Kinderen
alle pijlers
Time-out; echt een goede methode?
woensdag 21 april 2010 om 14:41
Ik vroeg me af of de time-out methode die nu zo populair is wel echt zo goed is als wordt beweerd.
De methode is heel populair geworden door psychologen en programma's zoals 'Supernanny' enzo.
Maar er wordt ook kritiek op geuit, het blijkt niet altijd even goed als wordt beweerd.
Vooral omdat je kinderen dan afzonderd, en buiten het gezin worden geplaatst.
Ik vond er een artikel over en ik zag er wel wat in.
Wat vinden jullie en wat gebruiken jullie?
Ik zal het artikel eens zoeken.
De methode is heel populair geworden door psychologen en programma's zoals 'Supernanny' enzo.
Maar er wordt ook kritiek op geuit, het blijkt niet altijd even goed als wordt beweerd.
Vooral omdat je kinderen dan afzonderd, en buiten het gezin worden geplaatst.
Ik vond er een artikel over en ik zag er wel wat in.
Wat vinden jullie en wat gebruiken jullie?
Ik zal het artikel eens zoeken.
woensdag 21 april 2010 om 15:29
Ik vind het wel heel leuk dat er de laatste tijd meer belangstelling lijkt te zijn voor het opvoeden zonder straffen (en belonen, overigens).
Soms lijkt het namelijk alsof het niet anders kan dan met straf/time-outs werken, maar het kan ook anders zonder meteen een softe geitenwollensok te zijn (nou vooruit, een beetje dan).
Dat een kind moet gehoorzamen lijkt mij ook niet verenigbaar met deze manier van opvoeden. Of eigenlijk weet ik dat wel zeker. Dat gaat uit van een hele andere visie op hoe de relatie tussen ouder en kind in elkaar zit of zou kunnen zitten.
Youk, dat vasthouden staat mij ook niet aan. Dat zou ik ook niet doen. Ik bedoel dat je je kind niet afzondert van jou, maar erbij blijft (desnoods op een klein afstandje als hij dat nodig heeft).
Arwen, rot dat het niet zo lekker loopt allemaal. Je weet, ik zit niet in jouw situatie dus heb misschien makkelijk praten, maar ik vind het wel tof om te lezen dat je mijn mening erover zou willen lezen. (en dat wil ik, zoals je me kent natuurlijk graag doen)
Soms lijkt het namelijk alsof het niet anders kan dan met straf/time-outs werken, maar het kan ook anders zonder meteen een softe geitenwollensok te zijn (nou vooruit, een beetje dan).
Dat een kind moet gehoorzamen lijkt mij ook niet verenigbaar met deze manier van opvoeden. Of eigenlijk weet ik dat wel zeker. Dat gaat uit van een hele andere visie op hoe de relatie tussen ouder en kind in elkaar zit of zou kunnen zitten.
Youk, dat vasthouden staat mij ook niet aan. Dat zou ik ook niet doen. Ik bedoel dat je je kind niet afzondert van jou, maar erbij blijft (desnoods op een klein afstandje als hij dat nodig heeft).
Arwen, rot dat het niet zo lekker loopt allemaal. Je weet, ik zit niet in jouw situatie dus heb misschien makkelijk praten, maar ik vind het wel tof om te lezen dat je mijn mening erover zou willen lezen. (en dat wil ik, zoals je me kent natuurlijk graag doen)
woensdag 21 april 2010 om 15:30
quote:Youk79 schreef op 21 april 2010 @ 15:28:
Wat ik lastig vind is dat we niet veel voorbeelden in de buurt hebben. We kennen niet heel veel andere ouders met peuters, en die paar familieleden met peuters zijn zooo anders met hun kinderen dan wij zouden willen.
Ik zou wel graag een paar gezinnen in de buurt hebben om goede methodes en truckjes af te kijken.
Dat hebben wij gelukkig wel.
We hebben veel vrienden en kennissen met kinderen in dezelfde leeftijdsfases en we kunnen er over praten, elkaar helpen en tips uitwisselen.
Dat is inderdaad wel heel waardevol.
Wat ik lastig vind is dat we niet veel voorbeelden in de buurt hebben. We kennen niet heel veel andere ouders met peuters, en die paar familieleden met peuters zijn zooo anders met hun kinderen dan wij zouden willen.
Ik zou wel graag een paar gezinnen in de buurt hebben om goede methodes en truckjes af te kijken.
Dat hebben wij gelukkig wel.
We hebben veel vrienden en kennissen met kinderen in dezelfde leeftijdsfases en we kunnen er over praten, elkaar helpen en tips uitwisselen.
