Psyche
alle pijlers
Mijn leven is een farce
vrijdag 10 september 2010 om 11:24
Iedereen kent me als die vrolijke vrouw, vol grapjes, geintjes, altijd bereidwillig een ander op te vrolijken, te helpen.
Ondanks de vele tegenslagen blijf ik optimistisch... helaas is het een absolute farce...
Ik voel woede, razende woede en ik weet me er geen raad mee. Ik kan er uren, dagen, weken, maanden (welja, jaren) over malen in m'n hoofd, maar een plek geven en ermee leren leven lukt me niet.
De woede komt te pas en te onpas boven... M'n therapeut had het over het kanaliseren van die woeden, maar... ik weet niet hoe, ik krijg het niet gedraaid.
Iedereen kent me van het beeld wat ik schets, maar ben ik alleen, dan komt mijn ware aard boven en val ik diep, heel diep.
Ik geloof niet, dat ik direct depressief ben ofzo, want over het algemeen gaat het best goed. Maar die oude rottigheid, die blijft me dwars zitten, vooral ook, omdat het iets is wat ik niet kan ontlopen en keer op keer het hoofd moet bieden. De ene keer lukt dat goed, de andere verlies ik mezelf...
Herkent iemand dit? Van de buitenkant het happy vrouwtje, maar tegenstrijdigheid naar binnen toe...
Ondanks de vele tegenslagen blijf ik optimistisch... helaas is het een absolute farce...
Ik voel woede, razende woede en ik weet me er geen raad mee. Ik kan er uren, dagen, weken, maanden (welja, jaren) over malen in m'n hoofd, maar een plek geven en ermee leren leven lukt me niet.
De woede komt te pas en te onpas boven... M'n therapeut had het over het kanaliseren van die woeden, maar... ik weet niet hoe, ik krijg het niet gedraaid.
Iedereen kent me van het beeld wat ik schets, maar ben ik alleen, dan komt mijn ware aard boven en val ik diep, heel diep.
Ik geloof niet, dat ik direct depressief ben ofzo, want over het algemeen gaat het best goed. Maar die oude rottigheid, die blijft me dwars zitten, vooral ook, omdat het iets is wat ik niet kan ontlopen en keer op keer het hoofd moet bieden. De ene keer lukt dat goed, de andere verlies ik mezelf...
Herkent iemand dit? Van de buitenkant het happy vrouwtje, maar tegenstrijdigheid naar binnen toe...
vrijdag 10 september 2010 om 13:00
quote:Boarn schreef op 10 september 2010 @ 12:53:
[...]
Dit zou ik je zowiezo kunnen aanraden. Voor mij is dat de manier geweest om oude blokkades op te ruimen. Door gewoon nog 1x te kunnen zeggen wat je wilt zeggen. Om aan te geven hoe je je hebt gevoeld, wat het met je deed. Maar ook om te zien waarom bepaalde dingen "nodig" zijn in je leven of juist jou overkomen...
Zoek een goede begeleider/coach uit en bespreek goed van te voren wat je wilt bereiken met je opstelling.
En wat nou als 'meneer' zich helemaal niet kan vinden in jouw gevoelens en dit als onzin van tafel veegt? Ik denk niet dat daar nou de oplossing te vinden is. Hij zou nooit een bevredigend antwoordt geven en dan zakt TO alleen maar verder in haar woede.
Ze moet boven hem gaan staan, de oplossing bij zichzelf gaan zoeken, net zo goed als ik dat moet doen. Maar ja vindt die knop maar eens..........
[...]
Dit zou ik je zowiezo kunnen aanraden. Voor mij is dat de manier geweest om oude blokkades op te ruimen. Door gewoon nog 1x te kunnen zeggen wat je wilt zeggen. Om aan te geven hoe je je hebt gevoeld, wat het met je deed. Maar ook om te zien waarom bepaalde dingen "nodig" zijn in je leven of juist jou overkomen...
Zoek een goede begeleider/coach uit en bespreek goed van te voren wat je wilt bereiken met je opstelling.
En wat nou als 'meneer' zich helemaal niet kan vinden in jouw gevoelens en dit als onzin van tafel veegt? Ik denk niet dat daar nou de oplossing te vinden is. Hij zou nooit een bevredigend antwoordt geven en dan zakt TO alleen maar verder in haar woede.
Ze moet boven hem gaan staan, de oplossing bij zichzelf gaan zoeken, net zo goed als ik dat moet doen. Maar ja vindt die knop maar eens..........
vrijdag 10 september 2010 om 13:06
quote:wuiles schreef op 10 september 2010 @ 12:16:
[...]
Het glazuur springt van m'n tanden.Mag ik vragen waarom je dat zegt? Ik spreid hier m'n diepste gevoel tentoon en vind je reactie behoorlijk hard en onnodig. Zoals ik al zei, dit is niet zoals ik in het dagelijks leven handel, dit is zoals ik dènk, voel.
[...]
Het glazuur springt van m'n tanden.Mag ik vragen waarom je dat zegt? Ik spreid hier m'n diepste gevoel tentoon en vind je reactie behoorlijk hard en onnodig. Zoals ik al zei, dit is niet zoals ik in het dagelijks leven handel, dit is zoals ik dènk, voel.
vrijdag 10 september 2010 om 13:10
quote:mips schreef op 10 september 2010 @ 12:12:
Als je oprecht handelt met de intentie hier wat terug voor te krijgen handel je m.i. juist niet oprecht maar opportunistisch.
