Ik loop vast in mijn relatie

Ik ben op het moment nogal van slag dus dit wordt waarschijnlijk een onsamenhangend verhaal. Ik zal mijn best doen het zo duidelijk mogelijk te schetsen omdat ik hoop op wat tips en adviezen.



Ik heb sinds een aantal maanden een nieuwe relatie . Een relatie waar ik ontzettend gelukkig mee ben. Alleen ben ik bezig alles eigenhandig stuk te maken terwijl ik dat absoluut niet wil.



Ik heb een gediagnostiseerde angststoornis en bindingsangst door verlatingsangst (oa doordat ik jaren geleden mijn beide ouders ben verloren.) En hoe ik ook mijn best doe, het lukt me heel vaak niet dit in mijn relatie onder de duim te houden. Ik ben zo ontzettend bang hem te verliezen dat ik daardoor alleen maar bezig ben hem van me af te trappen. Ik ben ontzettend onzeker, continue bang dat er een dag komt dat hij weggaat omdat er iemand voorbij komt die leuker en ongecompliceerder is. En hoe vaak hij ook tegen me zegt dat hij echt voor me wilt gaan en echt van me houdt, er hoeft maar iets te gebeuren of ik ga finaal de stress in en uit dat (vaak niet maar net even te vaak wel) ook naar hem. Hij is ontzettend geduldig en iedere keer prijs ik mezelf zielsgelukkig dat ik eindelijk iemand heb die me niet meteen aan de kant gooit. Iemand bij wie ik voor het eerst in mijn leven het gevoel heb dat het wel eens echt "voor altijd" zou kunnen duren.



Maar mijn angsten staan me vaak in de weg en ik heb gisteren zijn geduld weer enorm op de proef gesteld. Het komt er op neer dat hij eigenlijk gisteren naar mij zou komen maar uiteindelijk nog iets thuis moest doen en omdat we erg ver uitelkaar wonen zou hij dus vandaag pas komen. En dat alleen al is voor mij een enorme trigger. Terwijl ik rationeel weet dat ik geschift bezig ben heb ik mijn emoties dan niet onder controle en verwijt ik hem van alles. Dat hij toch wel weggaat of zelfs wel al een ander op het oog heeft. Dat hij alleen maar bij me blijft bij gebrek aan beter. Dat hij eigenlijk bij me weg wilt maar gewoon niet durft. Volkomen belachelijk en ik weet het en schaam me ook maar kan het niet stoppen. De angst slaat dan om mn hart.



Hij heeft vannacht (ja, het was een hele lange toestand) aangegeven dat ik echt moet ophouden met hem te wantrouwen. Dat dat hem kwetst en hij daar niet goed meer tegen kan. Dat hij me niet kwijt wilt en echt met mij oud wilt worden maar dat ik er dan wel in moet gaan geloven omdat hij anders echt voor zichzelf moet gaan kiezen omdat dit hem kapot maakt. Waarop ik natuurlijk weer volledig in paniek schiet.



Ik weet echt niet meer hoe ik hier vanaf moet komen en hier mee om moet gaan. Ik heb jaren geen relaties gehad , juist vanwege mijn angst. Bij hem vond ik zoveel en wilde ik er echt voor gaan maar ik maak alleen maar alles stuk. Ik ben sinds kort weer in therapie gegaan , vooral ook omdat ik zo graag wil dat deze relatie gaat werken en te leren van mijn fouten. Maar ik ben zo bang dat ik alles al heb stuk gemaakt en er geen weg terug meer is.Ik ben zo verdrietig. Vriendinnen zeggen : als je het voelt opkomen, de angst , ga iets anders doen i.p.v het uiten naar hem. En ik doe echt mijn best maar het zit zo ontzettend diep.



Iemand misschien tips of advies?



Ontzettend bedankt. Al is het alleen maar voor het lezen. Ik voel me op het moment heel erg eenzaam.

Ik wil zeker meer gaan lezen, ik wil echt aan mezelf werken. Mocht deze relatie stuklopen dan komt het bij een eventuele volgende weer terug.



Ik wil zo graag aan mijn vriend laten merken dat ik echt heel gek op hem ben en hem laten merken dat ik hem ook niet kwijt wil maar echt aan mezelf wil werken. Mijn woorden zijn tot nu toe nogal loos gebleken. Wat kan ik nu doen, iets kleins (dus geen enorme toestanden) om hem dit duidelijk te maken? Ik ben ontzettend slecht in dit soort dingen en op het moment helemaal niet in de lieve-dingen-bedenk-stand. Iemand een leuk idee?

