Kinderen
alle pijlers
Ervaringen Stuitbevalling
dinsdag 4 mei 2010 om 11:16
Mijn kindje ligt in een stuit (met 37 weken) en het is niet meer waarschijnlijk dat het nog uit zich zelf gaat draaien. Deze week heb ik 2 keer een draaipoging gehad, maar behalve dat dit zeer onprettig was, had het geen resultaat. Mijn kindje blijft eigenwijs met het hoofdje omhoog liggen. Bij de keus tussen een geplande keizersnee en een stuitbevalling, kies ik in eerste instantie voor een stuitbevalling, hoewel er deze week nog gekeken moet worden o.a. door een MRI scan of dit medisch verantwoord is. Nu mijn vraag aan jullie: wie heeft er ervaring met een stuitbevalling? Hoe is die bij jou verlopen? En waarom heb je voor een stuitbevalling gekozen i.p.v. een geplande KS?
Alvast mijn hartelijke dank!
Alvast mijn hartelijke dank!
dinsdag 4 mei 2010 om 11:29
als je een wens voor een groot gezin hebt
zou ik eerst proberen een normale bevalling te doen. Ik zou wel vragen om een een gyn die er ervaring mee heeft, een een goede groeiecho zodat ze opkunnen meten of de verhouding hoofd en schouders kindje beetje klopt. en een serieus bekken onderzoek, of je wel een gewone bekken vorm hebt.
klinkt misschien overdreven maar het is natuurlijk niet voor niks dat je een ks aangeboden krijgt tegenwoorig. De risicos voor een baby zijn groter. Maar een nadeel van een ks moet je ook niet onderschatten. Ook voor een baby is een ks niet echt relaxed geboren worden.
succes met je besluit, laat je niet bangpraten in ieder geval, maar zorg dat je voorbereid een keuze maakt.
zou ik eerst proberen een normale bevalling te doen. Ik zou wel vragen om een een gyn die er ervaring mee heeft, een een goede groeiecho zodat ze opkunnen meten of de verhouding hoofd en schouders kindje beetje klopt. en een serieus bekken onderzoek, of je wel een gewone bekken vorm hebt.
klinkt misschien overdreven maar het is natuurlijk niet voor niks dat je een ks aangeboden krijgt tegenwoorig. De risicos voor een baby zijn groter. Maar een nadeel van een ks moet je ook niet onderschatten. Ook voor een baby is een ks niet echt relaxed geboren worden.
succes met je besluit, laat je niet bangpraten in ieder geval, maar zorg dat je voorbereid een keuze maakt.
dinsdag 4 mei 2010 om 11:34
Wat zegt de arts? Is het je eerste? En een KS is ook niet zonder risico.
Onder voorwaarden zou ik voor een 'gewone' bevalling gaan. Denk aan dingen als: Als de ontsluiting niet vlot, het persen te lang duurt, jij te vermoeid raakt, arts met voldoende ervaring met stuit, etc.
Mijn ervaring met een stuitbevalling mag je niet meetellen. Het was mijn vierde en haar zusje had de weg een kwartiertje daarvoor al opgerekt.
Een vriendin van vroeger heeft zonder problemen een stuit gedaan.
Onder voorwaarden zou ik voor een 'gewone' bevalling gaan. Denk aan dingen als: Als de ontsluiting niet vlot, het persen te lang duurt, jij te vermoeid raakt, arts met voldoende ervaring met stuit, etc.
Mijn ervaring met een stuitbevalling mag je niet meetellen. Het was mijn vierde en haar zusje had de weg een kwartiertje daarvoor al opgerekt.
Een vriendin van vroeger heeft zonder problemen een stuit gedaan.
...
dinsdag 4 mei 2010 om 11:41
Ik heb uiteindelijk voor een geplande keizersnee gekozen om twee redenen: 1. de risico's voor de baby waren kleiner dan met een stuitbevalling en 2. ik was gewoon een bange poeperd. Een stuitbevalling moet aan een aantal voorwaarden voldoen, o.a. dat je snel persdrang krijgt bij onvolledige ontsluiting en dan je persweeën soms lange tijd moet wegpuffen tot je gehele ontsluiting hebt. En dat dan de baby snel geboren moet worden enzo.