Je zadelt een ander op met onuitgesproken verwachtingen en bent beledigd als deze niet worden waargemaakt. Maar het einde van het liedje is dat jij gefrustreerd raakt en er per saldo geen bal mee opschiet..
Focus op wat je wél hebt (prachtige kinderen) en niet op wat je niet hebt of wat je meent dat een ander je heeft afgenomen. Jij bent verantwoordelijk voor je eigen leven. Omgaan met tegenslagen is daar een groot onderdeel van.
Zou je trots op jezelf zijn als je terugkijkt op leven en constateeert dat je bij (grote) tegenslag passief bent gaan wachten tot het lot je beter bracht. Verspilde tijd lijkt me want het is aan jou om iets te maken van de tijd ná een tegenslag.
Misschien heb ik de tweestrijd niet duidelijk genoeg belicht: Bij tegenslagen wordt ik juist daadkrachtig en ga geenszins wachten tot het beter word. Ik ben een alleenstaande moeder, met drie geweldige kids en een fantastische baan. En oh ja, m'n heerlijke lieve huisje is ook prachtig en ik heb fijne vrienden om mee te praten.
Het feit, dat het in m'n hoofd zo'n janboel is, breekt me op... Ik ben in overeenstemming met de therapeut gestopt met gesprekken, omdat het goed met me ging, ik weer midden in het leven stond en meer van die dingen.
Maar als ik hier dan, bij jullie, heel anoniem, m'n diepste gevoelens van woede, gefrustreerdheid opbiecht, dan mag dat toch.
Ja, gevoelsmatig voel ik me continue in de rotrol gedrukt, maar van buiten is dat absoluut niet te merken/zien. En dat is nou die farce, waar ik nu mee worstel...
Als je oprecht handelt met de intentie hier wat terug voor te krijgen handel je m.i. juist niet oprecht maar opportunistisch.
Je zadelt een ander op met onuitgesproken verwachtingen en bent beledigd als deze niet worden waargemaakt. Maar het einde van het liedje is dat jij gefrustreerd raakt en er per saldo geen bal mee opschiet..
Focus op wat je wél hebt (prachtige kinderen) en niet op wat je niet hebt of wat je meent dat een ander je heeft afgenomen. Jij bent verantwoordelijk voor je eigen leven. Omgaan met tegenslagen is daar een groot onderdeel van.
Zou je trots op jezelf zijn als je terugkijkt op leven en constateeert dat je bij (grote) tegenslag passief bent gaan wachten tot het lot je beter bracht. Verspilde tijd lijkt me want het is aan jou om iets te maken van de tijd ná een tegenslag.
Misschien heb ik de tweestrijd niet duidelijk genoeg belicht: Bij tegenslagen wordt ik juist daadkrachtig en ga geenszins wachten tot het beter word. Ik ben een alleenstaande moeder, met drie geweldige kids en een fantastische baan. En oh ja, m'n heerlijke lieve huisje is ook prachtig en ik heb fijne vrienden om mee te praten.
Het feit, dat het in m'n hoofd zo'n janboel is, breekt me op... Ik ben in overeenstemming met de therapeut gestopt met gesprekken, omdat het goed met me ging, ik weer midden in het leven stond en meer van die dingen.
Maar als ik hier dan, bij jullie, heel anoniem, m'n diepste gevoelens van woede, gefrustreerdheid opbiecht, dan mag dat toch.
Ja, gevoelsmatig voel ik me continue in de rotrol gedrukt, maar van buiten is dat absoluut niet te merken/zien. En dat is nou die farce, waar ik nu mee worstel...
vrijdag 10 september 2010 om 13:13
quote:Splinter02 schreef op 10 september 2010 @ 12:19:
[...]
Misschien helpt het al een beetje als je zegt 'het gaat kut met me'. Dan krijg je ongetijfeld meer steun van de mensen dicht om je heen en kun je die balast van 'jezelf groot houden' al van je afgooien. Je hebt al genoeg dingen om mee te dealen en je bent het echt waard om hulp te vragen hoor.
Dat kàn ik niet, ik heb een beeld op te houden. Voor wie? Voor m'n kinderen, m'n familie, m'n omgeving. Ik wil sterk zijn, ik doe stoer, ik werk aan mezelf.
(maar 't lukt niet, ik blijf die pissigheid, die woede, die grrrrrrr zo enorm voelen)
[...]
Misschien helpt het al een beetje als je zegt 'het gaat kut met me'. Dan krijg je ongetijfeld meer steun van de mensen dicht om je heen en kun je die balast van 'jezelf groot houden' al van je afgooien. Je hebt al genoeg dingen om mee te dealen en je bent het echt waard om hulp te vragen hoor.
Dat kàn ik niet, ik heb een beeld op te houden. Voor wie? Voor m'n kinderen, m'n familie, m'n omgeving. Ik wil sterk zijn, ik doe stoer, ik werk aan mezelf.
(maar 't lukt niet, ik blijf die pissigheid, die woede, die grrrrrrr zo enorm voelen)
vrijdag 10 september 2010 om 13:15
quote:lichtpuntjes schreef op 10 september 2010 @ 12:52:
Maar eigenlijk speel je dan gewoon alsof je heel iemand anders bent. Lijkt me toch wel heel erg vermoeiend..
Eigenlijk ben ik een behoorlijk zeikstengel, zo'n siepneus die nergens verantwoordelijk voor neemt en alles op "hun" schuift.
Maar tegen niemand zeggen hoor, sssssst...
Maar eigenlijk speel je dan gewoon alsof je heel iemand anders bent. Lijkt me toch wel heel erg vermoeiend..
