Werk & Studie
alle pijlers
Studeren na je 25e (30e)
dinsdag 13 april 2010 om 10:07
Lieve forummers,
Ik zou graag ervaringen lezen van mensen die na hun 25e een nieuwe studie begonnen zijn (en waarom). En van mensen die na hun 30e nog studeerden of weer zijn gaan studeren.
Ik ben nu 27 en overweeg - voorzichtig - om weer een studie te gaan doen. In het verleden heb ik gestudeerd maar toen ik er door ziekte een tijd uit de roulatie raakte heb ik het studeren gelaten voor wat het was. (klinkt makkelijker dan het ging maar daar wil ik dit topic niet om laten draaien).
Als ik (eventueel) begin ben ik 28. Ik zal niet voor mijn 30e klaar zijn. Vanaf 30 gaat het collegegeld omhoog.
Ik zit nog met een heleboel vragen en punten te overdenking. Weer gaan studeren houdt in dat ik minder te besteden heb en misschien tot mijn 30e (minimaal) op een studentenkamer zal leven.
Dingen die ik nu met vriendinnen doe, zullen dan waarschijnlijk teveel geld kosten.
Voor vakanties ben ik weer aangewezen op de schoolvakanties (voor zover ik die dan heb)
Nou... ben gewoon benieuwd naar jullie ervaringen. Hoef nog niet direct advies van 'doen' of 'niet doen'. Zit nu in een proces waarin ik dingen tegen elkaar aan het afwegen ben.
Ik zou graag ervaringen lezen van mensen die na hun 25e een nieuwe studie begonnen zijn (en waarom). En van mensen die na hun 30e nog studeerden of weer zijn gaan studeren.
Ik ben nu 27 en overweeg - voorzichtig - om weer een studie te gaan doen. In het verleden heb ik gestudeerd maar toen ik er door ziekte een tijd uit de roulatie raakte heb ik het studeren gelaten voor wat het was. (klinkt makkelijker dan het ging maar daar wil ik dit topic niet om laten draaien).
Als ik (eventueel) begin ben ik 28. Ik zal niet voor mijn 30e klaar zijn. Vanaf 30 gaat het collegegeld omhoog.
Ik zit nog met een heleboel vragen en punten te overdenking. Weer gaan studeren houdt in dat ik minder te besteden heb en misschien tot mijn 30e (minimaal) op een studentenkamer zal leven.
Dingen die ik nu met vriendinnen doe, zullen dan waarschijnlijk teveel geld kosten.
Voor vakanties ben ik weer aangewezen op de schoolvakanties (voor zover ik die dan heb)
Nou... ben gewoon benieuwd naar jullie ervaringen. Hoef nog niet direct advies van 'doen' of 'niet doen'. Zit nu in een proces waarin ik dingen tegen elkaar aan het afwegen ben.
donderdag 10 juni 2010 om 22:49
quote:hotpants90210 schreef op 21 mei 2010 @ 16:45:
Ik ga in september ook weer beginnen met voltijd studie HBO. Word in september 25 en zit al zeker een half jaar te denken. WAT WIL IK MET MIJN LEVEN!!!! Ook omdat er vrij heftige ontwikkelingen in mijn leven zijn geweest, kijk ik zo anders tegen alles aan. Nu leuke baan, vast contract en zekerheid, maar het werk is totaal niet uitdagend (managementassistente) en ik zie mezelf echt niet heel mijn leven agenda's vullen en de managers achter hun kont aanlopen omdat ze alles vergeten!
Herkenbaar !
Ik werk nu alweer twee jaar in een administratieve functie als managementassistente. Na het afronden van mijn HBO opleiding in 2007 (in de sociaal/creatieve sector) en een reis van een half jaar door ZO- Azië bleek deze opleiding geen garantie te zijn voor het vinden van een baan binnen mijn vakgebied. Uiteindelijk tijdelijk in deze administratieve functie gerold en daarnaast in het eerste jaar een deeltijd Post HBO functie gevolgd. Die laatste opleiding maakte de honger van het studeren in mij wakker. En dus ga ik in september een Master oppakken, middels het premaster traject.
Ik vind het erg spannend om op mijn 30ste een dergelijke studiebelasting te combineren met mijn huidige baan (28 uur werken met deeltijd studie). Ook financieel wordt het geen vetpot en dat geeft me best wat stress. De kriebels van lukt het wel, kan ik het wetenschappelijk niveau handelen en wat als ... oftewel duizend doemscenario's bekruipen me regelmatig. Maar ik ben vooral erg van het ervaren. Dus vind ik dat ik mijzelf (en Moonlight dat geldt voor jou evengoed) de kans moet gunnen om de sprong te wagen. Mocht uiteindelijk blijken dat het niet mijn weg is dan is dat alleen maar helder
, toch?
Uiteindelijk zal ik (als alles volgens planning verloopt) in twee jaar het premaster programma volgen en is mijn wens om de master in voltijd af te ronden. Na drie jaar zou ik dus klaar moeten zijn en ben ik 33 (oh my god, niet teveel over nadenken .. haha)
Aangezien mijn motivatie binnen het uitvoeren van mijn werkzaamheden binnen mijn huidige functie een dieptepunt heeft bereikt, maar de financiële zekerheid (ik krijg goed betaald en werk als ambtenaar) zwaarder weegt dan het kiezen voor een parttime job die beter aansluit maar mogelijk minder goed betaald voel ik me in zekere zin gevangen in een duivels dilemma. Want ik moet een zeker inkomen binnenhalen om alles te kunnen bekostigen.
