Psyche
alle pijlers
Depressief van angst
donderdag 16 september 2010 om 12:57
Hallo lieve Viva-forummers,
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
maandag 20 september 2010 om 12:38
HOi chocolate,
Hoe gaat het vandaag met je? Ben je naar de huisarst geweest?
Hier ook haptonomie gedaan. Het heeft mij wel inzichten gegeven maar absoluut geen resultaat mbt tot mijn klachten.
Het is zo makkelijk om als buitenstaander te zeggen; slik die pillen. In mijn meest angstige periode, deed ik dat echt niet, al gingen ze allemaal op hun kop staan.
Nu het wat beter gaat (zonder AD), zie ik het allemaal wat nuchterder en denk ik; Geef het een kans. Zorg dat je lekker bij je ouders bent als je begint met de pillen, maak afspraken met de huisarts wanneer je kan bellen als je je onzeker voelt etc en zorg voor iemand die ook ooit eens AD heeft geslikt en die je door de eerste periode kan heenloodsen. Het lijkt mij al een geruststelling als iemand tegen mij kan zeggen; Dit hoort erbij, wordt maar rustig, het hoort erbij, dit had ik ook etc.
Succes met je keus! Ik denk aan je!
Liefs Sal
Hoe gaat het vandaag met je? Ben je naar de huisarst geweest?
Hier ook haptonomie gedaan. Het heeft mij wel inzichten gegeven maar absoluut geen resultaat mbt tot mijn klachten.
Het is zo makkelijk om als buitenstaander te zeggen; slik die pillen. In mijn meest angstige periode, deed ik dat echt niet, al gingen ze allemaal op hun kop staan.
Nu het wat beter gaat (zonder AD), zie ik het allemaal wat nuchterder en denk ik; Geef het een kans. Zorg dat je lekker bij je ouders bent als je begint met de pillen, maak afspraken met de huisarts wanneer je kan bellen als je je onzeker voelt etc en zorg voor iemand die ook ooit eens AD heeft geslikt en die je door de eerste periode kan heenloodsen. Het lijkt mij al een geruststelling als iemand tegen mij kan zeggen; Dit hoort erbij, wordt maar rustig, het hoort erbij, dit had ik ook etc.
Succes met je keus! Ik denk aan je!
Liefs Sal
maandag 20 september 2010 om 12:48
Ik heb precies het zelfde gehad als jij. Wilde ook niet aan de AD. Heb andere pillen gehad clorazepaatdikalium. Dit waren voor mij echt super pillen. Moet je maar eens googlen. Veel minder slecht voor je en ik was af van mijn angsten en aanvallen binnen een paar dagen. Informeer en bij je huisarts of dit niet iets voor jou is.
maandag 20 september 2010 om 13:16
Brulaapje,
Het middel wat jij noemt valt onder de benzodiazepine, oftewel, slaap- en kalmeringsmiddelen.
Anti-depressiva zijn niet meer definitie slecht voor de gezondheid. Waar men ziek van wordt zijn de bijwerkingen, die vaak tijdelijk zijn. Blijvende bijwerkingen zoals gevoel van vervlakken, libidoverlies en gewichtstoename komen vaak voor en dit zijn nadelen van anti-depressiva zoals ssri's en snri's.
Over langere periode anti-depressiva gebruiken wordt niet aangeraden, maar er zijn genoeg mensen die de middelen al jaren gebruiken.
Met een benzodiazepine kan dit niet! Er treed namelijk na verloop van tijd gewenning op. Dan werkt het middel dus niet meer. Met ssri's komt dit zelden voor.
TO heeft wellicht niet genoeg aan een tijdelijk kalmeringsmiddel en als zodra er gewenning optreed heeft ze er ook niks meer aan. Bovendien wordt de kans op ontwennings/afkick verschijnselen steeds groter! En daar word je ook ziek van...
Een benzo kán tijdelijk verlichting brengen, maar een oplossing...Nou dat weet ik nou nog net zo niet. TO zou het wel kunnen gebruiken naast de citalopram!
Ik zou een anti-depressivum trouwens ook niet vergelijken met een benzodiazepine. Het is een totaal andere groep van medicatie die op langere termijn ook geen zoden aan de dijk zet.
Natuurlijk is het wel goed om te horen dat jij (Brulaapje) er zelf wel effect bij had en het probleem opgelost is!
Het middel wat jij noemt valt onder de benzodiazepine, oftewel, slaap- en kalmeringsmiddelen.
Anti-depressiva zijn niet meer definitie slecht voor de gezondheid. Waar men ziek van wordt zijn de bijwerkingen, die vaak tijdelijk zijn. Blijvende bijwerkingen zoals gevoel van vervlakken, libidoverlies en gewichtstoename komen vaak voor en dit zijn nadelen van anti-depressiva zoals ssri's en snri's.
Over langere periode anti-depressiva gebruiken wordt niet aangeraden, maar er zijn genoeg mensen die de middelen al jaren gebruiken.
Met een benzodiazepine kan dit niet! Er treed namelijk na verloop van tijd gewenning op. Dan werkt het middel dus niet meer. Met ssri's komt dit zelden voor.
TO heeft wellicht niet genoeg aan een tijdelijk kalmeringsmiddel en als zodra er gewenning optreed heeft ze er ook niks meer aan. Bovendien wordt de kans op ontwennings/afkick verschijnselen steeds groter! En daar word je ook ziek van...
Een benzo kán tijdelijk verlichting brengen, maar een oplossing...Nou dat weet ik nou nog net zo niet. TO zou het wel kunnen gebruiken naast de citalopram!
Ik zou een anti-depressivum trouwens ook niet vergelijken met een benzodiazepine. Het is een totaal andere groep van medicatie die op langere termijn ook geen zoden aan de dijk zet.
Natuurlijk is het wel goed om te horen dat jij (Brulaapje) er zelf wel effect bij had en het probleem opgelost is!
maandag 20 september 2010 om 13:36
Ik kreeg deze pillen toch echt voor mijn angstaanvallen. En als ik de bijsluiter leest is het hier ook voor.