En ik maakte me daar bij voorbaat al druk om en was bang dat ik totaal zou blokkeren bij een stuitbevalling. Bovendien werkt mijn man vrij ver weg en was het praktisch gezien dus ook heel fijn dat we wisten wanneer ik ging bevallen, zodat hij er zeker bij kon zijn.
Ik heb trouwens totaal geen spijt van deze beslissing. Ging goed uitgerust de OK in en was na twee dagen alweer thuis om verder te herstellen.
Jammer vond ik het wel. Had liever een normale bevalling gehad.
Maar ik "troost" me maar dat mijn draaipoging zoveel pijn deed en zodanig onplezierig voor de baby was dat ik vol in de weeën schoot toen. Dus die ervaring heb ik dan weer wél
(dit laatste is uiteraard sarcastisch bedoeld. De afdruk van de handen van de gyn hebben nog drie weken op mijn buik gestaan).
En ik maakte me daar bij voorbaat al druk om en was bang dat ik totaal zou blokkeren bij een stuitbevalling. Bovendien werkt mijn man vrij ver weg en was het praktisch gezien dus ook heel fijn dat we wisten wanneer ik ging bevallen, zodat hij er zeker bij kon zijn.
Ik heb trouwens totaal geen spijt van deze beslissing. Ging goed uitgerust de OK in en was na twee dagen alweer thuis om verder te herstellen.
Jammer vond ik het wel. Had liever een normale bevalling gehad.
Maar ik "troost" me maar dat mijn draaipoging zoveel pijn deed en zodanig onplezierig voor de baby was dat ik vol in de weeën schoot toen. Dus die ervaring heb ik dan weer wél
(dit laatste is uiteraard sarcastisch bedoeld. De afdruk van de handen van de gyn hebben nog drie weken op mijn buik gestaan).
dinsdag 4 mei 2010 om 11:48
Geen ervaring in stuit bevalling, wel in ks.
Ik zou het alleen durven te doen als ik 100% zeker wist dat het ook echt past... KLinkt misschien nog erg ouderwets maar ik zou bang zijn dat het niet past.... Ik zou eerst serieus goed onderzocht willen hebben of het hoofdje goed door bekken zou kunnen. En dan idd iemand die hier heeeel veel ervaring in heeft.
Keizersnee was overigens bij mij niet gepland maar omdat de ontsluiting niet vorderde (zat op 8-9cm). Maar waarschijnlijk paste hoofdje dus niet goed door mijn bekken. Al hadden ze achteraf nog andere dingen als een ruggenprik moeten proberen.
Maar wat je ook kiest, je moet er helemaal achter staan. Anders valt het denk ik bij beide manieren erg tegen als het niet helemaal gaat zoals je gehoopt had.
Ik zou het alleen durven te doen als ik 100% zeker wist dat het ook echt past... KLinkt misschien nog erg ouderwets maar ik zou bang zijn dat het niet past.... Ik zou eerst serieus goed onderzocht willen hebben of het hoofdje goed door bekken zou kunnen. En dan idd iemand die hier heeeel veel ervaring in heeft.
Keizersnee was overigens bij mij niet gepland maar omdat de ontsluiting niet vorderde (zat op 8-9cm). Maar waarschijnlijk paste hoofdje dus niet goed door mijn bekken. Al hadden ze achteraf nog andere dingen als een ruggenprik moeten proberen.
Maar wat je ook kiest, je moet er helemaal achter staan. Anders valt het denk ik bij beide manieren erg tegen als het niet helemaal gaat zoals je gehoopt had.
dinsdag 4 mei 2010 om 11:51
Ik heb absoluut en zonder twijfelen gekozen voor een geplande ks. Timanni is mijn eerste kind.
Net als highfive was ik erg bang te blokkeren tijdens een bevalling door de angst dat Timanni vast zou komen te zitten of anderszins getraumatiseerd ter wereld zou komen. Met een alsnog spoedkeizersnede (en dat kan zelfs soms niet meer) ben je dan beiden (moeder en kind) ook niet bepaald blij, heb ik achteraf ook wel gemerkt bij moeders op zaal die dat hadden meegemaakt.
Wat meewoog is dat Timanni geen kleintje was, bij 39 weken zwangerschap bleek hij al 8 pond.
Het herstel van de ks is mij enorm meegevallen. Na een week van de pijnstilling af, en nooit meer gehad dan paracetamol 500mg en diclofenac. Prachtig klein litteken en geen pijn in bekken of baarmoeder. Natuurlijk rustig aan gedaan de eerste 6 weken.