Ach .. toch voel ik me een gelukkig mens dat ik de mogelijkheden heb om (nog) een studie op te kunnen pakken. Het is niet voor iedereen weggelegd om dit te realiseren. Kortom de eventuele bezwaren die er zijn wegen niet op tegen het starten van deze nieuwe uitdaging.
Aan iedereen die gaat beginnen, reeds begonnen is of nog twijfels heeft .. alle goeds in het tot een goed einde brengen van de keuzes die gemaakt zijn of zullen worden gemaakt!
Groetjes,
Aki
Ik ga in september ook weer beginnen met voltijd studie HBO. Word in september 25 en zit al zeker een half jaar te denken. WAT WIL IK MET MIJN LEVEN!!!! Ook omdat er vrij heftige ontwikkelingen in mijn leven zijn geweest, kijk ik zo anders tegen alles aan. Nu leuke baan, vast contract en zekerheid, maar het werk is totaal niet uitdagend (managementassistente) en ik zie mezelf echt niet heel mijn leven agenda's vullen en de managers achter hun kont aanlopen omdat ze alles vergeten!
Herkenbaar !
Ik werk nu alweer twee jaar in een administratieve functie als managementassistente. Na het afronden van mijn HBO opleiding in 2007 (in de sociaal/creatieve sector) en een reis van een half jaar door ZO- Azië bleek deze opleiding geen garantie te zijn voor het vinden van een baan binnen mijn vakgebied. Uiteindelijk tijdelijk in deze administratieve functie gerold en daarnaast in het eerste jaar een deeltijd Post HBO functie gevolgd. Die laatste opleiding maakte de honger van het studeren in mij wakker. En dus ga ik in september een Master oppakken, middels het premaster traject.
Ik vind het erg spannend om op mijn 30ste een dergelijke studiebelasting te combineren met mijn huidige baan (28 uur werken met deeltijd studie). Ook financieel wordt het geen vetpot en dat geeft me best wat stress. De kriebels van lukt het wel, kan ik het wetenschappelijk niveau handelen en wat als ... oftewel duizend doemscenario's bekruipen me regelmatig. Maar ik ben vooral erg van het ervaren. Dus vind ik dat ik mijzelf (en Moonlight dat geldt voor jou evengoed) de kans moet gunnen om de sprong te wagen. Mocht uiteindelijk blijken dat het niet mijn weg is dan is dat alleen maar helder
, toch?Uiteindelijk zal ik (als alles volgens planning verloopt) in twee jaar het premaster programma volgen en is mijn wens om de master in voltijd af te ronden. Na drie jaar zou ik dus klaar moeten zijn en ben ik 33 (oh my god, niet teveel over nadenken .. haha
)Aangezien mijn motivatie binnen het uitvoeren van mijn werkzaamheden binnen mijn huidige functie een dieptepunt heeft bereikt, maar de financiële zekerheid (ik krijg goed betaald en werk als ambtenaar) zwaarder weegt dan het kiezen voor een parttime job die beter aansluit maar mogelijk minder goed betaald voel ik me in zekere zin gevangen in een duivels dilemma. Want ik moet een zeker inkomen binnenhalen om alles te kunnen bekostigen.
Ach .. toch voel ik me een gelukkig mens dat ik de mogelijkheden heb om (nog) een studie op te kunnen pakken. Het is niet voor iedereen weggelegd om dit te realiseren. Kortom de eventuele bezwaren die er zijn wegen niet op tegen het starten van deze nieuwe uitdaging.
Aan iedereen die gaat beginnen, reeds begonnen is of nog twijfels heeft .. alle goeds in het tot een goed einde brengen van de keuzes die gemaakt zijn of zullen worden gemaakt!
Groetjes,
Aki
donderdag 17 juni 2010 om 13:27
Wauw wat een motiverende verhalen! Ik ben zelf 28, zal bijna 29 zijn als mijn studie begint...Ik heb weinig keus dan te beginnen in voltijd. Zit nog te twijfelen welke studie ik wil (communicatie of SPH). Maar communicatie hebben ze bij ons niet in deeltjd, dus dan zal ik 4 jaar voltijd naar school moeten. Ik vind het doodeng allemaal, maar ik word zo ongelukkig van mijn huidige baan (in de zorg).
donderdag 17 juni 2010 om 15:02
hallowwww
hier nog een, heb nog niet alles teruggelezen want het is een kippenhok om me heen, mn messenger balk flikkert constant en de luchtmacht open dag vind op 1 meter afstand plaats en dat is een tering herrie....
maar goed, ik sta ook op zo'n kruispunt. nu 27 jaar oud. ooit toen ik 18 was, een half jaar aan de universiteit gestudeerd, maar gestopt vanwege ziekte, zwaarte en andere toekomst plannen.
Nu, na 2 jaar een beetje aanrotzooien, is het tijd voor een keuze. Iets waarmee je verder kan.
Voor mij is voltijd studeren echt geen optie. of deeltijd, of zelfstudie thuis. en dan hopelijk snel werk kunnen vinden in mijn studie gebied om het een en ander te combineren en allicht vrijstellingen te krijgen.
Ik heb de luxe dat ik tot het eind van het jaar betaald krijg, maar niet meer hoef te werken, maar daarna zal ik dus wel een nieuwe baan moeten vinden (in een gebied waar ik sowieso niet in verder wil, maar ja, 8 jr ervaring)
heel herkenbaar dus de onzekerheid en wat als.. dit.. dan...
ik ga nog even op het zelfstudietopic kijken om te zien of ik daar nog iets van kan leren
overigens, mijn motto is:
het gaat niet om het einddoel maar om te genieten van de weg ernaartoe.
ik lees her en der wel reacties van mensen die zich zorgen maken over de studiekosten, maar boven de drempel (wat de gemiddelde HBO studie wel is) kun je dit toch 'gewoon' aftrekken van de belasting?
hier nog een, heb nog niet alles teruggelezen want het is een kippenhok om me heen, mn messenger balk flikkert constant en de luchtmacht open dag vind op 1 meter afstand plaats en dat is een tering herrie....
maar goed, ik sta ook op zo'n kruispunt. nu 27 jaar oud. ooit toen ik 18 was, een half jaar aan de universiteit gestudeerd, maar gestopt vanwege ziekte, zwaarte en andere toekomst plannen.
