziekenhuis.
Aan de ene kant wel even fijn, rust. Aan de andere kant.... Doet het mij ontzettend pijn. Het voelt alsof ik dit veroorzaakt heb.
Moest nog wat brengen naar het ziekenhuis en hij zei allerlei dingen waarop ik normaal zou zeggen, het komt wel goed. Ik blijf bij je, ik steun je, we komen er wel uit.
Hij kan het niet alleen zegt hij, hij heeft alleen ons nog maar. Geen vrienden, zijn moeder dat wel, maar daar irriteert hij zich zelf aan. Het is ontzettend zielig... Ik zou zo weer met de mantel der liefde door gaan.
In ieder geval twijfel ik alweer. Verdrietige kindjes thuis natuurlijk.... Ze hebben geen afscheid kunnen nemen. maar gelukkig ... ze maken zich nu alweer druk om de tv, en stonden net een ingestudeerd dansje te laten zien. Gelukkig reageren ze daarin toch best goed. Zo horen ze te reageren, mag best effe verdrietig zijn hoor.... Maar voor hen komt en gaat dat verdriet net zo makkelijk weer weg.
Het is kennelijk voor nu even een time-out, voor zowel thuis als voor hem....
woensdag 24 maart 2010 om 08:58
Het is inderdaad lekker om even een time-out te hebben dan kun je er even rustig over nadenken. Wat je verteld dat hij zegt het komt wel weer goed en we komen er samen wel uit dat is inderdaad wat mijn man ook steeds zegt en inderdaad ook hij heeft niemand. De band met zijn moeder is ook niet echt goed. En dan krijg je idd weer medelijden maarja dat is geen basis voor een relatie, toch... Ik weet precies hoe je je voelt je word heen en weer gesleept in je emotie de ene dag denk je ok ik ben er helemaal klaar mee en de andere dag vind je het weer zielig en denk je misschien komt het wel goed......
zaterdag 27 maart 2010 om 01:06
Pfffff........ en nog maar eens pfff.....
Allemachtig, wat ik mee maak is met geen pen te beschrijven.
Vandaag met kinderen in het ziekenhuis geweest. Wat een drama. Hij zoekt toch ergens de bevestiging bij mij dat het weer goed komt. Ik kan en wil niet liegen, ik ga hem niet voor de gek houden. Trouwens, ik heb wel drie keer gezegd dat ik het niet wil bespreken waar de kinderen bij zijn. Maar hij wordt alleen al gek van onzekerheid over onze relatie. Dan wordt hij ook nooit beter natuurlijk. Uiteindelijk gewoon gezegd dat ik denk dat we alles al geprobeerd hebben, maar dat ik me afvraag of het ooit beter wordt.
Wat resulteerde in een enorm verdrietige man, voor mijn kinderen een hele grote shock om hun vader zo verdrietig te zien. En daar achter te laten.
Mijn zoon van 4 huilt nooit (tenzij hij pijn heeft), maar heeft van ziekenhuis tot thuis gehuild. Mijn oudste dochter voelt zich schuldig, omdat ze denkt dat de laatste ruzie voor de opname door haar kwam.
Ik voel me enorm slecht, veel verdriet. Maar me groot houden voor mijn kinderen.
De borderline diagnose is volgens mij bij mijn man nog niet echt geaccepteerd, want volgens mij onderschat hij de effecten bij zijn kinderen.
Hij blijft volhouden aan de relatietherapie, want dat hebben we nog niet geprobeerd.
Nu afgesproken dat ik zelf in therapie ga. Dat ik hem nu geen zekerheid kan geven over onze toekomst samen. En dat we eens een keer gaan praten met een relatietherapeut, al vraag ik me af of dat zin heeft.
Het is toch wel typisch borderline, dat hij nu alles van mij laat afhangen. Hij ziet gewoon geen toekomst zonder zijn gezin. Jullie zijn het enige wat ik nog heb... Echt heel erg bang om alleen gelaten te worden, soms toch het beste af (denk ik) alleen en zonder allerlei irritaties.