En Timanni is gezond, heerlijk ontspannen en een vrolijk kind. Ik wilde hem het zeer waarschijnlijke trauma van een stuitbevalling niet aandoen, hoezeer ik ook geloof in de kracht van de natuur zijn gang laten gaan in andere situaties.
Net als highfive was ik erg bang te blokkeren tijdens een bevalling door de angst dat Timanni vast zou komen te zitten of anderszins getraumatiseerd ter wereld zou komen. Met een alsnog spoedkeizersnede (en dat kan zelfs soms niet meer) ben je dan beiden (moeder en kind) ook niet bepaald blij, heb ik achteraf ook wel gemerkt bij moeders op zaal die dat hadden meegemaakt.
Wat meewoog is dat Timanni geen kleintje was, bij 39 weken zwangerschap bleek hij al 8 pond.
Het herstel van de ks is mij enorm meegevallen. Na een week van de pijnstilling af, en nooit meer gehad dan paracetamol 500mg en diclofenac. Prachtig klein litteken en geen pijn in bekken of baarmoeder. Natuurlijk rustig aan gedaan de eerste 6 weken.
En Timanni is gezond, heerlijk ontspannen en een vrolijk kind. Ik wilde hem het zeer waarschijnlijke trauma van een stuitbevalling niet aandoen, hoezeer ik ook geloof in de kracht van de natuur zijn gang laten gaan in andere situaties.
dinsdag 4 mei 2010 om 11:55
Ik ken stuitbevallingen die goed zijn gegaan en stuitbevallingen met een dramatisch afloop.
Ik ben zelf voor een gepland ks gegaan. Mijn dochter zou erg klein zijn bij de geboorte, 2 kilo, en dat vond ik te riskant. Klein is beter bij een ks, maar ze hebben dan ook niet veel reserves. Het was goed zo.
Een stuitbevalling zullen ze echt niet doen als je niet aan de voorwaarden kunt voldoen. Daar moet je op vertrouwen als je de beslissing neemt.
Ik ben zelf voor een gepland ks gegaan. Mijn dochter zou erg klein zijn bij de geboorte, 2 kilo, en dat vond ik te riskant. Klein is beter bij een ks, maar ze hebben dan ook niet veel reserves. Het was goed zo.
Een stuitbevalling zullen ze echt niet doen als je niet aan de voorwaarden kunt voldoen. Daar moet je op vertrouwen als je de beslissing neemt.
dinsdag 4 mei 2010 om 12:12
Dank voor jullie reacties!
Ik wil graag een groter gezin, dit wordt mijn eerste, uit info blijkt dat na een KS het risico voor moeder en kind bij een volgende bevalling groter is. Ook zou het betekenen dat ik nooit meer thuis zou mogen bevallen en dat lijkt me juist zo mooi, vind het nu ook erg jammer dat dit bij dit kind niet meer kan.Een ander punt is dat ik heel graag borstvoeding wil gaan geven en ik hoor dat na een KS dit vaak veel moeilijker opgang komt en pijnlijker is. Verder zie ik een KS als een grote buikoperatie, die veel risico's met zich mee brengt voor zowel mij als het kind, nog afgezien van het langere herstel.
Mijn kindje wordt vrij klein geschat, wat voor een stuitbevalling gunstig is en waarbij de risico's voor het kind vergelijkbaar zijn met een KS en ik ben niet bang om te blokkeren tijdens de bevalling. Mede door de ervaring met de versies deze week, die uiterst pijnlijk was, maar waar ik me toch goed kon blijven ontspannen.
Ik wil graag een groter gezin, dit wordt mijn eerste, uit info blijkt dat na een KS het risico voor moeder en kind bij een volgende bevalling groter is. Ook zou het betekenen dat ik nooit meer thuis zou mogen bevallen en dat lijkt me juist zo mooi, vind het nu ook erg jammer dat dit bij dit kind niet meer kan.Een ander punt is dat ik heel graag borstvoeding wil gaan geven en ik hoor dat na een KS dit vaak veel moeilijker opgang komt en pijnlijker is. Verder zie ik een KS als een grote buikoperatie, die veel risico's met zich mee brengt voor zowel mij als het kind, nog afgezien van het langere herstel.