Eigenlijk ben ik een behoorlijk zeikstengel, zo'n siepneus die nergens verantwoordelijk voor neemt en alles op "hun" schuift.
Maar tegen niemand zeggen hoor, sssssst...
vrijdag 10 september 2010 om 13:16
Als je zelfs je therapeut ervan weet te overtuigen dat het goed met je gaat, terwijl dat helemaal niet zo is, waar ben je dan mee bezig?
Hou eens op met naar buiten toe net te doen of het goed gaat. Jij bent de enige die dat kan doorbreken, je kunt niet van anderen verwachten dat ze daar doorheen prikken. En zolang je dat niet laat zien, stop je jezelf m.i. in een slachtofferrol ja.
Hou eens op met naar buiten toe net te doen of het goed gaat. Jij bent de enige die dat kan doorbreken, je kunt niet van anderen verwachten dat ze daar doorheen prikken. En zolang je dat niet laat zien, stop je jezelf m.i. in een slachtofferrol ja.
vrijdag 10 september 2010 om 13:17
quote:Boarn schreef op 10 september 2010 @ 12:53:
[...]
Dit zou ik je zowiezo kunnen aanraden. Voor mij is dat de manier geweest om oude blokkades op te ruimen. Door gewoon nog 1x te kunnen zeggen wat je wilt zeggen. Om aan te geven hoe je je hebt gevoeld, wat het met je deed. Maar ook om te zien waarom bepaalde dingen "nodig" zijn in je leven of juist jou overkomen...
Zoek een goede begeleider/coach uit en bespreek goed van te voren wat je wilt bereiken met je opstelling.Kun je misschien wat meer hierover vertellen? Ik heb een vage bekende (moeder van vriendje op school) die zich hiermee bezighoud en ik heb 'ns met haar gesproken over het één en ander. Zij vond het wel iets voor me... Vind het wel eng eigenlijk...
[...]
Dit zou ik je zowiezo kunnen aanraden. Voor mij is dat de manier geweest om oude blokkades op te ruimen. Door gewoon nog 1x te kunnen zeggen wat je wilt zeggen. Om aan te geven hoe je je hebt gevoeld, wat het met je deed. Maar ook om te zien waarom bepaalde dingen "nodig" zijn in je leven of juist jou overkomen...
Zoek een goede begeleider/coach uit en bespreek goed van te voren wat je wilt bereiken met je opstelling.Kun je misschien wat meer hierover vertellen? Ik heb een vage bekende (moeder van vriendje op school) die zich hiermee bezighoud en ik heb 'ns met haar gesproken over het één en ander. Zij vond het wel iets voor me... Vind het wel eng eigenlijk...
vrijdag 10 september 2010 om 13:18
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 13:13:
[...]
Dat kàn ik niet, ik heb een beeld op te houden. Voor wie? Voor m'n kinderen, m'n familie, m'n omgeving. Ik wil sterk zijn, ik doe stoer, ik werk aan mezelf.
(maar 't lukt niet, ik blijf die pissigheid, die woede, die grrrrrrr zo enorm voelen)Nou, dat doe je dus niet volgens mij. Misschien werk je aan de symptomen, maar niet aan het werkelijke probleem.
[...]
Dat kàn ik niet, ik heb een beeld op te houden. Voor wie? Voor m'n kinderen, m'n familie, m'n omgeving. Ik wil sterk zijn, ik doe stoer, ik werk aan mezelf.
(maar 't lukt niet, ik blijf die pissigheid, die woede, die grrrrrrr zo enorm voelen)Nou, dat doe je dus niet volgens mij. Misschien werk je aan de symptomen, maar niet aan het werkelijke probleem.
vrijdag 10 september 2010 om 13:21
Waar ben je bang voor dan? Als je je werkelijke gevoel laat zien, denk je dat anderen dan niet meer van je houden? Dat ze je zwak vinden? Dat ze je uitlachen?
Ik denk hooguit dat ze het niet leuk vinden dat je dit voor je verborgen houdt en hun de kans daarmee ontnomen hebt om je te steunen. Pas op dat je je omgeving niet onderschat hoor!
Ik denk hooguit dat ze het niet leuk vinden dat je dit voor je verborgen houdt en hun de kans daarmee ontnomen hebt om je te steunen. Pas op dat je je omgeving niet onderschat hoor!
vrijdag 10 september 2010 om 13:22
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 13:13:
[...]
Dat kàn ik niet, ik heb een beeld op te houden. Voor wie? Voor m'n kinderen, m'n familie, m'n omgeving. Ik wil sterk zijn, ik doe stoer, ik werk aan mezelf.
(maar 't lukt niet, ik blijf die pissigheid, die woede, die grrrrrrr zo enorm voelen)
Ik denk dat je dingen voortdurend 'persoonlijk' maakt. Alles begint en eindigt bij jou, voor jouw gevoel. Dat is niet zo. Wat gebeurt is een interactie tussen alles en iedereen om jou heen en jou.
Wat anderen doen, komt weer vanuit henzelf, niet vanuit jou. Ik herken je kwaadheid en je frustratie wel, heb er zelf ook wel last van gehad.
Wanneer je jezelf afhankelijk blijft opstellen van de emoties van anderen, zul je daarvan ook altijd afhankelijk blijven, want je kiest er zelf voor. Anderen hebben dat vaak ook feilloos in de gaten, en spelen daar weer op in.
Sterk willen zijn, stoer willen zijn, is WEER iets dat je doet voor anderen, want je bent het op dit moment niet. Jij schiet er ook helemaal niets mee op. Maar je bouwt op die manier ook weer elke keer die spanning in jezelf op, want je bent bezig met een beeld waaraan je nooit zult kunnen beantwoorden. Je houdt jezelf gevangen in een vicieuze cirkel.