Oei, de titel van dat topic klinkt wel erg negatief. Ik voel zeker wel verbondenheid met hem en hij met mij.

Hem zeggen dat hij tijd kan nemen voor zichzelf is een goeie. Ik ga het topic lezen!

quote:nukje schreef op 14 mei 2010 @ 01:42:

Ok, wat ik hier nu ga schrijven zul je in eerste instantie waarschijnlijk maar niks vinden, maar ik doe het toch.

Heb je al eens gedacht aan ondersteuning van je therapie dmv een (licht) antidepressivum?

Toen deze vraag mij een aantal jaar geleden werd gesteld schoot ik meteen in de verdediging, zo van "ja, da-hag, zo erg is het nu ook weer niet en aan mijn lijf geen polonaise." Maar ook toen ik in therapie was bleven die ellendige situaties terugkomen. En nu ik lees dat je er in andere situaties, bijv. op je werk, ook last van hebt, is het misschien een optie om het eens te overwegen, of het er met je therapeut over te hebben? En ik heb het hier niet over de zware middelen, hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar er zijn gewoon lichte vormen van antidepressiva, speciaal voor angsten en stressveroorzakende gevoelens die steeds weer terugkomen. Die kun je een tijdje nemen, zodat je ervaart hoe het is om net iets meer rust in je hoofd te kunnen bewaren op momenten dat dat nodig is. Want zolang je dat gevoel niet leert herkennen, is het moeilijk om je gedrag te veranderen (want: hoe weet je nu wat je het beste kunt doen, als je niet weet hoe dat voelt?).



Ik heb een jaar de laagste dosis genomen, op aanraden van mijn therapeut (die zag dat ik steeds weer in dezelfde patronen verviel) en ik moet zeggen: ik ben er achteraf zo blij om! Ik heb kunnen ervaren hoe het is om minder bang te zijn en dus rustiger te blijven op momenten dat zo'n angstgevoel ("hij wil me niet", "hij vindt me niet leuk genoeg meer" etc.) de kop opsteekt. Het was voor mij de juiste ondersteuning bij de therapie en het heeft geholpen om oude gewoontes te doorbreken. Want: ik weet nu eindelijk hoe je ook met zo'n situatie om kunt gaan. Als je nog zo vast zit in bepaalde denkpatronen, lijkt het alsof je hoofd het overneemt en je het niet kunt tegenhouden (ook ik schaamde me altijd achteraf). Maar omdat die medicijnen me hebben geholpen er anders mee om te gaan, weet ik nu (nu ik ze niet meer neem) dat ik dus gewoon een keuze heb! Nu kan ik er bewust voor kiezen om het conflict met mijn vriend niet aan te gaan en neemt de angst het niet over.



Ik zou me zo voor kunnen stellen dat je eerste reactie is "pillen, no way" en ik zeg ook niet dat dat de oplossing is, maar voor mij heeft het gewerkt. Mijn therapeut heeft me destijds een beetje over moeten halen, maar hij had voorspeld dat ik het achteraf op deze manier zou ervaren. En hij heeft dus gelijk gehad. Bovendien hield ik altijd in m'n achterhoofd: als ik het niks vind, kan ik er altijd weer mee stoppen. Dat heb ik gelukkig niet gedaan. Misschien is dit iets om eens over na te denken?quote:nukje schreef op 14 mei 2010 @ 01:42:

Ok, wat ik hier nu ga schrijven zul je in eerste instantie waarschijnlijk maar niks vinden, maar ik doe het toch.

Heb je al eens gedacht aan ondersteuning van je therapie dmv een (licht) antidepressivum?

Toen deze vraag mij een aantal jaar geleden werd gesteld schoot ik meteen in de verdediging, zo van "ja, da-hag, zo erg is het nu ook weer niet en aan mijn lijf geen polonaise." Maar ook toen ik in therapie was bleven die ellendige situaties terugkomen. En nu ik lees dat je er in andere situaties, bijv. op je werk, ook last van hebt, is het misschien een optie om het eens te overwegen, of het er met je therapeut over te hebben? En ik heb het hier niet over de zware middelen, hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar er zijn gewoon lichte vormen van antidepressiva, speciaal voor angsten en stressveroorzakende gevoelens die steeds weer terugkomen. Die kun je een tijdje nemen, zodat je ervaart hoe het is om net iets meer rust in je hoofd te kunnen bewaren op momenten dat dat nodig is. Want zolang je dat gevoel niet leert herkennen, is het moeilijk om je gedrag te veranderen (want: hoe weet je nu wat je het beste kunt doen, als je niet weet hoe dat voelt?).