Dat is inderdaad wel heel waardevol.
woensdag 21 april 2010 om 15:31
quote:mrscaricos schreef op 21 april 2010 @ 15:27:
[...]
Prima Spijker, maar ik ga er verder niet op in, houd het gewoon gezellig.
Kinderen meppen is nou eenmaal niet gezellig. Daar zullen mensen je hopelijk keer op keer op aanspreken.
Je spreekt jezelf ook tegen. Gehoorzaamheid en (slaafse) volgzaamheid eisen, maar tegen macht en autoriteit zijn.
[...]
Prima Spijker, maar ik ga er verder niet op in, houd het gewoon gezellig.
Kinderen meppen is nou eenmaal niet gezellig. Daar zullen mensen je hopelijk keer op keer op aanspreken.
Je spreekt jezelf ook tegen. Gehoorzaamheid en (slaafse) volgzaamheid eisen, maar tegen macht en autoriteit zijn.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
woensdag 21 april 2010 om 15:31
quote:Suze2 schreef op 21 april 2010 @ 15:29:
[...]
Ik vind het lachwekkend dat je kinderen vergelijkt met volwassenen.
Een volwassene kan zich vernederd voelen als hij wordt terechtgewezen in het openbaar of niet? vind je dat prettig?
Een kind van 5 voelt zich dan ook niet prettig.
Denk je niet dat dat voor een kind (vooral als het wat ouder is) ook niet zo voelt?
[...]
Ik vind het lachwekkend dat je kinderen vergelijkt met volwassenen.
Een volwassene kan zich vernederd voelen als hij wordt terechtgewezen in het openbaar of niet? vind je dat prettig?
Een kind van 5 voelt zich dan ook niet prettig.
Denk je niet dat dat voor een kind (vooral als het wat ouder is) ook niet zo voelt?
woensdag 21 april 2010 om 15:32
Suze, waarom is dat gek? Kinderen zijn ook mensen toch?
Ik bedacht me vanmorgen (onder de douche, daar denk ik graag na) nog dat ik het gek vind dat mensen zielsveel van hun kind houden, en er toch soms zoveel minder aardig mee omgaan dan met volwassenen waar ze van houden. Hoe begrijpelijk soms ook hoor, daar niet van.
Ik bedacht me vanmorgen (onder de douche, daar denk ik graag na) nog dat ik het gek vind dat mensen zielsveel van hun kind houden, en er toch soms zoveel minder aardig mee omgaan dan met volwassenen waar ze van houden. Hoe begrijpelijk soms ook hoor, daar niet van.
woensdag 21 april 2010 om 15:32
Hier word zeker gebruik gemaakt van een time out.
Niet vaak gelukkig, maar als dochter (of oppaskindjes) er een potje van maken, en een van de weinige huisregels aan hun laars lappen dan mogen ze even vertrekken. Een minuutje op de trap en dan weer terug. In de tussentijd kunnen zowel zij en ik eens nadenken, en het er nog eens even over hebben.
Ik denk dat het echt aan het kind ligt of de straf werkt. Mijn dochter is na een minuutje op de trap goed genezen, maar oppaskindje bijv kan er rustig de hele middag zitten, boeit hem niks.
Niet vaak gelukkig, maar als dochter (of oppaskindjes) er een potje van maken, en een van de weinige huisregels aan hun laars lappen dan mogen ze even vertrekken. Een minuutje op de trap en dan weer terug. In de tussentijd kunnen zowel zij en ik eens nadenken, en het er nog eens even over hebben.
Ik denk dat het echt aan het kind ligt of de straf werkt. Mijn dochter is na een minuutje op de trap goed genezen, maar oppaskindje bijv kan er rustig de hele middag zitten, boeit hem niks.
woensdag 21 april 2010 om 15:33
quote:mrscaricos schreef op 21 april 2010 @ 15:25:
[...]
Ik ben ook geen voorstander van al die boeken en programma's die je nu hebt.
Er zijn er zoveel en zovele spreken elkaar tegen.
Welke moet je dan kiezen?
Hoe spreken ze elkaar tegen dan?
Excuses als ik niet goed op de hoogte ben, ik ken alleen de 'Supernanny' Jo dinges en dat opvoedprogramma van (ik dacht) de EO van een tijdje terug.
Die twee vond ik qua methodes best op elkaar lijken.
Lijsten maken, afspraken maken, consequent zijn, time-out bij niet luisteren en daarna praten, sorry zeggen en een knuffel.
Dacht ik....
Zelf doe ik niet aan belonen, met niks. Dus niet bij zindelijk worden en zo. Maar dat is gewoon een persoonlijke keuze en ook omdat het bij mijn kind niet nodig is, dat scheelt natuurlijk per kind. Je zult welke methode dan ook moeten 'verkinderaliseren' als in aanpassen aan het kind waar het om gaat.