Dus ik zit nu echt in een dilemma of nog steeds.
Allemachtig, wat ik mee maak is met geen pen te beschrijven.
Vandaag met kinderen in het ziekenhuis geweest. Wat een drama. Hij zoekt toch ergens de bevestiging bij mij dat het weer goed komt. Ik kan en wil niet liegen, ik ga hem niet voor de gek houden. Trouwens, ik heb wel drie keer gezegd dat ik het niet wil bespreken waar de kinderen bij zijn. Maar hij wordt alleen al gek van onzekerheid over onze relatie. Dan wordt hij ook nooit beter natuurlijk. Uiteindelijk gewoon gezegd dat ik denk dat we alles al geprobeerd hebben, maar dat ik me afvraag of het ooit beter wordt.
Wat resulteerde in een enorm verdrietige man, voor mijn kinderen een hele grote shock om hun vader zo verdrietig te zien. En daar achter te laten.
Mijn zoon van 4 huilt nooit (tenzij hij pijn heeft), maar heeft van ziekenhuis tot thuis gehuild. Mijn oudste dochter voelt zich schuldig, omdat ze denkt dat de laatste ruzie voor de opname door haar kwam.
Ik voel me enorm slecht, veel verdriet. Maar me groot houden voor mijn kinderen.
De borderline diagnose is volgens mij bij mijn man nog niet echt geaccepteerd, want volgens mij onderschat hij de effecten bij zijn kinderen.
Hij blijft volhouden aan de relatietherapie, want dat hebben we nog niet geprobeerd.
Nu afgesproken dat ik zelf in therapie ga. Dat ik hem nu geen zekerheid kan geven over onze toekomst samen. En dat we eens een keer gaan praten met een relatietherapeut, al vraag ik me af of dat zin heeft.
Het is toch wel typisch borderline, dat hij nu alles van mij laat afhangen. Hij ziet gewoon geen toekomst zonder zijn gezin. Jullie zijn het enige wat ik nog heb... Echt heel erg bang om alleen gelaten te worden, soms toch het beste af (denk ik) alleen en zonder allerlei irritaties.
Dus ik zit nu echt in een dilemma of nog steeds.
zaterdag 27 maart 2010 om 10:14
Hier zijn al heel wat goeie dingen gezegd. Hoe moeilijk het ook is, op een gegeven moment is proberen niet meer genoeg. Kiezen voor de kids is hoofdzaak. Uiteindelijk kan het ook zo zijn dat iemand pas ECHT wil en kan veranderen als de knopen zijn doorgehakt he. Dat zou dan kunnen betekenen dat jij en de kids elders wonen, waardoor hij pas gaat inzien dat dit niet is wat ie wil. Dan kun je tzt altijd nog samen verder (als bewezen is dat ie wat geleerd heeft). Uit elkaar wil niet zeggen definitief, keep that in mind. Maar voor de kids is rust en veiligheid tot echt NU al nodig, hoe langer je wacht, hoe beschadigder ze worden 
. En hij kan dit nu niet echt geven (met veiligheid bedoel ik dus ook het niet mogen zien van het gooien met dingen).
Heel heftig, zo'n keuze. Maar zoals je in het begin al zei, eigenlijk weet je het al.
Succes.
. En hij kan dit nu niet echt geven (met veiligheid bedoel ik dus ook het niet mogen zien van het gooien met dingen).Heel heftig, zo'n keuze. Maar zoals je in het begin al zei, eigenlijk weet je het al.
Succes.
anoniem_49506 wijzigde dit bericht op 27-03-2010 10:15
Reden: overbodige zin na teruglezen
Reden: overbodige zin na teruglezen
% gewijzigd
zaterdag 27 maart 2010 om 10:32
Emotionele chantage en het lukt hem ook nog.
