Relaties
alle pijlers
hoe verder?
donderdag 29 juli 2010 om 11:57
Hallo,
Dit is de eerste keer dat ik post, lees al wat maandjes mee maar voelde nu de behoefte jullie mening te horen..
Heb een relatie met geweldige lieve kerel, wonen samen en hebben alles wat ons hartje begeert zou je zeggen; het ontbreekt ons aan niets..
We begrijpen elkaar alleen de laatste tijd totaal niet en dat doet vreselijk zeer en creeert absoluut geen gezellige sfeer in huis..
Ik heb behoefte aan tijd doorbrengen met elkaar, hoeft echt niet elke avond of elk weekend maar hier komt het eerste probleem al..
Mijn schat werkt veel en hard, is gek op zijn werk en heeft nog een aantal jaren om dit zo te kunnen doen, aldus hij..
Dus als er geen heftige verandering zijn, hebben we af&toe 1 of 2 avonden in de week samen en soms een dagje samen vrij maar niet frequent..
Gisteren hebben we een goed gesprek gehad en we komen er gewoon niet uit, we weten niet of we nog verder kunnen want ik heb andere behoeftes dan hij en andersom..
Dit doet vreselijk veel pijn, ik ben er sinds kort achter dat ik misschien wel zou willen trouwen en kinderen krijgen, hij wil dit niet..
Ik heb behoefte aan verdieping en verrijken van onze relatie dus tijd doorbrengen samen, hij heeft deze ruimte niet...
Ik wil dat hij gelukkig is en hij wil ook dat ik gelukkig ben maar ik weet niet of ik dit kan op deze manier..
Hij vraagt van mij of ik dit leven kan leiden met hem, dus weinig tijd samen en geen toekomstperspectief met trouwen en kinderen...
Trouwen doet me nu ook niet zoveel en kinderen zijn nog geen belangrijk issue maar ik weet dat ik dat uiteindelijk wel graag zou willen!
Ben zo bang om hem kwijt te raken, wil bij hem blijven want ik hou zo verschrikkelijk veel van hem maar verlies ik dan mezelf?
Kan iemand zijn/haar eigen behoeftes opzij zette om bij degene te zijn waar je zoveel van houdt?
Dit is de eerste keer dat ik post, lees al wat maandjes mee maar voelde nu de behoefte jullie mening te horen..
Heb een relatie met geweldige lieve kerel, wonen samen en hebben alles wat ons hartje begeert zou je zeggen; het ontbreekt ons aan niets..
We begrijpen elkaar alleen de laatste tijd totaal niet en dat doet vreselijk zeer en creeert absoluut geen gezellige sfeer in huis..
Ik heb behoefte aan tijd doorbrengen met elkaar, hoeft echt niet elke avond of elk weekend maar hier komt het eerste probleem al..
Mijn schat werkt veel en hard, is gek op zijn werk en heeft nog een aantal jaren om dit zo te kunnen doen, aldus hij..
Dus als er geen heftige verandering zijn, hebben we af&toe 1 of 2 avonden in de week samen en soms een dagje samen vrij maar niet frequent..
Gisteren hebben we een goed gesprek gehad en we komen er gewoon niet uit, we weten niet of we nog verder kunnen want ik heb andere behoeftes dan hij en andersom..
Dit doet vreselijk veel pijn, ik ben er sinds kort achter dat ik misschien wel zou willen trouwen en kinderen krijgen, hij wil dit niet..
Ik heb behoefte aan verdieping en verrijken van onze relatie dus tijd doorbrengen samen, hij heeft deze ruimte niet...
Ik wil dat hij gelukkig is en hij wil ook dat ik gelukkig ben maar ik weet niet of ik dit kan op deze manier..
Hij vraagt van mij of ik dit leven kan leiden met hem, dus weinig tijd samen en geen toekomstperspectief met trouwen en kinderen...
Trouwen doet me nu ook niet zoveel en kinderen zijn nog geen belangrijk issue maar ik weet dat ik dat uiteindelijk wel graag zou willen!