Ik heb een jaar de laagste dosis genomen, op aanraden van mijn therapeut (die zag dat ik steeds weer in dezelfde patronen verviel) en ik moet zeggen: ik ben er achteraf zo blij om! Ik heb kunnen ervaren hoe het is om minder bang te zijn en dus rustiger te blijven op momenten dat zo'n angstgevoel ("hij wil me niet", "hij vindt me niet leuk genoeg meer" etc.) de kop opsteekt. Het was voor mij de juiste ondersteuning bij de therapie en het heeft geholpen om oude gewoontes te doorbreken. Want: ik weet nu eindelijk hoe je ook met zo'n situatie om kunt gaan. Als je nog zo vast zit in bepaalde denkpatronen, lijkt het alsof je hoofd het overneemt en je het niet kunt tegenhouden (ook ik schaamde me altijd achteraf). Maar omdat die medicijnen me hebben geholpen er anders mee om te gaan, weet ik nu (nu ik ze niet meer neem) dat ik dus gewoon een keuze heb! Nu kan ik er bewust voor kiezen om het conflict met mijn vriend niet aan te gaan en neemt de angst het niet over.



Ik zou me zo voor kunnen stellen dat je eerste reactie is "pillen, no way" en ik zeg ook niet dat dat de oplossing is, maar voor mij heeft het gewerkt. Mijn therapeut heeft me destijds een beetje over moeten halen, maar hij had voorspeld dat ik het achteraf op deze manier zou ervaren. En hij heeft dus gelijk gehad. Bovendien hield ik altijd in m'n achterhoofd: als ik het niks vind, kan ik er altijd weer mee stoppen. Dat heb ik gelukkig niet gedaan. Misschien is dit iets om eens over na te denken?



Hai Nukje,

Ik heb jaren lang AD's geslikt. Ik ben erg depressief geweest , o.a door mijn angsten. Ik heb verschillende AD's geslikt die of niet aansloegen of een periode goed werkten en daarna niets meer deden. Ik ben inderdaad erg huiverig voor het weer gaan slikken van een AD. Ik associeer het met een ontzettende nare periode in mijn leven en ik voel me nu niet meer zo als destijds. Ik ben niet depressief en best erg gelukkig. Wel is het ook door mijn hoofd geschoten dat ik weer aan de medicijnen moet. Voor mij zou het echt "moeten" zijn, iets wat een arts er heel erg doorheen zou moeten drukken. Ik zou er zelf niet mee komen. Ik heb elke keer weer heel erg veel last van bijwerkingen gehad , was kilo's aangekomen en dood en doodongelukkig. Vooralsnog zie ik medicatie dus niet als een optie.

quote:mastermind schreef op 14 mei 2010 @ 02:12:

Beste JJ, ook ik herken mijzelf van een paar jaar terug wel in jouw topic. Gelukkig ligt die nare periode nu al een tijdje achter me, ik was zo toen ik een jaar of 20 was (tien jaar geleden alweer!). Ik weet niet hoe oud je bent, maar als je nog jong en daardoor erg onzeker bent, heb je sowieso kans dat je de komende jaren beter in je vel komt te zitten en je angsten enigszins kunt bedwingen. De tip van Nukje, om ter ondersteuning een eventueel een licht AD te slikken, vind ik een heel goeie! AD wordt ook voorgeschreven bij obsessief-compulsieve stoornissen en dwanggedachten, ik zeg niet dat eenj pilletje een oplossing voor alles is, maar in combinatie met therapie zou het je misschien kunnen helpen. Wens je veel sterkte, groetjes MMIk ben niet meer zo heel jong hoor, 36. Hoe ben jij er uiteindelijk vanaf gekomen?

quote:Chameleon schreef op 14 mei 2010 @ 02:38:

[...]



Ik denk dat jij de controle kwijtraakt op het moment dat je het karretje van de achtbaan instapt (goeie metafoor overigens!). Dan moet je mee en ook het hele traject afleggen. Geen zeggenschap meer.



De kunst is om te leren nìet dat karretje in te stappen maar je te realiseren dat je ook andere keuzes hebt om met je angst om te gaan. En dat die angst niet per se hoeft te leiden tot die achtbaan.



Jouw angst is oude angst JJ en die is heel erg gerechtvaardigd. Jouw angst is ook een essentiële angst, want het verliezen van je ouders op jonge leeftijd doet je ruw beseffen dat je zomaar verlaten kan worden. Aan je lot overgelaten. Dat gaat je, op z'n zachts gezegd, niet in de koude kleren zitten en de angst nogmaals verlaten te worden, nestelt zich in je 'systeem' waardoor er maar een trigger nodig is om die oude angst in volle hevigheid weer op te doen vlammen. Inclusief de hele godvergeten achtbaan.