[...]
Ik ben ook geen voorstander van al die boeken en programma's die je nu hebt.
Er zijn er zoveel en zovele spreken elkaar tegen.
Welke moet je dan kiezen?
Hoe spreken ze elkaar tegen dan?
Excuses als ik niet goed op de hoogte ben, ik ken alleen de 'Supernanny' Jo dinges en dat opvoedprogramma van (ik dacht) de EO van een tijdje terug.
Die twee vond ik qua methodes best op elkaar lijken.
Lijsten maken, afspraken maken, consequent zijn, time-out bij niet luisteren en daarna praten, sorry zeggen en een knuffel.
Dacht ik....
Zelf doe ik niet aan belonen, met niks. Dus niet bij zindelijk worden en zo. Maar dat is gewoon een persoonlijke keuze en ook omdat het bij mijn kind niet nodig is, dat scheelt natuurlijk per kind. Je zult welke methode dan ook moeten 'verkinderaliseren' als in aanpassen aan het kind waar het om gaat.
woensdag 21 april 2010 om 15:34
woensdag 21 april 2010 om 15:35
quote:mrscaricos schreef op 21 april 2010 @ 15:20:
Ik ben ook niet zo'n voorstander van 2 keer waarschuwen en de 3de keer zijn er gevolgen.
Dan leer je een kind dat het er 2 keer onderuit kan komen en er pas gevolgen voor daden zijn bij de 3de keer.
Als mijn kind een regel snapt en kan en hij of zij overtreed die de eerste keer volgen er concequentie's
Ook niet "ik tel tot 3" want dan leer je het kind, as ik maar lang genoeg doorga, maar net op het nippertje stop is het goed en zijn er geen consequentie's
Mijn opvatting hierover is (even voor de duidelijkheid MIJN OPVATTING ) dat ik het kind er zeker niet de eerste twee keer ergens onderuit laat komen, ik geef het echter twee keer de kans zichzelf te corrigeren. Dit geld overigens alleen voor wanneer ze vervelend zijn, bewust ergens met een stokje in lopen poeren of de lades van de kast de hele tijd open en dicht gooien bv, als ze iets "ernstigers" doen, is het vaak praten en dan meteen sorry zeggen of zoiets, hangt van de situatie af.
Ik weet niet meer wie het zei, maar er stond net ergens dat je opvoed vanuit je gevoel, en daar kan ik me alleen maar bij aansluiten. Heb ook een tijdje als nanny gewerkt, en dat kindje had echt baat bij een time-out. Mijn stiefzoontje heeft weer erg veel baat bij het uitleggen wat hij fout doet. Het komt dan ook niet vaak voor dat hij een time-out krijgt, omdat de eerste waarschuwing vaak voldoende is. Maar zoals elke kleuter heeft ook hij wel eens zijn dwarse vijf minuten waarop er gewoon niks te praten valt en je hem maar het beste even lekker ergens anders neer kan zetten.
Ik ben ook niet zo'n voorstander van 2 keer waarschuwen en de 3de keer zijn er gevolgen.
Dan leer je een kind dat het er 2 keer onderuit kan komen en er pas gevolgen voor daden zijn bij de 3de keer.
Als mijn kind een regel snapt en kan en hij of zij overtreed die de eerste keer volgen er concequentie's
Ook niet "ik tel tot 3" want dan leer je het kind, as ik maar lang genoeg doorga, maar net op het nippertje stop is het goed en zijn er geen consequentie's
Mijn opvatting hierover is (even voor de duidelijkheid MIJN OPVATTING ) dat ik het kind er zeker niet de eerste twee keer ergens onderuit laat komen, ik geef het echter twee keer de kans zichzelf te corrigeren. Dit geld overigens alleen voor wanneer ze vervelend zijn, bewust ergens met een stokje in lopen poeren of de lades van de kast de hele tijd open en dicht gooien bv, als ze iets "ernstigers" doen, is het vaak praten en dan meteen sorry zeggen of zoiets, hangt van de situatie af.