Mijn kindje wordt vrij klein geschat, wat voor een stuitbevalling gunstig is en waarbij de risico's voor het kind vergelijkbaar zijn met een KS en ik ben niet bang om te blokkeren tijdens de bevalling. Mede door de ervaring met de versies deze week, die uiterst pijnlijk was, maar waar ik me toch goed kon blijven ontspannen.
dinsdag 4 mei 2010 om 12:35
Mijn eerste lag in stuit (en vertikte het ook om te draaien ondanks de draaipogingen) en toen heb ik in eerste instantie gekozen voor een stuitbevalling. Ik zag juist erg op tegen een ks en het herstel daarvan. Nr.1 was ook niet erg groot waardoor het ook prima zou moeten gaan. Waar ik wel van schrok waren de reacties van het verplegend personeel toen ik in het ziekenhuis lag. "wat dapper dat je het gaat proberen" tot "weet je het wel zeker dat je dit wilt". Alsof ik gek was dat ik het zou proberen!
Met 42 weken ben ik ingeleid, uiteindelijk is nr. 1 met een keizersnee geboren omdat de hartslag wegviel tijdens de persweeen. Ik ben zelf heel erg blij dat ik het geprobeerd heb maar zeker het herstel van de ks viel mij erg tegen.
Met 42 weken ben ik ingeleid, uiteindelijk is nr. 1 met een keizersnee geboren omdat de hartslag wegviel tijdens de persweeen. Ik ben zelf heel erg blij dat ik het geprobeerd heb maar zeker het herstel van de ks viel mij erg tegen.
dinsdag 4 mei 2010 om 12:36
Ik heb ook gekozen voor een stuitbevalling, het leek goed te gaan maar is uiteindelijk toch uitgelopen op een spoed keizersnede, mede hierdoor zou ik een volgende keer (die pech heb ik vast niet) meteen voor een ks kiezen.
Ze houden je echt wel goed in de gaten hoor! Dus als ze denken dat het toch niet lukt dan krijg je gewoon alsnog een ks. Een bevalling is natuurlijk nooit te voorspellen. Overigens braken mijn vliezen al voordat ik mijn definitieve keuze had doorgegeven aan de gyn, ook daardoor dacht ik we gaan er gewoon voor! Succes met het maken van je keuze.
Ze houden je echt wel goed in de gaten hoor! Dus als ze denken dat het toch niet lukt dan krijg je gewoon alsnog een ks. Een bevalling is natuurlijk nooit te voorspellen. Overigens braken mijn vliezen al voordat ik mijn definitieve keuze had doorgegeven aan de gyn, ook daardoor dacht ik we gaan er gewoon voor! Succes met het maken van je keuze.
dinsdag 4 mei 2010 om 12:41
Hier ook aanvankelijk gekozen voor een natuurlijke bevalling bij een (onvolkomen) stuit, vooral ook omdat ik bij een volgend kind graag thuis zou willen bevallen (dit was mijn eerste).
Eerst laten kijken door de arts of mijn bekken goed stond voor een stuitbevalling en de voorwaarden besproken. Uiteindelijk is het bij mij toch een keizersnede geworden. Mijn vliezen waren op woensdagmiddag rond een uur of 12 gebroken en op vrijdagochtend nog geen kind... Verder maar een korte tijd weeën gehad en geen ontsluiting. Vrijdagochtend was ik zo moe en op van de spanning dat ik toen de arts kwam overleggen met mij (inleiden ed. of alsnog een keizersnede) ik zonder nog maar een moment te twijfelen voor de keizersnede heb gekozen.
Mijn herstel daarna viel me enorm mee, na de eerste week ook geen pijnstillers meer en met 10 weken stond ik (voorzichtig aan) weer in de sportschool. Ik zou het zo weer doen, maar dan wel een geplande.
Tegelijkertijd met mij werd een ander stuitbevalling met spoed naar de ok gereden omdat bji de bevalling de hartslag van de baby enorm daalde. Hoewel het gelukkig goed is afgelopen hebben ze het kindje wel moeten reanimeren...
Eerst laten kijken door de arts of mijn bekken goed stond voor een stuitbevalling en de voorwaarden besproken. Uiteindelijk is het bij mij toch een keizersnede geworden. Mijn vliezen waren op woensdagmiddag rond een uur of 12 gebroken en op vrijdagochtend nog geen kind... Verder maar een korte tijd weeën gehad en geen ontsluiting. Vrijdagochtend was ik zo moe en op van de spanning dat ik toen de arts kwam overleggen met mij (inleiden ed. of alsnog een keizersnede) ik zonder nog maar een moment te twijfelen voor de keizersnede heb gekozen.