Maar jouw vriend is niet je ouder JJ en die oude angst 'hoort' niet bij deze situatie. Het is slechts projectie (maar daarmee niet minder reëel en hevig hoor!).

Misschien zou je kunnen proberen dit tot je door te laten dringen als zich weer een triggersituatie voordoet. Niet wachten tot het karretje van de achtbaan voorrijdt, maar al vroegtijdig jezelf tot orde roepen.

Je mag de angst best serieus nemen en hij hoeft ook niet weg, maar noem hem maar bij de naam en stel jezelf gerust dat wat je voelt niet bij deze situatie hoort. Opschrijven van je angst en emoties is ook een hele goeie methode.

En daarna iets gaan doen, sporten of dansen (wat al genoemd is), als het maar iets is wat flink inspanning kost en je afleidt.



Het is lastig om oude angst te 'temmen' en het zal waarschijnlijk met vallen en opstaan gaan, maar je kunt jezelf heel goed nieuwe methoden van ermee omgaan aanleren. Vroegtijdig ingrijpen, voordat de achtbaan in zicht komt. In de realiteit blijven, jezelf leren geruststellen en vooral je focus op andere dingen leggen. (Humor helpt ook heel goed trouwens!)



Ik hoop dat je leert ervaren dat je niet die achtbaan in hòeft, dat je zelf de controle en zeggenschap hebt om voor een andere weg te kiezen en dat er heel veel andere wegen zijn. Zodat een volgende keer als het achtbaankarretje voor komt rijden en het hekje omhoog gaat, je kunt zeggen: nee, dank je wel. Ik ga niet mee, ditmaal! Toedeloe!



Zet 'm op meid, je hebt een hoop te winnen! Dankjewel Chameleon, ik heb idd een hoop te winnen. Ik weet dat het projectie is, ik weet dat ik niet in die achtbaan hoef te stappen (beste vergelijking ooit!) maar het daadwerkelijk zo zien is zo verrekte moeilijk! Ik voel me meegesleept, er is geen houden meer aan. Het zit in mijn lijf. Dat karretje niet instappen, dat zou echt een ontzettende overwinning zijn! Het kost allemaal zo ontzettend veel energie, ik ben gewoon bij tijd en wijle totaal uitgeput.

Vriend is gisteren tegen de avond gekomen. We hebben het er eigenlijk niet meer over gehad. Wat dat betreft zou ik nog zo graag wat tips van jullie willen. Want hoe praat je hier over met iemand? En dan bedoel ik op een positieve manier en niet de achtbaan-manier. Ik wil zo graag aan hem duidelijk maken hoe ik me voel en hem duidelijk maken dat het niet aan hem ligt maar iets van mij is. En dat ik echt wil dat ik van mijn angsten af kom. Hoe doe je dat? Ik vind dat ontzettend moeilijk vooral omdat zo'n achtbaan-toestand ons beide ontzettend veel energie kost en je op een gegeven moment gewoon leuk samen wilt zijn zonder het weer aan te halen. Wat adviseren jullie?



Daarmee speelt mijn onzekerheid ook een enorm grote rol. Zoals ik al eerder postte was zijn ex een enorme knappe dame. Totaal anders dan ik en 10 jaar jonger ook nog. Zij heeft hem verlaten, nu ongeveer ruim een jaar geleden. Ik vind persoonlijk een jaar best kort, hij niet. Zij kwam ter sprake toen ik bij toeval een foto van haar zag van een eerder kerstfeest van hun samen. Ik kreeg spontaan een minderwaardigheidcomplex. Hij was heel erg gek op haar destijds en in mijn ogen kun je dat niet in een jaar verwerken en plannen maken met een andere vrouw. Of laat ik het zo zeggen, bij een ander zou dat wat mij betreft prima kunnen maar bij mij niet. Zij komt tijdens mijn angsten regelmatig ter sprake. Ik haal haar dan boven tafel, hij nooit. Ik vind mezelf tweede keus en dat roep ik dan ook.

(Gosh, wat een wonder dat deze man me nog wil, ik schaam me kapot, ook naar jullie trouwens maar ik wil het zo graag kwijt...) Hij heeft me al duizend keer gezegd dat hij allang over haar heen is. Hij zegt zelfs dat hij zelf nog nooit zo vaak aan haar heeft gedacht en over haar heeft gepraat als ik... Dat het grote onzin is dat ik tweede keus zou zijn. Dat hij wilde dat hij mij eerder was tegengekomen en haar nooit had ontmoet ( ze heeft hem op niet zo'n nette manier verlaten). En hij zegt ook dat ik moet stoppen om het over haar te hebben...



