Overig
alle pijlers
Jeugdtrauma's
dinsdag 30 maart 2010 om 12:52
dinsdag 30 maart 2010 om 12:52
Oh wat erg!
Ik heb ook zo trauma, Ik was nog jong en ik lag 's ochtends in bed. En ineens hoorde ik de auto van me ouders weg rijden, ik keek snel uit het raam en zag de auto om de hoek gaan. 'S middags zouden we naar mijn opa en oma gaan en ik dacht dat ze waren vertrokken zonder mij. Ik helemaal in paniek (waren nog geen mobieltjes om te bellen) een kwartier later komen ze terug. Waren ze even naar de pomp gereden voor een bloemetje.. Ik heb daar wel lang last van gehad.
Ik heb ook zo trauma, Ik was nog jong en ik lag 's ochtends in bed. En ineens hoorde ik de auto van me ouders weg rijden, ik keek snel uit het raam en zag de auto om de hoek gaan. 'S middags zouden we naar mijn opa en oma gaan en ik dacht dat ze waren vertrokken zonder mij. Ik helemaal in paniek (waren nog geen mobieltjes om te bellen) een kwartier later komen ze terug. Waren ze even naar de pomp gereden voor een bloemetje.. Ik heb daar wel lang last van gehad.
dinsdag 30 maart 2010 om 12:53
In de weekenden was ik bij mijn vader, hij deed altijd onze slaapkamer deur op slot.
Als we dan moesten plassen 's ochtends deden we dat ik de plantenbak, omdat we het weleens probeerden mijn vader wakker te maken omdat we moesten plassen, maar dna kregen we zo een ongenadig pak op onze reet dat we maar liever in de plantenbak plaste.
Ik heb er nog wel een paar hoor!
Maar niet voor tere zieltjes, zeg maar.
Als we dan moesten plassen 's ochtends deden we dat ik de plantenbak, omdat we het weleens probeerden mijn vader wakker te maken omdat we moesten plassen, maar dna kregen we zo een ongenadig pak op onze reet dat we maar liever in de plantenbak plaste.
Ik heb er nog wel een paar hoor!
Maar niet voor tere zieltjes, zeg maar.
dinsdag 30 maart 2010 om 12:55
Yasmijn, dat ken ik wel ja. Mijn ouders aten elke zondag mosselen, dat vonden ze heerlijk. Ik luste ze niet, maar daar had mams geen boodschap aan. Die prakte ze door de aardappelen, want dan zou ik ze niet zien zitten. En aan tafel blijven zitten, tot je bord op was he! Toen ik het echt een keer uitkotste was het wel duidelijk dat ik ze niet lustte, en hoefde ik ze niet meer te eten. Ik lust ze overigens nog steeds niet.
Mijn enige echte jeugdtrauma was toen mijn zus een ongeluk kreeg en 2 maanden in het brandwondencentrum lag in Beverwijk met 3e graads brandwonden. Dat heeft er bij mij wel flink ingehakt toendertijd.
Mijn enige echte jeugdtrauma was toen mijn zus een ongeluk kreeg en 2 maanden in het brandwondencentrum lag in Beverwijk met 3e graads brandwonden. Dat heeft er bij mij wel flink ingehakt toendertijd.
Stressed is just desserts spelled backwards
dinsdag 30 maart 2010 om 12:58
quote:Maleficent schreef op 30 maart 2010 @ 12:56:
Charley, dat heeft mijn moeder ook wel eens gedaan, zo wegrijden voor een klein boodschapje, o wat een dikke tranen en paniek.
Zo voel je je ook als je moeder te jong en geheel onverwachts doodgaat. Dan ben je net weer een klein meisje op zoek naar je moeder in het winkelcentrum.
Maar dat is een ander verhaal.
Charley, dat heeft mijn moeder ook wel eens gedaan, zo wegrijden voor een klein boodschapje, o wat een dikke tranen en paniek.
Zo voel je je ook als je moeder te jong en geheel onverwachts doodgaat. Dan ben je net weer een klein meisje op zoek naar je moeder in het winkelcentrum.
Maar dat is een ander verhaal.
dinsdag 30 maart 2010 om 13:01
Pff jeugdtrauma's.. Altijd leuk gespreksonderwerp als je met ouders aan tafel zit.