Ik weet niet meer wie het zei, maar er stond net ergens dat je opvoed vanuit je gevoel, en daar kan ik me alleen maar bij aansluiten. Heb ook een tijdje als nanny gewerkt, en dat kindje had echt baat bij een time-out. Mijn stiefzoontje heeft weer erg veel baat bij het uitleggen wat hij fout doet. Het komt dan ook niet vaak voor dat hij een time-out krijgt, omdat de eerste waarschuwing vaak voldoende is. Maar zoals elke kleuter heeft ook hij wel eens zijn dwarse vijf minuten waarop er gewoon niks te praten valt en je hem maar het beste even lekker ergens anders neer kan zetten.
woensdag 21 april 2010 om 15:36
Of iets werkt is natuurlijk ook een kwestie van perspectief. Een time-out heeft misschien op korte termijn het gewenste effect. Al geloof ik niet dat er veel kinderen zijn die in de time-out braaf nadenken over wat ze hebben gedaan, in plaats van boos of verdrietig te zijn. En het plichtmatige sorry na afloop zal ook meestal niet een spijtbetuiging zijn maar een standaard formule om weer terug te mogen.
Op de lange termijn is de time-out geen middel dat bijdraagt aan de (ugh) morele ontwikkeling van een kind.
Op de lange termijn is de time-out geen middel dat bijdraagt aan de (ugh) morele ontwikkeling van een kind.
woensdag 21 april 2010 om 15:37
Ik denk dat veel mensen prima zijn opgegroeid met 'verkeerde' opvoedmethodes. Zo heb ik niets overgehouden van naar boven gestuurd worden, in de hoek moeten staan of in de winkel te horen krijgen 'als je je nu niet gedraagt krijg je een draai om je oren'. De keren dát ik een klap kreeg zijn mij echter wel erg goed bijgebleven, ik denk dat dat erg schadelijk kan zijn voor een kind.
Grenzen stellen kan volgens mij helemaal geen kwaad en ik denk niet dat kinderen zich door een time-out meteen bijgesloten voelen. Ze leren zo dat slecht gedrag een consequentie heeft die niet leuk is en gaan zich wellicht beter gedragen. Daardoor hoeft moeders zich niet te ergeren en niet boos te worden en kunnen de onderliggende behoeften van het kind (zoals beschreven in het artikel) bevredigd worden door leuke dingen te doen samen.
Ik denk verder dat kinderen niet gebaat zijn bij telkens een andere reactie en een andere aanpak op hun gedrag, ze willen juist graag duidelijkheid. Houvast in een onzekere tijd (iets wat ik me nog goed herinneren, zie Max en de Maximonsters/Where the Wild Things are). Soms gaan we in mijn ogen te veel naar een troetel opvoeding toe. Ja, het is goed om je kind serieus te nemen, maar niet alles hoeft uitgelegd te worden! Nee, het is niet leuk om straf te krijgen, maar in de grote boze wereld is ook niet alles leuk en je daden hebben consequenties.
Grenzen stellen kan volgens mij helemaal geen kwaad en ik denk niet dat kinderen zich door een time-out meteen bijgesloten voelen. Ze leren zo dat slecht gedrag een consequentie heeft die niet leuk is en gaan zich wellicht beter gedragen. Daardoor hoeft moeders zich niet te ergeren en niet boos te worden en kunnen de onderliggende behoeften van het kind (zoals beschreven in het artikel) bevredigd worden door leuke dingen te doen samen.
Ik denk verder dat kinderen niet gebaat zijn bij telkens een andere reactie en een andere aanpak op hun gedrag, ze willen juist graag duidelijkheid. Houvast in een onzekere tijd (iets wat ik me nog goed herinneren, zie Max en de Maximonsters/Where the Wild Things are). Soms gaan we in mijn ogen te veel naar een troetel opvoeding toe. Ja, het is goed om je kind serieus te nemen, maar niet alles hoeft uitgelegd te worden! Nee, het is niet leuk om straf te krijgen, maar in de grote boze wereld is ook niet alles leuk en je daden hebben consequenties.
woensdag 21 april 2010 om 15:37
Hmmm, ik zie het al, ik heb mijn kinderen compleet verkeerd opgevoed......... Ik mag wel heel erg dankbaar zijn dat zij geen crimineeltjes geworden zijn......
Straffen hebben wij nooit gedaan, duidelijke regels gesteld wel, grenzen aangegeven. Uiteraard worden er grenzen opgezocht, regels "overtreden". Dat doen niet alleen kinderen, maar ook volwassenen.
Ik heb mijn hand nooit opgeheven naar mijn kinderen (je laat dan je onmacht zien), wel een stevig gesprek gevoerd.
Heus als je je kinderen met respect behandeld, krijg je ook respect terug. Ennuh..... wie heeft de wijsheid in pacht? Ik zeker niet, niemand overigens.
Het is een kwestie van samenspel, kijken en luisteren naar je kind en kijken hoe je hem/haar het beste kunt uitleggen wat niet mag, maar vooral uitleggen waarom.