Ik heb maar een advies: hou overal mee op. Laat alles los, hoe eng ook. Ik begrijp ook wel, dat je niet huilend ter aarde wilt storten in het bijzijn van je kinderen en vreemden. Maar trek voor jezelf elke dag een bepaalde tijd uit, waarin je geen enkele schijn hoeft op te houden. Laat je gaan. Dan kan langzamerhand die woede wegvloeien. Accepteer dat je op DIT moment zo bent zo als je bent: een mens met menselijke zwakheden.
Je zult je hele leven lang gekwetst en bedrogen worden. Dat is niet te vermijden. Het is jouw keuze, in hoeverre je je dat allemaal persoonlijk blijft opvatten. Jij bent niet verantwoordelijk voor het gedrag van anderen, alleen voor dat van jezelf. Je bent niet verantwoordelijk voor de gevoelens van anderen, de enige emoties waarop jij werkelijke invloed hebt, zijn die van jou.
[...]
Dat kàn ik niet, ik heb een beeld op te houden. Voor wie? Voor m'n kinderen, m'n familie, m'n omgeving. Ik wil sterk zijn, ik doe stoer, ik werk aan mezelf.
(maar 't lukt niet, ik blijf die pissigheid, die woede, die grrrrrrr zo enorm voelen)
Ik denk dat je dingen voortdurend 'persoonlijk' maakt. Alles begint en eindigt bij jou, voor jouw gevoel. Dat is niet zo. Wat gebeurt is een interactie tussen alles en iedereen om jou heen en jou.
Wat anderen doen, komt weer vanuit henzelf, niet vanuit jou. Ik herken je kwaadheid en je frustratie wel, heb er zelf ook wel last van gehad.
Wanneer je jezelf afhankelijk blijft opstellen van de emoties van anderen, zul je daarvan ook altijd afhankelijk blijven, want je kiest er zelf voor. Anderen hebben dat vaak ook feilloos in de gaten, en spelen daar weer op in.
Sterk willen zijn, stoer willen zijn, is WEER iets dat je doet voor anderen, want je bent het op dit moment niet. Jij schiet er ook helemaal niets mee op. Maar je bouwt op die manier ook weer elke keer die spanning in jezelf op, want je bent bezig met een beeld waaraan je nooit zult kunnen beantwoorden. Je houdt jezelf gevangen in een vicieuze cirkel.
Ik heb maar een advies: hou overal mee op. Laat alles los, hoe eng ook. Ik begrijp ook wel, dat je niet huilend ter aarde wilt storten in het bijzijn van je kinderen en vreemden. Maar trek voor jezelf elke dag een bepaalde tijd uit, waarin je geen enkele schijn hoeft op te houden. Laat je gaan. Dan kan langzamerhand die woede wegvloeien. Accepteer dat je op DIT moment zo bent zo als je bent: een mens met menselijke zwakheden.
Je zult je hele leven lang gekwetst en bedrogen worden. Dat is niet te vermijden. Het is jouw keuze, in hoeverre je je dat allemaal persoonlijk blijft opvatten. Jij bent niet verantwoordelijk voor het gedrag van anderen, alleen voor dat van jezelf. Je bent niet verantwoordelijk voor de gevoelens van anderen, de enige emoties waarop jij werkelijke invloed hebt, zijn die van jou.
vrijdag 10 september 2010 om 13:24
quote:Splinter02 schreef op 10 september 2010 @ 13:18:
[...]
Nou, dat doe je dus niet volgens mij. Misschien werk je aan de symptomen, maar niet aan het werkelijke probleem.
Hoe zie jij dan het werkelijke probleem? En wat zou je opperen?
Ik zelf zie steeds duidelijker het beeld voor mezelf ontstaan, dat ik me niet voel zoals ik me voordoe en ik weet daar geen goeie draai aan te geven (bang om een zeur gevonden te worden, of dat iemands glazuur van z'n tanden springt).
[...]
Nou, dat doe je dus niet volgens mij. Misschien werk je aan de symptomen, maar niet aan het werkelijke probleem.
Hoe zie jij dan het werkelijke probleem? En wat zou je opperen?
Ik zelf zie steeds duidelijker het beeld voor mezelf ontstaan, dat ik me niet voel zoals ik me voordoe en ik weet daar geen goeie draai aan te geven (bang om een zeur gevonden te worden, of dat iemands glazuur van z'n tanden springt).
vrijdag 10 september 2010 om 13:26
quote:Splinter02 schreef op 10 september 2010 @ 13:21:
Waar ben je bang voor dan? Als je je werkelijke gevoel laat zien, denk je dat anderen dan niet meer van je houden? Dat ze je zwak vinden? Dat ze je uitlachen?
Ik denk hooguit dat ze het niet leuk vinden dat je dit voor je verborgen houdt en hun de kans daarmee ontnomen hebt om je te steunen. Pas op dat je je omgeving niet onderschat hoor!
Ja, dat dus!
Nu vinden ze me leuk.
Edit: heb laatst een gesprek gehad met m'n huisarts en zij opperde 2 weken opname.
Ik dacht dat ik door de grond ging!
(en ja, ik weet wat dat over mezelf zegt, maar ik probeer alleen een eerlijk beeld te schetsen)
Waar ben je bang voor dan? Als je je werkelijke gevoel laat zien, denk je dat anderen dan niet meer van je houden? Dat ze je zwak vinden? Dat ze je uitlachen?
