Relaties
alle pijlers
**LDR deel 14**
vrijdag 18 juni 2010 om 09:43
vrijdag 18 juni 2010 om 09:54
Ja dat is waar...
Dat doe ik eigenlijk ook.
Mss moet ik alleen van de week weleens gaan praten over dit gevoel van "ik wil er niet bij zijn".
Tot nu toe ben ik nog veel mee geweest, en gisteren was mn zusje er niet bij, dus wat dat betreft wisselen we elkaar af.
Dank je.
Waar ik nu wel nieuwsgierig naar ben, nu je toch achter je computer zit: hoe is het met jou???????? Heb je nog iets gehoord van Bassist? Hoe is het met je gevoel?
Dat doe ik eigenlijk ook.
Mss moet ik alleen van de week weleens gaan praten over dit gevoel van "ik wil er niet bij zijn".
Tot nu toe ben ik nog veel mee geweest, en gisteren was mn zusje er niet bij, dus wat dat betreft wisselen we elkaar af.
Dank je.
Waar ik nu wel nieuwsgierig naar ben, nu je toch achter je computer zit: hoe is het met jou???????? Heb je nog iets gehoord van Bassist? Hoe is het met je gevoel?
vrijdag 18 juni 2010 om 10:02
Ik heb niets gehoord van Bassist nee, en dat is ook goed hoor. We hebben in dat laatste gesprek echt heel duidelijk afscheid genomen. Hebben nog een hele tijd alleen maar met de telefoon gezeten, want we wilden eigenlijk niets meer zeggen maar zo graag gewoon nog even contact houden. Dus alleen maar samen zitten zwijgen, soms zeggen 'ben jij er nog?' 'ik ben er nog' 'ik wou dat het anders was'
En dat was het dan.
Ik ga geen contact opnemen want als ik het gevoel toelaat is het nog veel te pijnlijk en kwetsbaar en ik kan er niets mee.
Ik stop de pijn weg, en als ik er rationeel over nadenk kan ik ook echt niet bedenken hoe we deze relatie kunnen laten werken.
Dus ik koester de mooie herinneringen, de te gekke tijd en het gevoel on top of the world te zijn dat hij me een half jaar lang gegeven heeft. Ik denk dagelijks aan hem en hij heeft een speciaal plekje in mijn hart, en de rest moet gewoon zachtjes slijten. Ik zou heel graag contact met hem houden, op een vriendschappelijke manier, maar daar moet eerst flink wat tijd overheen voordat dat voor mijn gevoel kan.
Ik zou hem heel graag nog eens zien, als vrienden, omdat het zo bijzonder was. Maar dan heb ik het niet over deze zomer en waarschijnlijk zelfs niet over volgend jaar.
Dat dus. Ik zoek een manier om het af te sluiten.
En dat was het dan.
Ik ga geen contact opnemen want als ik het gevoel toelaat is het nog veel te pijnlijk en kwetsbaar en ik kan er niets mee.
Ik stop de pijn weg, en als ik er rationeel over nadenk kan ik ook echt niet bedenken hoe we deze relatie kunnen laten werken.
Dus ik koester de mooie herinneringen, de te gekke tijd en het gevoel on top of the world te zijn dat hij me een half jaar lang gegeven heeft. Ik denk dagelijks aan hem en hij heeft een speciaal plekje in mijn hart, en de rest moet gewoon zachtjes slijten. Ik zou heel graag contact met hem houden, op een vriendschappelijke manier, maar daar moet eerst flink wat tijd overheen voordat dat voor mijn gevoel kan.
Ik zou hem heel graag nog eens zien, als vrienden, omdat het zo bijzonder was. Maar dan heb ik het niet over deze zomer en waarschijnlijk zelfs niet over volgend jaar.