Straffen hebben wij nooit gedaan, duidelijke regels gesteld wel, grenzen aangegeven. Uiteraard worden er grenzen opgezocht, regels "overtreden". Dat doen niet alleen kinderen, maar ook volwassenen.
Ik heb mijn hand nooit opgeheven naar mijn kinderen (je laat dan je onmacht zien), wel een stevig gesprek gevoerd.
Heus als je je kinderen met respect behandeld, krijg je ook respect terug. Ennuh..... wie heeft de wijsheid in pacht? Ik zeker niet, niemand overigens.
Het is een kwestie van samenspel, kijken en luisteren naar je kind en kijken hoe je hem/haar het beste kunt uitleggen wat niet mag, maar vooral uitleggen waarom.
woensdag 21 april 2010 om 15:39
@ wen, je hebt gelijk over het plichtmatige sorry, maar ik heb toch echt het idee dat kinderen wel nadenken en hun daden overwegen. Ofwel; ik heb misschien niet echt spijt, maar ik wil ook weer gewoon meedoen en geen straf, dus ik zeg sorry. De volgende keer kan ik misschien maar beter anders reageren, anders krijg ik weer een time-out.
Dat is niet altijd slecht! De acties aanpakken kan daarna ook het gedrag veranderen...
Voorbeeld: Als je jezelf ertoe zet om iets te doen waar je geen zin in heb en dat ook nog leuk blijkt, dan is het je ertoe zetten de keer daarop al minder moeilijk..
Dat is niet altijd slecht! De acties aanpakken kan daarna ook het gedrag veranderen...
Voorbeeld: Als je jezelf ertoe zet om iets te doen waar je geen zin in heb en dat ook nog leuk blijkt, dan is het je ertoe zetten de keer daarop al minder moeilijk..
woensdag 21 april 2010 om 15:40
quote:wen schreef op 21 april 2010 @ 15:29:
Ik vind het wel heel leuk dat er de laatste tijd meer belangstelling lijkt te zijn voor het opvoeden zonder straffen (en belonen, overigens).
Soms lijkt het namelijk alsof het niet anders kan dan met straf/time-outs werken, maar het kan ook anders zonder meteen een softe geitenwollensok te zijn (nou vooruit, een beetje dan).
Dat een kind moet gehoorzamen lijkt mij ook niet verenigbaar met deze manier van opvoeden. Of eigenlijk weet ik dat wel zeker. Dat gaat uit van een hele andere visie op hoe de relatie tussen ouder en kind in elkaar zit of zou kunnen zitten.
Youk, dat vasthouden staat mij ook niet aan. Dat zou ik ook niet doen. Ik bedoel dat je je kind niet afzondert van jou, maar erbij blijft (desnoods op een klein afstandje als hij dat nodig heeft).
Arwen, rot dat het niet zo lekker loopt allemaal. Je weet, ik zit niet in jouw situatie dus heb misschien makkelijk praten, maar ik vind het wel tof om te lezen dat je mijn mening erover zou willen lezen. (en dat wil ik, zoals je me kent natuurlijk graag doen)Ik vind het heel interessant wat je schrijft wen en ook eleonora over een opvoeding zonder straf, dit spreekt me zeer aan. Zwanger van de eerste heb ik nog weinig ervaring met opvoeden (behalve met oppassen), maar wat ik me afvraag: hebben jullie bepaalde boeken waar jullie jullie ideeen uit hebben gehaald, of was het meer een kwestie van logisch nadenken, of juist je gevoel volgen, of een combi? Ik wil me al graag wat meer verdiepen in het opvoeden (ja je kan niet vroeg genoeg beginnen)
Ik vind het wel heel leuk dat er de laatste tijd meer belangstelling lijkt te zijn voor het opvoeden zonder straffen (en belonen, overigens).
Soms lijkt het namelijk alsof het niet anders kan dan met straf/time-outs werken, maar het kan ook anders zonder meteen een softe geitenwollensok te zijn (nou vooruit, een beetje dan).
Dat een kind moet gehoorzamen lijkt mij ook niet verenigbaar met deze manier van opvoeden. Of eigenlijk weet ik dat wel zeker. Dat gaat uit van een hele andere visie op hoe de relatie tussen ouder en kind in elkaar zit of zou kunnen zitten.
Youk, dat vasthouden staat mij ook niet aan. Dat zou ik ook niet doen. Ik bedoel dat je je kind niet afzondert van jou, maar erbij blijft (desnoods op een klein afstandje als hij dat nodig heeft).