Ik ben bang dat zij weer contact gaat zoeken en dat dan het hek van de dam is. Hij zegt dat hij haar nooit meer wilt spreken en mocht ze ooit contact zoeken hij daar niet op in zal gaan of zal zeggen dat hij gelukkig is met een ander.



En ondanks alles wat hij zegt voel ik het niet zo. Ik weet rationeel ook wel dat hij niet zomaar bij me is maar het voelt echt als tweede keus. Ik twijfel aan alles , of ik wel leuk genoeg ben , goed genoeg in bed enzovoorts.



Poeh, ik vind het ontzettend zwaar dit op te schrijven. Alsof het niet over mezelf gaat. Maar ik ben dus echt een ontzettend vermoeiend persoon die hard op weg is iets stuk te maken wat ze graag wilt behouden. Hoe stop ik dit? Is deze onzekerheid ook voor iemand herkenbaar?



Fijn dat er mensen hier de moeite nemen te reageren. Het helpt me echt!

Hey Nukje,



Bedankt weer voor je uitgenbreide post.



Je hebt helemaal gelijk. Ik weet ook dat het zo werkt, dat je zelf invloed hebt op je gevoelens. Het gekke is dat ik best een vrolijk en happy mens ben, ookal komt dat hier niet over. Ik geniet echt van mijn leventje. Alleen loop ik dus vast op wat ik hier boven schreef. En het klopt ook hoor, dat ik door het allemaal hier op te schrijven ik ook in het kringetje blijf draaien. Ik heb het alleen zo uitgebreid beschreven in de hoop op herkenning en adviezen.



Het bedenken wat er zo leuk is aan mij vind ik ontzettend moeilijk. Ik vind mezelf niet een slecht mens maar ook niet bijzonder. Ik zou zo snel echt niet iets kunnen noemen. Ik ben niet wonderschoon, gewoon standaard. Geen hoogdravende baan. Volgens mee niet heel erg spontaan. Ik weet het niet zo goed. En daarom voel ik me zo minderwaardig aan de ex omdat zij dit allemaal wel had. Ik heb wel eens aan mijn vriend gevraagd wat hij nou precies zo leuk vindt aan mij. Ik ben gewoon heel leuk zegt ie. Tsja, daar kom je natuurlijk ook niet echt ver mee.



Ik vraag me ook af of je dit soort onzekerheden met je partner moet/kunt bespreken. Op momenten dat je het moeilijk hebt en dan niet in de achtbaan-sfeer maar gewoon aangeven hoe je je voelt. Of is dat funest voor je relatie en moet je met bepaalde zaken gewoon alleen dealen? Hoe kan hij hier het beste mee omgaan? Wat is wijsheid?

Ik heb trouwens een goed gevoel bij de therapeute en er is zeker een klik. We hebben elkaar nog niet zo vaak gezien dus het is nog afwachten of ik er echt iets aan heb maar vooralsnog voelt het goed.

[quote]nukje schreef op 15 mei 2010 @ 11:33:

[...]





Waar geniet je van dan? En wanneer ben je vrolijk?

[...]



Ik kan genieten van de mensen om me heen, leuke dingen doen met vriendinnen. Lekker eten, een goed boek, uiteten, reizen. Dat soort dingen. Ik vind het ook heerlijk om lekker in mijn huisje wat aan te rommelen. Wandelen. Dat soort dingen.





Wanneer is iemand 'bijzonder'? Bijzonder kan alleen een ander van jou vinden. En jouw vriend doet dat, en dus ben je het! En waarom zou je meteen bijzonder moeten zijn om je goed over jezelf te voelen?



Ja, dat is een lastige. Ik vind het over het algemeen niet heel erg belangrijk wat andere mensen van mij vinden. Op dit moment hangt mijn zelfvertrouwen een beetje (veel) af van wat hij van mij vindt. Heel fout, ik weet het. Ik weet niet hoe ik dit kan ombuigen naar blij zijn met mezelf ongeacht wat hij van me denkt.



[...]





Vind JIJ! Je vriend vindt jou waarschijnlijk wel mooi. En is 'standaard' niet ook iets fijns? Is het niet super dat je jezelf tenminste niet oerlelijk vindt/voelt?



Ja, zo had ik het niet bekeken. Ik vind mezelf i.d.d niet spuuglelijk. Maar (en hier zit het probleem) wel een stuk minder aantrekkelijk dan zijn ex. Geen idee waarom ik daar zo mee bezig ben.