Dat dus. Ik zoek een manier om het af te sluiten.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 18 juni 2010 om 10:03
vrijdag 18 juni 2010 om 10:08
Ik snap dat je dat zegt en zelf zou ik dat ook hebben, maar nu ik hoor bij "het grotere verdriet" heb ik dat helemaal niet. Ik vind het niet groter, of kleiner. Het is anders. Maar ik heb mijn verdriet en jij het jouwe. En de reden daarachter maakt niet uit, beiden moet over geschreven worden.
Dus doe dat ook. Graag zelfs.
Mijn zusje is anders, niks kan er wat haar betreft door gaan. Wat mij betreft juist wel. Zolang het kan: graag!
Ik ga werken!
Kus voor jullie allemaal.
Jullie zijn lief.
Dus doe dat ook. Graag zelfs.
Mijn zusje is anders, niks kan er wat haar betreft door gaan. Wat mij betreft juist wel. Zolang het kan: graag!
Ik ga werken!
Kus voor jullie allemaal.
Jullie zijn lief.
vrijdag 18 juni 2010 om 10:22
Ik vind dat niet egoïstisch, iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om. Wel denk ik dat het fijn is als je er met je moeder en ook met je vader over kan praten, maar dat hoeft niet a la minute natuurlijk. Een vriendin van mij heeft haar moeder verloren, al jaren terug, we hadden net eindexamen gedaan. Haar moeder had ook een dodelijke ziekte, en het was ook heel snel gegaan, maar er waren nog wel een aantal maanden (een half jaar meen ik) tussen het moment waarop ze het te horen had gekregen en het moment waarop ze op haar sterfbed lag. Zij heeft toen helemaal niet met haar gepraat, niet over haar ziekte, niet over wat ze hem mee wil geven in al die levensjaren die nog komen, hij heeft haar ook niet gezegd hoe blij zij was met de opvoeding die ze hem gegeven had, met het fijne thuis wat ze gecreëerd had, etc. Het was gewoon business as usual. Dat veroordeel ik echt niet, maar ikzelf zou het nooit zo willen. En jij?
Heeft je moeder nog contact met die psycholoog. Ik kan me voorstellen dat het voor je moeder ook fijn is om over haar angsten en verdriet te praten en dat dat misschien met jullie lastig is omdat dat voor jullie heel verdrietig is om te horen.
Heb je zelf weleens gedacht om met iemand te gaan praten? Met je ouders spelen er toch allemaal gevoelens mee, je wilt niet zeggen dat je liever afstand neemt omdat je je schuldig voelt (lees ik tussen de regels door...), en je bent misschien bang dat zij dat pijnlijk vinden om te horen. Dan is het wel fijn om met iemand te kunnen praten die je sowieso niet gaat veroordelen en bij wie je gewoon al je gedachten kwijt kan. Niet perse een psycholoog of maatschappelijk werker ofzo, een goeie vriendin kan denk ik net zo goed.
Heeft je moeder nog contact met die psycholoog. Ik kan me voorstellen dat het voor je moeder ook fijn is om over haar angsten en verdriet te praten en dat dat misschien met jullie lastig is omdat dat voor jullie heel verdrietig is om te horen.
Heb je zelf weleens gedacht om met iemand te gaan praten? Met je ouders spelen er toch allemaal gevoelens mee, je wilt niet zeggen dat je liever afstand neemt omdat je je schuldig voelt (lees ik tussen de regels door...), en je bent misschien bang dat zij dat pijnlijk vinden om te horen. Dan is het wel fijn om met iemand te kunnen praten die je sowieso niet gaat veroordelen en bij wie je gewoon al je gedachten kwijt kan. Niet perse een psycholoog of maatschappelijk werker ofzo, een goeie vriendin kan denk ik net zo goed.
vrijdag 18 juni 2010 om 11:30
Nemo, ik vind dat niet egoistisch. Niemand kan zeggen hoe jij hier mee om moet gaan en niemand kan je verplichten om er op een bepaalde manier mee om te gaan. Als jij je vreselijk voelt (vreselijker dan je sowieso al doet natuurlijk) omdat jij denkt dat je de hele tijd naast je moeder moet zitten, dan schiet volgens mij niemand daar iets mee op. Misschien kan je wel met je ouders er over praten, zodat jij weet wat zij graag zouden willen en zij jou begrijpen (al heb ik niet het idee dat je ouders je iets opleggen ofzo toch?). Misschien kan dat je schuldgevoel verlichten (misschien willen je ouders wel liever dat jij niet overal bij bent). En wat Marg zei vind ik ook wel een goed idee, praten met een psycholoog kan helpen maar met een goede vriendin ook.