Heb er eentje dat mn zusje bijna was verdronken in een zwembad van een speeltuin. Mochten aan het einde van de dag met zn allen het zeil over het zwembad trekken en ineens verdween mn zusje er onder. Ik mega schreeuwen tegen badmeester, maar die nam mij als 9 jarige niet serieus, tot er ineens een rare bobbel verscheen ongeveer halverwege het zeil. Als een gek werd dat ding terug gedraaid en huilend kwam ze naar boven. Zij heeft er meer last van gehad natuurlijk uiteindelijk als ik, maar was een jeugdtrauma voor mij als in: Niemand luistert naar mij!!
Heb er eentje dat mn zusje bijna was verdronken in een zwembad van een speeltuin. Mochten aan het einde van de dag met zn allen het zeil over het zwembad trekken en ineens verdween mn zusje er onder. Ik mega schreeuwen tegen badmeester, maar die nam mij als 9 jarige niet serieus, tot er ineens een rare bobbel verscheen ongeveer halverwege het zeil. Als een gek werd dat ding terug gedraaid en huilend kwam ze naar boven. Zij heeft er meer last van gehad natuurlijk uiteindelijk als ik, maar was een jeugdtrauma voor mij als in: Niemand luistert naar mij!!
dinsdag 30 maart 2010 om 13:02
Mijn zus die wist dat ik naar de WC moest en mij opsloot in mijn kamer, toen poepte ik in mijn broek, o wat vond ik dat erg! Ik was toen al wel een jaar of 10 denk ik. Dikke tranen. Maar ja, als je de jongste bent dan ben je gewoon altijd zwaar de lul. En dan vertel je het aan papa en mama en dan kreeg zus op haar falie, was je daarna nog erger de lul omdat je een klikspaan was.
Stressed is just desserts spelled backwards
dinsdag 30 maart 2010 om 13:03
quote:yasmijn schreef op 30 maart 2010 @ 12:58:
[...]
Zo voel je je ook als je moeder te jong en geheel onverwachts doodgaat. Dan ben je net weer een klein meisje op zoek naar je moeder in het winkelcentrum.
Maar dat is een ander verhaal. Ik kan me er nog niks bij voorstellen. Wat een enorm gemis.
[...]
Zo voel je je ook als je moeder te jong en geheel onverwachts doodgaat. Dan ben je net weer een klein meisje op zoek naar je moeder in het winkelcentrum.
Maar dat is een ander verhaal. Ik kan me er nog niks bij voorstellen. Wat een enorm gemis.
Stressed is just desserts spelled backwards
dinsdag 30 maart 2010 om 13:04
Toen ik ongeveer 10 was vond mn moeder het een goed idee om een keer zelf mn haar te knippen. Ik had haar tot mn kont en was er erg trots op, een klein stukje eraf dus..
Het ging niet erg goed en er ging telkens meer af om het recht te krijgen.Mn moeder werd pissiger en roder. Het eindigde in een scheef bloempotkapsel en een ritje naar de dokter..mn moeder had in mn oor geknipt...
Mn haar is heel lang en er is maar een kapper die er aan mag zitten..daar rij ik 2 uur voor.
Het ging niet erg goed en er ging telkens meer af om het recht te krijgen.Mn moeder werd pissiger en roder. Het eindigde in een scheef bloempotkapsel en een ritje naar de dokter..mn moeder had in mn oor geknipt...
Mn haar is heel lang en er is maar een kapper die er aan mag zitten..daar rij ik 2 uur voor.
dinsdag 30 maart 2010 om 13:05
Ik was eens bij mijn tante en oom aan het logeren. Ik kreeg frisdrank met een rietje. Na drie keer waarschuwen dat ik op moest houden met slurpen (en ik mij van geen kwaad bewust was), kreeg ik me toch een dikke vette uitbrander. Gelukkig was daar mijn redder in nood, mijn oom die er achter kwam dat er een gaatje in het rietje zat... Ik heb heel lang angst gehad voor mijn tante als ze weer heel lief frisdrank met een rietje voorzette. 
dinsdag 30 maart 2010 om 13:06
Klein traumaatje, maar toch...