Drie mensen op weg naar huis in de stress 9 (je zoon , je dochter en jezelf) Dan nog een flinke dosis geweld en agressiviteit op zijn tijd en dan zeg jij dat jij een zorger bent?
Ik vind jou een eenzijdige zorger. Je zorgt voor hem ( hij rekent hierop en hij neemt en neemt ) . Door je kinderen in deze situatie te houden zorg je (emotioneel )niet voor je kinderen. Zorg voor je kinderen en haal ze hieruit , zorg voor rust en veiligheid voor hen.
Zorg voor jezelf en je kinderen hij heeft genoeg genomen lijkt me ook al heeft hij diagnoses. Wat wil je dat je kinderen meekrijgen?
Drie mensen op weg naar huis in de stress 9 (je zoon , je dochter en jezelf) Dan nog een flinke dosis geweld en agressiviteit op zijn tijd en dan zeg jij dat jij een zorger bent?
Ik vind jou een eenzijdige zorger. Je zorgt voor hem ( hij rekent hierop en hij neemt en neemt ) . Door je kinderen in deze situatie te houden zorg je (emotioneel )niet voor je kinderen. Zorg voor je kinderen en haal ze hieruit , zorg voor rust en veiligheid voor hen.
Zorg voor jezelf en je kinderen hij heeft genoeg genomen lijkt me ook al heeft hij diagnoses. Wat wil je dat je kinderen meekrijgen?
zaterdag 27 maart 2010 om 20:13
Sommige reacties vind ik nogal heftig.. Sommige heb ik echt wel wat aan.
Wurgen heeft hij niet gedaan, 't is iets wat 3 of 4 jaar geleden gebeurd is. Ik ging net zo hard in de aanval naar hem als hij naar mij. Had gehoopt dat dat zijn ogen zou openen, maar het resulteerde in een andere vorm van agressie. Daarna veel over gesproken en van geschrokken, maar het is niet zo dat ik mij voel alsof ik lichamelijk mishandeld wordt.
Er gaat bij hem een knop om en hij is dan 3 dagen of langer boos. Over kleine dingetjes, vaak een opstapeling van dingen waar hij zich aan stoort maar het opkropt.
De kinderen waren niet overstuur door zijn buien, maar door het feit dat ze hem zo emotioneel zien.
Enne.. een eenzijdige zorger... wat hierboven gezegd wordt. Dat ik niet goed voor mijzelf zorg dat is wel zo, maar is een scheiding dan zo veel beter voor de kinderen? Vind wel dat ik goed voor mijn kinderen zorg. Persoonlijk vind ik wel dat je echt wel alles moet doen om het voor iedereen goed te hebben. Het is al 8 jaar een hoop gedoe bij ons thuis, maar sinds kort bekend geworden dat het om borderline gaat. De ene borderliner is de andere ook niet. Denk niet dat het bij ons alle dagen geweld is. Het is alleen zo dat de kinderen nooit weten hoe hij reageert op dingen. Om die reden is het niet veilig en stabiel en inderdaad zijn ze er al van kleins af aan mee geconfronteerd dat hij hard schreeuwt en gooit met dingen.
Eigenlijk voel ik me rot, omdat wanneer ik zeg dat 'het allemaal wel goed komt' of dat 'we er weer aan gaan werken' hij een stuk opgeluchter en blijer zal zijn. Hij zal dan sneller hersteld zijn, sneller weer thuis. Maar hij werkt dan aan zijn toekomst met mij in plaats van dat hij voor zichzelf moet gaan knokken. En ik hou mezelf voor de gek.
Het is wel zo dat hij nog nooit goede therapie heeft gehad en dat we nog nooit in relatietherapie zijn geweest. Daar heeft hij een punt. Maar ik heb hem direct verteld dat hij niet langer al die therapeuten en mij de schuld moet geven. Hij was er zelf bij en heeft altijd te afwachtend gereageerd.
Ik besef me als ik het nalees heel goed dat ik alles aan het relativeren ben, aan het verklaren ben.