Ik denk dat gesprekken wel natuurlijk moeten komen. Als je niet het type bent van nabeschouwingen en je hebt er geen behoefte aan, kan je dat moeilijk op je strefbed nog een potje gaan liggen te forceren. Hetzelfde met dingen die jij nog zou willen zeggen. Misschien komen er nog vragen of dingen boven en misschien niet. Je kan moeilijk iets gaan bedenken om ook nog maar iets te zeggen. Emoties of mooie gesprekken zijn nou net hetgeen wat je niet kunt dwingen.
Ik denk dat gesprekken wel natuurlijk moeten komen. Als je niet het type bent van nabeschouwingen en je hebt er geen behoefte aan, kan je dat moeilijk op je strefbed nog een potje gaan liggen te forceren. Hetzelfde met dingen die jij nog zou willen zeggen. Misschien komen er nog vragen of dingen boven en misschien niet. Je kan moeilijk iets gaan bedenken om ook nog maar iets te zeggen. Emoties of mooie gesprekken zijn nou net hetgeen wat je niet kunt dwingen.
vrijdag 18 juni 2010 om 12:15
Fille, dat is waarschijnlijk wel waar. Ik ben nogal beschouwelijk ingesteld en zou zoveel dingen nog willen zeggen en ook zo veel zo graag nog willen horen dat ik me niet voor kan stellen dat een ander daar geen behoefte aan heeft. Wat ik trouwens wel vind, sorry als dit betuttelend over komt maar je vroeg onze mening en ik heb je hoog zitten daarom geef ik die vrijuit: is dat je je best moet doen deze tijd voor je moeder zo prettig mogelijk te maken. Ook als dat betekent dat je je zelf over bepaalde dingen heen moet zetten. Dus als je moeder het wel fijn vindt om tijd samen door te brengen, of dat je een keertje meegaat naar de dokter, moet je dat in mijn ogen, als je je er enigszins toe in staat voelt, gewoon doen. Hoe denk jij daar zelf over?
vrijdag 18 juni 2010 om 12:51
Dat ben ik wel met Marg eens. Tot op zekere hoogte. Ik denk dat je een balans moet vinden. Ik neem aan dat het niet je insteek is om je moeder volledig te ontlopen. Ik kan me voorstellen dat je moeder het ook fijn vindt als jij ook je eigen dingen doet. Maar als zij je vraagt om mee te gaan of ergens bij te zijn, zal je je misschien af en toe daar toe moeten zetten.
Ik ben vandaag vrij en zou allerlei praktische dingen gaan doen. Dit is de opbrengt tot nu toe: ik heb uitgeslapen, ontbeten en koffie gedronken, hier gekeken, een nuttig mailtje gestuurd en gelezen in 'shopaholic'. En aangezien ik in het huis van mijn zus bivakkeer overweeg ik om zo in bad te gaan. Erg he. Aan de andere kant kan ik de nuttige dingen ook over het weekend spreiden en mezelf wat relaxtijd gunnen.
Ik ben vandaag vrij en zou allerlei praktische dingen gaan doen. Dit is de opbrengt tot nu toe: ik heb uitgeslapen, ontbeten en koffie gedronken, hier gekeken, een nuttig mailtje gestuurd en gelezen in 'shopaholic'. En aangezien ik in het huis van mijn zus bivakkeer overweeg ik om zo in bad te gaan. Erg he. Aan de andere kant kan ik de nuttige dingen ook over het weekend spreiden en mezelf wat relaxtijd gunnen.
vrijdag 18 juni 2010 om 13:13
Fille, een dagje relaxen is ook best fijn, gewoon doen!
