Psyche
alle pijlers
Taboe? Schaamte? Deel 3
vrijdag 2 juli 2010 om 21:36
Dit is het derde deel van het topic Taboe? Schaamte? Een topic dat ik bijna een jaar geleden startte om het taboe rond schizofrenie te doorbreken. Een aandoening die mij zoveel parten speelt dat ik al vele jaren op een afdeling van een instelling woon. In de vorige delen van dit topic heb ik dit kunnen delen, maar ook heel veel kunnen leren van forummers die ook een aandoening hebben (psychisch en/of lichamelijk) of vanuit hun werkervaring postten of gewoon geïnteresseerd waren.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
dinsdag 27 juli 2010 om 12:59
dinsdag 27 juli 2010 om 14:18
quote:Annemeike schreef op 27 juli 2010 @ 12:26:
Hoop plannen, Moon. Je bent je leven goed aan het aanpakken zo te zien.
Ik denk echt dat je je eisen van eigen keuken en eigen sanitair vast moet houden en huursubsidie kan kennelijk veel schelen, dus eigenlijk zul je je het meest 'moeten' richten op een appartement met een eigen deur/huisnummer.
Succes!
Ja dat denk ik ook. Maar goed dat jij het ook zegt, dat sterkt me wel in die beslissing.
Heb jij nu alles voor jezelf? Keuken weet ik, sanitair ook?
En had je eerst alleen een eigen kamer?
Bah, ik heb weer meer last van mijn darmen laatste dagen. Ik leef altijd een beetje in tweestrijd: dit accepteren of verder zoeken wat ik er aan kan doen.
Denk dat ik het voor nu moet accepteren (en wel goed / gezond eten) en als de andere dingen wat meer op de rit zijn evt weer aandacht aan mijn darmen schenken.
(wil steeds overal de tijd onder zetten...)
Hoop plannen, Moon. Je bent je leven goed aan het aanpakken zo te zien.
Ik denk echt dat je je eisen van eigen keuken en eigen sanitair vast moet houden en huursubsidie kan kennelijk veel schelen, dus eigenlijk zul je je het meest 'moeten' richten op een appartement met een eigen deur/huisnummer.
Succes!
Ja dat denk ik ook. Maar goed dat jij het ook zegt, dat sterkt me wel in die beslissing.
Heb jij nu alles voor jezelf? Keuken weet ik, sanitair ook?
En had je eerst alleen een eigen kamer?
Bah, ik heb weer meer last van mijn darmen laatste dagen. Ik leef altijd een beetje in tweestrijd: dit accepteren of verder zoeken wat ik er aan kan doen.
Denk dat ik het voor nu moet accepteren (en wel goed / gezond eten) en als de andere dingen wat meer op de rit zijn evt weer aandacht aan mijn darmen schenken.
(wil steeds overal de tijd onder zetten...)
dinsdag 27 juli 2010 om 14:27
quote:Moonlight82 schreef op 27 juli 2010 @ 11:47:
Heb net een rijschool gemaild. Ze hebben rijlessen in een simulator (oa) en ik heb een proefles gevraagd.
Het lijkt mij wel handig om eerst in die simulator te lessen, scheelt veel geld namelijk.
Ze hebben ook instructeurs voor mensen met faalangst. Ik denk dat ik dat wel wil. Zeker om te voorkomen dat ik weer zo'n oetlul krijg als 9 jaar geleden.Moon ik heb ook ooit in een simulator gereden. Echter elke keer als je iets fout doet (verkeerde volgorde van iets doen bijvoorbeeld) dan ging er van alles loeien of blokkeerde de auto. Ik werd er BLOEDnerveus van en ging er alleen maar meer fouten van maken. Dan liever een instructeur die je even meehelpt en zegt: "Volgende keer niet vergeten ook je binnenspiegel mee te pakken he?", of die je leert schakelen op jouw tempo. Maar goed, dat is mijn ervaring...
Heb net een rijschool gemaild. Ze hebben rijlessen in een simulator (oa) en ik heb een proefles gevraagd.
Het lijkt mij wel handig om eerst in die simulator te lessen, scheelt veel geld namelijk.