. Wat doet Clorazepaatdikalium en waarbij wordt het gebruikt?
Clorazepinezuur behoort tot de groep geneesmiddelen benzodiazepinen. Het werkt rustgevend, spierontspannend, vermindert angstgevoelens en helpt bepaalde epilepsieaanvallen te voorkomen. Artsen schrijven het voor bij angststoornissen en alcoholontwenning.
Het klopt inderdaad dat deze pillen het probleem niet op zouden lossen. Maar bij mij dus wel, dus ik hoop dat TO hier ook wat aan heeft. Mijn probleem was hiermee echt opgelost.
. Wat doet Clorazepaatdikalium en waarbij wordt het gebruikt?
Clorazepinezuur behoort tot de groep geneesmiddelen benzodiazepinen. Het werkt rustgevend, spierontspannend, vermindert angstgevoelens en helpt bepaalde epilepsieaanvallen te voorkomen. Artsen schrijven het voor bij angststoornissen en alcoholontwenning.
Het klopt inderdaad dat deze pillen het probleem niet op zouden lossen. Maar bij mij dus wel, dus ik hoop dat TO hier ook wat aan heeft. Mijn probleem was hiermee echt opgelost.
maandag 20 september 2010 om 13:53
Ik doelde ook meer op de gewenning, Brulaapje.
Dat TO dit dus niet voor langere tijd kan gebruiken. Na een maand of twee van regelmatig gebruik zou ze afhankelijk worden van dit soort medicatie. Dan ben je dus terug bij af. Je hebt steeds meer nodig om hetzelfde effect te kunnen bereiken.
Gelukkig heb je het zelf maar een hele korte tijd nodig gehad. Het werkt inderdaad op de angst in en dat is de grote kracht van benzodiazepines. Maar op lange termijn wordt je er minder happy van.
Anti-depressiva worden ook bij angststoornissen voorgeschreven. Dus ook bij dwang, bij paniek- en angstaanvallen, fobieen, straatvrees, etc. Ze hebben dus zowel effect op de angst als op de daaruit voortkomende depressie.
Benzodiazepines hebben geen effect op depressie, maar kunnen je wel helpen rustiger te worden. Vaak is het bij paniekaanvallen juist de angst voor de angst en als de angst dan verminderd wordt door een kalmeringsmiddel of angstremmer, dan zou je dus al een heel eind zijn!
Het is gewoon balen dat je zulke middelen niet lang kan gebruiken!
Heb zelf oxazepam gebruikt, een slaapmiddel uit dezelfde categorie. Sliep wel in, maar niet door. En de volgende ochtend heel suf! Blegh, niks voor mij.
Xanax (alprazolam) schijnt ook een erg werkzaam kalmeringsmiddel en angstremmer te zijn trouwens!
Dat TO dit dus niet voor langere tijd kan gebruiken. Na een maand of twee van regelmatig gebruik zou ze afhankelijk worden van dit soort medicatie. Dan ben je dus terug bij af. Je hebt steeds meer nodig om hetzelfde effect te kunnen bereiken.
Gelukkig heb je het zelf maar een hele korte tijd nodig gehad. Het werkt inderdaad op de angst in en dat is de grote kracht van benzodiazepines. Maar op lange termijn wordt je er minder happy van.
Anti-depressiva worden ook bij angststoornissen voorgeschreven. Dus ook bij dwang, bij paniek- en angstaanvallen, fobieen, straatvrees, etc. Ze hebben dus zowel effect op de angst als op de daaruit voortkomende depressie.
Benzodiazepines hebben geen effect op depressie, maar kunnen je wel helpen rustiger te worden. Vaak is het bij paniekaanvallen juist de angst voor de angst en als de angst dan verminderd wordt door een kalmeringsmiddel of angstremmer, dan zou je dus al een heel eind zijn!
Het is gewoon balen dat je zulke middelen niet lang kan gebruiken!
Heb zelf oxazepam gebruikt, een slaapmiddel uit dezelfde categorie. Sliep wel in, maar niet door. En de volgende ochtend heel suf! Blegh, niks voor mij.
Xanax (alprazolam) schijnt ook een erg werkzaam kalmeringsmiddel en angstremmer te zijn trouwens!
maandag 20 september 2010 om 14:24
Mdefinteltybyme, bedankt voor je uitleg! Ik weet niet of dit wel iets voor mij is nu, maar ik hou het in gedachten.
Vandaag gaat het niet zo goed. Of nouja, vanmorgen ging het helemaal niet goed, nu valt het wel mee. Ik moest vandaag boodschappen doen, en kon er vannacht al niet van slapen. Was er zoveel mee bezig en hoe hard ik ook probeerde om ergens anders aan te denken, de gedachten slopen steeds weer naar binnen. Na al mijn moed te hebben verzameld ben ik naar de supermarkt gefietst, zal al hyperventilerend op de fiets... Heb de hele tijd met een vriendin aan de telefoon gezeten, sjeesde door de supermarkt en gooide alles in mijn mandje. Bij de kassa aangekomen geen rij, was wel fijn. Maar toen ik wilde betalen was het: Geen saldo. Snapte er niets van want had voor het boodschappen doen nog gechekt en er zat nog voldoende geld op mijn rekening. Ik schoot al in de stress, maar heb mijn tas laten staan en ben geld gaan halen. Ik hyperventileerde al de hele tijd en dat werd alleen maar erger. Eenmaal thuis durfde ik écht niet meer terug. Ik was misselijk, had knallende koppijn, zwabberbenen en niet echt het gevoel dat dit allemaal echt gebeurde (het zombie-gevoel). Heb vriend gebeld, die zei natuurlijk dat ik toch echt zelf terug moet gaan. Net zoals mijn ouders die ik ook had gebeld. Na een half uur toch maar weer gegaan, ben voor mijn gevoel wel 10x bijna flauwgevallen maar ik heb nu toch eindelijk mijn boodschappen. Het stomme is dat ik nu totaal niet trots ben. Ben wel 10x in huilen uitgebarsten en ben nu helemaal kapot omdat zoiets echt energie vreet.