Mijn herstel daarna viel me enorm mee, na de eerste week ook geen pijnstillers meer en met 10 weken stond ik (voorzichtig aan) weer in de sportschool. Ik zou het zo weer doen, maar dan wel een geplande.
Tegelijkertijd met mij werd een ander stuitbevalling met spoed naar de ok gereden omdat bji de bevalling de hartslag van de baby enorm daalde. Hoewel het gelukkig goed is afgelopen hebben ze het kindje wel moeten reanimeren...
dinsdag 4 mei 2010 om 12:45
quote:Analyse schreef op 04 mei 2010 @ 12:35:
Met 42 weken ben ik ingeleid, uiteindelijk is nr. 1 met een keizersnee geboren omdat de hartslag wegviel tijdens de persweeen. Ik ben zelf heel erg blij dat ik het geprobeerd heb.geworden maar zeker het herstel van de ks viel mij erg tegen.
Overigens duurt het herstel van een spoed KS doorgaans langer dan een geplande KS.
Ter illustratie: Ik kreeg op een maandag na 2 uur persweeën een spoed KS. Ik lag op een zaal met 2 andere vrouwen, welke beide een geplande KS hadden ondergaan. Waar zij na 2 dagen al naast hun bed stonden, en alweer wat rond konden lopen, kon ik op donderdag pas voor het eerst mijn bed uitkomen.
Met 42 weken ben ik ingeleid, uiteindelijk is nr. 1 met een keizersnee geboren omdat de hartslag wegviel tijdens de persweeen. Ik ben zelf heel erg blij dat ik het geprobeerd heb.geworden maar zeker het herstel van de ks viel mij erg tegen.
Overigens duurt het herstel van een spoed KS doorgaans langer dan een geplande KS.
Ter illustratie: Ik kreeg op een maandag na 2 uur persweeën een spoed KS. Ik lag op een zaal met 2 andere vrouwen, welke beide een geplande KS hadden ondergaan. Waar zij na 2 dagen al naast hun bed stonden, en alweer wat rond konden lopen, kon ik op donderdag pas voor het eerst mijn bed uitkomen.
dinsdag 4 mei 2010 om 12:55
Beste Akelei
Hier ook een eigenwijze stuitert. Twee draaipogingen die me heel erg meevielen (dus dat herken ik niet uit jouw verhaal) mochten ook niet baten. Maar de gyn zei gelijk dat ik als gezonde jonge vrouw gewoon zelf mocht proberen. Dat wilde ik ook heel graag en dat was dus ook het plan (inleiden zouden ze sowieso niet doen bij stuitligging). Dus dat heb ik ook gedaan. Het ging allemaal heel snel en goed (ontsluiting en weeen) maar op het moment supreme bleek meneer met beide voeten naar beneden te zijn gaan liggen en toen vond de gyn een ks verstandiger. Dus ondanks een beetje teleurstelling heb ik toen de veiligste weg voor mijn kind gekozen. En doordat ik het toch zelf heb mogen proberen maakte de ks ook helemaal niet meer uit. Ik vond dat op zich ook een bijzondere ervaring (wel jammer dat ik niet weet hoe het voelt om te baren). Het herstel van de ks vond ik ook wel een beetje tegenvallen, maar ook dat is relatief natuurlijk.
Ik zou heel goed naar je gyn luisteren, die heeft er uiteindelijk voor geleerd en ervaring mee (die van mij wel in ieder geval). Hij/zij weet het dan toch het beste. En daar heb ik op vertrouwd.
Succes!!
Oh en ik mocht na de ks op zaterdag op dinsdag weer naar huis. Het grootste herstel moet je toch thuis doen.