Ze hebben ook instructeurs voor mensen met faalangst. Ik denk dat ik dat wel wil. Zeker om te voorkomen dat ik weer zo'n oetlul krijg als 9 jaar geleden.Moon ik heb ook ooit in een simulator gereden. Echter elke keer als je iets fout doet (verkeerde volgorde van iets doen bijvoorbeeld) dan ging er van alles loeien of blokkeerde de auto. Ik werd er BLOEDnerveus van en ging er alleen maar meer fouten van maken. Dan liever een instructeur die je even meehelpt en zegt: "Volgende keer niet vergeten ook je binnenspiegel mee te pakken he?", of die je leert schakelen op jouw tempo. Maar goed, dat is mijn ervaring...
dinsdag 27 juli 2010 om 14:57
dinsdag 27 juli 2010 om 15:00
Moon, bij de ANWB geven de ook lessen met een simulator.
Je hebt ook van die 4 of 8 daagse cursussen, al is dat misschien teveel voor je.
Je rijdt dan de eerste 3 dagen in de simulator en de laatste ga je pas de weg op.
Of iets in die richting, hoe het precies zit weet ik niet.
Bij de ANWB is het misschien wel wat prijziger maar je weet dan zeker dat je goed zit.
Je hebt ook van die 4 of 8 daagse cursussen, al is dat misschien teveel voor je.
Je rijdt dan de eerste 3 dagen in de simulator en de laatste ga je pas de weg op.
Of iets in die richting, hoe het precies zit weet ik niet.
Bij de ANWB is het misschien wel wat prijziger maar je weet dan zeker dat je goed zit.
dinsdag 27 juli 2010 om 15:05
dinsdag 27 juli 2010 om 15:22
quote:Noahtc schreef op 27 juli 2010 @ 15:00:
Moon, bij de ANWB geven de ook lessen met een simulator.
Je hebt ook van die 4 of 8 daagse cursussen, al is dat misschien teveel voor je.
Je rijdt dan de eerste 3 dagen in de simulator en de laatste ga je pas de weg op.
Of iets in die richting, hoe het precies zit weet ik niet.
Bij de ANWB is het misschien wel wat prijziger maar je weet dan zeker dat je goed zit.Daar heb ik het dus gedaan. Er kwam bovendien uit dat ik een heul duur pakket zou moeten kopen, terwijl achteraf dus is gebleken dat ik met normaal autorijden helemaal niet zoveel lessen hoefde. Maar goed, misschien ben ik niet gemaakt voor de simulator.
Moon, bij de ANWB geven de ook lessen met een simulator.
Je hebt ook van die 4 of 8 daagse cursussen, al is dat misschien teveel voor je.
Je rijdt dan de eerste 3 dagen in de simulator en de laatste ga je pas de weg op.
Of iets in die richting, hoe het precies zit weet ik niet.
Bij de ANWB is het misschien wel wat prijziger maar je weet dan zeker dat je goed zit.Daar heb ik het dus gedaan. Er kwam bovendien uit dat ik een heul duur pakket zou moeten kopen, terwijl achteraf dus is gebleken dat ik met normaal autorijden helemaal niet zoveel lessen hoefde. Maar goed, misschien ben ik niet gemaakt voor de simulator.
dinsdag 27 juli 2010 om 16:41
Noah, bedankt voor je verhaal!
Ik had je wel bovengemiddeld intelligent geschat hoor.
Wat fijn dat je zonder je ouders zo'n stabiel leven kreeg.
(Bij mij werkt het juist andersom, in mijn eentje maak ik er een rommeltje van)
Goed dat je nu positief in t leven staat. Heeft de komst van Minino daar ook toe bijgedragen?
Ik had je wel bovengemiddeld intelligent geschat hoor.
Wat fijn dat je zonder je ouders zo'n stabiel leven kreeg.
(Bij mij werkt het juist andersom, in mijn eentje maak ik er een rommeltje van)
Goed dat je nu positief in t leven staat. Heeft de komst van Minino daar ook toe bijgedragen?
dinsdag 27 juli 2010 om 16:50
@Moon:
Ik vind het heel knap dat je zo open kunt zijn over je stoornis/aandoening/beperking/probleempje (hoe noem je het graag?).
Vind je veel begrip in je omgeving?
Ik weet niet veel over bipolariteit maar vind het wel ontzettend interessant.
Volgens mij denk ik er heel verkeerd over; schiet je steeds van een manie in een depressie? Of is er ook een tussenstadium?
