Relaties
alle pijlers
Cadeautje voor moeder
donderdag 3 juni 2010 om 12:42
Ik heb al ong. een halfjaar geen contact meer met mijn ouders, en mijn moeder is 01/07 jarig. Omdat ze dan 50 wordt gaan mijn ouders op vakantie (naar Bonaire geloof ik). Nu hoop ik om 01/07 mijn HAVO diploma te krijgen (wat voor mijn moeder denk ik toch wel het cadeau is waar ze op hoopt), maar ik wil toch nog iets leuks bij hen laten bezorgen. Ik zat zelf te denken aan een bloemetje en een kaart, maar dit is niet zo handig omdat ze die dag op vakantie gaan. Heeft iemand anders leuke tips? Ik ben een beetje inspiratieloos!
donderdag 3 juni 2010 om 12:53
quote:misschicken schreef op 03 juni 2010 @ 12:44:
Heb je de beschikking over en creditcard? Even iets leuks in de hotelkamer neer laten zetten....bloemetje, lekker flesje wijn...Nee, helaas geen creditcard. Daarnaast weet ik ook niet waar ze heen gaan etc, dit hoop ik allemaal nog te horen van de beste vriend van mijn vader (die zou voor me gaan informeren)!
Heb je de beschikking over en creditcard? Even iets leuks in de hotelkamer neer laten zetten....bloemetje, lekker flesje wijn...Nee, helaas geen creditcard. Daarnaast weet ik ook niet waar ze heen gaan etc, dit hoop ik allemaal nog te horen van de beste vriend van mijn vader (die zou voor me gaan informeren)!
donderdag 3 juni 2010 om 13:01
Ik heb geen contact met ze om heel veel verschillende redenen. Vooral omdat mijn vader een onmogelijke man is, en hij aan het contact allemaal voorwaarden en eisen stelt. Ik heb een halfjaar geleden besloten om bij mijn ouders weg te gaan (was toen 17) om ergens anders te gaan wonen.
Aan de ene kant zou ik heel graag contact opnemen met mijn moeder, maar ik weet ook dat dat niet goed voor me is. Het contact met mijn ouders levert voor mij zoveel stress en angst op, dat ik heb besloten om het voorlopig maar even af te houden. Doet zeker pijn af en toe, maar ik weet ook dat het beter voor me is.
Aan de ene kant zou ik heel graag contact opnemen met mijn moeder, maar ik weet ook dat dat niet goed voor me is. Het contact met mijn ouders levert voor mij zoveel stress en angst op, dat ik heb besloten om het voorlopig maar even af te houden. Doet zeker pijn af en toe, maar ik weet ook dat het beter voor me is.
donderdag 3 juni 2010 om 13:08
Dan zou ik idd zoals Shine zegt een kaart schrijven en een boek erbij doen. Dat is toch wat persoonlijker en een boek kan ze idd meenemen op vakantie.
En misschien dat je later alsnog een keer een gesprek kan aangaan met je ouders en zeker je vader kan laten weten waar het mis is gegaan. Want je ouders zijn toch wel belangrijk voor je als ik het zo lees, dus ik neem niet aan dat je zo de rest van je leven door wil. Ik zou dus zeker wel proberen om eruit te komen met ze. Hoeft niet nu, maar als je er zelf aan toe bent. Misschien heeft je vader niet eens door hoe hij doet en open je op die manier zijn ogen. Je bent zelf ook nog erg jong en vaak kom je met wat meer levenservaring tot andere inzichten
En misschien dat je later alsnog een keer een gesprek kan aangaan met je ouders en zeker je vader kan laten weten waar het mis is gegaan. Want je ouders zijn toch wel belangrijk voor je als ik het zo lees, dus ik neem niet aan dat je zo de rest van je leven door wil. Ik zou dus zeker wel proberen om eruit te komen met ze. Hoeft niet nu, maar als je er zelf aan toe bent. Misschien heeft je vader niet eens door hoe hij doet en open je op die manier zijn ogen. Je bent zelf ook nog erg jong en vaak kom je met wat meer levenservaring tot andere inzichten
donderdag 3 juni 2010 om 13:19
Boek met een kaart is wel een goed idee, mijn moeder houdt ontzettend van lezen 
!. Ik wil zeker nogmaals het gesprek aangaan met mijn ouders, ik durf dat alleen nu nog niet te doen, omdat ik merk dat ik de rust van bij mijn vriend wonen gewoon heel erg nodig heb.