[...]





Wat is een hoogdravende baan? En waarom is dat beter dan een 'normale' baan? Ben je tevreden in je baan? Zoja, heerlijk toch!

Is die ex een beter/leuker mens, omdat ze in JOUW optiek een 'hoogdravende' baan had? Wat zegt dat in godsnaam over haar als MENS? Ik ken zoveel mensen met zogenaamde superbanen, maar dat zijn niet per definitie de mensen die ik het leukst vind om mee om te gaan.



Ik ben tevreden met mijn baan, zeker. En je hebt gelijk, het zegt niet zo veel over hoe een mens is. Zij heeft een nogal belangrijke baan waarin ze erg interessant onderzoek doet. Ik hang bijna elke dag hoog in de lucht in een vliegtuig. Zoek de verschillen . Haar werk is iets wat zij en vriend gemeen hadden. En feit blijft dat mijn vriend ontzettend gek op haar was, zij hem heeft laten zitten en hij dus niet vrijwillig bij haar is weggegaan en tsja... Ik weet gewoon niet goed waarom mij dit allemaal dwars zit.



En waarom kom je er niet verder mee als jouw vriend zegt dat jij gewoon heel leuk bent? Is dat niet de wens van iedereen, dat je partner je 'gewoon heel leuk' vindt? Is dat niet wat liefde uitmaakt, dat je niet eens tot in detail kunt opnoemen waarom je iemand leuk vindt, maar dat dat gevoel er gewoon is ?!



Hier heb je ook een punt. Maar ik vraag me af of "gewoon leuk" genoeg is. Ik vind veel mensen gewoon leuk en daar wil ik echt geen relatie mee. Wat ik wil horen van hem is dat ik veel leuker ben dan zij was. Erg he? Hoe ziek kun je zijn? Ik weet het hoor, ik weet het heel goed. Maar dit gevoel heb ik er dus bij. Terwijl ik zelf ook exen heb waaraan ik niet op een speciale manier terugdenk of geen speciale gevoelens bij heb. Ik zeg ook steeds tegen mezelf: Jes, als jij zo over exen denkt , zo denken anderen misschien ook wel over exen. En vriend dus ook. En hij zegt ook dat hij niets meer met haar heeft maar ik geloof het niet.



Ik heb al je opmerkingen even gequote om je te laten zien dat je jezelf constant in een negatieve richting stuurt. Ik geloof er geen snars van dat jij niets bijzonders hebt. Als ik je posts hier lees, kom je intelligent over, je formuleert je heel duidelijk en helder en boven alles: je bent je bewust van het feit dat er in jouw denkproces iets niet lekker gaat. Dat is de eerste, hele belangrijke stap naar verandering. En die heb je al genomen!

[...]



Ontzettend lief en fijn dat je zo uitgebreid post. Ik lees mijn posts terug en zie een bodemloze put. In die zin dat ik steeds meer in herhaling blijf vallen. Dat is het probleem he, hoe ga je verder en buig je het om naar het positieve.





Ik heb een afspraak met mijn vriend dat ik, op het moment dat ik merk dat ik allerlei vervelende gedachten krijg, hem probeer uit te leggen hoe ik sommige dingen opvat. Hem dus inzage geef in hoe mijn hoofd werkt. Dus nog voordat het karretje van de achtbaan is gearriveerd (al zie ik het langzaam dichterbij komen ). Ik zeg dan bijv. "Die opmerking die je net maakte: in mijn hoofd hoor ik 'dat-en-dat'." Hij kan dan meteen uitleggen dat ik het weer helemaal verkeerd heb opgevat.

Op die manier laat je je vriend kennis maken met jouw manier van denken, zodat hij er meer begrip voor kan opbrengen. En je voorkomt eerder ruzies/discussies, die vaak ontstaan doordat je je negatieve gevoelens te lang voor jezelf hebt gehouden en ze ineens, vanuit het niets (zo lijkt het voor de ander) over de ander heenstort.



Ik had je post gisterenavond al gelezen, kon niet eerder reageren, en heb dit meteen toegepast. Tenminste, ik heb uitgelegd wat jij hier schrijft en dat ik dit ook zo wil gaan doen. Hij zei dat hij dat een goed plan vindt omdat je op die manier voorkomt dat de boel escaleert (wat zaterdag is gebeurd, zal ik zo over posten).