Kun je een "bui" voelen aankomen? Kun je het afweren? Is er iets dat triggert?
Hoe ervaar je een manische periode? Ik kan me enigzins indenken hoe een nare periode aanvoelt.
Veel vragen he . Als je die niet wilt/kunt beantwoorden is dat prima hoor.
Iedereen mag van mij weten dat ik een eetstoornis heb gehad, al nemen niet veel mensen het serieus. "Kind, ga toch gewoon eten" en "Hoezo, je ziet er toch prima uit" is toch hetgeen dat ik het meest hoor.
Meestal heb ik dan al geen zin meer om het verder uit te leggen. Tegen zoveel kortzichtigheid kan ik niet op.
Mensen die het van me weten denken dat het niet meer bestaat, wanneer ik er niet over praat terwijl het altijd op de achtergrond sluimert. Ik wil ze er ook niet mee lastig vallen dus houd ik mijn mond maar.
In relaties maak ik het wel altijd bespreekbaar. Ik heb veel moeite met eten in gezelschap, eten in het openbaar, met naakt zijn, met aangeraakt worden, met opmerkingen over mijn lijf.
Dat wil weleens voor strubbelingen zorgen maar ik merk dat mannen erg begripvol zijn wanneer je open bent.
Toen ik een jaar of 16 was noemde een vriendje me een voor de "grap" speklap, ik raakte toen zo over de zeik dat ik twee tanden uit z'n mond heb gemept . Nu ben ik niet meer zo'n heethoofd maar zulke opmerkingen kan ik toch nog steeds niet handelen.
Ik vind het heel knap dat je zo open kunt zijn over je stoornis/aandoening/beperking/probleempje (hoe noem je het graag?).
Vind je veel begrip in je omgeving?
Ik weet niet veel over bipolariteit maar vind het wel ontzettend interessant.
Volgens mij denk ik er heel verkeerd over; schiet je steeds van een manie in een depressie? Of is er ook een tussenstadium?
Kun je een "bui" voelen aankomen? Kun je het afweren? Is er iets dat triggert?
Hoe ervaar je een manische periode? Ik kan me enigzins indenken hoe een nare periode aanvoelt.
Veel vragen he . Als je die niet wilt/kunt beantwoorden is dat prima hoor.
Iedereen mag van mij weten dat ik een eetstoornis heb gehad, al nemen niet veel mensen het serieus. "Kind, ga toch gewoon eten" en "Hoezo, je ziet er toch prima uit" is toch hetgeen dat ik het meest hoor.
Meestal heb ik dan al geen zin meer om het verder uit te leggen. Tegen zoveel kortzichtigheid kan ik niet op.
Mensen die het van me weten denken dat het niet meer bestaat, wanneer ik er niet over praat terwijl het altijd op de achtergrond sluimert. Ik wil ze er ook niet mee lastig vallen dus houd ik mijn mond maar.
In relaties maak ik het wel altijd bespreekbaar. Ik heb veel moeite met eten in gezelschap, eten in het openbaar, met naakt zijn, met aangeraakt worden, met opmerkingen over mijn lijf.
Dat wil weleens voor strubbelingen zorgen maar ik merk dat mannen erg begripvol zijn wanneer je open bent.
Toen ik een jaar of 16 was noemde een vriendje me een voor de "grap" speklap, ik raakte toen zo over de zeik dat ik twee tanden uit z'n mond heb gemept . Nu ben ik niet meer zo'n heethoofd maar zulke opmerkingen kan ik toch nog steeds niet handelen.
dinsdag 27 juli 2010 om 17:01
quote:Noahtc schreef op 27 juli 2010 @ 16:50:
@Moon:
Ik vind het heel knap dat je zo open kunt zijn over je stoornis/aandoening/beperking/probleempje (hoe noem je het graag?).
Vind je veel begrip in je omgeving?
Ik weet niet veel over bipolariteit maar vind het wel ontzettend interessant.
Volgens mij denk ik er heel verkeerd over; schiet je steeds van een manie in een depressie? Of is er ook een tussenstadium?
Kun je een "bui" voelen aankomen? Kun je het afweren? Is er iets dat triggert?
Hoe ervaar je een manische periode? Ik kan me enigzins indenken hoe een nare periode aanvoelt.