Daarna nog naar de fysiotherapeut geweest, wel een aardige man. Kan nog niet zeggen of ik het allemaal zie zitten, maar heb vrijdag weer een afspraak. De dokter nog niet kunnen bellen. Telefonisch consult was al voorbij toen ik er aan dacht. Morgenochtend dus weer proberen. Verder ga ik vandaag echt niet veel meer doen. Zo nog even een rondje lopen, maar daarna lekker met een koppie thee voor de tv!
Vandaag gaat het niet zo goed. Of nouja, vanmorgen ging het helemaal niet goed, nu valt het wel mee. Ik moest vandaag boodschappen doen, en kon er vannacht al niet van slapen. Was er zoveel mee bezig en hoe hard ik ook probeerde om ergens anders aan te denken, de gedachten slopen steeds weer naar binnen. Na al mijn moed te hebben verzameld ben ik naar de supermarkt gefietst, zal al hyperventilerend op de fiets... Heb de hele tijd met een vriendin aan de telefoon gezeten, sjeesde door de supermarkt en gooide alles in mijn mandje. Bij de kassa aangekomen geen rij, was wel fijn. Maar toen ik wilde betalen was het: Geen saldo. Snapte er niets van want had voor het boodschappen doen nog gechekt en er zat nog voldoende geld op mijn rekening. Ik schoot al in de stress, maar heb mijn tas laten staan en ben geld gaan halen. Ik hyperventileerde al de hele tijd en dat werd alleen maar erger. Eenmaal thuis durfde ik écht niet meer terug. Ik was misselijk, had knallende koppijn, zwabberbenen en niet echt het gevoel dat dit allemaal echt gebeurde (het zombie-gevoel). Heb vriend gebeld, die zei natuurlijk dat ik toch echt zelf terug moet gaan. Net zoals mijn ouders die ik ook had gebeld. Na een half uur toch maar weer gegaan, ben voor mijn gevoel wel 10x bijna flauwgevallen maar ik heb nu toch eindelijk mijn boodschappen. Het stomme is dat ik nu totaal niet trots ben. Ben wel 10x in huilen uitgebarsten en ben nu helemaal kapot omdat zoiets echt energie vreet.
Daarna nog naar de fysiotherapeut geweest, wel een aardige man. Kan nog niet zeggen of ik het allemaal zie zitten, maar heb vrijdag weer een afspraak. De dokter nog niet kunnen bellen. Telefonisch consult was al voorbij toen ik er aan dacht. Morgenochtend dus weer proberen. Verder ga ik vandaag echt niet veel meer doen. Zo nog even een rondje lopen, maar daarna lekker met een koppie thee voor de tv!
maandag 20 september 2010 om 14:27
maandag 20 september 2010 om 14:27
quote:dreamlogic schreef op 20 september 2010 @ 13:53:
Ik doelde ook meer op de gewenning, Brulaapje.
Dat TO dit dus niet voor langere tijd kan gebruiken. Na een maand of twee van regelmatig gebruik zou ze afhankelijk worden van dit soort medicatie. Dan ben je dus terug bij af. Je hebt steeds meer nodig om hetzelfde effect te kunnen bereiken.
Gelukkig heb je het zelf maar een hele korte tijd nodig gehad. Het werkt inderdaad op de angst in en dat is de grote kracht van benzodiazepines. Maar op lange termijn wordt je er minder happy van.
Ik heb deze medicijnen een half jaar gebruikt ( 2 weken drie keer per dag en daarna 1 x per dag) en heb dit niet zo ervaren. Voelde mij van het eerste gebruik al veel rustiger, geen angstaanvallen hyperventilatie enz. Ben naar twee weken al begonnen met 1x per dag en dit ging echt super. Waarom zou dit niet voor TO werken, dat snap ik gewoon niet. Ben blond dus miscchien vandaar.
Anti-depressiva worden ook bij angststoornissen voorgeschreven. Dus ook bij dwang, bij paniek- en angstaanvallen, fobieen, straatvrees, etc. Ze hebben dus zowel effect op de angst als op de daaruit voortkomende depressie.
Benzodiazepines hebben geen effect op depressie, maar kunnen je wel helpen rustiger te worden. Vaak is het bij paniekaanvallen juist de angst voor de angst en als de angst dan verminderd wordt door een kalmeringsmiddel of angstremmer, dan zou je dus al een heel eind zijn!
Het is gewoon balen dat je zulke middelen niet lang kan gebruiken!
Heb zelf oxazepam gebruikt, een slaapmiddel uit dezelfde categorie. Sliep wel in, maar niet door. En de volgende ochtend heel suf! Blegh, niks voor mij.
Xanax (alprazolam) schijnt ook een erg werkzaam kalmeringsmiddel en angstremmer te zijn trouwens!
Ik doelde ook meer op de gewenning, Brulaapje.
Dat TO dit dus niet voor langere tijd kan gebruiken. Na een maand of twee van regelmatig gebruik zou ze afhankelijk worden van dit soort medicatie. Dan ben je dus terug bij af. Je hebt steeds meer nodig om hetzelfde effect te kunnen bereiken.
Gelukkig heb je het zelf maar een hele korte tijd nodig gehad. Het werkt inderdaad op de angst in en dat is de grote kracht van benzodiazepines. Maar op lange termijn wordt je er minder happy van.
Ik heb deze medicijnen een half jaar gebruikt ( 2 weken drie keer per dag en daarna 1 x per dag) en heb dit niet zo ervaren. Voelde mij van het eerste gebruik al veel rustiger, geen angstaanvallen hyperventilatie enz. Ben naar twee weken al begonnen met 1x per dag en dit ging echt super. Waarom zou dit niet voor TO werken, dat snap ik gewoon niet. Ben blond dus miscchien vandaar.
Anti-depressiva worden ook bij angststoornissen voorgeschreven. Dus ook bij dwang, bij paniek- en angstaanvallen, fobieen, straatvrees, etc. Ze hebben dus zowel effect op de angst als op de daaruit voortkomende depressie.