Hier ook een eigenwijze stuitert. Twee draaipogingen die me heel erg meevielen (dus dat herken ik niet uit jouw verhaal) mochten ook niet baten. Maar de gyn zei gelijk dat ik als gezonde jonge vrouw gewoon zelf mocht proberen. Dat wilde ik ook heel graag en dat was dus ook het plan (inleiden zouden ze sowieso niet doen bij stuitligging). Dus dat heb ik ook gedaan. Het ging allemaal heel snel en goed (ontsluiting en weeen) maar op het moment supreme bleek meneer met beide voeten naar beneden te zijn gaan liggen en toen vond de gyn een ks verstandiger. Dus ondanks een beetje teleurstelling heb ik toen de veiligste weg voor mijn kind gekozen. En doordat ik het toch zelf heb mogen proberen maakte de ks ook helemaal niet meer uit. Ik vond dat op zich ook een bijzondere ervaring (wel jammer dat ik niet weet hoe het voelt om te baren). Het herstel van de ks vond ik ook wel een beetje tegenvallen, maar ook dat is relatief natuurlijk.
Ik zou heel goed naar je gyn luisteren, die heeft er uiteindelijk voor geleerd en ervaring mee (die van mij wel in ieder geval). Hij/zij weet het dan toch het beste. En daar heb ik op vertrouwd.
Succes!!
Oh en ik mocht na de ks op zaterdag op dinsdag weer naar huis. Het grootste herstel moet je toch thuis doen.
dinsdag 4 mei 2010 om 13:01
Hier ook een vaginale stuitbevalling. Mijn overwegingen waren hetzelfde als die van jou.
Ik had een gyn. die er heel veel vertrouwen in had. Daarnaast was onze dochter niet heel groot en lag ze in de goede stuit (dubbel, zeg maar)
Wat me tegen viel aan de stuitbevalling was de vroege persdrang, waar je niks mee kunt. Een kontje drukt anders op de ontsluiting dan een hoofdje. Halverwege eiste wilde ik een ks. Gelukkig ging men daar niet op in (Man kwam namelijk doodleuk vertellen dat hij op de gang had gehoord dat er een meisje met een ks geboren was. En ik wilde er zó graag ook vanaf zijn! )
Verder is het me 1000% mee gevallen. Ik hoorde ook allerlei spookverhalen. Dochter kwam na 40 min. persen al ter wereld en mijn gehele bevalling heeft zo'n 15 uur geduurd.
Toevallig kwam ik op de kamer te liggen met de mevrouw die een ks had gehad die middag. Wat was ik blij! Ik mocht gewoon eten, kon uit bed, kon zelf naar de wc, kon dochter zelf pakken en mocht de volgende ochtend heerlijk naar huis!
Je moet het zelf aan durven/willen! Niemand kan die keuze voor je maken.
Ik zou het zo weer doen, mits alle voorwaarden goed zijn (kindje niet te groot, goede eigen weeën) En die kans zit er in, want ik ben 27 wk zwanger van nr 2 en die ligt ook steeds in stuit....
Ik had een gyn. die er heel veel vertrouwen in had. Daarnaast was onze dochter niet heel groot en lag ze in de goede stuit (dubbel, zeg maar)
Wat me tegen viel aan de stuitbevalling was de vroege persdrang, waar je niks mee kunt. Een kontje drukt anders op de ontsluiting dan een hoofdje. Halverwege eiste wilde ik een ks. Gelukkig ging men daar niet op in (Man kwam namelijk doodleuk vertellen dat hij op de gang had gehoord dat er een meisje met een ks geboren was. En ik wilde er zó graag ook vanaf zijn! )
Verder is het me 1000% mee gevallen. Ik hoorde ook allerlei spookverhalen. Dochter kwam na 40 min. persen al ter wereld en mijn gehele bevalling heeft zo'n 15 uur geduurd.
Toevallig kwam ik op de kamer te liggen met de mevrouw die een ks had gehad die middag. Wat was ik blij! Ik mocht gewoon eten, kon uit bed, kon zelf naar de wc, kon dochter zelf pakken en mocht de volgende ochtend heerlijk naar huis!
Je moet het zelf aan durven/willen! Niemand kan die keuze voor je maken.
Ik zou het zo weer doen, mits alle voorwaarden goed zijn (kindje niet te groot, goede eigen weeën) En die kans zit er in, want ik ben 27 wk zwanger van nr 2 en die ligt ook steeds in stuit....
dinsdag 4 mei 2010 om 13:03
Jorina, ik ben tegelijk (althans zo ongeveer) bevallen met een vriendin die ook een spoedkeizersnee kreeg. En mij viel het verschil in herstel ook zo op.
Bij mij ging het zoals jij beschrijft. Ik stond op dag 2 al naast mijn bed en mocht na twee nachten alweer naar huis. Het herstel ging supersnel.