Dus ja, ik denk zeker dat je je partner erbij moet betrekken. Maar niet op de momenten waarop dat tot nu toe het geval was. Maar ver, ver daarvoor.[/quote]



Ik vind het wel erg lastig om te bepalen wanneer iets ver daarvoor is,. Begrijp je wat ik bedoel? Ik kan op het ene moment prima in orde zijn en door een opmerking die totaal onschuldig is bedoeld totaal van slag raken. En dan ben je dus al het punt ervoor ver voorbij, begrijp je wat ik bedoel?



Ontzettend bedankt!

quote:Purty schreef op 15 mei 2010 @ 12:04:

JJ, je begrijpt gelukkig dat dit jouw probleem is en dat je het dus zelf moet oplossen. Het zou lief van je vriend zijn om je daarbij te helpen, maar aangezien het al zo lang bezig is, kan ik me voorstellen dat hij zich aan jouw onzekerheid stoort, in die zin dat het jullie relatie op spanning zet. Ik vind het erg sneu voor je en hoop dat je een oplossing vindt.

Je zit al in therapie zeg je (heb pagina 3 nog niet gelezen), welke soort therapie als ik vragen mag? Is cognitieve gedragstherapie niets voor jou? Dat is een therapievorm die gericht is op je denkpatroon. Zoals nukje al zegt, blijf je nogal hangen in die negatieve denkpatronen. Een goede therapeut kan jou helpen dat denkpatroon gezonder te maken. Je moet daarvoor wel kritisch naar jezelf durven kijken en het keiharde werk zelf doen. Maar ik denk dat je daar nu wel klaar voor bent.



Wat je ook doet, sterkt en succes.



Ik durf absoluut kritisch naar mezelf te kijken. Ik heb alleen ontzettend veel moeite met het herprogrammeren van mijn denkpatroon. Die angst zit onzettend diep. En ik weet dat het "oude" angsten zijn maar nu er iemand weer dichtbij komt, komt alles weer terug. En dan doel ik op het overlijden van mijn ouders. Dat was ook een achtbaan waarin er in eerste instantie geen reden was tot angst en toch raakte ik ze beide kwijt. Dus nu denk ik steeds: Je zegt wel dat je niet weggaat maar dat verhaaltje ken ik inmiddels wel. Krom he?



Geen idee wat voor soort therapie ik krijg. Ik moet eind deze week weer.



Dankjewel!

quote:daffyduck schreef op 15 mei 2010 @ 12:33:

Mijn moeder zei altijd: de angst vooraf is erger als de pijn...

Daarmee bedoelde ze,dat het van te voren bedenken WAT er allemaal KAN gebeuren,vaak helemaal niet gebeurt,maar je wel helemaal in beslag kan nemen..



Probeer te leren te relativeren,en te bedenken dat het echt JOUW angsten zijn...en dat je door zo "te doordraven hierin"je juist je angsten ZELF de waarheid maakt,die je je bedacht had..

(kan je het nogvolgend hihi)



Sterkte....



Ja, ik volg je nog hoor, haha. En ik weet het ook zelf allemaal wel maar ik vind het moeilijk om toe te passen.



Dankjewel!

quote:nukje schreef op 15 mei 2010 @ 13:22:

@ Daffy: ik heb ook zo'n moeder met van die heerlijke spreuken. Die van haar is: "de mens lijdt het meest, door het lijden dat hij vreest". Ook erg waar .



Wat me verder in deze spreukensfeer nog te binnen schiet is de 'self-fulfilling prophecy / zelfvervullende voorspelling' :



Een zelf-vervullende voorspelling is, in beginsel, een foute definitie van de situatie die een nieuw gedrag oproept dat het originele foute concept „waar maakt“. De verdachte geldigheid van de zelf-vervullende voorspelling veroorzaakt een opeenvolging van fouten. De voorspeller zal de daadwerkelijke opeenvolging van de gebeurtenissen als bewijs aanhalen om aan te tonen dat hij vanaf het begin af aan juist was. (Robert Merton)



En dit vond ik ook nog:

Binnen de klinische psychologie is het verschijnsel selffulfilling prophecy een bekend verschijnsel. Zo hebben volgens de cognitieve gedragstherapie mensen die lijden aan een klinische depressie of angststoornissen de neiging om negatieve voorspellingen te doen over zichzelf, de toekomst en de wereld om hen heen, die ze door een focus op negatieve gebeurtenissen in het algemeen vaak daadwerkelijk zien uitkomen.



Herkenbaar, JJ ? Ja, heel erg herkenbaar en hier ben ik dus heel erg bang voor.