Ik denk hooguit dat ze het niet leuk vinden dat je dit voor je verborgen houdt en hun de kans daarmee ontnomen hebt om je te steunen. Pas op dat je je omgeving niet onderschat hoor!
Ja, dat dus!
Nu vinden ze me leuk.
Edit: heb laatst een gesprek gehad met m'n huisarts en zij opperde 2 weken opname.
Ik dacht dat ik door de grond ging!
(en ja, ik weet wat dat over mezelf zegt, maar ik probeer alleen een eerlijk beeld te schetsen)
vrijdag 10 september 2010 om 13:28
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 13:13:
[...]
Dat kàn ik niet, ik heb een beeld op te houden. Voor wie? Voor m'n kinderen, m'n familie, m'n omgeving. Ik wil sterk zijn, ik doe stoer, ik werk aan mezelf.
(maar 't lukt niet, ik blijf die pissigheid, die woede, die grrrrrrr zo enorm voelen)
Wat ik uit meerdere postings oppik is een (wellicht verborgen) gevoel van superioriteit. Je had beter moeten weten. Je moet sterker zijn. Je moet je beter voordoen.
Waarom? Waarom is menselijk zijn niet precies goed? Met falen. Met op je plaat gaan en dat durven tonen. Met durven toegeven: ik had geen flauw benul.
Dit gevoel is iets onderhuids en vreet je op. Zodra jij ergens diep binnenin het concept loslaat dat je beter moet zijn of beter bent (in de vorm van stoer, sterk, verantwoordelijk, wijs, oprecht) zullen de "echte", rauwe, menselijke emoties meer ruimte krijgen. En dat is gezond. Dan word je echt. Dan mag je woede er gewoon zijn. En kan hij eindelijk opbranden ipv dat je hem onderdrukt.
Dit gevoel komt gewoonlijk voort uit een sterk gevoel van inferioriteit. Vaak wanneer je daaraan werkt wordt het makkelijker om jezelf toe te staan gewoon mens te zijn.
[...]
Dat kàn ik niet, ik heb een beeld op te houden. Voor wie? Voor m'n kinderen, m'n familie, m'n omgeving. Ik wil sterk zijn, ik doe stoer, ik werk aan mezelf.
(maar 't lukt niet, ik blijf die pissigheid, die woede, die grrrrrrr zo enorm voelen)
Wat ik uit meerdere postings oppik is een (wellicht verborgen) gevoel van superioriteit. Je had beter moeten weten. Je moet sterker zijn. Je moet je beter voordoen.
Waarom? Waarom is menselijk zijn niet precies goed? Met falen. Met op je plaat gaan en dat durven tonen. Met durven toegeven: ik had geen flauw benul.
Dit gevoel is iets onderhuids en vreet je op. Zodra jij ergens diep binnenin het concept loslaat dat je beter moet zijn of beter bent (in de vorm van stoer, sterk, verantwoordelijk, wijs, oprecht) zullen de "echte", rauwe, menselijke emoties meer ruimte krijgen. En dat is gezond. Dan word je echt. Dan mag je woede er gewoon zijn. En kan hij eindelijk opbranden ipv dat je hem onderdrukt.
Dit gevoel komt gewoonlijk voort uit een sterk gevoel van inferioriteit. Vaak wanneer je daaraan werkt wordt het makkelijker om jezelf toe te staan gewoon mens te zijn.
vrijdag 10 september 2010 om 13:34
@Melpomene: zoals jij het schrijft, ik weet 't, zo zou het moeten zijn. Voor mezelf kiezen en daarvoor staan.
Mijn angst hierin is, dat ik andere, die van me afhankelijk zijn zoals de kinderen, tekort doe. Ik moet het bij mezelf houden, er zelf mee om leren gaan, het voor mezelf accepteren dat sommige dingen u eenmaal zo zijn...
Mijn angst hierin is, dat ik andere, die van me afhankelijk zijn zoals de kinderen, tekort doe. Ik moet het bij mezelf houden, er zelf mee om leren gaan, het voor mezelf accepteren dat sommige dingen u eenmaal zo zijn...
vrijdag 10 september 2010 om 13:36
@ BelindaMenthol
Lieve Belinda,
Ga er rustig voor zitten en bekijk deze film op Youtube eens. Ze zijn in elf filmpjes geknipt geloof ik. Je hoeft niet alles te begrijpen wat ze zegt, maar veel dingen zullen waarschijnlijk op zijn plek vallen.
En wat al gezegd is, zorg dat je niet meer als slachtoffer door het leven gaat. Dat is iets dat jezelf doet en dat is best begrijpelijk als er vervelende dingen zijn gebeurd (is verder niet lullig bedoeld, ik heb dat ook gedaan en velen met ons). Ook al zijn er nog zoveel dingen gebeurd, alles is in het verleden en zolang je niet zelf de regie neemt over je leven, blijft een ander jouw toekomst bepalen.
(een eerste introductie)
http://www.youtube.com/watch?v=Tmc0BvY9 ... re=related
(You can heal your life, 11 filmpjes)
http://www.youtube.com/watch?v=WjntHE4LJCQ
Als het je aanspreekt kan je haar boeken en cd's ( Louise Hay ) bestellen via bol.com.
Ik hoop dat je er wat aan hebt.
Lieve Belinda,
Ga er rustig voor zitten en bekijk deze film op Youtube eens. Ze zijn in elf filmpjes geknipt geloof ik. Je hoeft niet alles te begrijpen wat ze zegt, maar veel dingen zullen waarschijnlijk op zijn plek vallen.