Nu, na 2 jaar een beetje aanrotzooien, is het tijd voor een keuze. Iets waarmee je verder kan.
Voor mij is voltijd studeren echt geen optie. of deeltijd, of zelfstudie thuis. en dan hopelijk snel werk kunnen vinden in mijn studie gebied om het een en ander te combineren en allicht vrijstellingen te krijgen.
Ik heb de luxe dat ik tot het eind van het jaar betaald krijg, maar niet meer hoef te werken, maar daarna zal ik dus wel een nieuwe baan moeten vinden (in een gebied waar ik sowieso niet in verder wil, maar ja, 8 jr ervaring)
heel herkenbaar dus de onzekerheid en wat als.. dit.. dan...
ik ga nog even op het zelfstudietopic kijken om te zien of ik daar nog iets van kan leren
overigens, mijn motto is:
het gaat niet om het einddoel maar om te genieten van de weg ernaartoe.
ik lees her en der wel reacties van mensen die zich zorgen maken over de studiekosten, maar boven de drempel (wat de gemiddelde HBO studie wel is) kun je dit toch 'gewoon' aftrekken van de belasting?
donderdag 17 juni 2010 om 19:59
quote:suuri schreef op 10 juni 2010 @ 18:01:
TO, is een particuliere opleiding geen optie? Ik ben 25 en aan een particuliere opleiding begonnen. Mensen denken dan meteen: duur! Maar dat is niet zo. De studie is namelijk maar 1 jaar ipv 4 en dus niet duurder. En omdat het allemaal volwassenen zijn met een fulltime baan, wordt er veel beter rekening gehouden met je situatie.Klinkt best ok. Is dat ook gewoon HBO/universitair niveau? Is het niveau van een particuliere opleiding net zo goed als een gewone?
TO, is een particuliere opleiding geen optie? Ik ben 25 en aan een particuliere opleiding begonnen. Mensen denken dan meteen: duur! Maar dat is niet zo. De studie is namelijk maar 1 jaar ipv 4 en dus niet duurder. En omdat het allemaal volwassenen zijn met een fulltime baan, wordt er veel beter rekening gehouden met je situatie.Klinkt best ok. Is dat ook gewoon HBO/universitair niveau? Is het niveau van een particuliere opleiding net zo goed als een gewone?
Dat haalt de druk er een beetje af.
vrijdag 18 juni 2010 om 10:12
maandag 19 juli 2010 om 01:36
maandag 19 juli 2010 om 09:58
maandag 19 juli 2010 om 13:03
Okee daar komt ie. Ik was in de maand juni van plan knopen te gaan hakken.
In mei had ik al begrepen dat het niet vanzelfsprekend was dat ik mijn Wajong zou kunnen houden, dus de financiering was daardoor een vraagteken.
Ik had een kamer gehuurd in de stad waar ik van plan was te gaan studeren. Kon ik daar alvast contacten leggen voor als ik er evt zou blijven wonen, en woonruimte zoeken voor langere tijd. (die kamer was een maand)
En ik wilde met de universiteit wat dingen bespreken.
Het begon al slecht: opa overleed en de begrafenis was in de eerste week van de kamerhuur. Ik besloot pas na de begrafenis die kant op de gaan.
Paar dagen na de begrafenis was mijn eerste nacht daar. Het was wel lekker rustig, ruime kamer, dat was positief. Maar ik had nergens zin in, niet om naar buiten te gaan, niet om de stad te verkennen, niet om te koken....
De aanwezigheid van huisgenoten begon me tegen te staan en ik vond de douche en keuken smerig. En dat maakte dat ik geen zin had om te douchen en geen zin om te koken.
Denk dat ik wel kan concluderen dat het geen goed idee is om weer in studentenhuizen te gaan wonen, ook niet voor 'nood' of tijdelijk.
Het 'mooie weer' in die 'leuke stad' stond me ook tegen. Het idee dat ik eigenlijk hoorde te genieten.
Nouja ik dwaal een beetje af maar heb me dus erg eenzaam gevoeld en raakte weer n beetje depressief.
Ik ging me weer realiseren wat een voltijd WO-studie inhoudt: 5 dagen per week bezig zijn, presteren op niveau.
En ik denk dat bepaalde dingen waar ik 9 jaar geleden moeite mee had, nog steeds moeilijk voor me zijn. Concentratie, artikelen lezen, omgaan met deadlines, etc. etc.
Studeren is soms ook een eenzame bezigheid: thuis met je neus in de boeken, dat is ook niet altijd leuk.
En doordat ik depressief raakte realiseerde ik me ook dat dat helaas nog niet voorbij is, die depressies. En dat dat het NOG moeilijker maakt om een voltijd studie te doen.
Daarnaast merkte ik dat er wel een kloof ontstaan is tussen mij en de gemiddelde student. Natuurlijk had ik dat daarvoor ook al bedacht, maar door bij ze te wonen werd het wat concreter.
Door de bril van mijn depressie bekeken was het een onmogelijk idee geworden.
En aangezien ik nu inzie dat het financiële gedeelte ook erg lastig gaat worden (als ik wel Wajong zou krijgen zou ik ook op een houtje moeten bijten een paar jaar lang).