Mijn vriendin had eerst 48 uur weeën en niet vorderende ontsluiting gehad voor ze een spoedks kreeg. Zij had al zoveel van haar krachten gegeven dat haar herstel echt veel langzamer ging dan bij mij.
En toen was ik eigenlijk wel opgelucht dat ik van te voren al voor die ks had gekozen, daar de gyn zei dat 50% van de stuitbevallingen alsnog in een ks eindigen.
Akelei, volgens mij neem je een hele gefundeerde beslissing en heb je alle voors en tegens goed afgewogen. En als ik er zo over had gedacht als jij nu, had ik ook voor een stuitbevalling gekozen.
Behalve dan dat stuk over dat je met een tweede bevalling misschien niet thuis mag bevallen en dat er dan meer risico's aanzitten voor moeder en kind.
Mijn idee was (en is): eerst dít kind er maar eens gezond uitkrijgen en dan zien we daarna wel verder.
En na een bevalling in het zkh te hebben meegemaakt zou ik niet eens meer thuis wíllen bevallen, ook al dacht ik dat van te voren wel. In het zkh is alles voorhanden en dat gaf mij een heel veilig gevoel.
Maar goed, dat was míjn gevoel he. Zoals ik al zei: ik was een bange poeperd.
Laat je weten hoe je bevalling is gegaan? Ik ben nl. wel erg benieuwd. Ik wens je ook een hele fijne bevalling, een gezond kind en fijne kraamtijd toe.
Bij mij ging het zoals jij beschrijft. Ik stond op dag 2 al naast mijn bed en mocht na twee nachten alweer naar huis. Het herstel ging supersnel.
Mijn vriendin had eerst 48 uur weeën en niet vorderende ontsluiting gehad voor ze een spoedks kreeg. Zij had al zoveel van haar krachten gegeven dat haar herstel echt veel langzamer ging dan bij mij.
En toen was ik eigenlijk wel opgelucht dat ik van te voren al voor die ks had gekozen, daar de gyn zei dat 50% van de stuitbevallingen alsnog in een ks eindigen.
Akelei, volgens mij neem je een hele gefundeerde beslissing en heb je alle voors en tegens goed afgewogen. En als ik er zo over had gedacht als jij nu, had ik ook voor een stuitbevalling gekozen.
Behalve dan dat stuk over dat je met een tweede bevalling misschien niet thuis mag bevallen en dat er dan meer risico's aanzitten voor moeder en kind.
Mijn idee was (en is): eerst dít kind er maar eens gezond uitkrijgen en dan zien we daarna wel verder.
En na een bevalling in het zkh te hebben meegemaakt zou ik niet eens meer thuis wíllen bevallen, ook al dacht ik dat van te voren wel. In het zkh is alles voorhanden en dat gaf mij een heel veilig gevoel.
Maar goed, dat was míjn gevoel he. Zoals ik al zei: ik was een bange poeperd.
Laat je weten hoe je bevalling is gegaan? Ik ben nl. wel erg benieuwd. Ik wens je ook een hele fijne bevalling, een gezond kind en fijne kraamtijd toe.
dinsdag 4 mei 2010 om 13:10
Jeetje Mango, dat je alwéér zo'n eigenwijs kind hebt, haha. Maar ik denk dat het je nu allemaal wat minder angst aanjaagt, niet?
Het is volkomen wetenschappelijk ongefundeerd, maar mijn dochter heeft nooit "goed" gelegen tijdens de zwangerschap. En ze is nu al net zo dwars en eigenzinnig als ze toen in de buik al was. Ik moet er vaak om lachen. Bij haar was het een voorbode voor haar karakter, lijkt t wel.
Toen ze ook uit die buik getild werd, was ze wóest. Niks lief zacht huiltje, krijsen en schoppen en trappen met die hap.
Waren jullie kindjes de eerste maanden ook van die "kikkertjes"? Elke keer als mijn dochter op haar rug lag, schoten die benen omhoog. Ik kon altijd zien of ze wakker was door ff te checken of ik een stel benen in de lucht zag hangen. Dat was wel erg grappig en heeft toch zeker tot een maand of 8 geduurd bij haar.
Blijkbaar was het een vertrouwde, fijne houding voor haar.