Nemo, ik vind het niet egoïstisch. Wel denk ik dat je uit moet kijken dat je je kop niet (helemaal?) in het zand gaat steken en later beseft: ik had zus of zo nog willen zeggen/vragen/doen. Dat geeft je dan een enorm spijtgevoel denk ik. Misschien wat bewuster genieten van de tijd met je mama. Verder eens met Fille.
Meisjes, even wat banalers. Ben net bij de pedicure geweest, helemaal lekker. Inclusief nagel lakken. Toen we klaar waren, nog gevraagd of het nu wel droog was en zo, zij nog voelen. Kom ik net thuis, blijkt dat m'n grote tenen nog helemaal niet droog waren! Nu dus de afdruk van m'n sokken erin. Op zich niet héél opzichtig en erg, maar toch, ik baal er wel een beetje van!
Nemo, ik vind het niet egoïstisch. Wel denk ik dat je uit moet kijken dat je je kop niet (helemaal?) in het zand gaat steken en later beseft: ik had zus of zo nog willen zeggen/vragen/doen. Dat geeft je dan een enorm spijtgevoel denk ik. Misschien wat bewuster genieten van de tijd met je mama. Verder eens met Fille.
Meisjes, even wat banalers. Ben net bij de pedicure geweest, helemaal lekker. Inclusief nagel lakken. Toen we klaar waren, nog gevraagd of het nu wel droog was en zo, zij nog voelen. Kom ik net thuis, blijkt dat m'n grote tenen nog helemaal niet droog waren! Nu dus de afdruk van m'n sokken erin. Op zich niet héél opzichtig en erg, maar toch, ik baal er wel een beetje van!
vrijdag 18 juni 2010 om 13:15
vrijdag 18 juni 2010 om 13:20
Oh ik wil ook naar de pedicure maar het is er nog steeds niet van gekomen. Dat stond ook op mijn to do-list van vandaag maar ik heb geen afspraak. Ik kan naar de vage chinese nageldinges gaan, maar ik wil liever naar een ' echte'. Misschien moet ik eens gaan bellen.
Wel stom Jooles! Aan de andere kant duurt het volgens mij een eeuwigheid voordat het echt droog is. Soms lak ik mijn nagels en ga twee uur later naar bed en dan zitten er alsnog allerlei afdrukken in de volgende ochtend.
Wel stom Jooles! Aan de andere kant duurt het volgens mij een eeuwigheid voordat het echt droog is. Soms lak ik mijn nagels en ga twee uur later naar bed en dan zitten er alsnog allerlei afdrukken in de volgende ochtend.
vrijdag 18 juni 2010 om 18:40
Nemo, ik vind je ook niet egoïstisch. Je moet jezelf ook af en toe in bescherming nemen. En ik kan me niet voorstellen dat je je helemaal afsluit voor je familie, dus om soms te zeggen dat je niet wil vind ik niet raar.
Nou heb ik helemaal geen praat-relatie met m'n ouders, soms per ongeluk 'n ienieminibeetje met m'n moeder, ik heb dus ook helemaal niet zo'n gevoel dat alles ooit gezegd moet zijn. Misschien dat ik er anders over denk als ik zelf moeder ben, maar op dit moment heb ik niet te behoefte om alles te moeten vertellen, ook al heeft het op m'n ouders betrekking. Ik sta er niet in zoals Marg. Dus of ik de beste ben in hier iets over zeggen? Denk 't niet.
Er met iemand anders over praten vind ik wel 'n goede tip.
Verrek, de spinnenvanger! Was net wel in 't buurdorp waar 'n Blokker is, maar was 't alweer vergeten. Willen jullie de afloop nog weten van de spin? Want er is 'n echte afloop: ik vond 'm toen ik naar bed ging gister, toen ie richting gang ging (dus niet richting buiten), R. was nog thuis, dus hij heeft 'm geëlimineerd.
Mooi.