Begrip in de omgeving is wisselend. Het grootste probleem is eigenlijk dat ik zelf doe alsof ik alles wel aan kan en alsof ik niks mankeer.
(dat moet ik dus veranderen)
Nee ik schiet niet steeds van het één in het ander. Er zijn mensen die dat hebben. Ik ben het grootste deel van de tijd niet manisch en niet depressief. Maar ben wel steeds aan het 'waken'. De ene keer wil ik teveel en de andere keer wil ik weer rust nemen omdat ik teveel gedaan heb. Wat meer structuur zou niet verkeerd zijn.
Ik ben maar één keer echt manisch geweest. Toen sliep ik niet meer en zag zelf niet wat daar erg aan was. Nu weet ik dat ik aan de bel moet trekken als ik één of twee nachten niet slaap. Maar ik heb medicatie en ben nooit meer een hele nacht wakker. Ben niet echt bang om manisch te worden.
Helaas komen de depressies wel regelmatig terug. Ik denk steeds dat ik inmiddels wel genoeg geleerd heb om depressies voor te zijn, maar het gaat toch mis, soms. En de depressie op zich is kut, maar de teleurstelling dat ik dan alwéér depressief ben maakt het ook niet beter.
Hoe ik een manische periode ervaar? Nou het is dus maar één keer gebeurd. Toen had ik mijn eerste zware depressie achter de rug (ineens ging het licht weer aan zeg maar) en had ik weer zin om dingen te doen. Toen wilde ik alles tegelijk, zo blij dat ik weer energie had. Kreeg ook ruzie met mensen, want anderen probeerden me af te remmen en ik vond dat heel vervelend.
Wat mannen betreft waren de remmen er ook af. Ik ging heel makkelijk met mannen mee naar huis.
Het voelde best lekker want ik trok me van geen mens iets aan en had het idee dat de wereld aan mijn voeten lag.
Oh en geld uitgeven, dat gaat ook heel makkelijk als je manisch bent
Even posten want volgens mij is het een heel lang verhaal.
@Moon:
Ik vind het heel knap dat je zo open kunt zijn over je stoornis/aandoening/beperking/probleempje (hoe noem je het graag?).
Vind je veel begrip in je omgeving?
Ik weet niet veel over bipolariteit maar vind het wel ontzettend interessant.
Volgens mij denk ik er heel verkeerd over; schiet je steeds van een manie in een depressie? Of is er ook een tussenstadium?
Kun je een "bui" voelen aankomen? Kun je het afweren? Is er iets dat triggert?
Hoe ervaar je een manische periode? Ik kan me enigzins indenken hoe een nare periode aanvoelt.
Begrip in de omgeving is wisselend. Het grootste probleem is eigenlijk dat ik zelf doe alsof ik alles wel aan kan en alsof ik niks mankeer.
(dat moet ik dus veranderen)
Nee ik schiet niet steeds van het één in het ander. Er zijn mensen die dat hebben. Ik ben het grootste deel van de tijd niet manisch en niet depressief. Maar ben wel steeds aan het 'waken'. De ene keer wil ik teveel en de andere keer wil ik weer rust nemen omdat ik teveel gedaan heb. Wat meer structuur zou niet verkeerd zijn.
Ik ben maar één keer echt manisch geweest. Toen sliep ik niet meer en zag zelf niet wat daar erg aan was. Nu weet ik dat ik aan de bel moet trekken als ik één of twee nachten niet slaap. Maar ik heb medicatie en ben nooit meer een hele nacht wakker. Ben niet echt bang om manisch te worden.
Helaas komen de depressies wel regelmatig terug. Ik denk steeds dat ik inmiddels wel genoeg geleerd heb om depressies voor te zijn, maar het gaat toch mis, soms. En de depressie op zich is kut, maar de teleurstelling dat ik dan alwéér depressief ben maakt het ook niet beter.
Hoe ik een manische periode ervaar? Nou het is dus maar één keer gebeurd. Toen had ik mijn eerste zware depressie achter de rug (ineens ging het licht weer aan zeg maar) en had ik weer zin om dingen te doen. Toen wilde ik alles tegelijk, zo blij dat ik weer energie had. Kreeg ook ruzie met mensen, want anderen probeerden me af te remmen en ik vond dat heel vervelend.