Om een lang verhaal kort te maken: ik denk dat ik de lat te hoog leg met wat ik in mijn hoofd had.
In mei had ik al begrepen dat het niet vanzelfsprekend was dat ik mijn Wajong zou kunnen houden, dus de financiering was daardoor een vraagteken.
Ik had een kamer gehuurd in de stad waar ik van plan was te gaan studeren. Kon ik daar alvast contacten leggen voor als ik er evt zou blijven wonen, en woonruimte zoeken voor langere tijd. (die kamer was een maand)
En ik wilde met de universiteit wat dingen bespreken.
Het begon al slecht: opa overleed en de begrafenis was in de eerste week van de kamerhuur. Ik besloot pas na de begrafenis die kant op de gaan.
Paar dagen na de begrafenis was mijn eerste nacht daar. Het was wel lekker rustig, ruime kamer, dat was positief. Maar ik had nergens zin in, niet om naar buiten te gaan, niet om de stad te verkennen, niet om te koken....
De aanwezigheid van huisgenoten begon me tegen te staan en ik vond de douche en keuken smerig. En dat maakte dat ik geen zin had om te douchen en geen zin om te koken.
Denk dat ik wel kan concluderen dat het geen goed idee is om weer in studentenhuizen te gaan wonen, ook niet voor 'nood' of tijdelijk.
Het 'mooie weer' in die 'leuke stad' stond me ook tegen. Het idee dat ik eigenlijk hoorde te genieten.
Nouja ik dwaal een beetje af maar heb me dus erg eenzaam gevoeld en raakte weer n beetje depressief.
Ik ging me weer realiseren wat een voltijd WO-studie inhoudt: 5 dagen per week bezig zijn, presteren op niveau.
En ik denk dat bepaalde dingen waar ik 9 jaar geleden moeite mee had, nog steeds moeilijk voor me zijn. Concentratie, artikelen lezen, omgaan met deadlines, etc. etc.
Studeren is soms ook een eenzame bezigheid: thuis met je neus in de boeken, dat is ook niet altijd leuk.
En doordat ik depressief raakte realiseerde ik me ook dat dat helaas nog niet voorbij is, die depressies. En dat dat het NOG moeilijker maakt om een voltijd studie te doen.
Daarnaast merkte ik dat er wel een kloof ontstaan is tussen mij en de gemiddelde student. Natuurlijk had ik dat daarvoor ook al bedacht, maar door bij ze te wonen werd het wat concreter.
Door de bril van mijn depressie bekeken was het een onmogelijk idee geworden.
En aangezien ik nu inzie dat het financiële gedeelte ook erg lastig gaat worden (als ik wel Wajong zou krijgen zou ik ook op een houtje moeten bijten een paar jaar lang).
Om een lang verhaal kort te maken: ik denk dat ik de lat te hoog leg met wat ik in mijn hoofd had.
maandag 19 juli 2010 om 13:12
Overigens heb ik inmiddels de uitslag van mijn psychologisch onderzoek binnen. Ik val in de categorie hoogbegaafd.
Mijn eerste (onuitgesproken) reactie was: ja dat lijkt leuk maar het leven wordt er verder niet makkelijker door. Niet voor mij.
Was inmiddels afgezakt naar ronduit depressief. En dan vind ik de basale dingen van het leven erg moeilijk: koken, opruimen, bedenken wat ik aan moet, etc. En de administratie.
Dingen die weinig met je IQ te maken hebben maar waar een depressie zorgt dat je problemen ziet waar ze normaal niet zijn.
Ben nu een paar weken verder en heb (waarschijnlijk dankzij medicatie) mijn gezonde verstand weer terug. Wereld van verschil.
Toch wel fijn te weten dat mijn IQ hoog is. Ik bedoel, ik wist wel dat ik slim ben maar er zijn genoeg dingen waarbij ik me minder slim voel en dat geeft mijzelf soms een vertekend beeld. Maar er vallen wel stukjes op zijn plaats.
Overigens waren alle scores van de test goed, op één na: werktempo.
Ik ben relatief langzaam en ze wisten niet waar dat precies door kwam. Denk dat het deels kwam doordat ik - als ik iets goed wil doen - altijd dubbel check of het écht klopt. En dat geeft dus hoge scores in een lage tijd.
Ben in een bui dat ik het forum vol kan schrijven over mezelf. Maar ff niet doen.
Ik ga jullie reacties even lezen.
Mijn eerste (onuitgesproken) reactie was: ja dat lijkt leuk maar het leven wordt er verder niet makkelijker door. Niet voor mij.
Was inmiddels afgezakt naar ronduit depressief. En dan vind ik de basale dingen van het leven erg moeilijk: koken, opruimen, bedenken wat ik aan moet, etc. En de administratie.
Dingen die weinig met je IQ te maken hebben maar waar een depressie zorgt dat je problemen ziet waar ze normaal niet zijn.
Ben nu een paar weken verder en heb (waarschijnlijk dankzij medicatie) mijn gezonde verstand weer terug. Wereld van verschil.
Toch wel fijn te weten dat mijn IQ hoog is. Ik bedoel, ik wist wel dat ik slim ben maar er zijn genoeg dingen waarbij ik me minder slim voel en dat geeft mijzelf soms een vertekend beeld. Maar er vallen wel stukjes op zijn plaats.
Overigens waren alle scores van de test goed, op één na: werktempo.
Ik ben relatief langzaam en ze wisten niet waar dat precies door kwam. Denk dat het deels kwam doordat ik - als ik iets goed wil doen - altijd dubbel check of het écht klopt. En dat geeft dus hoge scores in een lage tijd.