Spijker, wilde ook al vragen hoe 't met contact met Bassist staat, Nemo was me voor. 't Is gewoon klote dat 't zo is afgelopen, vind 't knap dat je 't als zo'n mooie ervaring kan zien (ook al is dat zo, het is wel moeilijk).
Pedicure wil ik ook gaan doen, nog nooit geweest. Moet je er dan ineens iedere maand naar toe? Want dan gaat 't niet opschieten, dat weet ik nu al.
Moon, voel je je nog oké?
Nou heb ik helemaal geen praat-relatie met m'n ouders, soms per ongeluk 'n ienieminibeetje met m'n moeder, ik heb dus ook helemaal niet zo'n gevoel dat alles ooit gezegd moet zijn. Misschien dat ik er anders over denk als ik zelf moeder ben, maar op dit moment heb ik niet te behoefte om alles te moeten vertellen, ook al heeft het op m'n ouders betrekking. Ik sta er niet in zoals Marg. Dus of ik de beste ben in hier iets over zeggen? Denk 't niet.
Er met iemand anders over praten vind ik wel 'n goede tip.
Verrek, de spinnenvanger! Was net wel in 't buurdorp waar 'n Blokker is, maar was 't alweer vergeten. Willen jullie de afloop nog weten van de spin? Want er is 'n echte afloop: ik vond 'm toen ik naar bed ging gister, toen ie richting gang ging (dus niet richting buiten), R. was nog thuis, dus hij heeft 'm geëlimineerd.
Mooi.
Spijker, wilde ook al vragen hoe 't met contact met Bassist staat, Nemo was me voor. 't Is gewoon klote dat 't zo is afgelopen, vind 't knap dat je 't als zo'n mooie ervaring kan zien (ook al is dat zo, het is wel moeilijk).
Pedicure wil ik ook gaan doen, nog nooit geweest. Moet je er dan ineens iedere maand naar toe? Want dan gaat 't niet opschieten, dat weet ik nu al.
Moon, voel je je nog oké?
vrijdag 18 juni 2010 om 18:46
Nemo, ik vind dat je geen dingen moet doen waar je later spijt van krijgt, kan krijgen.
Wegrennen is nu logisch, achteraf misschien verklaarbaar, maar hád je dan niet liever gewoon tijd met je moeder doorgebracht?
Ik denk dat je je dat gewoon nog steeds kan afvragen toch? Elke keer een keus kan maken?
Ik vind wel dat er een verschil zit in,
je dagelijkse verplichtingen en routine bijven doen, als in naar je werk gaan). Of je compleet verstoppen, je 18 uur per dag in je werk begraven.
(Maar zo ook in het andere uiterste: je verdriet-ig voelen, of je compleet in je verdriet onderdompelen.)
Wegrennen is nu logisch, achteraf misschien verklaarbaar, maar hád je dan niet liever gewoon tijd met je moeder doorgebracht?
Ik denk dat je je dat gewoon nog steeds kan afvragen toch? Elke keer een keus kan maken?
Ik vind wel dat er een verschil zit in,
je dagelijkse verplichtingen en routine bijven doen, als in naar je werk gaan). Of je compleet verstoppen, je 18 uur per dag in je werk begraven.
(Maar zo ook in het andere uiterste: je verdriet-ig voelen, of je compleet in je verdriet onderdompelen.)
vrijdag 18 juni 2010 om 22:53
Hoe is het nu Nemo?
Spijker, ik heb de laatste dagen wel vaker willen vragen hoe het was met Bassist, of je hem nog gesproken had. Het lijkt net of we het al vergeten zijn, maar dat is echt niet zo. Die breuk was erg heftig en onverwachts, ik begrijp best dat je daar niet meteen overheen bent.