Ik wil zo ook zeker niet doorgaan, mijn moeder is zeker heel belangrijk voor me, mijn vader door zijn psychische problemen iets minder (heb er veel afstand van genomen om me zo min mogelijk gekwetst te laten worden). Ik ben alleen bang, dat wanneer ik het gesprek weer aanga, het weer uitkomt op hetzelfde als eerder. Het is namelijk volledig mijn schuld dat het zo gelopen is (mijn vader heeft mij zeker niet de toegang tot het huis geweigerd toen ik weg ging, heeft zeker niet gesprek geweigerd toen ik daar voor kwam, en heeft al helemaal niet gezegt dat ik beter kon oprotten, omdat hij zich er voor schaamde dat ik zijn dochter was en ook niet dat "als wat hij allemaal deed mij niet zinde, ik beter kon oprotten). Wat hij dus allemaal wel heeft gezegt.
Ik hoop in ieder geval dat wanneer de tijd rijp is mijn ouders er voor open staan om erover te praten en ook naar zichzelf te kijken, in plaats van mij doodleuk het huis uit zetten of alle schuld bij mij neerleggen. We shall see what time brings
!. Ik wil zeker nogmaals het gesprek aangaan met mijn ouders, ik durf dat alleen nu nog niet te doen, omdat ik merk dat ik de rust van bij mijn vriend wonen gewoon heel erg nodig heb. Ik wil zo ook zeker niet doorgaan, mijn moeder is zeker heel belangrijk voor me, mijn vader door zijn psychische problemen iets minder (heb er veel afstand van genomen om me zo min mogelijk gekwetst te laten worden). Ik ben alleen bang, dat wanneer ik het gesprek weer aanga, het weer uitkomt op hetzelfde als eerder. Het is namelijk volledig mijn schuld dat het zo gelopen is (mijn vader heeft mij zeker niet de toegang tot het huis geweigerd toen ik weg ging, heeft zeker niet gesprek geweigerd toen ik daar voor kwam, en heeft al helemaal niet gezegt dat ik beter kon oprotten, omdat hij zich er voor schaamde dat ik zijn dochter was en ook niet dat "als wat hij allemaal deed mij niet zinde, ik beter kon oprotten). Wat hij dus allemaal wel heeft gezegt.
Ik hoop in ieder geval dat wanneer de tijd rijp is mijn ouders er voor open staan om erover te praten en ook naar zichzelf te kijken, in plaats van mij doodleuk het huis uit zetten of alle schuld bij mij neerleggen. We shall see what time brings
donderdag 3 juni 2010 om 13:24
quote:Reiger100 schreef op 03 juni 2010 @ 13:15:
Tinks, als ik het goed begrijp krijgt jouw moeder je niet meer te zien omdat je vader een onmogelijke man is?
Heb je daar met je moeder al eens een gesprek over gehad? Hoe voelt zij zich daarbij?
Mijn moeder durft niets te zeggen tegen mijn vader, heeft in de periode dat ik daar woonde (17 jaar) al ongeveer 6 keer per jaar aangegeven te willen scheiden, maar toch zet ze dit niet door. Ze hebben met mij 9 jaar bij jeugdzorg gelopen, met mijn broer een aantal jaar, en mijn vader heeft een jaar of 14 bij een psycholoog gelopen. Niets mocht helpen.