Ben zo bang om hem kwijt te raken, wil bij hem blijven want ik hou zo verschrikkelijk veel van hem maar verlies ik dan mezelf?
Kan iemand zijn/haar eigen behoeftes opzij zette om bij degene te zijn waar je zoveel van houdt?
zaterdag 14 augustus 2010 om 18:48
Ik ben nu 2 weken verder en oh wat valt me dit zwaar.......
Ik ben nog steeds helemaal kapot van verdriet, mis mijn (ex)vriend echt verschrikkelijk!!!
Hij heeft de knop omgezet (onbegrijpelijk) en vindt dat we allebei door moeten gaan met ons eigen leven en ik hoor of zie niets meer van hem..
Ik heb bewust ook afstand genomen door weg te gaan en geen contact meer met hem te zoeken (niet bellen of langsgaan) en dit valt me echt f*cking zwaar!
Alles wat ik doe of zeg maakt het alleen maar erger en ik kan niets meer goed doen dus ik WEET dat dit de enige juiste oplossing is maar god, wat hou ik van hem!!
Wil bij hem zijn, zijn armen om me heen en zijn stem in mijn oor die flusitert dat hij van me houdt en me nooit meer kwijt wil........
Mijn leven lijkt volstrekt zinloos, heb genoeg afleiding in mijn werk, vriendinnen en noem maar op maar het kan me gewoon niet boeien, wil HEM!
Hoop dat de afstand en het gemis hem doen inzien dat hij ook niet zonder mij wil en dat er een oplossing is om SAMEN verder te gaan...
Ik ben nog steeds helemaal kapot van verdriet, mis mijn (ex)vriend echt verschrikkelijk!!!
Hij heeft de knop omgezet (onbegrijpelijk) en vindt dat we allebei door moeten gaan met ons eigen leven en ik hoor of zie niets meer van hem..
Ik heb bewust ook afstand genomen door weg te gaan en geen contact meer met hem te zoeken (niet bellen of langsgaan) en dit valt me echt f*cking zwaar!
Alles wat ik doe of zeg maakt het alleen maar erger en ik kan niets meer goed doen dus ik WEET dat dit de enige juiste oplossing is maar god, wat hou ik van hem!!
Wil bij hem zijn, zijn armen om me heen en zijn stem in mijn oor die flusitert dat hij van me houdt en me nooit meer kwijt wil........
Mijn leven lijkt volstrekt zinloos, heb genoeg afleiding in mijn werk, vriendinnen en noem maar op maar het kan me gewoon niet boeien, wil HEM!
Hoop dat de afstand en het gemis hem doen inzien dat hij ook niet zonder mij wil en dat er een oplossing is om SAMEN verder te gaan...
zaterdag 14 augustus 2010 om 19:18
Hoop dat de afstand en het gemis hem doen inzien dat hij ook niet zonder mij wil en dat er een oplossing is om SAMEN verder te gaan...
Klamp je daar niet aan vast TO. Hij heeft zelf de beslissing genomen om er een punt achter te zetten omdat het zo niet langer kon. Waarschijnlijk heeft hij daar ook heel bewust over nagedacht.
De toekomst die jij zo graag wil hebben ligt nu open voor je. En dat was niet zijn toekomstvisie, dat is nu wel duidelijk. Ga daar aan werken. Nu heb je de kans om een partner tegen te komen die ook kinderen wil. Dat is toch je uiteindelijke doel? Weer samen verder gaan betekent toch dat je je ideale toekomstbeeld niet waargemaakt zal zien worden.
Wil je dat echt?
Klamp je daar niet aan vast TO. Hij heeft zelf de beslissing genomen om er een punt achter te zetten omdat het zo niet langer kon. Waarschijnlijk heeft hij daar ook heel bewust over nagedacht.
De toekomst die jij zo graag wil hebben ligt nu open voor je. En dat was niet zijn toekomstvisie, dat is nu wel duidelijk. Ga daar aan werken. Nu heb je de kans om een partner tegen te komen die ook kinderen wil. Dat is toch je uiteindelijke doel? Weer samen verder gaan betekent toch dat je je ideale toekomstbeeld niet waargemaakt zal zien worden.