Benzodiazepines hebben geen effect op depressie, maar kunnen je wel helpen rustiger te worden. Vaak is het bij paniekaanvallen juist de angst voor de angst en als de angst dan verminderd wordt door een kalmeringsmiddel of angstremmer, dan zou je dus al een heel eind zijn!
Het is gewoon balen dat je zulke middelen niet lang kan gebruiken!
Heb zelf oxazepam gebruikt, een slaapmiddel uit dezelfde categorie. Sliep wel in, maar niet door. En de volgende ochtend heel suf! Blegh, niks voor mij.
Xanax (alprazolam) schijnt ook een erg werkzaam kalmeringsmiddel en angstremmer te zijn trouwens!
maandag 20 september 2010 om 14:37
Brulaapje, het word over het algemeen afgeraden om ze langer dan 2 maanden te gebruiken. Jij hebt ze afbouwend gebruikt. Dus eerst hogere dosis en omdat het zo goed ging ben je gaan afbouwen naar een lagere dosis en frequentie. Dat is wel heel goed. Je kreeg waarschijnlijk steeds meer zelfvertrouwen en pakte dus icm de clorazepaatdikalium ook de onderliggende angst aan.
Vaak werken die middelen angstdempend, en in mindere mate angstremmend. Je legt ze onder een deken ipv iets aan de angst te doen. Dus als je straatvrees hebt, waarom durf je dan de straat niet op? Een benzo neemt chemisch die vrees weg, maar kun je ook zonder het middel?
Met kalmeringsmiddelen is het vaak zo dat je steeds meer nodig hebt, maar het hoeft dus niet altijd, dat is me dankzij jou verhaal nu duidelijk geworden.
Ik denk dat TO het altijd kan proberen. Benzodiazepinen zijn redelijk laagdrempelig en werken heel goed tegen angstaanvallen. De vraag is of ze blijvend werken en of je kunt gaan afbouwen of juist méér nodig hebt.
Slaapmiddelen worden trouwens afgeraden om elke avond te nemen, omdat je, als je ze elke dag neemt, op den duur niet meer kunt slapen. Je kan nl. heel snel aan de max. dosis komen te zitten en dan ben je dus te afhankelijk.
Vaak werken die middelen angstdempend, en in mindere mate angstremmend. Je legt ze onder een deken ipv iets aan de angst te doen. Dus als je straatvrees hebt, waarom durf je dan de straat niet op? Een benzo neemt chemisch die vrees weg, maar kun je ook zonder het middel?
Met kalmeringsmiddelen is het vaak zo dat je steeds meer nodig hebt, maar het hoeft dus niet altijd, dat is me dankzij jou verhaal nu duidelijk geworden.
Ik denk dat TO het altijd kan proberen. Benzodiazepinen zijn redelijk laagdrempelig en werken heel goed tegen angstaanvallen. De vraag is of ze blijvend werken en of je kunt gaan afbouwen of juist méér nodig hebt.
Slaapmiddelen worden trouwens afgeraden om elke avond te nemen, omdat je, als je ze elke dag neemt, op den duur niet meer kunt slapen. Je kan nl. heel snel aan de max. dosis komen te zitten en dan ben je dus te afhankelijk.
maandag 20 september 2010 om 14:44
quote:Chocolate87 schreef op 20 september 2010 @ 14:27:
Salle, ik woon in 't Noorden, ouders in Noord-West NL waar ik dus ook vaak ben, is dat in de buurt voor jou? :p
Brulaapje en Dreamlogic, bedankt voor jullie info over AD. Ik vind aan de AD beginnen al spannend genoeg, dus een kalmeringsmiddel erbij gaat waarschijnlijk al helemaal niet gebeuren
Ik bedoelde ook niet en en doen maar alleen die kalmeringsmiddel. Wil absoluut niet iets opdringen aan je, maar weet hoe je je voelt (denk ik) en heb hier zoveel aangehad vandaar mijn reactie.
Ik heb niets met AD en begreep dat je zelf hier ook geen voorstander van bent. Het word in het begin alleen maar heftiger ( als ik de verhalen op het internet lees) en ik dacht als dit nog gekker word dan doe ik me zelf wat aan. Maar meid ik wens je heel veel succes en ik hoop dat je heel gauw weer licht ziet in de tunnel
Salle, ik woon in 't Noorden, ouders in Noord-West NL waar ik dus ook vaak ben, is dat in de buurt voor jou? :p
Brulaapje en Dreamlogic, bedankt voor jullie info over AD. Ik vind aan de AD beginnen al spannend genoeg, dus een kalmeringsmiddel erbij gaat waarschijnlijk al helemaal niet gebeuren
Ik bedoelde ook niet en en doen maar alleen die kalmeringsmiddel. Wil absoluut niet iets opdringen aan je, maar weet hoe je je voelt (denk ik) en heb hier zoveel aangehad vandaar mijn reactie.
Ik heb niets met AD en begreep dat je zelf hier ook geen voorstander van bent. Het word in het begin alleen maar heftiger ( als ik de verhalen op het internet lees) en ik dacht als dit nog gekker word dan doe ik me zelf wat aan. Maar meid ik wens je heel veel succes en ik hoop dat je heel gauw weer licht ziet in de tunnel
maandag 20 september 2010 om 16:52
Madamemicmac, nee nog niet gedaan, ga ik snel doen!