Een luchtigere noot... hopelijk vind je het niet erg Nemo.... wat gaan de andere emigranten doen morgen met het voetballen (en de volgende keren)? Ik het kader van klein leed: ik heb dus niemand en voelde me opeens zo sneu vanmiddag, alsof het carnaval is en jij dan in je uppie binnenzit en buiten de muziek hoort. Mijn vriend bood aan mee te gaan maarja, die weet niet eens wat buitenspel is Hij heeft me er drie keer over gebeld, wat ik dan wel cute vind, dat als ik wilde gaan hij zijn agenda leeg zou maken en we samen Nederland gaan kijken, in een kroeg als ik dat wil of thuis. Dat vind k dan weer zo schattig dat dat hele Nederland me gestolen kan worden (ofja, dat ook niet echt, ik vind dit duidelijk één van de mindere momenten in een emigrantenbestaan).
Spijker, ik heb de laatste dagen wel vaker willen vragen hoe het was met Bassist, of je hem nog gesproken had. Het lijkt net of we het al vergeten zijn, maar dat is echt niet zo. Die breuk was erg heftig en onverwachts, ik begrijp best dat je daar niet meteen overheen bent.
Een luchtigere noot... hopelijk vind je het niet erg Nemo.... wat gaan de andere emigranten doen morgen met het voetballen (en de volgende keren)? Ik het kader van klein leed: ik heb dus niemand en voelde me opeens zo sneu vanmiddag, alsof het carnaval is en jij dan in je uppie binnenzit en buiten de muziek hoort. Mijn vriend bood aan mee te gaan maarja, die weet niet eens wat buitenspel is Hij heeft me er drie keer over gebeld, wat ik dan wel cute vind, dat als ik wilde gaan hij zijn agenda leeg zou maken en we samen Nederland gaan kijken, in een kroeg als ik dat wil of thuis. Dat vind k dan weer zo schattig dat dat hele Nederland me gestolen kan worden (ofja, dat ook niet echt, ik vind dit duidelijk één van de mindere momenten in een emigrantenbestaan).
vrijdag 18 juni 2010 om 23:06
Marg, ik heb ook nog geen kijkvrienden en zit gewoon in Nederland. Ik vind half twee ook geen handige tijd. Maar blijkbaar speelt mijn mening niet mee in het plannen van de wedstrijden.quote:isiss schreef op 18 juni 2010 @ 18:40:
Nou heb ik helemaal geen praat-relatie met m'n ouders, soms per ongeluk 'n ienieminibeetje met m'n moeder,
Haha, herkenbaar. Heel soms stuit ik met mijn moeder op een goed gesprek. Soms doet mijn moeder enorm moeite voor een goed gesprek en dat stuit dan meestal op weerstand bij mij (omdat ze het dan te omslachtig doet).
Trouwens, ik stuitte op oude foto's (staan nu op fb) en ook trouwfoto's van mijn ouders. Ze zijn echt een enorm knap en verliefd stel. Dan is het opeens treurig dat ze gescheiden zijn!
Ine, hoe is het met jou dan?
Nou heb ik helemaal geen praat-relatie met m'n ouders, soms per ongeluk 'n ienieminibeetje met m'n moeder,
Haha, herkenbaar. Heel soms stuit ik met mijn moeder op een goed gesprek. Soms doet mijn moeder enorm moeite voor een goed gesprek en dat stuit dan meestal op weerstand bij mij (omdat ze het dan te omslachtig doet).
Trouwens, ik stuitte op oude foto's (staan nu op fb) en ook trouwfoto's van mijn ouders. Ze zijn echt een enorm knap en verliefd stel. Dan is het opeens treurig dat ze gescheiden zijn!
Ine, hoe is het met jou dan?
vrijdag 18 juni 2010 om 23:10
Om er maar luchtig op in te haken...