Arwen, rot dat het niet zo lekker loopt allemaal. Je weet, ik zit niet in jouw situatie dus heb misschien makkelijk praten, maar ik vind het wel tof om te lezen dat je mijn mening erover zou willen lezen. (en dat wil ik, zoals je me kent natuurlijk graag doen)Ik vind het heel interessant wat je schrijft wen en ook eleonora over een opvoeding zonder straf, dit spreekt me zeer aan. Zwanger van de eerste heb ik nog weinig ervaring met opvoeden (behalve met oppassen), maar wat ik me afvraag: hebben jullie bepaalde boeken waar jullie jullie ideeen uit hebben gehaald, of was het meer een kwestie van logisch nadenken, of juist je gevoel volgen, of een combi? Ik wil me al graag wat meer verdiepen in het opvoeden (ja je kan niet vroeg genoeg beginnen)
woensdag 21 april 2010 om 15:40
woensdag 21 april 2010 om 15:41
woensdag 21 april 2010 om 15:43
quote:wen schreef op 21 april 2010 @ 15:29:
Youk, dat vasthouden staat mij ook niet aan. Dat zou ik ook niet doen. Ik bedoel dat je je kind niet afzondert van jou, maar erbij blijft (desnoods op een klein afstandje als hij dat nodig heeft).
tot nu toe doen we dat inderdaad. Hij in de hoek en dan even weglopen. Ik ga nooit te lang weg, want volgens mij heeft hij dan geen idee meer wat er gebeurt is.
Ik vind het ook leuk om over jouw methode te lezen. Je kunt er altijd wat van oppikken, ook als je het niet allemaal goed vindt.
Youk, dat vasthouden staat mij ook niet aan. Dat zou ik ook niet doen. Ik bedoel dat je je kind niet afzondert van jou, maar erbij blijft (desnoods op een klein afstandje als hij dat nodig heeft).
tot nu toe doen we dat inderdaad. Hij in de hoek en dan even weglopen. Ik ga nooit te lang weg, want volgens mij heeft hij dan geen idee meer wat er gebeurt is.
Ik vind het ook leuk om over jouw methode te lezen. Je kunt er altijd wat van oppikken, ook als je het niet allemaal goed vindt.
Het is zoals het is
woensdag 21 april 2010 om 15:46
Sometimes, hoe oud zijn je kinderen? Mij klinkt het prettig in de oren hoor quote:PlayingTheAngel schreef op 21 april 2010 @ 15:37:
Ik denk dat veel mensen prima zijn opgegroeid met 'verkeerde' opvoedmethodes. Zo heb ik niets overgehouden van naar boven gestuurd worden, in de hoek moeten staan of in de winkel te horen krijgen 'als je je nu niet gedraagt krijg je een draai om je oren'. De keren dát ik een klap kreeg zijn mij echter wel erg goed bijgebleven, ik denk dat dat erg schadelijk kan zijn voor een kind.
Grenzen stellen kan volgens mij helemaal geen kwaad en ik denk niet dat kinderen zich door een time-out meteen bijgesloten voelen. Ze leren zo dat slecht gedrag een consequentie heeft die niet leuk is en gaan zich wellicht beter gedragen. Daardoor hoeft moeders zich niet te ergeren en niet boos te worden en kunnen de onderliggende behoeften van het kind (zoals beschreven in het artikel) bevredigd worden door leuke dingen te doen samen.
Ik denk verder dat kinderen niet gebaat zijn bij telkens een andere reactie en een andere aanpak op hun gedrag, ze willen juist graag duidelijkheid. Houvast in een onzekere tijd (iets wat ik me nog goed herinneren, zie Max en de Maximonsters/Where the Wild Things are). Soms gaan we in mijn ogen te veel naar een troetel opvoeding toe. Ja, het is goed om je kind serieus te nemen, maar niet alles hoeft uitgelegd te worden! Nee, het is niet leuk om straf te krijgen, maar in de grote boze wereld is ook niet alles leuk en je daden hebben consequenties.Ik pik jouw reactie er even uit om op te reageren. Je zegt dat je er niets aan hebt overgehouden dat je wel eens in de hoek moest staan. Dat kun je natuurlijk niet zo zeggen. De weinige onderzoeken die naar methoden als time-outs gedaan zijn, wijzen erop dat die wel degelijk gevolgen kunnen hebben voor de relatie met de ouders, en voor het kind zelf. Geen wereldschokkende gevolgen, maar ze zijn er wel.quote:Ze leren zo dat slecht gedrag een consequentie heeft die niet leuk is en gaan zich wellicht beter gedragen.
Op de gang staan is geen logisch gevolg van je broertje slaan. Het logische gevolg is dat broertje pijn heeft. Tuurlijk kun je een kind trainen, 'ik sla broertje, ik moet op de gang, dus sla ik broertje maar niet meer als mama het ziet' maar leert je kind daarmee waarom broertje niet geslagen zou moeten worden? En is het niet belangrijker om te kijken naar waarom hij broertje slaat, en daarmee aan de slag te gaan?