Overigens ben ik,denk ik, uit de keuze waar ik wil wonen. Ik voel me niet prettig in de stad waar ik nu, alleen, woon. Ik woon in een studentenhuis, dus heb 1 kamertje waar ik de hele dag zit. Ik ben vandaag voor het eerst de hele dag ook hier, en ik wordt echt lichtelijk gek. Ik ben er wel uitgeweest, en heb wat mensen aan de telefoon gehad. Maar ik kan nu gewoon niet veel/lang alleen zijn. Ik heb behoefte aan wat meer mensen om mij heen nu. En ik kan het zelf niet goed opzoeken, ga wel naar buiten maar ben dan gewoon altijd alleen. Het enige wat me nog een beetje tegen houdt is mijn vriend. In het heftige gesprek van afgelopen zaterdag gaf hij aan dat hij niet weet of hij het wel volhoudt als ik zo ver weg woon. Hij vindt het niet leuk, en wil het ook helemaal niet. Begrijp ik natuurlijk, maar we 2 jaar lang elk weekend naar elkaar toe gegaan, en toen ging het ook hartstikke goed tussen ons. Dus waarom nu niet? Ik zie het dus wat positiever in dan hem. Maar ik ben toch wel erg bang hem te verliezen. En dat is eigenlijk een beetje zijn eigen schuld. Want hij is degene die niet veel van zich laat horen als we niet bij elkaar zijn. Ik moet steeds maar bellen/smsen. Ik snap iets niet in zijn gedachtengang...Hij mist me vreselijk zegt ie, maar hij vergeet te bellen...dat snap ik niet...
Maar ik ben nu zover dat ik gewoon echt voor mezelf moet kiezen. En in deze stad wordt ik gillend gek, kan niet eens rustig op m'n stoel zitten. Dus ik ga hier weg. Dan maar even terug naar mijn ouders, aan de AD beginnen en daarna rustig weer een nieuw bestaan opbouwen. Dat zie ik nu zoveel meer zitten dan hier in de stad blijven.
Overigens ben ik,denk ik, uit de keuze waar ik wil wonen. Ik voel me niet prettig in de stad waar ik nu, alleen, woon. Ik woon in een studentenhuis, dus heb 1 kamertje waar ik de hele dag zit. Ik ben vandaag voor het eerst de hele dag ook hier, en ik wordt echt lichtelijk gek. Ik ben er wel uitgeweest, en heb wat mensen aan de telefoon gehad. Maar ik kan nu gewoon niet veel/lang alleen zijn. Ik heb behoefte aan wat meer mensen om mij heen nu. En ik kan het zelf niet goed opzoeken, ga wel naar buiten maar ben dan gewoon altijd alleen. Het enige wat me nog een beetje tegen houdt is mijn vriend. In het heftige gesprek van afgelopen zaterdag gaf hij aan dat hij niet weet of hij het wel volhoudt als ik zo ver weg woon. Hij vindt het niet leuk, en wil het ook helemaal niet. Begrijp ik natuurlijk, maar we 2 jaar lang elk weekend naar elkaar toe gegaan, en toen ging het ook hartstikke goed tussen ons. Dus waarom nu niet? Ik zie het dus wat positiever in dan hem. Maar ik ben toch wel erg bang hem te verliezen. En dat is eigenlijk een beetje zijn eigen schuld. Want hij is degene die niet veel van zich laat horen als we niet bij elkaar zijn. Ik moet steeds maar bellen/smsen. Ik snap iets niet in zijn gedachtengang...Hij mist me vreselijk zegt ie, maar hij vergeet te bellen...dat snap ik niet...
Maar ik ben nu zover dat ik gewoon echt voor mezelf moet kiezen. En in deze stad wordt ik gillend gek, kan niet eens rustig op m'n stoel zitten. Dus ik ga hier weg. Dan maar even terug naar mijn ouders, aan de AD beginnen en daarna rustig weer een nieuw bestaan opbouwen. Dat zie ik nu zoveel meer zitten dan hier in de stad blijven.
maandag 20 september 2010 om 22:53
Jeetje Frankie33, het lijkt wel of je het aanprijst en haar daarin wíl hebben. Ik vind het nogal niet een stap...
Chocolate, ga lekker naar je ouders. En je vriend? Die moet niet zeuren en eens aan jou denken!
En maak je eens niet zo druk. Ga eens liggen op bed en ga eens rustig ademhalen door je buik. Verzet je gedachten en ga een puzzel maken van 1000 stukjes, zet je lievelingsmuziek op.
Maak wandelingen in de natuur en laat je hoofd leegwaaien. Als je gaat piekeren roep je heel hard stop! En ga je hyperventileren dan neem je een flinke teug adem en ga je tellen 1,2,3,4,5,6,7,8,9, etc. tot de 30 of 40. Dan haal je weer adem en probeer je verder te tellen dan de vorige keer.
Haal je schouders op over je angst, bekijk het eens van een afstandje. Je bent bang voor je lichamelijke gevoelens, je hartkloppingen etc. Maar in de AH staat geen tijger waar je echt angst voor moet hebben.
Probeer je lichaam het signaal te geven dat er géén angst is! Elke keer zal je angst dan afnemen en krijg je weer vertrouwen in je lichaam.
Ja,ja, het is niet makkelijk.........
Chocolate, ga lekker naar je ouders. En je vriend? Die moet niet zeuren en eens aan jou denken!
En maak je eens niet zo druk. Ga eens liggen op bed en ga eens rustig ademhalen door je buik. Verzet je gedachten en ga een puzzel maken van 1000 stukjes, zet je lievelingsmuziek op.
Maak wandelingen in de natuur en laat je hoofd leegwaaien. Als je gaat piekeren roep je heel hard stop! En ga je hyperventileren dan neem je een flinke teug adem en ga je tellen 1,2,3,4,5,6,7,8,9, etc. tot de 30 of 40. Dan haal je weer adem en probeer je verder te tellen dan de vorige keer.
Haal je schouders op over je angst, bekijk het eens van een afstandje. Je bent bang voor je lichamelijke gevoelens, je hartkloppingen etc. Maar in de AH staat geen tijger waar je echt angst voor moet hebben.
Probeer je lichaam het signaal te geven dat er géén angst is! Elke keer zal je angst dan afnemen en krijg je weer vertrouwen in je lichaam.
Ja,ja, het is niet makkelijk.........
dinsdag 21 september 2010 om 07:21
quote:madamemicmac schreef op 20 september 2010 @ 22:53:
Jeetje Frankie33, het lijkt wel of je het aanprijst en haar daarin wíl hebben. Ik vind het nogal niet een stap...
Chocolate, ga lekker naar je ouders. En je vriend? Die moet niet zeuren en eens aan jou denken!