Wil je dat echt?
dinsdag 17 augustus 2010 om 13:22
quote:Aranea schreef op 14 augustus 2010 @ 19:18:
Hoop dat de afstand en het gemis hem doen inzien dat hij ook niet zonder mij wil en dat er een oplossing is om SAMEN verder te gaan...
Klamp je daar niet aan vast TO. Hij heeft zelf de beslissing genomen om er een punt achter te zetten omdat het zo niet langer kon. Waarschijnlijk heeft hij daar ook heel bewust over nagedacht.
De toekomst die jij zo graag wil hebben ligt nu open voor je. En dat was niet zijn toekomstvisie, dat is nu wel duidelijk. Ga daar aan werken. Nu heb je de kans om een partner tegen te komen die ook kinderen wil. Dat is toch je uiteindelijke doel? Weer samen verder gaan betekent toch dat je je ideale toekomstbeeld niet waargemaakt zal zien worden.
Wil je dat echt?
Ja ik wil dat echt!! Ik voel me gamputeerd, vind het leven niets meer aan zonder hem...
Ik heb de hele trouw en kindertoestanden overboord gegooid, dat is dus blijkbaar niet mijn uiteindelijke doel!
Maar goed, heb hem weer gesproken na 2 weken stilte en hij vindt dat het genoeg is geweest, hij wil niet meer verder..
Zijn gevoel is beetje bij beetje verdwenen en de wil om door te gaan is er niet meer..
Hoop dat de afstand en het gemis hem doen inzien dat hij ook niet zonder mij wil en dat er een oplossing is om SAMEN verder te gaan...
Klamp je daar niet aan vast TO. Hij heeft zelf de beslissing genomen om er een punt achter te zetten omdat het zo niet langer kon. Waarschijnlijk heeft hij daar ook heel bewust over nagedacht.
De toekomst die jij zo graag wil hebben ligt nu open voor je. En dat was niet zijn toekomstvisie, dat is nu wel duidelijk. Ga daar aan werken. Nu heb je de kans om een partner tegen te komen die ook kinderen wil. Dat is toch je uiteindelijke doel? Weer samen verder gaan betekent toch dat je je ideale toekomstbeeld niet waargemaakt zal zien worden.
Wil je dat echt?
Ja ik wil dat echt!! Ik voel me gamputeerd, vind het leven niets meer aan zonder hem...
Ik heb de hele trouw en kindertoestanden overboord gegooid, dat is dus blijkbaar niet mijn uiteindelijke doel!
Maar goed, heb hem weer gesproken na 2 weken stilte en hij vindt dat het genoeg is geweest, hij wil niet meer verder..
Zijn gevoel is beetje bij beetje verdwenen en de wil om door te gaan is er niet meer..
dinsdag 17 augustus 2010 om 16:29
Allereerst
Het is gewoon hartstikke k*t, zo'n periode na een belangrijke relatie.
Ik heb iets vergelijkbaars meegamaakt als jij, alleen was mijn toenmalige vriend jonger, zelfs wat jonger dan ik. We waren hartstikke gek op elkaar, en toch is het kapotgegaan, op verschillende toekomstvisie.
Ik kan er lang over vertellen maar het komt hier op neer: hij hield oprecht van me, maar kennelijk niet genoeg om ons gelukkig samenzijn boven andere verlangens/prioriteiten te stellen. Ik meende dat onze relatie en zijn carrièremaken best samen konden gaan, hij twijfelde daaraan. Dat maakte me echt kapot.
Nu ik een andere relatie heb, zie ik hoe het --naar mijn mening-- zou moeten zijn: als je echt zoveel van elkaar houdt dat je samen voor 'eeuwig&altijd" gaat, dan zorg je ook dat je samen overal uitkomt. (ernstige vertrouwensbreuk zoals vreemdgaan even daargelaten). Dan is een zware baan misschien wel een probleem maar geen struikelblok, en zelfs een niet-gedeelde kinderwens kan dan heel moeilijk zijn maar geen breekpunt.