En wat al gezegd is, zorg dat je niet meer als slachtoffer door het leven gaat. Dat is iets dat jezelf doet en dat is best begrijpelijk als er vervelende dingen zijn gebeurd (is verder niet lullig bedoeld, ik heb dat ook gedaan en velen met ons). Ook al zijn er nog zoveel dingen gebeurd, alles is in het verleden en zolang je niet zelf de regie neemt over je leven, blijft een ander jouw toekomst bepalen.
(een eerste introductie)
http://www.youtube.com/watch?v=Tmc0BvY9 ... re=related
(You can heal your life, 11 filmpjes)
http://www.youtube.com/watch?v=WjntHE4LJCQ
Als het je aanspreekt kan je haar boeken en cd's ( Louise Hay ) bestellen via bol.com.
Ik hoop dat je er wat aan hebt.
vrijdag 10 september 2010 om 13:36
quote:Feliciaatje schreef op 10 september 2010 @ 13:28:
[...]
Waarom? Waarom is menselijk zijn niet precies goed? Met falen. Met op je plaat gaan en dat durven tonen. Met durven toegeven: ik had geen flauw benul.
Eerlijk? Als ik nu mens3lijk zou zijn en toegeven aan hoe ik me voel, dan word ik waarschijnlijk opgenomen (of ik sla iemand de harses in, dat kan ook). En de kinderen dan? M'n werk? M'n huis?
Ik moet door, ik mag niet opgeven, ik moet het schip rechthouden!
[...]
Waarom? Waarom is menselijk zijn niet precies goed? Met falen. Met op je plaat gaan en dat durven tonen. Met durven toegeven: ik had geen flauw benul.
Eerlijk? Als ik nu mens3lijk zou zijn en toegeven aan hoe ik me voel, dan word ik waarschijnlijk opgenomen (of ik sla iemand de harses in, dat kan ook). En de kinderen dan? M'n werk? M'n huis?
Ik moet door, ik mag niet opgeven, ik moet het schip rechthouden!
vrijdag 10 september 2010 om 13:50
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 13:06:
[...]
Mag ik vragen waarom je dat zegt? Ik spreid hier m'n diepste gevoel tentoon en vind je reactie behoorlijk hard en onnodig. Zoals ik al zei, dit is niet zoals ik in het dagelijks leven handel, dit is zoals ik dènk, voel.quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 12:02:
[...]
En dan nog iets: ik heb op de één of andere manier ook het gevoel dat ik altijd heel oprecht en met de beste bedoelingen naar anderen toe gehandeld heb. En stiekum verwacht ik dat ook een beetje terug, in de zin van... wanneer gaat het nu eens goed met me? Heb ik dat niet een klein beetje verdiend?quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 12:06:
Wat me ook zo frustreerd: ik zit verwikkeld in een zakelijk conflict dat op een rechtzaak uitdraait nu. En hoewel ik zo ongelofelijk in m'n recht sta, is dat niet zo op papier... jawel, weer te goedgelovig geweest.
En dat iemand hier nu gewoonweg mee wegkomt... ik kan er met m'n pet niet bij! En het frustreert me niet alleen, kost me ook nog ontzettend veel geld (wat ik hard genoeg nodig heb met drie kleintjes...).quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 13:13:
[...]
... ik heb een beeld op te houden. Voor wie? Voor m'n kinderen, m'n familie, m'n omgeving.
Het zijn je gedachten en nu je deze op een openbaar forum kiept kun je ook reacties verwachten van forummers die je mening niet delen.
Kern van de zaak is dat je in een zakelijk en emotioneel conflict gewikkeld bent met je ex, de vader van je kinderen naar ik aanneem. Hoe vervelend ook, dat overkomt duizenden mensen per jaar. De meeste mensen weten echter hun eigen rol te duiden en proberen niet de suggestie te wekken dat zijzelf steeds correct en met de juiste bedoelingen hebben gehandeld om daarmee en passant de verantwoordelijkheid voor alle leed bij anderen te leggen. Laat staan dat zij blijven volhouden "in hun recht" te staan als dat feitelijk niet het geval blijkt te zijn. Dat is slachtoffergedrag en daarvan springt mij het glazuur spreekwoordelijk van de tanden.
[...]
Mag ik vragen waarom je dat zegt? Ik spreid hier m'n diepste gevoel tentoon en vind je reactie behoorlijk hard en onnodig. Zoals ik al zei, dit is niet zoals ik in het dagelijks leven handel, dit is zoals ik dènk, voel.quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 12:02:
[...]
En dan nog iets: ik heb op de één of andere manier ook het gevoel dat ik altijd heel oprecht en met de beste bedoelingen naar anderen toe gehandeld heb. En stiekum verwacht ik dat ook een beetje terug, in de zin van... wanneer gaat het nu eens goed met me? Heb ik dat niet een klein beetje verdiend?quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 12:06:
Wat me ook zo frustreerd: ik zit verwikkeld in een zakelijk conflict dat op een rechtzaak uitdraait nu. En hoewel ik zo ongelofelijk in m'n recht sta, is dat niet zo op papier... jawel, weer te goedgelovig geweest.
En dat iemand hier nu gewoonweg mee wegkomt... ik kan er met m'n pet niet bij! En het frustreert me niet alleen, kost me ook nog ontzettend veel geld (wat ik hard genoeg nodig heb met drie kleintjes...).quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 13:13:
[...]
... ik heb een beeld op te houden. Voor wie? Voor m'n kinderen, m'n familie, m'n omgeving.
Het zijn je gedachten en nu je deze op een openbaar forum kiept kun je ook reacties verwachten van forummers die je mening niet delen.