En maak je eens niet zo druk. Ga eens liggen op bed en ga eens rustig ademhalen door je buik. Verzet je gedachten en ga een puzzel maken van 1000 stukjes, zet je lievelingsmuziek op.
Maak wandelingen in de natuur en laat je hoofd leegwaaien. Als je gaat piekeren roep je heel hard stop! En ga je hyperventileren dan neem je een flinke teug adem en ga je tellen 1,2,3,4,5,6,7,8,9, etc. tot de 30 of 40. Dan haal je weer adem en probeer je verder te tellen dan de vorige keer.
Haal je schouders op over je angst, bekijk het eens van een afstandje. Je bent bang voor je lichamelijke gevoelens, je hartkloppingen etc. Maar in de AH staat geen tijger waar je echt angst voor moet hebben.
Probeer je lichaam het signaal te geven dat er géén angst is! Elke keer zal je angst dan afnemen en krijg je weer vertrouwen in je lichaam.
Ja,ja, het is niet makkelijk.........Nee, inderdaad. Een idiote tip van me. TO heeft jou immers al...?
Jeetje Frankie33, het lijkt wel of je het aanprijst en haar daarin wíl hebben. Ik vind het nogal niet een stap...
Chocolate, ga lekker naar je ouders. En je vriend? Die moet niet zeuren en eens aan jou denken!
En maak je eens niet zo druk. Ga eens liggen op bed en ga eens rustig ademhalen door je buik. Verzet je gedachten en ga een puzzel maken van 1000 stukjes, zet je lievelingsmuziek op.
Maak wandelingen in de natuur en laat je hoofd leegwaaien. Als je gaat piekeren roep je heel hard stop! En ga je hyperventileren dan neem je een flinke teug adem en ga je tellen 1,2,3,4,5,6,7,8,9, etc. tot de 30 of 40. Dan haal je weer adem en probeer je verder te tellen dan de vorige keer.
Haal je schouders op over je angst, bekijk het eens van een afstandje. Je bent bang voor je lichamelijke gevoelens, je hartkloppingen etc. Maar in de AH staat geen tijger waar je echt angst voor moet hebben.
Probeer je lichaam het signaal te geven dat er géén angst is! Elke keer zal je angst dan afnemen en krijg je weer vertrouwen in je lichaam.
Ja,ja, het is niet makkelijk.........Nee, inderdaad. Een idiote tip van me. TO heeft jou immers al...?
dinsdag 21 september 2010 om 10:45
Nou nou....ik denk dat Chocolate mooi voor zichzelf kan bepalen of ze naar zo'n instelling wil die Frankie noemt.
Misschien is het wat voor haar en misschien ook niet. Het kan gaan behoren tot de mogelijkheden.
Ik vind het ook een stap. Opname is niet zomaar iets. Je laat (tijdelijk) je gewone leven achter en ook al is dat gewone leven nu niet zo tof, toch is het een flinke verandering. En veranderingen kosten vaak veel energie.
Als je klaar bent met de opname moet je wel zodanig ver zijn met jezelf dat je er weer in het gewone dagelijkse leven kan functioneren. Zo'n antroposofische instelling kan dan ideaal zijn, maar is het tegenover gestelde van de harde buitenwereld.
Ik hoop dat ze je daar ook mee om laten leren gaan.
TO kan misschien wel genoeg hebben aan de huis-tuin-en-keuken oefeningen, maar goede begeleiding van zowel een fysio and een psycholoog, eventueel gecombineerd met medicatie-therapie, lijkt me ook een goede mogelijkheid.
Misschien is het wat voor haar en misschien ook niet. Het kan gaan behoren tot de mogelijkheden.
Ik vind het ook een stap. Opname is niet zomaar iets. Je laat (tijdelijk) je gewone leven achter en ook al is dat gewone leven nu niet zo tof, toch is het een flinke verandering. En veranderingen kosten vaak veel energie.
Als je klaar bent met de opname moet je wel zodanig ver zijn met jezelf dat je er weer in het gewone dagelijkse leven kan functioneren. Zo'n antroposofische instelling kan dan ideaal zijn, maar is het tegenover gestelde van de harde buitenwereld.
Ik hoop dat ze je daar ook mee om laten leren gaan.
TO kan misschien wel genoeg hebben aan de huis-tuin-en-keuken oefeningen, maar goede begeleiding van zowel een fysio and een psycholoog, eventueel gecombineerd met medicatie-therapie, lijkt me ook een goede mogelijkheid.
dinsdag 21 september 2010 om 13:34
Frankie, bedankt voor je info. Ik heb de website even opgeslagen bij favorieten. Momenteel denk ik niet aan opname, maar mocht het slecht met me blijven gaan dan zal ik hier naar kunnen kijken.
Dreamlogic, je hebt gelijk hoor, ik moet me niet zo druk maken en stoppen met piekeren, maar dat is zó moeilijk. Ik ben zo ongeveer verslaafd geraakt aan piekeren dat ik hier dus letterlijk van moet afkicken. Maar je brengt me wel weer even met 2 benen op de grond, heel erg fijn! Bedankt!
Ik heb vandaag 2 belangrijke beslissingen genomen. Ik ga verhuizen. In eerste instantie dus naar mijn ouders, maar dit zal voor max. 6 maanden zijn, liefst minder natuurlijk maar dat zie ik dan wel weer. En ik heb zojuist de huisarts gebeld en ga morgen mijn antidepressiva halen, ik begin met 10mg. Na 2 weken wordt dit waarschijnlijk 20mg. Ik begin nog niet morgen trouwens, dat doe ik pas als ik weer bij mijn ouders ben. Waarschijnlijk verhuis ik begin volgende week. Ik ben er helemaal klaar mee en heb door dat ik nu echt keuzes moet maken anders blijf ik maar in die negatieve spiraal. (En ondertussen vliegt er een traumahelikopter over, zelfs daarvan wordt ik onrustig, grr)
Dreamlogic, je hebt gelijk hoor, ik moet me niet zo druk maken en stoppen met piekeren, maar dat is zó moeilijk. Ik ben zo ongeveer verslaafd geraakt aan piekeren dat ik hier dus letterlijk van moet afkicken. Maar je brengt me wel weer even met 2 benen op de grond, heel erg fijn! Bedankt!