Kortom: hij hield toch niet genoeg van je, ging niet genoeg voor jullie samen. En dat is oneerlijk en naar en doet heel erg pijn, maar over een paar jaar ben je blij dat hij je heeft 'vrijgelaten', dat denk ik echt!
Sterkte!
Het is gewoon hartstikke k*t, zo'n periode na een belangrijke relatie.
Ik heb iets vergelijkbaars meegamaakt als jij, alleen was mijn toenmalige vriend jonger, zelfs wat jonger dan ik. We waren hartstikke gek op elkaar, en toch is het kapotgegaan, op verschillende toekomstvisie.
Ik kan er lang over vertellen maar het komt hier op neer: hij hield oprecht van me, maar kennelijk niet genoeg om ons gelukkig samenzijn boven andere verlangens/prioriteiten te stellen. Ik meende dat onze relatie en zijn carrièremaken best samen konden gaan, hij twijfelde daaraan. Dat maakte me echt kapot.
Nu ik een andere relatie heb, zie ik hoe het --naar mijn mening-- zou moeten zijn: als je echt zoveel van elkaar houdt dat je samen voor 'eeuwig&altijd" gaat, dan zorg je ook dat je samen overal uitkomt. (ernstige vertrouwensbreuk zoals vreemdgaan even daargelaten). Dan is een zware baan misschien wel een probleem maar geen struikelblok, en zelfs een niet-gedeelde kinderwens kan dan heel moeilijk zijn maar geen breekpunt.
Kortom: hij hield toch niet genoeg van je, ging niet genoeg voor jullie samen. En dat is oneerlijk en naar en doet heel erg pijn, maar over een paar jaar ben je blij dat hij je heeft 'vrijgelaten', dat denk ik echt!
Sterkte!
dinsdag 17 augustus 2010 om 16:51
@ruby-ann
Ten eerste wat ontzettend knap van je dat je twee weken lang niets van je hebt laten horen. Dat moet heel moeilijk geweest zijn. Maar daardoor heb je de eerste klap al gehad. Logisch dat je je geamputeerd voelt. Ieder moment dat je eerst met hem deelde moet je nu alleen doormaken en al met al zal dat nog wel even zo blijven.
Maar je hebt geen keus. Hij wil niet meer. Dat is hard maar gelukkig ook duidelijk. Ik heb geen advies voor je want dat werkt voor iedereen anders. Alleen dat je in rot momenten altijd hier wat van je af kan schrijven. Het helpt echt! Heel veel sterkte!!
Ten eerste wat ontzettend knap van je dat je twee weken lang niets van je hebt laten horen. Dat moet heel moeilijk geweest zijn. Maar daardoor heb je de eerste klap al gehad. Logisch dat je je geamputeerd voelt. Ieder moment dat je eerst met hem deelde moet je nu alleen doormaken en al met al zal dat nog wel even zo blijven.
Maar je hebt geen keus. Hij wil niet meer. Dat is hard maar gelukkig ook duidelijk. Ik heb geen advies voor je want dat werkt voor iedereen anders. Alleen dat je in rot momenten altijd hier wat van je af kan schrijven. Het helpt echt! Heel veel sterkte!!
dinsdag 17 augustus 2010 om 22:40
quote:zappie schreef op 17 augustus 2010 @ 16:29:
Allereerst
Thanks, dat heb ik echt nodig!!
Het is gewoon hartstikke k*t, zo'n periode na een belangrijke relatie.
Ik heb iets vergelijkbaars meegamaakt als jij, alleen was mijn toenmalige vriend jonger, zelfs wat jonger dan ik. We waren hartstikke gek op elkaar, en toch is het kapotgegaan, op verschillende toekomstvisie.
Hoe is het dan kapot gegaan, heb jij het beëindigd?
Mijn ex (auuw) zegt ook dat onze toekomstvisies niet overeenkomen maar het gekke is, die heet hij helemaal niet (meer) met mij..
Als ik mailtjes terug lees van ons begin, vroeg hij mij hoe ik de toekomst zag! Toen was ik zo van we zien het allemaal wel...