Ben in een bui dat ik het forum vol kan schrijven over mezelf. Maar ff niet doen.
Ik ga jullie reacties even lezen.
maandag 19 juli 2010 om 13:27
quote:Friezin71 schreef op 07 juni 2010 @ 19:25:
Weet je, Moonlight, studeren is niet alleen maar een investering in je toekomst. Het is ook gewoon heel erg leuk! Niet alleen omdat de sfeer leuk is, je ontmoet een hoop interessante mensen, leert je hoofd op een andere manier gebruiken, leert allemaal nieuwe en interessante dingen. En al helemaal omdat je er op oudere leeftijd misschien wel meer voor open staat dan wanneer je 18 bent en net uit de schoolbanken rolt en er weer gelijk inrolt.
Toen ik ging studeren (oma spreekt ) ging er een wereld voor me open. Ik vond het heerlijk om over al die nieuwe dingen na te denken, te discussieren, op te zoeken, uit te pluizen, te beschrijven en te analyseren. Nu nog mis ik soms het gepuzzel met nieuwe termen en nadenken over theorien. Helaas komt dat in het 'werkende leven' voor mij in ieder geval weinig tot niet meer voor. Voor mijn gevoel is mijn hoofd dan ook (figuurlijk...) gegroeid door weer te gaan studeren. Het was voor mij zeker ook op een houtje bijten, maar ik kon me op een andere manier voeden met alle nieuwe dingen die ik leerde.
Klopt, ik vind het leuk om te leren.
Maar voltijd WO is gewoon niet zo'n goed idee. De dingen die jij schrijft zijn denk ik wel dingen die vooral bij WO voorkomen, minder bij HBO. (of vergis ik me?)
Dat discussieren, die onderzoekende instelling.
Ik wilde ook graag dat 'wereldje' weer in, de wereld van de intelligente mensen, als ik het zo mag zeggen.
Ik erken nu dat ik wel contacten nodig heb met 'intelligente' mensen. Ik mis dat wel, zo ondertussen. De mensen van mijn vroegere studie spreek ik zo af en toe nog maar we zijn niet meer close genoeg om op ieder moment van de dag te kunnen bellen.
En in enkele nieuwe vriendschappen die ik heb, ben ik toch niet geheel mijzelf. Soms is het fijn als je aan een half woord genoeg hebt bij mensen en dat heb ik bij deze meiden niet.
Waar ik nu aan denk is om een leuke cursus te zoeken voor komende tijd. Iets van 1 avond per week bijvoorbeeld.
En werk. Gewoon leuk werk, niet teveel stress.
Ben nog niet stabiel genoeg om enorme uitdagingen aan te gaan.
Weet je, Moonlight, studeren is niet alleen maar een investering in je toekomst. Het is ook gewoon heel erg leuk! Niet alleen omdat de sfeer leuk is, je ontmoet een hoop interessante mensen, leert je hoofd op een andere manier gebruiken, leert allemaal nieuwe en interessante dingen. En al helemaal omdat je er op oudere leeftijd misschien wel meer voor open staat dan wanneer je 18 bent en net uit de schoolbanken rolt en er weer gelijk inrolt.
Toen ik ging studeren (oma spreekt ) ging er een wereld voor me open. Ik vond het heerlijk om over al die nieuwe dingen na te denken, te discussieren, op te zoeken, uit te pluizen, te beschrijven en te analyseren. Nu nog mis ik soms het gepuzzel met nieuwe termen en nadenken over theorien. Helaas komt dat in het 'werkende leven' voor mij in ieder geval weinig tot niet meer voor. Voor mijn gevoel is mijn hoofd dan ook (figuurlijk...) gegroeid door weer te gaan studeren. Het was voor mij zeker ook op een houtje bijten, maar ik kon me op een andere manier voeden met alle nieuwe dingen die ik leerde.
Klopt, ik vind het leuk om te leren.
Maar voltijd WO is gewoon niet zo'n goed idee. De dingen die jij schrijft zijn denk ik wel dingen die vooral bij WO voorkomen, minder bij HBO. (of vergis ik me?)
Dat discussieren, die onderzoekende instelling.
Ik wilde ook graag dat 'wereldje' weer in, de wereld van de intelligente mensen, als ik het zo mag zeggen.
Ik erken nu dat ik wel contacten nodig heb met 'intelligente' mensen. Ik mis dat wel, zo ondertussen. De mensen van mijn vroegere studie spreek ik zo af en toe nog maar we zijn niet meer close genoeg om op ieder moment van de dag te kunnen bellen.
En in enkele nieuwe vriendschappen die ik heb, ben ik toch niet geheel mijzelf. Soms is het fijn als je aan een half woord genoeg hebt bij mensen en dat heb ik bij deze meiden niet.
Waar ik nu aan denk is om een leuke cursus te zoeken voor komende tijd. Iets van 1 avond per week bijvoorbeeld.
En werk. Gewoon leuk werk, niet teveel stress.
Ben nog niet stabiel genoeg om enorme uitdagingen aan te gaan.
maandag 19 juli 2010 om 13:29
Nog iets wat de psychologe zei: dat ik moet zorgen dat ik iets doe waar niet teveel stress bij komt.
En dat is een goede. Want ik ben juist degene die in stresssituaties oplossingen ziet die anderen nog niet gezien hebben, die overzicht houdt, die rustig lijkt te blijven, die nog wel een uurtje extra doorgaat, als het maar af komt.
Die tegen anderen zegt dat het wel goed komt.
Ik lijk stressbestendig maar ben het in feite niet. Want er komt altijd een 'klap' achteraan.