Mijn moeder had er haar persoonlijke strijd van gemaakt om mij tuinbonen te leren eten. Nou was ik als kind al dol op zo ongeveer alle groente, maar tuinbonen, nee dank u. Dat werd dus ook aan tafel blijven zitten totdat ik ze op had. Pas toen ik heel demonstratief de dingen heel ging doorslikken en daar bijna in stikte, kwam de boodschap aan. Ik heb sindsdien nooit meer tuinbonen gegeten en zal het ook nooit doen!
Mijn moeder had er haar persoonlijke strijd van gemaakt om mij tuinbonen te leren eten. Nou was ik als kind al dol op zo ongeveer alle groente, maar tuinbonen, nee dank u. Dat werd dus ook aan tafel blijven zitten totdat ik ze op had. Pas toen ik heel demonstratief de dingen heel ging doorslikken en daar bijna in stikte, kwam de boodschap aan. Ik heb sindsdien nooit meer tuinbonen gegeten en zal het ook nooit doen!
dinsdag 30 maart 2010 om 13:07
Als er boodschappen werd gedaan moest ik altijd alleen in de auto blijven (was meestal strontvervelend) en zus mocht wel mee.
Vond ik altijd dooderg eng.
Ik had erg dik haar, maar vaders vond dat klittende haar zo vervelend dat hij ieder weekend dat ik daar was hij mijn haar uitdunde.... ik zag er niet uit.
Ik had eens diarree, mocht van mijn vader op de wc blijven zitten 's avonds omdat ik toch bleef gaan, dat werd 's nachts en ochtend. Dus nu heb ik nog steeds de wc deur open staan.
Ik ben ook een keer weggelopen tijdens zo een weekend, maar dat besloot ik te doen bij oma in Nijmegen.......(wij woonden daar 70 km vandaan)
Toen ze mij gevonden hadden mocht ik de rest van het weekend in de auto verblijven.
Ik zag dus veel dingen bij vaders, behalve mijn bed
Vond ik altijd dooderg eng.
Ik had erg dik haar, maar vaders vond dat klittende haar zo vervelend dat hij ieder weekend dat ik daar was hij mijn haar uitdunde.... ik zag er niet uit.
Ik had eens diarree, mocht van mijn vader op de wc blijven zitten 's avonds omdat ik toch bleef gaan, dat werd 's nachts en ochtend. Dus nu heb ik nog steeds de wc deur open staan.
Ik ben ook een keer weggelopen tijdens zo een weekend, maar dat besloot ik te doen bij oma in Nijmegen.......(wij woonden daar 70 km vandaan)
Toen ze mij gevonden hadden mocht ik de rest van het weekend in de auto verblijven.
Ik zag dus veel dingen bij vaders, behalve mijn bed
dinsdag 30 maart 2010 om 13:08
Ik woonde in een woonplaats waar ook een groot park met huizen en alles was waar verstandelijke gehandicapten konden wonen. Toen ik klein was ene jaar of 4, werd iemand met het downsyndroom heel boos op mij en ik ben daar als klein kind erg van geschrokken. Toen ik wat ouder was ben ik een keer geslagen door iemand met het downsyndroom omdat ik niet met hem wilde spelen. En toen ik in mijn tienerjaren een verstandelijk gehandicapte geen sigaret gaf ( het was ECHT mijn laatste!) Werd deze ook erg boos en ik erg bang.
Als ik iemand zie met een verstandelijke handicap ben ik altijd op mijn hoede, hoewel ik de meesten echt heel lief vind. Heb er zoveel nare ervaringen mee gehad dat ik wat angstig ben voor deze mensen. Je snapt natuurlijk dat ik nu niet meer in die woonplaats woon
Als ik iemand zie met een verstandelijke handicap ben ik altijd op mijn hoede, hoewel ik de meesten echt heel lief vind. Heb er zoveel nare ervaringen mee gehad dat ik wat angstig ben voor deze mensen. Je snapt natuurlijk dat ik nu niet meer in die woonplaats woon
dinsdag 30 maart 2010 om 13:13
Sopsie, ik herken dat wel hoor. Mijn vader deed werk in die sector en dan kwam ik wel eens bij mijn vader op het werk overblijven als mijn moeder niet thuis was, en dan wilden ze altijd mij knuffelen enzo. Maar sommigen die wilden me dan niet meer loslaten en dat werd dan een enorm drama (begeleiders erbij, schreeuwen, slaan etc). Dus ik ben daar ook heel lang bang voor geweest.
Stressed is just desserts spelled backwards