En toen hij me veroverd had, vond ie het wel mooi geweest lijkt het wel..
Mooi huis, 2 x per jaar op vakantie, ik moest niet zeuren!
Ik kan er lang over vertellen maar het komt hier op neer: hij hield oprecht van me, maar kennelijk niet genoeg om ons gelukkig samenzijn boven andere verlangens/prioriteiten te stellen. Ik meende dat onze relatie en zijn carrièremaken best samen konden gaan, hij twijfelde daaraan. Dat maakte me echt kapot.
Het heeft mij ook kapot gemaakt maar ik ben zo ver gegaan dat ik dat voor hem over had!
Ik geloof ook dat het samen kan gaan maar het moet van gelijkwaardig belang zijn!
Nu ik een andere relatie heb, zie ik hoe het --naar mijn mening-- zou moeten zijn: als je echt zoveel van elkaar houdt dat je samen voor 'eeuwig&altijd" gaat, dan zorg je ook dat je samen overal uitkomt. (ernstige vertrouwensbreuk zoals vreemdgaan even daargelaten). Dan is een zware baan misschien wel een probleem maar geen struikelblok, en zelfs een niet-gedeelde kinderwens kan dan heel moeilijk zijn maar geen breekpunt.
Kortom: hij hield toch niet genoeg van je, ging niet genoeg voor jullie samen. En dat is oneerlijk en naar en doet heel erg pijn, maar over een paar jaar ben je blij dat hij je heeft 'vrijgelaten', dat denk ik echt!
Ik hoop het zo....
Sterkte!
Allereerst
Thanks, dat heb ik echt nodig!!
Het is gewoon hartstikke k*t, zo'n periode na een belangrijke relatie.
Ik heb iets vergelijkbaars meegamaakt als jij, alleen was mijn toenmalige vriend jonger, zelfs wat jonger dan ik. We waren hartstikke gek op elkaar, en toch is het kapotgegaan, op verschillende toekomstvisie.
Hoe is het dan kapot gegaan, heb jij het beëindigd?
Mijn ex (auuw) zegt ook dat onze toekomstvisies niet overeenkomen maar het gekke is, die heet hij helemaal niet (meer) met mij..
Als ik mailtjes terug lees van ons begin, vroeg hij mij hoe ik de toekomst zag! Toen was ik zo van we zien het allemaal wel...
En toen hij me veroverd had, vond ie het wel mooi geweest lijkt het wel..
Mooi huis, 2 x per jaar op vakantie, ik moest niet zeuren!
Ik kan er lang over vertellen maar het komt hier op neer: hij hield oprecht van me, maar kennelijk niet genoeg om ons gelukkig samenzijn boven andere verlangens/prioriteiten te stellen. Ik meende dat onze relatie en zijn carrièremaken best samen konden gaan, hij twijfelde daaraan. Dat maakte me echt kapot.
Het heeft mij ook kapot gemaakt maar ik ben zo ver gegaan dat ik dat voor hem over had!
Ik geloof ook dat het samen kan gaan maar het moet van gelijkwaardig belang zijn!
Nu ik een andere relatie heb, zie ik hoe het --naar mijn mening-- zou moeten zijn: als je echt zoveel van elkaar houdt dat je samen voor 'eeuwig&altijd" gaat, dan zorg je ook dat je samen overal uitkomt. (ernstige vertrouwensbreuk zoals vreemdgaan even daargelaten). Dan is een zware baan misschien wel een probleem maar geen struikelblok, en zelfs een niet-gedeelde kinderwens kan dan heel moeilijk zijn maar geen breekpunt.
Kortom: hij hield toch niet genoeg van je, ging niet genoeg voor jullie samen. En dat is oneerlijk en naar en doet heel erg pijn, maar over een paar jaar ben je blij dat hij je heeft 'vrijgelaten', dat denk ik echt!
Ik hoop het zo....