En dat is een goede. Want ik ben juist degene die in stresssituaties oplossingen ziet die anderen nog niet gezien hebben, die overzicht houdt, die rustig lijkt te blijven, die nog wel een uurtje extra doorgaat, als het maar af komt.
Die tegen anderen zegt dat het wel goed komt.
Ik lijk stressbestendig maar ben het in feite niet. Want er komt altijd een 'klap' achteraan.
maandag 19 juli 2010 om 13:41
Nou ik ben dus 27 en ben vlg jaar 3e jaars aan de UU. Ik denk niet zoveel na over het feit dat ik "oud" ben, aan de Universiteit studeren sowieso mensen van allerlei leeftijden 20, 26, 31, alles zit door elkaar heen en leeftijd boeit niet echt! Laat leeftijd je nooit nooit nooit tegenhouden om te doen wat je wilt <3
maandag 19 juli 2010 om 14:30
Ik heb even vluchtig gelezen, dus misschien heb ik wat gemist, maar wat als je nou deeltijd een WO-studie gaat doen? In plaats van die cursus?
Of een module van de OU of zo?
Nou ja, dat kost allemaal natuurlijk wel geld, dat is ook weer zo.
Woon je nog op die kamer? Toevallig in mijn stad? Als ik straks klaar ben met de scriptie (hopelijk morgen), heb ik alle tijd om eens te vertellen over hoe en wat met de studie op latere leeftijd
Of een module van de OU of zo?
Nou ja, dat kost allemaal natuurlijk wel geld, dat is ook weer zo.
Woon je nog op die kamer? Toevallig in mijn stad? Als ik straks klaar ben met de scriptie (hopelijk morgen), heb ik alle tijd om eens te vertellen over hoe en wat met de studie op latere leeftijd
maandag 19 juli 2010 om 14:53
Als ik nou echt wist wat ik wilde, dan was dat een optie.
Maar dan nog denk ik dat deeltijd studeren, in combinatie met werken, best een belasting is op dit moment.
En ik vind het een heel 'verbond' dat ik er dan 8 jaar aan vast zit.
Ik ben nogal wisselvallig wat betreft mijn interesse. Ik houd van mensen... behalve als ik depressief ben, dan heb ik een hekel aan mensen. Ik houd van creatieve processen (bijv iets bedenken of verbeteren) behalve als ik depressief ben, dan ben ik niet creatief.
Ik zou het leuk vinden om in het onderwijs te gaan... maar.... niet als ik depressief ben dan zou ik gillend wegrennen.
En helaas blijven de depressies zo nu en dan de kop opsteken en dat maakt het heel lastig om een richting te kiezen voor de lange termijn.
Bij de open universiteit zou ik het contact missen, denk ik.
En ik heb leuke cursussen gezien. Denk niet aan boetseren ofzo, maar ik ontdek nu een beetje wat voor onderwijsinstellingen er nog meer zijn, buiten het reguliere onderwijs.
Gefeliciteerd dat je scriptie bijna klaar is!
Ik heb die kamer niet meer maar moet er nog wel een keer langs om iets op te halen. Dus dan zouden we iets kunnen afspreken.
Maar dan nog denk ik dat deeltijd studeren, in combinatie met werken, best een belasting is op dit moment.
En ik vind het een heel 'verbond' dat ik er dan 8 jaar aan vast zit.
Ik ben nogal wisselvallig wat betreft mijn interesse. Ik houd van mensen... behalve als ik depressief ben, dan heb ik een hekel aan mensen. Ik houd van creatieve processen (bijv iets bedenken of verbeteren) behalve als ik depressief ben, dan ben ik niet creatief.
Ik zou het leuk vinden om in het onderwijs te gaan... maar.... niet als ik depressief ben dan zou ik gillend wegrennen.
En helaas blijven de depressies zo nu en dan de kop opsteken en dat maakt het heel lastig om een richting te kiezen voor de lange termijn.
Bij de open universiteit zou ik het contact missen, denk ik.
En ik heb leuke cursussen gezien. Denk niet aan boetseren ofzo, maar ik ontdek nu een beetje wat voor onderwijsinstellingen er nog meer zijn, buiten het reguliere onderwijs.
Gefeliciteerd dat je scriptie bijna klaar is!
Ik heb die kamer niet meer maar moet er nog wel een keer langs om iets op te halen. Dus dan zouden we iets kunnen afspreken.
maandag 19 juli 2010 om 19:22
quote:Moonlight82 schreef op 19 juli 2010 @ 13:27:Ben nog niet stabiel genoeg om enorme uitdagingen aan te gaan.
A. Denk je dat je ooit wel stabiel genoeg zal zijn? (ik weet van je diagnose wat betreft stemming)
B. Een studie is wat betreft uitdaging voor een heel groot deel wat je er van maak (in je hoofd). 'Enorme uitdaging' klinkt meer als verborgen diepe faalangst. Is het niet zo dat je een studie te zwart-wit benadert? Namelijk het heel leuk vinden én heel goed zijn én heel sociaal 'moeten' zijn én het 8 jaar lang aan één stuk door volhouden OF 'te hoog gegrepen voor mij nu ik zo instabiel ben'?
C. Juist een dagbesteding zoals een studie kan heel veel stabiliteit geven. Juist dat stuk intellectuele uitdaging dat je eng vindt in kleine stapjes kunnen volbrengen tot iets goeds (vb: een vak hebben gehaald) kan heel veel zelfvertrouwen en een kick geven. Dat kan samen weer wat tegengif bieden bij depressie en faalangst.
Ik weet dat het hier vrij simpel staat en ik weet dat stemmingsproblematiek ingewikkelder ligt dan het uit mijn verhaal lijkt. Misschien helpen bovenstaande overwegingen je desondanks om je niet altijd klem te laten zetten door jezelf en door je stemmingsstoornis. In ieder geval aan die eerste van de laatst genoemde twee zaken kun je wat doen.