Wat mannen betreft waren de remmen er ook af. Ik ging heel makkelijk met mannen mee naar huis.
Het voelde best lekker want ik trok me van geen mens iets aan en had het idee dat de wereld aan mijn voeten lag.
Oh en geld uitgeven, dat gaat ook heel makkelijk als je manisch bent
Even posten want volgens mij is het een heel lang verhaal.
dinsdag 27 juli 2010 om 17:09
Helaas eindigde mijn manische periode op de gesloten afdeling van het ziekenhuis. Daar wil ik nu niet over schrijven.
(vaak genoeg wel gedaan op het forum hoor, andere keer misschien weer)
Ja er is dus zeker een tussenfase. Meestal zit ik in de tussenfase en dan ben ik ook redelijk normaal
Ben niet iemand die snel huilt of snel boos wordt, dat zit niet zo in mijn karakter. Dus ik lijk eigenlijk een heel stabiel persoon, voor mensen die me niet zo goed kennen.
Ja, ik kan het zien aankomen. Als ik druk ben in mijn hoofd doe ik een stapje terug.
Depressie aan zien komen: ik probeer het nog te 'redden' door leuke dingen te gaan doen en bezig te blijven, maar soms zak ik er gewoon in weg. In t begin kan het voelen alsof je een glazen koepel over je hoofd hebt. Je praat wel met mensen maar voelt niet echt contact.
Afgelopen jaar, in november, voelde ik een depressie aankomen. Ik was van plan naar het buitenland te gaan en kon kiezen - toch gaan of het laten zitten. Ben wel gegaan maar vond het wel zwaar. Het was wel leuk maar kon niet écht genieten. (toch wel trots dat ik gegaan ben).
Maar de hele maand januari heb ik weinig uitgevoerd dus dat was missschien alsnog de depressie.
Heb dus nog geen manier gevonden de depressie voor te blijven. Dan maar medicijnen... misschien gaat dat beter.
(vaak genoeg wel gedaan op het forum hoor, andere keer misschien weer)
Ja er is dus zeker een tussenfase. Meestal zit ik in de tussenfase en dan ben ik ook redelijk normaal
Ben niet iemand die snel huilt of snel boos wordt, dat zit niet zo in mijn karakter. Dus ik lijk eigenlijk een heel stabiel persoon, voor mensen die me niet zo goed kennen.
Ja, ik kan het zien aankomen. Als ik druk ben in mijn hoofd doe ik een stapje terug.
Depressie aan zien komen: ik probeer het nog te 'redden' door leuke dingen te gaan doen en bezig te blijven, maar soms zak ik er gewoon in weg. In t begin kan het voelen alsof je een glazen koepel over je hoofd hebt. Je praat wel met mensen maar voelt niet echt contact.
Afgelopen jaar, in november, voelde ik een depressie aankomen. Ik was van plan naar het buitenland te gaan en kon kiezen - toch gaan of het laten zitten. Ben wel gegaan maar vond het wel zwaar. Het was wel leuk maar kon niet écht genieten. (toch wel trots dat ik gegaan ben).
Maar de hele maand januari heb ik weinig uitgevoerd dus dat was missschien alsnog de depressie.
Heb dus nog geen manier gevonden de depressie voor te blijven. Dan maar medicijnen... misschien gaat dat beter.
dinsdag 27 juli 2010 om 17:14
Ow, die speklap... wat erg!
Nouja dat zeg je toch ook niet.
Mijn scharrel zei eens iets over mijn 'spekbuik'. Niet heel erg maar op zich hoeft zo'n opmerking niet. Later is ie ook nog eens over mijn buik begonnen. Tja dat is gewoon het dikste lichaamsdeel bij mij.
Ja lastig als mensen het niet begrijpen. Ik had een meisje in de klas, middelbare school, met anorexia. Ik weet in ieder geval dat het heel erg is. Of ik het echt zal begrijpen weet ik niet. (hoewel ik iets empatischer ben dan de gemiddelde mens)
Voel je je er eenzaam mee? Voor anderen is 'uit eten' meestal iets gezelligs, voor jou is het misschien een hele opgave.
Nouja dat zeg je toch ook niet.