Sterkte!
dinsdag 17 augustus 2010 om 22:43
quote:Hebeenhekelaanvliegeninhuis schreef op 17 augustus 2010 @ 16:51:
@ruby-ann
Ten eerste wat ontzettend knap van je dat je twee weken lang niets van je hebt laten horen. Dat moet heel moeilijk geweest zijn. Maar daardoor heb je de eerste klap al gehad. Logisch dat je je geamputeerd voelt. Ieder moment dat je eerst met hem deelde moet je nu alleen doormaken en al met al zal dat nog wel even zo blijven.
Maar je hebt geen keus. Hij wil niet meer. Dat is hard maar gelukkig ook duidelijk. Ik heb geen advies voor je want dat werkt voor iedereen anders. Alleen dat je in rot momenten altijd hier wat van je af kan schrijven. Het helpt echt! Heel veel sterkte!!Thanks!!! Ik praat met heel veel mensen om me heen en het lucht wel op maar feit blijft dat er niets verandert, hij heeft de wil niet meer om door te gaan..
Het breekt mijn hart en ik begrijp er niks van maar ik heb het er maar mee te doen...
@ruby-ann
Ten eerste wat ontzettend knap van je dat je twee weken lang niets van je hebt laten horen. Dat moet heel moeilijk geweest zijn. Maar daardoor heb je de eerste klap al gehad. Logisch dat je je geamputeerd voelt. Ieder moment dat je eerst met hem deelde moet je nu alleen doormaken en al met al zal dat nog wel even zo blijven.
Maar je hebt geen keus. Hij wil niet meer. Dat is hard maar gelukkig ook duidelijk. Ik heb geen advies voor je want dat werkt voor iedereen anders. Alleen dat je in rot momenten altijd hier wat van je af kan schrijven. Het helpt echt! Heel veel sterkte!!Thanks!!! Ik praat met heel veel mensen om me heen en het lucht wel op maar feit blijft dat er niets verandert, hij heeft de wil niet meer om door te gaan..
Het breekt mijn hart en ik begrijp er niks van maar ik heb het er maar mee te doen...
woensdag 18 augustus 2010 om 20:59
quote:Ruby-Ann schreef op 17 augustus 2010 @ 22:40:
[...]
Arme Ruby-Ann....
Ik heb uiteindelijk de knoop doorgehakt bij ons, maar toen was er door hem al zó weinig meer van mij en de relatie over (niet achter me staan, me niet steunen t.o.v. anderen (schoonmoeder o.a. ), geen beslissingen willen nemen, op eerdere beloftes en beslissingen over de relatie terugkomen, etc.) dat ik veilig kan zeggen: het was niet mijn keus dat het uit ging, ik heb het nog veel te lang laten duren en daarmee veel van mijn eigenwaarde ingeleverd. Ik wilde het zó graag, ik hield zo van hem. Maar hij gedroeg zich als een egoïstische dweil en toen heb ik na maanden ploeteren de stekker eruit getrokken.
Wat jij zegt over gelijkwaardigheid lijkt mij dus de spijker op z'n kop. Je moet wel beiden evenveel bereid zijn tot investeren in de relatie en rekening houden met de ander.
En nu: nu ben ik 3 jaar verder, en in een veel mooiere relatie, met iemand die heel veel voor mij over heeft .
Echt... hang in there! Je doet het goed, moet er gewoon doorheen. Sterkte.
[...]
Arme Ruby-Ann....
Ik heb uiteindelijk de knoop doorgehakt bij ons, maar toen was er door hem al zó weinig meer van mij en de relatie over (niet achter me staan, me niet steunen t.o.v. anderen (schoonmoeder o.a. ), geen beslissingen willen nemen, op eerdere beloftes en beslissingen over de relatie terugkomen, etc.) dat ik veilig kan zeggen: het was niet mijn keus dat het uit ging, ik heb het nog veel te lang laten duren en daarmee veel van mijn eigenwaarde ingeleverd. Ik wilde het zó graag, ik hield zo van hem. Maar hij gedroeg zich als een egoïstische dweil en toen heb ik na maanden ploeteren de stekker eruit getrokken.
Wat jij zegt over gelijkwaardigheid lijkt mij dus de spijker op z'n kop. Je moet wel beiden evenveel bereid zijn tot investeren in de relatie en rekening houden met de ander.