Bedenk wel dat ik over de levens van 5 mensen moet beslissen en dat ik me nog nooit zo rot heb gevoeld. Op papier of in dit forum klinkt het vanaf buiten allemaal zo makkelijk.
Wat ik wil besluiten, willen de andere 4 mensen niet.
Ik ben straks dat rot mens wat hun papa verlaat, in de hoop dat het toch echt allemaal beter is voor ze. Wat nou als ik me vergis, wat nou als hij echt kan veranderen...
Wurgen heeft hij niet gedaan, 't is iets wat 3 of 4 jaar geleden gebeurd is. Ik ging net zo hard in de aanval naar hem als hij naar mij. Had gehoopt dat dat zijn ogen zou openen, maar het resulteerde in een andere vorm van agressie. Daarna veel over gesproken en van geschrokken, maar het is niet zo dat ik mij voel alsof ik lichamelijk mishandeld wordt.
Er gaat bij hem een knop om en hij is dan 3 dagen of langer boos. Over kleine dingetjes, vaak een opstapeling van dingen waar hij zich aan stoort maar het opkropt.
De kinderen waren niet overstuur door zijn buien, maar door het feit dat ze hem zo emotioneel zien.
Enne.. een eenzijdige zorger... wat hierboven gezegd wordt. Dat ik niet goed voor mijzelf zorg dat is wel zo, maar is een scheiding dan zo veel beter voor de kinderen? Vind wel dat ik goed voor mijn kinderen zorg. Persoonlijk vind ik wel dat je echt wel alles moet doen om het voor iedereen goed te hebben. Het is al 8 jaar een hoop gedoe bij ons thuis, maar sinds kort bekend geworden dat het om borderline gaat. De ene borderliner is de andere ook niet. Denk niet dat het bij ons alle dagen geweld is. Het is alleen zo dat de kinderen nooit weten hoe hij reageert op dingen. Om die reden is het niet veilig en stabiel en inderdaad zijn ze er al van kleins af aan mee geconfronteerd dat hij hard schreeuwt en gooit met dingen.
Eigenlijk voel ik me rot, omdat wanneer ik zeg dat 'het allemaal wel goed komt' of dat 'we er weer aan gaan werken' hij een stuk opgeluchter en blijer zal zijn. Hij zal dan sneller hersteld zijn, sneller weer thuis. Maar hij werkt dan aan zijn toekomst met mij in plaats van dat hij voor zichzelf moet gaan knokken. En ik hou mezelf voor de gek.
Het is wel zo dat hij nog nooit goede therapie heeft gehad en dat we nog nooit in relatietherapie zijn geweest. Daar heeft hij een punt. Maar ik heb hem direct verteld dat hij niet langer al die therapeuten en mij de schuld moet geven. Hij was er zelf bij en heeft altijd te afwachtend gereageerd.
Ik besef me als ik het nalees heel goed dat ik alles aan het relativeren ben, aan het verklaren ben.
Bedenk wel dat ik over de levens van 5 mensen moet beslissen en dat ik me nog nooit zo rot heb gevoeld. Op papier of in dit forum klinkt het vanaf buiten allemaal zo makkelijk.
Wat ik wil besluiten, willen de andere 4 mensen niet.
Ik ben straks dat rot mens wat hun papa verlaat, in de hoop dat het toch echt allemaal beter is voor ze. Wat nou als ik me vergis, wat nou als hij echt kan veranderen...
zaterdag 27 maart 2010 om 20:42
quote:notmyself schreef op 27 maart 2010 @ 20:13:
Sommige reacties vind ik nogal heftig.. Sommige heb ik echt wel wat aan.
Wurgen heeft hij niet gedaan, 't is iets wat 3 of 4 jaar geleden gebeurd is. Ik ging net zo hard in de aanval naar hem als hij naar mij. Had gehoopt dat dat zijn ogen zou openen, maar het resulteerde in een andere vorm van agressie. Daarna veel over gesproken en van geschrokken, maar het is niet zo dat ik mij voel alsof ik lichamelijk mishandeld wordt.