Het is volkomen wetenschappelijk ongefundeerd, maar mijn dochter heeft nooit "goed" gelegen tijdens de zwangerschap. En ze is nu al net zo dwars en eigenzinnig als ze toen in de buik al was. Ik moet er vaak om lachen. Bij haar was het een voorbode voor haar karakter, lijkt t wel.
Toen ze ook uit die buik getild werd, was ze wóest. Niks lief zacht huiltje, krijsen en schoppen en trappen met die hap.
Waren jullie kindjes de eerste maanden ook van die "kikkertjes"? Elke keer als mijn dochter op haar rug lag, schoten die benen omhoog. Ik kon altijd zien of ze wakker was door ff te checken of ik een stel benen in de lucht zag hangen. Dat was wel erg grappig en heeft toch zeker tot een maand of 8 geduurd bij haar.
Blijkbaar was het een vertrouwde, fijne houding voor haar.
dinsdag 4 mei 2010 om 13:34
Highfive: Het is heel dubbel. mijn eerste reactie was: "ooh, die krijg ik er zo ook wel weer uit." Maar daarna ben ik toch weer een beetje zorgen gaan maken: Hij mag immers niet te groot worden én hij moet in de goede houding gaan liggen. Hoop gewoon heel erg dat ie nog gaat draaien. Voordeel is wel dat ik nu op tijd een liggingsecho krijg zodat ze eventueel direct kunnen gaan draaien met 36 wk én er nog tijd is voor alternatieve therapieën.
Mijn nieuwe manta is: Draai, baby, draai!
Dochter is hier ook dwars (maar is wel een peuter van 2 ) Ze was trouwens ook heel boos toen ik haar er uit geperst had. zo'n kop trekt ze af en toe nog steeds.
En idd ook zo'n kikkertje. Steeds met de beentjes omhoog!
Mijn nieuwe manta is: Draai, baby, draai!
Dochter is hier ook dwars (maar is wel een peuter van 2 ) Ze was trouwens ook heel boos toen ik haar er uit geperst had. zo'n kop trekt ze af en toe nog steeds.
En idd ook zo'n kikkertje. Steeds met de beentjes omhoog!
dinsdag 4 mei 2010 om 13:57
Ik heb ook een vaginale stuitbevalling gedaan. Bij mij kwam de verloskundige er pas tijdens de bevalling achter dat mijn dochter in stuit lag. Toen had ik al 5 cm ontsluiting, na amper anderhalf uur weeën. Naar het ziekenhuis gegaan, en daar kreeg ik ook de keuze ks of vaginaal. De gyn zei dat de risico's elkaar heel weinig ontlopen, rond de 1 % zei hij, dus ik heb omdat het zo lekker ging gekozen voor vaginaal bevallen. Binnen 6,5 uur was mijn dochter geboren, klein knipje, maar verder ging het allemaal heel soepel. Alleen dat wegpuffen van de persdrang als je nog geen volledige ontsluiting hebt vond ik wel lastig.
Maar net als Mango: ik zou het zo weer doen als de omstandigheden goed zijn. Ik moest een nachtje blijven vanwege bloedverlies (stond los van de stuit), en wandelde de volgende ochtend tamelijk kwiek weer het ziekenhuis uit. Ik weet natuurlijk niet hoe een normale bevalling verloopt, maar dit was geloof ik redelijk appeltje eitje, geen vreselijke pijnen gehad, kind paste er ook gewoon door.
Wat wel belangrijk is denk ik, is dat je er zelf goed ontspannen bij kunt zijn. Dat bevordert een vlot verloop van de bevalling. Als je je heel erg zorgen zou maken, zou ik geen vaginale bevalling doen maar een KS.
Maar net als Mango: ik zou het zo weer doen als de omstandigheden goed zijn. Ik moest een nachtje blijven vanwege bloedverlies (stond los van de stuit), en wandelde de volgende ochtend tamelijk kwiek weer het ziekenhuis uit. Ik weet natuurlijk niet hoe een normale bevalling verloopt, maar dit was geloof ik redelijk appeltje eitje, geen vreselijke pijnen gehad, kind paste er ook gewoon door.
Wat wel belangrijk is denk ik, is dat je er zelf goed ontspannen bij kunt zijn. Dat bevordert een vlot verloop van de bevalling. Als je je heel erg zorgen zou maken, zou ik geen vaginale bevalling doen maar een KS.