En nu: nu ben ik 3 jaar verder, en in een veel mooiere relatie, met iemand die heel veel voor mij over heeft .
Echt... hang in there! Je doet het goed, moet er gewoon doorheen. Sterkte.
donderdag 19 augustus 2010 om 21:20
Pfff ben weer paar dagen verder en ooooooh wat blijf ik dit zwaar vinden!
Gisterochtend wel een zwaar gefrustreerde sms gestuurd naar hem waarin ik hem goed de waarheid heb gezegd en.. dat heeft wel opgelucht!
Hij zegt dat ik hem als een voetveeg heb gebruikt door in mijn boosheid wel eens dingen te zeggen die ik niet meende en sorry achteraf was niet goed genoeg voor hem...
Maar zich afvragen waarom ik soms uit elkaar klapte van frustratie vraagt hij zich niet af....
Hij denkt echt alleen maar aan zichzelf, hij wil doen waar hij zin in heeft zonder daarbij gezeur te krijgen....
Want dat moet kunnen en onze relatie was blijkbaar niet sterk genoeg, aldus hij....
Nou ik kan er geen touw meer aan vastknopen!!
Gisterochtend wel een zwaar gefrustreerde sms gestuurd naar hem waarin ik hem goed de waarheid heb gezegd en.. dat heeft wel opgelucht!
Hij zegt dat ik hem als een voetveeg heb gebruikt door in mijn boosheid wel eens dingen te zeggen die ik niet meende en sorry achteraf was niet goed genoeg voor hem...
Maar zich afvragen waarom ik soms uit elkaar klapte van frustratie vraagt hij zich niet af....
Hij denkt echt alleen maar aan zichzelf, hij wil doen waar hij zin in heeft zonder daarbij gezeur te krijgen....
Want dat moet kunnen en onze relatie was blijkbaar niet sterk genoeg, aldus hij....
Nou ik kan er geen touw meer aan vastknopen!!
vrijdag 20 augustus 2010 om 08:52
Zo gisteravond was ik wel wat gefrustreerd lees ik nu terug..
Blijft zwaar maar ik zie wel in dat we elkaar niet meer gelukkig maakten..
Hoe graag ik ook wil dat we weer samen komen, het zal niet werken als we er niet samen aan werken...
En die wil heeft hij niet en ik wel dus dat gaat niet!
Nou, we zijn weer een piepklein stapje verder... (vanavond waarschijnlijk weer huilend op bedje maar okay...)
Blijft zwaar maar ik zie wel in dat we elkaar niet meer gelukkig maakten..
Hoe graag ik ook wil dat we weer samen komen, het zal niet werken als we er niet samen aan werken...
En die wil heeft hij niet en ik wel dus dat gaat niet!
Nou, we zijn weer een piepklein stapje verder... (vanavond waarschijnlijk weer huilend op bedje maar okay...)
maandag 20 september 2010 om 17:05
quote:Poezewoes schreef op 29 juli 2010 @ 12:43:
[...]
Nee, jij zit in een cirkel. Hij doet namelijk ondanks alles precies wat hij wil. Je bent geen egoïst als je je eigen behoeften ook belangrijk vindt en van je partner verwacht dat hij hier ook naar kijkt. Het is niet of 'jij' of 'hij', het hoort 'jullie' te zijn.
Lees dat boek nou maar eens: "Als hij maar gelukkig is" van Robin Norwood.Ik ben met het boek bezig, goeie tip Poezewoes!! En erg confronterend.....
[...]
Nee, jij zit in een cirkel. Hij doet namelijk ondanks alles precies wat hij wil. Je bent geen egoïst als je je eigen behoeften ook belangrijk vindt en van je partner verwacht dat hij hier ook naar kijkt. Het is niet of 'jij' of 'hij', het hoort 'jullie' te zijn.
Lees dat boek nou maar eens: "Als hij maar gelukkig is" van Robin Norwood.Ik ben met het boek bezig, goeie tip Poezewoes!! En erg confronterend.....
woensdag 22 september 2010 om 13:34
woensdag 22 september 2010 om 13:50