Van straf gaat een kind zich vast niet veel meer verbeteren dan criminelen zich van een straf gaan verbeteren. Dat straffen niet werkt op de manier die men zou willen is al vaak aangetoond, toch blijft het een standaardmethode in de opvoeding vanwege het korte-termijneffect, het gevoel dat je iets doet om je kind in het gareel te houden.
Duidelijkheid is natuurlijk wel belangrijk, maar dat hangt niet samen met straffen.
Ik denk dat veel mensen prima zijn opgegroeid met 'verkeerde' opvoedmethodes. Zo heb ik niets overgehouden van naar boven gestuurd worden, in de hoek moeten staan of in de winkel te horen krijgen 'als je je nu niet gedraagt krijg je een draai om je oren'. De keren dát ik een klap kreeg zijn mij echter wel erg goed bijgebleven, ik denk dat dat erg schadelijk kan zijn voor een kind.
Grenzen stellen kan volgens mij helemaal geen kwaad en ik denk niet dat kinderen zich door een time-out meteen bijgesloten voelen. Ze leren zo dat slecht gedrag een consequentie heeft die niet leuk is en gaan zich wellicht beter gedragen. Daardoor hoeft moeders zich niet te ergeren en niet boos te worden en kunnen de onderliggende behoeften van het kind (zoals beschreven in het artikel) bevredigd worden door leuke dingen te doen samen.
Ik denk verder dat kinderen niet gebaat zijn bij telkens een andere reactie en een andere aanpak op hun gedrag, ze willen juist graag duidelijkheid. Houvast in een onzekere tijd (iets wat ik me nog goed herinneren, zie Max en de Maximonsters/Where the Wild Things are). Soms gaan we in mijn ogen te veel naar een troetel opvoeding toe. Ja, het is goed om je kind serieus te nemen, maar niet alles hoeft uitgelegd te worden! Nee, het is niet leuk om straf te krijgen, maar in de grote boze wereld is ook niet alles leuk en je daden hebben consequenties.Ik pik jouw reactie er even uit om op te reageren. Je zegt dat je er niets aan hebt overgehouden dat je wel eens in de hoek moest staan. Dat kun je natuurlijk niet zo zeggen. De weinige onderzoeken die naar methoden als time-outs gedaan zijn, wijzen erop dat die wel degelijk gevolgen kunnen hebben voor de relatie met de ouders, en voor het kind zelf. Geen wereldschokkende gevolgen, maar ze zijn er wel.quote:Ze leren zo dat slecht gedrag een consequentie heeft die niet leuk is en gaan zich wellicht beter gedragen.
Op de gang staan is geen logisch gevolg van je broertje slaan. Het logische gevolg is dat broertje pijn heeft. Tuurlijk kun je een kind trainen, 'ik sla broertje, ik moet op de gang, dus sla ik broertje maar niet meer als mama het ziet' maar leert je kind daarmee waarom broertje niet geslagen zou moeten worden? En is het niet belangrijker om te kijken naar waarom hij broertje slaat, en daarmee aan de slag te gaan?
Van straf gaat een kind zich vast niet veel meer verbeteren dan criminelen zich van een straf gaan verbeteren. Dat straffen niet werkt op de manier die men zou willen is al vaak aangetoond, toch blijft het een standaardmethode in de opvoeding vanwege het korte-termijneffect, het gevoel dat je iets doet om je kind in het gareel te houden.
Duidelijkheid is natuurlijk wel belangrijk, maar dat hangt niet samen met straffen.
woensdag 21 april 2010 om 15:49
Interessante discussie! Ik heb net een artikel in de NRC gelezen over het effect van straffen en belonen. Wat ik daarin las was wel boeiend, namelijk dat wanneer een kind buitengesloten wordt (en zo zou je een time-out in sommige gevallen kunnen zien) dat dan het zelfde hersengebied geprikkeld wordt als bij een (lichamelijke) straf. Dus dat als ouders een time-out gebruiken om een kind niet écht te straffen, dat het wel eens hetzelfde effect zou kunnen hebben als een echte straf. Het was ene krantenartikel gebaseerd op een onderzoek, dus misschien wat kort door de bocht, maar ik vond het wel interessant.
Overigens ben ik nog niet bezig met straffen of belonen, mijn zoontje is pas 11 maanden. Maar ik denk er soms wel over na over hoe we dat straks zullen aanpakken. Ik zie bij bevriende ouders ook vaak de time-out, maar vind dat niet altijd geweldig.