Dat alleen voelen dat ken ik! Ik denk dat ik morgen gewoon via internet ga kijken. Er is hier zelf geen Holland House! (Ergens ook wel goed nieuws natuurlijk...) Maar ik voel me er wel een beetje eenzaam bij. Helemaal nu vriendlief weer weg is, voel ik me extra eenzaam; omdat ik hier totaal nog geen sociaal leven heb. Ja wat kennissen, maar niemand waar ik even bij kan uithuilen. (En daarnaast loopt het met de thesis ook niet zo best)
Vanmiddag niet echt heel hard mee kon voelen met de Duitsers. Echt een dramatisch verlies tegen Servie. Vervelend ja. Helemaal omdat ze duidelijk het betere team waren, maar met zeker in de eerste helf onnodige overtredingen en daardoor maar met 10 man verder... Maar ergens vond ik het heel stiekum ook wel een beetje genoegdoening... weg met die arrogantie want ze waanden zich al zo'n beetje wereldkampioen. (Dat heb ik uiteraard niet laten blijken).
Dat alleen voelen dat ken ik! Ik denk dat ik morgen gewoon via internet ga kijken. Er is hier zelf geen Holland House! (Ergens ook wel goed nieuws natuurlijk...) Maar ik voel me er wel een beetje eenzaam bij. Helemaal nu vriendlief weer weg is, voel ik me extra eenzaam; omdat ik hier totaal nog geen sociaal leven heb. Ja wat kennissen, maar niemand waar ik even bij kan uithuilen. (En daarnaast loopt het met de thesis ook niet zo best)
Vanmiddag niet echt heel hard mee kon voelen met de Duitsers. Echt een dramatisch verlies tegen Servie. Vervelend ja. Helemaal omdat ze duidelijk het betere team waren, maar met zeker in de eerste helf onnodige overtredingen en daardoor maar met 10 man verder... Maar ergens vond ik het heel stiekum ook wel een beetje genoegdoening... weg met die arrogantie want ze waanden zich al zo'n beetje wereldkampioen. (Dat heb ik uiteraard niet laten blijken).
vrijdag 18 juni 2010 om 23:12
Ik kwam ook weer eens onder mijn steen vandaag en schrok heel erg van Nemo haar bericht.
Jeetje wat moet er wel niet allemaal door je heen gaan? Rollercoaster gevoelens. En hoe jij het oplost met wel of geen afstand nemen van de situatie dat gaat niemand toch wat aan? Al zou de hele wereld je 'n egoist vinden....als jij je daar goed bij voelt moet je het doen maar doe niets waar je misschien later spijt van krijgt. (en hoe weet je nu nou waar je later spijt van krijgt? Dus volg je eigen gevoel!) Ikzelf zou wel veel tijd met mijn moeder willen doorbrengen en ook dingen bespreken misschien net als je zusje. Maar ik weet het niet, ik zeg dit gevoelsmatig omdat ik die situatie niet ken.
Ik hoop dat je hele lieve warme vriendinnen om je heen hebt waar je terecht kan met je gevoel want sommige dingen wil je gewoon niet met je ouders bespreken maar wel met goede vriendinnen. Praat er zoveel mogelijk over zo vaak als jij wilt als dat wat druk van de ketel neemt. Sterkte meisje (en stiekem duim en hoop ik dat Leuven er nog heel veel meer maanden van weet te maken)
Jeetje wat moet er wel niet allemaal door je heen gaan? Rollercoaster gevoelens. En hoe jij het oplost met wel of geen afstand nemen van de situatie dat gaat niemand toch wat aan? Al zou de hele wereld je 'n egoist vinden....als jij je daar goed bij voelt moet je het doen maar doe niets waar je misschien later spijt van krijgt. (en hoe weet je nu nou waar je later spijt van krijgt? Dus volg je eigen gevoel!) Ikzelf zou wel veel tijd met mijn moeder willen doorbrengen en ook dingen bespreken misschien net als je zusje. Maar ik weet het niet, ik zeg dit gevoelsmatig omdat ik die situatie niet ken.