Er gaat bij hem een knop om en hij is dan 3 dagen of langer boos. Over kleine dingetjes, vaak een opstapeling van dingen waar hij zich aan stoort maar het opkropt.
De kinderen waren niet overstuur door zijn buien, maar door het feit dat ze hem zo emotioneel zien.
Wat ik wil besluiten, willen de andere 4 mensen niet.
Ik ben straks dat rot mens wat hun papa verlaat, in de hoop dat het toch echt allemaal beter is voor ze. Wat nou als ik me vergis, wat nou als hij echt kan veranderen...
"Ik heb een keer net zo hard geschreeuwd als hij, dacht wellicht opent dat zijn ogen... maar het gevolg was dat hij achter mij aankwam en mij bijna mijn nek heeft omgedraaid. Verder is het nooit fysiek geweld geweest, los van alles wat hij door de kamer heeft gegooid. "
Je hebt gelijk: hij heeft niet geprobeerd je te wurgen, hij heeft geprobeerd je de nek om te draaien.
Zou je je kinderen in de buurt laten komen van een buurman die de huisraad vernielt en hen de stuipen op het lijf jaagt? Zou je hen in de buurt laten van een vreemde die probeert jou de nek om te draaien? Zou je het accepteren als een oom in het bijzijn van de kinderen schreeuwend en dreigend door jullie huis zou lopen? Waarom accepteer je het dan wel van hun vader?
Als je echt goed voor je kinderen wilt zijn dan bescherm je hen tegen de spanningen en het geweld en ga je beter voor hun moeder zorgen. Voor jezelf dus. Sterkte.
Steunpunt huiselijk geweld: 0900 126 26 26
Sommige reacties vind ik nogal heftig.. Sommige heb ik echt wel wat aan.
Wurgen heeft hij niet gedaan, 't is iets wat 3 of 4 jaar geleden gebeurd is. Ik ging net zo hard in de aanval naar hem als hij naar mij. Had gehoopt dat dat zijn ogen zou openen, maar het resulteerde in een andere vorm van agressie. Daarna veel over gesproken en van geschrokken, maar het is niet zo dat ik mij voel alsof ik lichamelijk mishandeld wordt.
Er gaat bij hem een knop om en hij is dan 3 dagen of langer boos. Over kleine dingetjes, vaak een opstapeling van dingen waar hij zich aan stoort maar het opkropt.
De kinderen waren niet overstuur door zijn buien, maar door het feit dat ze hem zo emotioneel zien.
Wat ik wil besluiten, willen de andere 4 mensen niet.
Ik ben straks dat rot mens wat hun papa verlaat, in de hoop dat het toch echt allemaal beter is voor ze. Wat nou als ik me vergis, wat nou als hij echt kan veranderen...
"Ik heb een keer net zo hard geschreeuwd als hij, dacht wellicht opent dat zijn ogen... maar het gevolg was dat hij achter mij aankwam en mij bijna mijn nek heeft omgedraaid. Verder is het nooit fysiek geweld geweest, los van alles wat hij door de kamer heeft gegooid. "
Je hebt gelijk: hij heeft niet geprobeerd je te wurgen, hij heeft geprobeerd je de nek om te draaien.
Zou je je kinderen in de buurt laten komen van een buurman die de huisraad vernielt en hen de stuipen op het lijf jaagt? Zou je hen in de buurt laten van een vreemde die probeert jou de nek om te draaien? Zou je het accepteren als een oom in het bijzijn van de kinderen schreeuwend en dreigend door jullie huis zou lopen? Waarom accepteer je het dan wel van hun vader?
Als je echt goed voor je kinderen wilt zijn dan bescherm je hen tegen de spanningen en het geweld en ga je beter voor hun moeder zorgen. Voor jezelf dus. Sterkte.
Steunpunt huiselijk geweld: 0900 126 26 26