Ik heb vandaag 2 belangrijke beslissingen genomen. Ik ga verhuizen. In eerste instantie dus naar mijn ouders, maar dit zal voor max. 6 maanden zijn, liefst minder natuurlijk maar dat zie ik dan wel weer. En ik heb zojuist de huisarts gebeld en ga morgen mijn antidepressiva halen, ik begin met 10mg. Na 2 weken wordt dit waarschijnlijk 20mg. Ik begin nog niet morgen trouwens, dat doe ik pas als ik weer bij mijn ouders ben. Waarschijnlijk verhuis ik begin volgende week. Ik ben er helemaal klaar mee en heb door dat ik nu echt keuzes moet maken anders blijf ik maar in die negatieve spiraal. (En ondertussen vliegt er een traumahelikopter over, zelfs daarvan wordt ik onrustig, grr)
dinsdag 21 september 2010 om 13:50
quote:Chocolate87 schreef op 21 september 2010 @ 13:34:
Frankie, bedankt voor je info. Ik heb de website even opgeslagen bij favorieten. Momenteel denk ik niet aan opname, maar mocht het slecht met me blijven gaan dan zal ik hier naar kunnen kijken.Graag gedaan. Hopelijk is het niet nodig. En is het toch nodig, dan is 't echt geen drama.
Frankie, bedankt voor je info. Ik heb de website even opgeslagen bij favorieten. Momenteel denk ik niet aan opname, maar mocht het slecht met me blijven gaan dan zal ik hier naar kunnen kijken.Graag gedaan. Hopelijk is het niet nodig. En is het toch nodig, dan is 't echt geen drama.
dinsdag 21 september 2010 om 14:02
quote:Chocolate87 schreef op 21 september 2010 @ 13:34:
Frankie, bedankt voor je info. Ik heb de website even opgeslagen bij favorieten. Momenteel denk ik niet aan opname, maar mocht het slecht met me blijven gaan dan zal ik hier naar kunnen kijken.
Dreamlogic,Ik denk dat je mij bedoeld madamemm, je hebt gelijk hoor, ik moet me niet zo druk maken en stoppen met piekeren, maar dat is zó moeilijk. Ik ben zo ongeveer verslaafd geraakt aan piekeren dat ik hier dus letterlijk van moet afkicken. Maar je brengt me wel weer even met 2 benen op de grond, heel erg fijn! Bedankt!
Ik heb vandaag 2 belangrijke beslissingen genomen. Ik ga verhuizen. In eerste instantie dus naar mijn ouders, maar dit zal voor max. 6 maanden zijn, liefst minder natuurlijk maar dat zie ik dan wel weer. En ik heb zojuist de huisarts gebeld en ga morgen mijn antidepressiva halen, ik begin met 10mg. Na 2 weken wordt dit waarschijnlijk 20mg. Ik begin nog niet morgen trouwens, dat doe ik pas als ik weer bij mijn ouders ben. Waarschijnlijk verhuis ik begin volgende week. Ik ben er helemaal klaar mee en heb door dat ik nu echt keuzes moet maken anders blijf ik maar in die negatieve spiraal. (En ondertussen vliegt er een traumahelikopter over, zelfs daarvan wordt ik onrustig, grr)
Haha, ja stoppen met piekeren. Waar zit het knopje? Ik weet er alles van dat dat moeilijk is.
Maar goede keuzes hoor chocolate. Nu aan jezelf denken en keuzes maken waar je rust van krijgt. En ik hoop dat de ad je daarbij gaat helpen. Wie zegt trouwens dat je bijwerkingen krijgt? (Positief denken hé) )
Frankie, bedankt voor je info. Ik heb de website even opgeslagen bij favorieten. Momenteel denk ik niet aan opname, maar mocht het slecht met me blijven gaan dan zal ik hier naar kunnen kijken.
Dreamlogic,Ik denk dat je mij bedoeld madamemm, je hebt gelijk hoor, ik moet me niet zo druk maken en stoppen met piekeren, maar dat is zó moeilijk. Ik ben zo ongeveer verslaafd geraakt aan piekeren dat ik hier dus letterlijk van moet afkicken. Maar je brengt me wel weer even met 2 benen op de grond, heel erg fijn! Bedankt!
Ik heb vandaag 2 belangrijke beslissingen genomen. Ik ga verhuizen. In eerste instantie dus naar mijn ouders, maar dit zal voor max. 6 maanden zijn, liefst minder natuurlijk maar dat zie ik dan wel weer. En ik heb zojuist de huisarts gebeld en ga morgen mijn antidepressiva halen, ik begin met 10mg. Na 2 weken wordt dit waarschijnlijk 20mg. Ik begin nog niet morgen trouwens, dat doe ik pas als ik weer bij mijn ouders ben. Waarschijnlijk verhuis ik begin volgende week. Ik ben er helemaal klaar mee en heb door dat ik nu echt keuzes moet maken anders blijf ik maar in die negatieve spiraal. (En ondertussen vliegt er een traumahelikopter over, zelfs daarvan wordt ik onrustig, grr)
Haha, ja stoppen met piekeren. Waar zit het knopje? Ik weet er alles van dat dat moeilijk is.
Maar goede keuzes hoor chocolate. Nu aan jezelf denken en keuzes maken waar je rust van krijgt. En ik hoop dat de ad je daarbij gaat helpen. Wie zegt trouwens dat je bijwerkingen krijgt? (Positief denken hé) )
dinsdag 21 september 2010 om 14:15
Ja sorry ik bedoelde inderdaad madamemicmac!
Inderdaad, ik hoef niet eens bijwerkingen te krijgen...