Kern van de zaak is dat je in een zakelijk en emotioneel conflict gewikkeld bent met je ex, de vader van je kinderen naar ik aanneem. Hoe vervelend ook, dat overkomt duizenden mensen per jaar. De meeste mensen weten echter hun eigen rol te duiden en proberen niet de suggestie te wekken dat zijzelf steeds correct en met de juiste bedoelingen hebben gehandeld om daarmee en passant de verantwoordelijkheid voor alle leed bij anderen te leggen. Laat staan dat zij blijven volhouden "in hun recht" te staan als dat feitelijk niet het geval blijkt te zijn. Dat is slachtoffergedrag en daarvan springt mij het glazuur spreekwoordelijk van de tanden.
vrijdag 10 september 2010 om 13:51
vrijdag 10 september 2010 om 13:55
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 13:26:
[...]
Ja, dat dus!
Nu vinden ze me leuk.
Edit: heb laatst een gesprek gehad met m'n huisarts en zij opperde 2 weken opname.
Ik dacht dat ik door de grond ging!
(en ja, ik weet wat dat over mezelf zegt, maar ik probeer alleen een eerlijk beeld te schetsen)
Lieve meid, heel goed dat je eerlijk probeert te zijn. Eerst moet je eerlijk zijn tegen jezelf, je kunt het uitproberen op een anoniem forum, maar uiteindelijk heb je er het meeste aan als je dat in je echte leven doet. En echt, dingen worden ook geregeld als jij het niet doet. Ook dan komt er een oplossing.
Het is makkelijk hoor, om dat zo van de zijlijn te zeggen, dat snap ik ook wel. Maar geef de mensen om je heen ook wat credits. Die zien heus liever iemand die lekker in balans is, dan iemand die alleen maar een stukje schijnvertoning laat zien. Als jij je durft bloot te geven, dan word je echt niet ineens een heel ander mens. Ze krijgen er wel een nieuw stuk bij en hee, dat blijkt een gewoon menselijk stuk te zijn.
Verder sluit ik me erg aan bij Feliciaatje. Waar is je (echte) eigenwaarde? Je laat je leiden door wat je denkt dat anderen van jou verwachten. En ook al denk je dat je zo het schip kan rechthouden, het is uiteindelijk echt funest voor jezelf. En daarmee ook voor anderen.
Laat die controle eens los, je zult zien dat dingen zich oplossen. Je bent niet de enige die het schip recht kan houden. Echt niet.
[...]
Ja, dat dus!
Nu vinden ze me leuk.
Edit: heb laatst een gesprek gehad met m'n huisarts en zij opperde 2 weken opname.
Ik dacht dat ik door de grond ging!
(en ja, ik weet wat dat over mezelf zegt, maar ik probeer alleen een eerlijk beeld te schetsen)
Lieve meid, heel goed dat je eerlijk probeert te zijn. Eerst moet je eerlijk zijn tegen jezelf, je kunt het uitproberen op een anoniem forum, maar uiteindelijk heb je er het meeste aan als je dat in je echte leven doet. En echt, dingen worden ook geregeld als jij het niet doet. Ook dan komt er een oplossing.
Het is makkelijk hoor, om dat zo van de zijlijn te zeggen, dat snap ik ook wel. Maar geef de mensen om je heen ook wat credits. Die zien heus liever iemand die lekker in balans is, dan iemand die alleen maar een stukje schijnvertoning laat zien. Als jij je durft bloot te geven, dan word je echt niet ineens een heel ander mens. Ze krijgen er wel een nieuw stuk bij en hee, dat blijkt een gewoon menselijk stuk te zijn.
Verder sluit ik me erg aan bij Feliciaatje. Waar is je (echte) eigenwaarde? Je laat je leiden door wat je denkt dat anderen van jou verwachten. En ook al denk je dat je zo het schip kan rechthouden, het is uiteindelijk echt funest voor jezelf. En daarmee ook voor anderen.
Laat die controle eens los, je zult zien dat dingen zich oplossen. Je bent niet de enige die het schip recht kan houden. Echt niet.
vrijdag 10 september 2010 om 13:59
quote:Feliciaatje schreef op 10 september 2010 @ 13:51:
Dat klinkt allemaal groots en moeilijk maar dat is het dus nou juist niet. Die woede op anderen is nu niet eens zo boeiend, volgens mij ben je laaiend op jezelf. Wat is naar jouw idee het lelijkste van jezelf wat je verbergt voor anderen?Het lelijkste van mezelf is dat ik altijd denk te weten wat het beste voor iedereen is en vanuit die gedachtengang handel. Ik ben inderdaad laaiend op mezelf, dat het voor de buitenwereld allemaal zo "tof" is, maar dat ik zelf zo ongelofelijk met mezelf in de knoop blijf zitten, dat ik bang ben dat ik op een zeker moment ga ontploffen...
Dat klinkt allemaal groots en moeilijk maar dat is het dus nou juist niet. Die woede op anderen is nu niet eens zo boeiend, volgens mij ben je laaiend op jezelf. Wat is naar jouw idee het lelijkste van jezelf wat je verbergt voor anderen?Het lelijkste van mezelf is dat ik altijd denk te weten wat het beste voor iedereen is en vanuit die gedachtengang handel. Ik ben inderdaad laaiend op mezelf, dat het voor de buitenwereld allemaal zo "tof" is, maar dat ik zelf zo ongelofelijk met mezelf in de knoop blijf zitten, dat ik bang ben dat ik op een zeker moment ga ontploffen...
vrijdag 10 september 2010 om 14:01
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 13:36:
[...]