Ik hoop dat je hele lieve warme vriendinnen om je heen hebt waar je terecht kan met je gevoel want sommige dingen wil je gewoon niet met je ouders bespreken maar wel met goede vriendinnen. Praat er zoveel mogelijk over zo vaak als jij wilt als dat wat druk van de ketel neemt. Sterkte meisje (en stiekem duim en hoop ik dat Leuven er nog heel veel meer maanden van weet te maken)
vrijdag 18 juni 2010 om 23:17
Marg, 1 van jouw stukjes over samenwonen vond ik zo herkenbaar. Jij daar naartoe en dan inderdaad beslissen om toch apart te gaan wonen en weer lekker te gaan daten. Doen wij hier nu ook. Het daten buiten de deur is wat minder als je kinderen hebt maar het is weer leuk, het is weer spannend en we gaan elkaar nu gewoon ook steeds vaker missen. Dus niets dan goeds en zeker een toekomst waard.
En voetbal kijken, wat lief van vriend dat hij zijn agenda vrij wil maken. Krijg je waarschijnlijk een zeer komische suporter!
Spijker, jouw nieuws vond ik zo verdroetsig. Jullie zaten zo sky high hoog op een wolk en pletterden er zo hard weer vanaf. Knap van je dat je er zo mee om kan gaan, je moet wel. Het leven gaat door maar leuk is anders en het kost je verrekte veel tijd en pijn om alles een plekje te geven.
En voetbal kijken, wat lief van vriend dat hij zijn agenda vrij wil maken. Krijg je waarschijnlijk een zeer komische suporter!
Spijker, jouw nieuws vond ik zo verdroetsig. Jullie zaten zo sky high hoog op een wolk en pletterden er zo hard weer vanaf. Knap van je dat je er zo mee om kan gaan, je moet wel. Het leven gaat door maar leuk is anders en het kost je verrekte veel tijd en pijn om alles een plekje te geven.
vrijdag 18 juni 2010 om 23:19
quote:mevrouwtjezonneschijn schreef op 18 juni 2010 @ 23:10:
Vanmiddag niet echt heel hard mee kon voelen met de Duitsers. .Haha, een Duitse vriend heeft mij totaal anti-Duitsland gemaakt. Voetbalgewijs dan. Natuurlijk weet ik dat we altijd enorm anti-Duitland horen te zijn en 4 jaar geleden, toen ik tijdens het wk in Duitland woonde, besloot ik ook nooit Duitsland aan te moedigen. Maar door zijn flauwe grappen over Nederland, hoop ik nu zo dat we verder komen dan Duitsland. Ik herken mezelf bijna niet. Ik heb vanmiddag een deel van de tweede helft gekeken en was enorm voor Servie. Belachelijk, maar waar.
Vanmiddag niet echt heel hard mee kon voelen met de Duitsers. .Haha, een Duitse vriend heeft mij totaal anti-Duitsland gemaakt. Voetbalgewijs dan. Natuurlijk weet ik dat we altijd enorm anti-Duitland horen te zijn en 4 jaar geleden, toen ik tijdens het wk in Duitland woonde, besloot ik ook nooit Duitsland aan te moedigen. Maar door zijn flauwe grappen over Nederland, hoop ik nu zo dat we verder komen dan Duitsland. Ik herken mezelf bijna niet. Ik heb vanmiddag een deel van de tweede helft gekeken en was enorm voor Servie. Belachelijk, maar waar.
vrijdag 18 juni 2010 om 23:22
Fille, voor dat stukje win je inderdaad de stuiterbal van de week! Hier is het meestal ook wel chit chat gepraat maar als het echt nodig is weet ik dat ik altijd met mijn ouders kan praten en dat alleen is al fijn om te weten.
Ik kruip maar weer terug onder mijn steen. Stiekem droom ik van 'n nanny in huis die de broodjes smeert, een poets die het huis schoonhoudt, een kok die elke avond het eten klaar heeft maar helaas....dromen erover is wel lekker. En zolang het met ons goed gaat ben ik al een tevreden mens.
Ik kruip maar weer terug onder mijn steen. Stiekem droom ik van 'n nanny in huis die de broodjes smeert, een poets die het huis schoonhoudt, een kok die elke avond het eten klaar heeft maar helaas....dromen erover is wel lekker. En zolang het met ons goed gaat ben ik al een tevreden mens.