Ik weet dat mijn moeder bang is, en dat mijn vader heel ver moet gaan om haar daadwerkelijk tot de stap te brengen om haar weg te laten gaan. Toch is dit al een aantal keren gebeurd, en komt moeders braaf de volgende ochtend/week met hangende pootjes haar excuses aanbieden dat ze weg is gegaan.
Ik weet dat mijn moeder, samen met een aantal familieleden en de beste vriend van mijn vader (de gene die me niet de familie uitgeflikkert hebben toen ik weg ging) hebben geprobeert mijn vader tot inzicht te brengen dat dit echt niet kon, en dat het misschien wel verstandig was als hij eens ging proberen met mij het gesprek aan te gaan over hoe het voor mij was. De reactie van mijn vader hierop was dat hij wel voor een trein zou springen. Het gesprek is er dus nooit geweest.
Tinks, als ik het goed begrijp krijgt jouw moeder je niet meer te zien omdat je vader een onmogelijke man is?
Heb je daar met je moeder al eens een gesprek over gehad? Hoe voelt zij zich daarbij?
Mijn moeder durft niets te zeggen tegen mijn vader, heeft in de periode dat ik daar woonde (17 jaar) al ongeveer 6 keer per jaar aangegeven te willen scheiden, maar toch zet ze dit niet door. Ze hebben met mij 9 jaar bij jeugdzorg gelopen, met mijn broer een aantal jaar, en mijn vader heeft een jaar of 14 bij een psycholoog gelopen. Niets mocht helpen.
Ik weet dat mijn moeder bang is, en dat mijn vader heel ver moet gaan om haar daadwerkelijk tot de stap te brengen om haar weg te laten gaan. Toch is dit al een aantal keren gebeurd, en komt moeders braaf de volgende ochtend/week met hangende pootjes haar excuses aanbieden dat ze weg is gegaan.
Ik weet dat mijn moeder, samen met een aantal familieleden en de beste vriend van mijn vader (de gene die me niet de familie uitgeflikkert hebben toen ik weg ging) hebben geprobeert mijn vader tot inzicht te brengen dat dit echt niet kon, en dat het misschien wel verstandig was als hij eens ging proberen met mij het gesprek aan te gaan over hoe het voor mij was. De reactie van mijn vader hierop was dat hij wel voor een trein zou springen. Het gesprek is er dus nooit geweest.
donderdag 3 juni 2010 om 13:28
quote:Tinks schreef op 03 juni 2010 @ 13:19:
Ik ben alleen bang, dat wanneer ik het gesprek weer aanga, het weer uitkomt op hetzelfde als eerder. Het is namelijk volledig mijn schuld dat het zo gelopen is (mijn vader heeft mij zeker niet de toegang tot het huis geweigerd toen ik weg ging, heeft zeker niet gesprek geweigerd toen ik daar voor kwam, en heeft al helemaal niet gezegt dat ik beter kon oprotten, omdat hij zich er voor schaamde dat ik zijn dochter was en ook niet dat "als wat hij allemaal deed mij niet zinde, ik beter kon oprotten). Wat hij dus allemaal wel heeft gezegt.
Zegt je moeder dat allemaal? Wat vreemd en wat naar voor jou, dat ze zo de kant van je vader kiest. Sterkte!
Ik ben alleen bang, dat wanneer ik het gesprek weer aanga, het weer uitkomt op hetzelfde als eerder. Het is namelijk volledig mijn schuld dat het zo gelopen is (mijn vader heeft mij zeker niet de toegang tot het huis geweigerd toen ik weg ging, heeft zeker niet gesprek geweigerd toen ik daar voor kwam, en heeft al helemaal niet gezegt dat ik beter kon oprotten, omdat hij zich er voor schaamde dat ik zijn dochter was en ook niet dat "als wat hij allemaal deed mij niet zinde, ik beter kon oprotten). Wat hij dus allemaal wel heeft gezegt.
Zegt je moeder dat allemaal? Wat vreemd en wat naar voor jou, dat ze zo de kant van je vader kiest. Sterkte!