Eerlijk? Als ik nu mens3lijk zou zijn en toegeven aan hoe ik me voel, dan word ik waarschijnlijk opgenomen (of ik sla iemand de harses in, dat kan ook). En de kinderen dan? M'n werk? M'n huis?
Ik moet door, ik mag niet opgeven, ik moet het schip rechthouden!
Je schip staat anders niet recht als ik je zo lees.
Je moet helemaal niks. Het enige dat je in de weg staat van je geluk ben jezelf. Zie mijn vorige post, pak een heet kop thee, een doos met tissues, deur op slot, ga ervoor zitten en luister. Het geeft nieuwe inzichten, het geeft je rust, ruimte in je hoofd, zodat je vanuit daar weer kan zien dat er geen wereldramp plaatsvindt in jouw leven, dat je best steken mag laten vallen, dat je geen toneelspel hoeft te spelen en dat je zelf achter het stuur kan gaan zitten en je nieuwe koers bepalen.
Je schrijft nu dat je sterk bent of moet zijn, maar eigenlijk ben je dat niet. Je bent vooral heel bang en hebt geen vertrouwen in jezelf en je omgeving. Je houdt daarom deze farce in stand. Ik begrijp je gedrag echt heel goed en veroordeel je niet. Het brengt je niks goeds, kijk hoe je je nu voelt en op welk punt je nu bent beland. Dat is wat het je heeft gebracht.
Begin rustig aan eerst zelf tot nieuwe inzichten te komen op een tempo waar jij je veilig bij voelt, dan volgt je omgeving vanzelf.
En het belangrijkste, verwijt jezelf helemaal niets. Je hebt gedaan wat je kon met de inzichten en energie die je had.
Het is niet zo eng als het lijkt.
Heel veel sterkte.
[...]
Eerlijk? Als ik nu mens3lijk zou zijn en toegeven aan hoe ik me voel, dan word ik waarschijnlijk opgenomen (of ik sla iemand de harses in, dat kan ook). En de kinderen dan? M'n werk? M'n huis?
Ik moet door, ik mag niet opgeven, ik moet het schip rechthouden!
Je schip staat anders niet recht als ik je zo lees.
Je moet helemaal niks. Het enige dat je in de weg staat van je geluk ben jezelf. Zie mijn vorige post, pak een heet kop thee, een doos met tissues, deur op slot, ga ervoor zitten en luister. Het geeft nieuwe inzichten, het geeft je rust, ruimte in je hoofd, zodat je vanuit daar weer kan zien dat er geen wereldramp plaatsvindt in jouw leven, dat je best steken mag laten vallen, dat je geen toneelspel hoeft te spelen en dat je zelf achter het stuur kan gaan zitten en je nieuwe koers bepalen.
Je schrijft nu dat je sterk bent of moet zijn, maar eigenlijk ben je dat niet. Je bent vooral heel bang en hebt geen vertrouwen in jezelf en je omgeving. Je houdt daarom deze farce in stand. Ik begrijp je gedrag echt heel goed en veroordeel je niet. Het brengt je niks goeds, kijk hoe je je nu voelt en op welk punt je nu bent beland. Dat is wat het je heeft gebracht.
Begin rustig aan eerst zelf tot nieuwe inzichten te komen op een tempo waar jij je veilig bij voelt, dan volgt je omgeving vanzelf.
En het belangrijkste, verwijt jezelf helemaal niets. Je hebt gedaan wat je kon met de inzichten en energie die je had.
Het is niet zo eng als het lijkt.
Heel veel sterkte.
vrijdag 10 september 2010 om 14:07
quote:wuiles schreef op 10 september 2010 @ 13:50:
[...]
Het zijn je gedachten en nu je deze op een openbaar forum kiept kun je ook reacties verwachten van forummers die je mening niet delen.
Kern van de zaak is dat je in een zakelijk en emotioneel conflict gewikkeld bent met je ex, de vader van je kinderen naar ik aanneem. Hoe vervelend ook, dat overkomt duizenden mensen per jaar. De meeste mensen weten echter hun eigen rol te duiden en proberen niet de suggestie te wekken dat zijzelf steeds correct en met de juiste bedoelingen hebben gehandeld om daarmee en passant de verantwoordelijkheid voor alle leed bij anderen te leggen. Laat staan dat zij blijven volhouden "in hun recht" te staan als dat feitelijk niet het geval blijkt te zijn. Dat is slachtoffergedrag en daarvan springt mij het glazuur spreekwoordelijk van de tanden.
Helemaal eens!
Sleur jezelf in godsnaam uit die slachtofferrol.
[...]
Het zijn je gedachten en nu je deze op een openbaar forum kiept kun je ook reacties verwachten van forummers die je mening niet delen.
Kern van de zaak is dat je in een zakelijk en emotioneel conflict gewikkeld bent met je ex, de vader van je kinderen naar ik aanneem. Hoe vervelend ook, dat overkomt duizenden mensen per jaar. De meeste mensen weten echter hun eigen rol te duiden en proberen niet de suggestie te wekken dat zijzelf steeds correct en met de juiste bedoelingen hebben gehandeld om daarmee en passant de verantwoordelijkheid voor alle leed bij anderen te leggen. Laat staan dat zij blijven volhouden "in hun recht" te staan als dat feitelijk niet het geval blijkt te zijn. Dat is slachtoffergedrag en daarvan springt mij het glazuur spreekwoordelijk van de tanden.
Helemaal eens!
Sleur jezelf in godsnaam uit die slachtofferrol.