Lullig gezegd: een depressie kan ook heel veilig en comfortabel voelen. Je voelt je rot, maar het kan niet erger worden en 'je kunt er niks aan doen' en je hoeft dus ook even niks, want 'dat kun je niet aan'. Het zou heel zonde zijn als je vanwege dát soort psychologische processen je eigen ontwikkeling op de rem zou zetten.
A. Denk je dat je ooit wel stabiel genoeg zal zijn? (ik weet van je diagnose wat betreft stemming)
B. Een studie is wat betreft uitdaging voor een heel groot deel wat je er van maak (in je hoofd). 'Enorme uitdaging' klinkt meer als verborgen diepe faalangst. Is het niet zo dat je een studie te zwart-wit benadert? Namelijk het heel leuk vinden én heel goed zijn én heel sociaal 'moeten' zijn én het 8 jaar lang aan één stuk door volhouden OF 'te hoog gegrepen voor mij nu ik zo instabiel ben'?
C. Juist een dagbesteding zoals een studie kan heel veel stabiliteit geven. Juist dat stuk intellectuele uitdaging dat je eng vindt in kleine stapjes kunnen volbrengen tot iets goeds (vb: een vak hebben gehaald) kan heel veel zelfvertrouwen en een kick geven. Dat kan samen weer wat tegengif bieden bij depressie en faalangst.
Ik weet dat het hier vrij simpel staat en ik weet dat stemmingsproblematiek ingewikkelder ligt dan het uit mijn verhaal lijkt. Misschien helpen bovenstaande overwegingen je desondanks om je niet altijd klem te laten zetten door jezelf en door je stemmingsstoornis. In ieder geval aan die eerste van de laatst genoemde twee zaken kun je wat doen.
Lullig gezegd: een depressie kan ook heel veilig en comfortabel voelen. Je voelt je rot, maar het kan niet erger worden en 'je kunt er niks aan doen' en je hoeft dus ook even niks, want 'dat kun je niet aan'. Het zou heel zonde zijn als je vanwege dát soort psychologische processen je eigen ontwikkeling op de rem zou zetten.
maandag 19 juli 2010 om 22:44
Ik ben op mijn 32 ste aan een studie begonnen,
Deze duurde normaal 3 jaar , maar doordat er een echtscheiding doorheen kwam trok ik het niet meer.
Daarom heb ik mijn 3de jaar stop gezet en een jaar later weer opgepakt.Ik heb zo toch maar mooi mijn bachelor kunnen halen , en eigenlijk wil ik nu gewoon door naar mijn master.
Het vraagt veel van je , maar het biedt je ook een mate van rust en regelmaat.
Deze duurde normaal 3 jaar , maar doordat er een echtscheiding doorheen kwam trok ik het niet meer.
Daarom heb ik mijn 3de jaar stop gezet en een jaar later weer opgepakt.Ik heb zo toch maar mooi mijn bachelor kunnen halen , en eigenlijk wil ik nu gewoon door naar mijn master.
Het vraagt veel van je , maar het biedt je ook een mate van rust en regelmaat.
I don\'t need an excuse for being what I am.
dinsdag 20 juli 2010 om 14:56
quote:Spinster schreef op 19 juli 2010 @ 19:22:
[...]
Ik weet dat het hier vrij simpel staat en ik weet dat stemmingsproblematiek ingewikkelder ligt dan het uit mijn verhaal lijkt. Misschien helpen bovenstaande overwegingen je desondanks om je niet altijd klem te laten zetten door jezelf en door je stemmingsstoornis. In ieder geval aan die eerste van de laatst genoemde twee zaken kun je wat doen.
Lullig gezegd: een depressie kan ook heel veilig en comfortabel voelen. Je voelt je rot, maar het kan niet erger worden en 'je kunt er niks aan doen' en je hoeft dus ook even niks, want 'dat kun je niet aan'. Het zou heel zonde zijn als je vanwege dát soort psychologische processen je eigen ontwikkeling op de rem zou zetten.
Eerst even ingaand op het laatste: dat klopt. Ik heb iemand eens horen zeggen: Je vindt het ook wel lekker om te zwelgen. (Dat was niet tegen mij, maar tegen een vriendin van hem).
Aan de ene kant is het lekker, want je hebt een 'excuus' om lang in bed te blijven liggen, afspraken af te zeggen, niks te presteren, erbij te lopen als een ongewassen theedoek etc.
Aan de andere kant is het het rotste gevoel wat je maar kunt hebben en waar je helemaal niet mee wilt blijven zitten. De gedachten die je hebt, irreëel maar uiterst negatief, de wetenschap dat je je omgeving teleur stelt door niet te voldoen aan bepaalde verwachtingen, het verlangen om zomaar ineens van de aardbodem te verdwijnen, wat ook weer niet kan, want dan doe je de mensen verdriet. En dan zijn er nog dingen die ik hier niet mag opschrijven vanwege de regels. Men snapt me, denk ik.
Ik probeer te begrijpen hoe het in elkaar steekt. Heb steeds gedacht dat ik met voldoende 'leefregels' en de medicatie die ik toen had de depressies zou kunnen voorkomen. Maar het gaat niet.
Er zijn dingen die gewoon bij het leven horen (sterfgevallen, liefdesverdriet) en als die dingen mij zodanig uit het lood brengen dat ik weer depressief wordt... dan wordt het nog een lange weg.