Afgelopen weekend is het enorm geescaleerd. Ik weet niet eens meer waar het precies begonnen is maar het begon ergens vrijdagavond. We hadden het over kinderen. Vriend wil graag kinderen maar gaf aan daar nu iets voorzichtiger mee te zijn geworden omdat hij door zijn ex zo gekwetst is. (zo ging het niet letterlijk maar even om aan te geven hoe het ongeveer begon). Het was geen zwaar gesprek, gewoon iets tussen neus en lippen door. En BAM , ik denk dan: O.k , met haar wilde je wel kinderen en met mij dus niet. Helemaal niet volgens hem, hij zou heel graag kinderen met mij willen maar is gewoon voorzichtiger geworden met dit soort plannen.

En hoewel het nog te vroeg is voor kinderen omdat we nog niet zo lang bijelkaar zijn en ookal heb ik nu ook geen enorme kinderwens (kortom, het is niet eens een issue) raak ik totaal overstuur want met haar wilde hij wel en met mij niet. En dan kan hij 1000 x ontkennen dat het niet zo is maar ik geloof hem dan niet. Ik voel me dan tweede keus en ontzettend afgewezen.



Nou ja, na wat theater weer goed gaan slapen en de volgende ochtend begon het weer. Zo erg dat hij op een gegeven moment zijn kleren aantrok (we lagen zelfs nog in bed) en weg wilde gaan. Niet voor altijd maar omdat hij wilde voorkomen dat het zou gaan escaleren. En toen was ik voor het eerst in totale paniek. Geen hysterisch gedoe hoor, zo ben ik dan ook weer niet. Maar wel enorme huilbui en mijn hart klapte zowat uit mijn lijf. Hij was nog nooit eerder opgestapt. En nu wilde hij me alleen laten. Zo voelde het, zo ontzettend alleen. Ik was zo bang, niet normaal. En ik realiseerde me heel goed dat ik dit allemaal zelf had aangericht.



Hij is gebleven. Heeft me meegenomen uit lunchen om even uit de hele sfeer van toestanden te komen. En we hebben uiteindelijk een fijn weekend gehad. Hij gaf aan dat het bij hem dan weer even kost om weer dat hele fijne gevoel te hebben. Dat snap ik maar dat vind ik ook moeilijk. Hij doet dan wel heel lief maar is ook wat afstandelijker. Gisteren was het alweer beter. Hij zegt dat dan ook, dat hij zich alweer beter voelt. En hij weer blij met me is. En dat hoor ik en stelt me wat gerust. Maar ik ben het hele weekend nerveus geweest omdat ik bang was dat ik het nu voor altijd stuk had gemaakt. Hij zei zaterdag ook dat hij zich afvroeg of er niet al te veel gebeurd was. Hij wil me niet kwijt maar vraagt zich dat wel af. Gisteren zei hij dat dat al een stuk minder was. Dat hij weer gelukkig was met me maar dat hij gewoon even tijd nodig heeft om bij te komen van de toestand.



Vanochtend is hij weggegaan. Ik heb hem nu ook in alle rust uitgelegd hoe ik denk. Dat ik bang ben dat hij niet meer terugkomt. Dat hij thuis gaat nadenken en dan tot de conclusie komt dat hij het toch niet meer kan. Hij zegt dat dat echt niet zo is, dat hij van me houdt en me niet meer kwijt wilt. Maar dat ik wel moet stoppen met ruzies schoppen en over exen praten. Dat kwetst hem. Hij komt morgen weer. Ik ben bang dat hij komt omdat ik bang ben (pfff, snappen jullie het nog) en niet omdat hij het zelf wilt. Hij zegt dat hij komt omdat hij graag bij me wilt zijn. Ik heb hem gezegd dat als hij tijd voor zichzelf nodig heeft en liever thuis wilt zijn hij dat moet doen. Dat ik dat echt wil als hij dat nodig heeft. Natuurlijk claim ik hem op een bepaalde manier maar dat wil ik niet.



Ik realiseer me dat dit nu allemaal klinkt alsof we alleen maar toestanden hebben maar los van dit gehakketak hebben we het echt onzettend fijn. We zijn heel vaak bijelkaar en dat gaat onzettend goed . Los van mijn ge-achtbaan zouden we het echt alleen maar onzettend leuk hebben.



En nu ben ik de komende drie dagen vrij en zit ik hier bloednerveus . Nerveus over het feit of het echt niet te laat is, nerveus omdat ik bang ben voor het moment dat ik mezelf weer niet meer in de hand heb. En ik hoor hem alleen maar zeggen: ik vraag me af of er niet al te veel gebeurd is...



(ik vind het onzettend genant om hier neer te zetten allemaal maar wil het erg graag kwijt)