Mijn scharrel zei eens iets over mijn 'spekbuik'. Niet heel erg maar op zich hoeft zo'n opmerking niet. Later is ie ook nog eens over mijn buik begonnen. Tja dat is gewoon het dikste lichaamsdeel bij mij.
Ja lastig als mensen het niet begrijpen. Ik had een meisje in de klas, middelbare school, met anorexia. Ik weet in ieder geval dat het heel erg is. Of ik het echt zal begrijpen weet ik niet. (hoewel ik iets empatischer ben dan de gemiddelde mens)
Voel je je er eenzaam mee? Voor anderen is 'uit eten' meestal iets gezelligs, voor jou is het misschien een hele opgave.
dinsdag 27 juli 2010 om 17:16
Dat ene meisje uit GTST stond trouwens in de Viva, over haar overwinning op anorexia. Vond het een slecht interview. Ik wist wel dat ze een tijd was opgenomen, mijn broertje kende haar van de dansschool.
Maar eehhhh... wauw hebben jullie enig idee hoe vaak IK opmerkingen krijg over mijn buik, benen enz. En ik heb toch echt gewoon maatje 38 (heel soms 40). Hoe krijgen jullie het voor elkaar dat men zijn kop dicht houdt daarover?
Maar eehhhh... wauw hebben jullie enig idee hoe vaak IK opmerkingen krijg over mijn buik, benen enz. En ik heb toch echt gewoon maatje 38 (heel soms 40). Hoe krijgen jullie het voor elkaar dat men zijn kop dicht houdt daarover?
dinsdag 27 juli 2010 om 17:19
Goh Moon, wat een inzicht verschaf je me. Dank je.
Een vast dagritme en structuur lijkt me erg bevorderlijk voor iemand met jouw "probleempje". Of heb ik dat mis?
Ik dacht voorheen dat jij (of anderen) echt elke dag met een andere stemming wakker worden, dat is dus niet.
Voel je je gelukkig in je normale toestand? Tussenstadium is een wat verkeerd woord in jouw situatie.
Wat knap van je dat je de tekenen kunt herkennen en daarop inspeelt. Dat getuigt van zelfinzicht, heel knap.
Over die vervelend periode heb ik weleens gelezen, dat hoef je niet te herhalen .
Jij kunt er dus redelijk mee leven, is dit iets dat ooit op de achtergrond kan verdwijnen of zal dit altijd de boventoon blijven voeren?
Een vast dagritme en structuur lijkt me erg bevorderlijk voor iemand met jouw "probleempje". Of heb ik dat mis?
Ik dacht voorheen dat jij (of anderen) echt elke dag met een andere stemming wakker worden, dat is dus niet.
Voel je je gelukkig in je normale toestand? Tussenstadium is een wat verkeerd woord in jouw situatie.
Wat knap van je dat je de tekenen kunt herkennen en daarop inspeelt. Dat getuigt van zelfinzicht, heel knap.
Over die vervelend periode heb ik weleens gelezen, dat hoef je niet te herhalen .
Jij kunt er dus redelijk mee leven, is dit iets dat ooit op de achtergrond kan verdwijnen of zal dit altijd de boventoon blijven voeren?
dinsdag 27 juli 2010 om 17:21
Ik ben gewoon niet zo dik
Ik weet niet van wie je opmerkingen krijgt? Bedoel je nu van mannen?
Een oude scharrel noemde mijn buik eens zijn kussen en dat vond ik nog wel schattig.
Van mensen in het algemeen (geen bedpartners dus) krijg ik eerder te horen dat ik dun ben dan dik. Misschien ga jij met lompe mensen om??
Ook gelezen in de Viva. Wat vond je er slecht aan?
Ik ging steeds automatisch die irritante stem van Nina er bij bedenken. 'Nee hoor het kan over gaan, kijk maar naar mij'.
Ik weet niet van wie je opmerkingen krijgt? Bedoel je nu van mannen?
Een oude scharrel noemde mijn buik eens zijn kussen en dat vond ik nog wel schattig.
Van mensen in het algemeen (geen bedpartners dus) krijg ik eerder te horen dat ik dun ben dan dik. Misschien ga jij met lompe mensen om??
Ook gelezen in de Viva. Wat vond je er slecht aan?
Ik ging steeds automatisch die irritante stem van Nina er bij bedenken. 'Nee hoor het kan over gaan, kijk maar naar mij'.