Ik probeer het te begrijpen maar realiseer me nu ook dat er een chemisch proces mee samenhangt (in de hersenen) dat ingewikkeld is. En dat het misschien tóch zo is dat ik met de juiste medicatie meer veranderingen ga merken dan met mijn 'levenservaring'
Mijn nieuwe medicatie heeft me heel snel opgepept. Ik voel me anders, denk anders. Dan denk ik: is de ziekte toch meer lichamelijk dan ik in eerste instantie dacht?
(ik weet niet eens meer of het nog een reactie op je post is maar dit zijn mijn overpeinzingen)
[...]
Ik weet dat het hier vrij simpel staat en ik weet dat stemmingsproblematiek ingewikkelder ligt dan het uit mijn verhaal lijkt. Misschien helpen bovenstaande overwegingen je desondanks om je niet altijd klem te laten zetten door jezelf en door je stemmingsstoornis. In ieder geval aan die eerste van de laatst genoemde twee zaken kun je wat doen.
Lullig gezegd: een depressie kan ook heel veilig en comfortabel voelen. Je voelt je rot, maar het kan niet erger worden en 'je kunt er niks aan doen' en je hoeft dus ook even niks, want 'dat kun je niet aan'. Het zou heel zonde zijn als je vanwege dát soort psychologische processen je eigen ontwikkeling op de rem zou zetten.
Eerst even ingaand op het laatste: dat klopt. Ik heb iemand eens horen zeggen: Je vindt het ook wel lekker om te zwelgen. (Dat was niet tegen mij, maar tegen een vriendin van hem).
Aan de ene kant is het lekker, want je hebt een 'excuus' om lang in bed te blijven liggen, afspraken af te zeggen, niks te presteren, erbij te lopen als een ongewassen theedoek etc.
Aan de andere kant is het het rotste gevoel wat je maar kunt hebben en waar je helemaal niet mee wilt blijven zitten. De gedachten die je hebt, irreëel maar uiterst negatief, de wetenschap dat je je omgeving teleur stelt door niet te voldoen aan bepaalde verwachtingen, het verlangen om zomaar ineens van de aardbodem te verdwijnen, wat ook weer niet kan, want dan doe je de mensen verdriet. En dan zijn er nog dingen die ik hier niet mag opschrijven vanwege de regels. Men snapt me, denk ik.
Ik probeer te begrijpen hoe het in elkaar steekt. Heb steeds gedacht dat ik met voldoende 'leefregels' en de medicatie die ik toen had de depressies zou kunnen voorkomen. Maar het gaat niet.
Er zijn dingen die gewoon bij het leven horen (sterfgevallen, liefdesverdriet) en als die dingen mij zodanig uit het lood brengen dat ik weer depressief wordt... dan wordt het nog een lange weg.
Ik probeer het te begrijpen maar realiseer me nu ook dat er een chemisch proces mee samenhangt (in de hersenen) dat ingewikkeld is. En dat het misschien tóch zo is dat ik met de juiste medicatie meer veranderingen ga merken dan met mijn 'levenservaring'
Mijn nieuwe medicatie heeft me heel snel opgepept. Ik voel me anders, denk anders. Dan denk ik: is de ziekte toch meer lichamelijk dan ik in eerste instantie dacht?
(ik weet niet eens meer of het nog een reactie op je post is maar dit zijn mijn overpeinzingen)
dinsdag 20 juli 2010 om 15:05
quote:Spinster schreef op 19 juli 2010 @ 19:22:
[...]
A. Denk je dat je ooit wel stabiel genoeg zal zijn? (ik weet van je diagnose wat betreft stemming)
Ik kan niet in de toekomst kijken. Heb vaak genoeg gedacht dat de depressies 'overwonnen' waren en dat ik nu toch echt wel wist hoe ik ze moest voorkomen. Maar eens in de zoveel tijd is het weer zover.
Maar een WO-studie (voltijd of deeltijd) is misschien een stap te ver. Mijn ervaring is dat er wel verwacht wordt dat je PRESTEERT, laat zien wat je kunt, laat zien dat je hard wilt werken, discussies aan gaat, kortom: een bepaalde houding.
Rustig op je gemak af en toe een vak halen is niet meer van deze tijd.
Ik kom hier later terug, t is even genoeg voor nu.
[...]
A. Denk je dat je ooit wel stabiel genoeg zal zijn? (ik weet van je diagnose wat betreft stemming)
Ik kan niet in de toekomst kijken. Heb vaak genoeg gedacht dat de depressies 'overwonnen' waren en dat ik nu toch echt wel wist hoe ik ze moest voorkomen. Maar eens in de zoveel tijd is het weer zover.
Maar een WO-studie (voltijd of deeltijd) is misschien een stap te ver. Mijn ervaring is dat er wel verwacht wordt dat je PRESTEERT, laat zien wat je kunt, laat zien dat je hard wilt werken, discussies aan gaat, kortom: een bepaalde houding.
Rustig op je gemak af en toe een vak halen is niet meer van deze tijd.
Ik kom hier later terug, t is even genoeg voor nu.
dinsdag 20 juli 2010 om 15:07
woensdag 21 juli 2010 om 18:08
Heb je dit nu allemaal besloten aan de hand van 1 dag of week in die kamer? Ik herken je verhaal helemaal dat je als je zonder verdere bezigheden in je uppie in je nieuwe kamer in een nieuwe stad gaat zitten, je niet happy voelt. En dan zie je nog meer beren op de weg. Kun je niet een nieuwe kamer zoeken in een schoner huis en met volwassener mensen? Wil je geen eens aankijken hoe het gaat in de eerste periode (september+oktober)? Je bent hier al zo lang mee bezig, ik vind het jammer dat je nu zo snel de knoop hebt doorgehakt voordat alles echt is begonnen.