Ik herken wel wat in TO's aanpak, van niet je kind in het publiek terechtwijzen. Zo deden mijn ouders dat ook. En misschien was ik wel een heel makkelijk kind hoor, maar ik ben nog nooit in m'n leven gestraft. Mijn moeder pakte m'n pols, keek me heel diep in de ogen en vertelde wat ik niet mocht doen en waarom. Dat was bij mij voldoende. En soms was het van, ik tel tot 3, maar ik heb geen idee wat er na 3 zou komen, heb dat nooit afgewacht. Mijn broers werden wel eens gestraft met geen tv kijken enzo, blijkbaar hadden ze voor alle kinderen een aangepaste methode.
Mijn moeder heeft me wel eens verteld dat zij nooit één van ons naar de eigen kamer heeft gestuurd, omdat ze wil dat de kinderkamer een prettige, veilige plek is voor het kind. Dat klinkt misschien soft, maar ik vind er wel iets in zitten.
Volgens mij schreef Wen dat ze haar kind altijd de consequenties voor anderen uitlegt, zodat het kind niet vervelend blijft doen, maar dan zó dat niemand het ziet. Ik hoop dat ik dat ook zo zal kunnen.
Overigens ben ik nog niet bezig met straffen of belonen, mijn zoontje is pas 11 maanden. Maar ik denk er soms wel over na over hoe we dat straks zullen aanpakken. Ik zie bij bevriende ouders ook vaak de time-out, maar vind dat niet altijd geweldig.
Ik herken wel wat in TO's aanpak, van niet je kind in het publiek terechtwijzen. Zo deden mijn ouders dat ook. En misschien was ik wel een heel makkelijk kind hoor, maar ik ben nog nooit in m'n leven gestraft. Mijn moeder pakte m'n pols, keek me heel diep in de ogen en vertelde wat ik niet mocht doen en waarom. Dat was bij mij voldoende. En soms was het van, ik tel tot 3, maar ik heb geen idee wat er na 3 zou komen, heb dat nooit afgewacht. Mijn broers werden wel eens gestraft met geen tv kijken enzo, blijkbaar hadden ze voor alle kinderen een aangepaste methode.
Mijn moeder heeft me wel eens verteld dat zij nooit één van ons naar de eigen kamer heeft gestuurd, omdat ze wil dat de kinderkamer een prettige, veilige plek is voor het kind. Dat klinkt misschien soft, maar ik vind er wel iets in zitten.
Volgens mij schreef Wen dat ze haar kind altijd de consequenties voor anderen uitlegt, zodat het kind niet vervelend blijft doen, maar dan zó dat niemand het ziet. Ik hoop dat ik dat ook zo zal kunnen.
woensdag 21 april 2010 om 15:49
quote:wen schreef op 21 april 2010 @ 15:38:
Is een waarschuwing niet gewoon het dreigen met een straf?
Niet per se. Als mijn zoon eindeloos treuzelt met in bed kruipen, waarschuw ik hem ook dat hij kan kiezen: zelf erin klimmen of zich door mij in bed laten leggen. Dat is op geen enkele manier bedoeld als straf.
Jij noemde eerder dat je het vreemd vindt dat mensen hun kinderen zo anders behandelen dan anderen van wie ze houden. Mijn mans woordenschat is nogal wat groter dan die van mijn zoon, hij is aanzienlijk beter in het inschatten van de consequenties van wat hij doet, en zo zijn er nog wel wat meer verschillen. Natuurlijk behandel ik ze anders. Als ik mijn man in een zandbak een lading zand over een kind dat een schepje had dat hij wilde hebben, zag gooien, zou ik ook nogal anders reageren dan toen mijn zoon dat eerder deze week deed.
Is een waarschuwing niet gewoon het dreigen met een straf?
Niet per se. Als mijn zoon eindeloos treuzelt met in bed kruipen, waarschuw ik hem ook dat hij kan kiezen: zelf erin klimmen of zich door mij in bed laten leggen. Dat is op geen enkele manier bedoeld als straf.
Jij noemde eerder dat je het vreemd vindt dat mensen hun kinderen zo anders behandelen dan anderen van wie ze houden. Mijn mans woordenschat is nogal wat groter dan die van mijn zoon, hij is aanzienlijk beter in het inschatten van de consequenties van wat hij doet, en zo zijn er nog wel wat meer verschillen. Natuurlijk behandel ik ze anders. Als ik mijn man in een zandbak een lading zand over een kind dat een schepje had dat hij wilde hebben, zag gooien, zou ik ook nogal anders reageren dan toen mijn zoon dat eerder deze week deed.