Ben nu begonnen met opruimen. Maar gadver wat vind ik dat moeilijk! Ik woonde hier nog niet zolang en heb nog allemaal ongebruikte dingen liggen en dan denk ik echt van: Toen kocht/kreeg ik dat omdat ik zo'n zin had om op mezelf te wonen en nu houd ik het niet vol en daar gaat mijn hoop weer... Ik weet dat het allemaal verwerken is, en dat het de volgende keer dat ik weer op mezelf ga wonen waarschijnlijk allemaal anders gaat maar die angsten bekruipen me enorm. En dan nog niet te spreken over mijn dwanggedachtes, nu er dus veel veranderd in mijn huis ben ik bang dat, omdat het niet zo is als altijd, er dingen gaan gebeuren. Ik kan die gedachtes vaak opzij zetten, maar dat is wel verdomde moeilijk! Ik herhaal steeds maar het positieve van het verhuizen; kan ik eindelijk meer tot rust komen, durf ik aan de ad en kan ik beter geld sparen het reizen!
Inderdaad, ik hoef niet eens bijwerkingen te krijgen...
Ben nu begonnen met opruimen. Maar gadver wat vind ik dat moeilijk! Ik woonde hier nog niet zolang en heb nog allemaal ongebruikte dingen liggen en dan denk ik echt van: Toen kocht/kreeg ik dat omdat ik zo'n zin had om op mezelf te wonen en nu houd ik het niet vol en daar gaat mijn hoop weer... Ik weet dat het allemaal verwerken is, en dat het de volgende keer dat ik weer op mezelf ga wonen waarschijnlijk allemaal anders gaat maar die angsten bekruipen me enorm. En dan nog niet te spreken over mijn dwanggedachtes, nu er dus veel veranderd in mijn huis ben ik bang dat, omdat het niet zo is als altijd, er dingen gaan gebeuren. Ik kan die gedachtes vaak opzij zetten, maar dat is wel verdomde moeilijk! Ik herhaal steeds maar het positieve van het verhuizen; kan ik eindelijk meer tot rust komen, durf ik aan de ad en kan ik beter geld sparen het reizen!
dinsdag 21 september 2010 om 14:46
Haha ik snapte al dat je iemand anders bedoelde.
Maar ik hoop dat je iets aan mijn advies hebt. Ik denk dat je er wel uit kan komen, met de juiste begeleiding. Anti-depressiva starten is ook niet niks en dan wil je echt niet alleen op een kamer zitten in een stad ver weg van mensen die je vertrouwt.
Ik hoop dat je een beetje tot rust kan komen zodra je verhuisd bent.
En kijk niet te vaak achterom, dat verpest alleen maar het heden en de toekomst.
Maar ik hoop dat je iets aan mijn advies hebt. Ik denk dat je er wel uit kan komen, met de juiste begeleiding. Anti-depressiva starten is ook niet niks en dan wil je echt niet alleen op een kamer zitten in een stad ver weg van mensen die je vertrouwt.
Ik hoop dat je een beetje tot rust kan komen zodra je verhuisd bent.
En kijk niet te vaak achterom, dat verpest alleen maar het heden en de toekomst.
dinsdag 21 september 2010 om 15:11
Dankje Dreamlogic, je geeft me weer wat moed.
Heb net wat opgeruimd, wordt ik altijd enorm onrustig van. Krijg alweer zere linkerarm, druk op de borst etc. Op de een of andere manier heb ik dat vaak als m'n kamer een chaos is.
Ben nu klaar voor vandaag, ik doe elke dag wel een beetje anders trek ik het niet.
Heb net wat opgeruimd, wordt ik altijd enorm onrustig van. Krijg alweer zere linkerarm, druk op de borst etc. Op de een of andere manier heb ik dat vaak als m'n kamer een chaos is.
Ben nu klaar voor vandaag, ik doe elke dag wel een beetje anders trek ik het niet.
woensdag 22 september 2010 om 09:18
Hoi Chocolate!
Een beetje gefeliciteerd! (ik type een beetje omdat het natuurlijk geen leuke verjaardag is ofzo )Ik vind het enorm dapper en vooral daadkrachtig van je dat je een keuze hebt gemaakt en het ook daadwerkelijk gaat doen!
Het geeft aan dat je "alles" doet voor je herstel en dat is volgens mij voor het beter-worden-proces ontzettend goed! Je hbt nu iets om naar uit te werken.
Ik denk dat ik een beetje weet hoe je je nu voelt. Ik hb dat altijd de week voordat we op vakantie gaan. Ik weet dan niet waar ik het zoeken moet van angst, lichamelijke klachten, een vol hoofd etc.
Dan was ik bezig de koffers te pakken (voor 5 man) en dan stond ik voortdurend gebukt voorover. Kwam al mijn gewicht op mijn benen ivm steunen. Ging ik weer lopen, had ik een zwaar gevoel in mijn benen/zwabber benen. Voor mij gerelateerd aan (bijna) flauwvallen. Dus hop, de hele dag angst en de druk van dat alles op tijd ingepakt moet zijn verergerde de angst. Het lijkt me dat je zoiets ook voelt met verhuizen.
Oja, schiet me opeens te binnen; verhuizen is een van de stressvolste dingen in een leven. Dus als je angsten verergeren dan kan je misschien een mantra voeren met jezelf; dit komt door het verhuizen x1000 .
Nogmaals ik vind je stoer en dapper!
vandaag ben ik helemaal vrolijk! Ben gisteravond de stad (de stad!!) ingegaan met een vriendin om wat te drinken. Dit deed ik voorheen zo'n 2 keer per week. Nu nooit meer. Maar het ging zo goed dat ik dacht; hop, nu niet miepen, maar gaan. En het ging goed! (Bijna) nergens last van gehad en echt kunnen genieten! Ik word er een beetje hyper van, zo blij..
Een beetje gefeliciteerd! (ik type een beetje omdat het natuurlijk geen leuke verjaardag is ofzo )Ik vind het enorm dapper en vooral daadkrachtig van je dat je een keuze hebt gemaakt en het ook daadwerkelijk gaat doen!
Het geeft aan dat je "alles" doet voor je herstel en dat is volgens mij voor het beter-worden-proces ontzettend goed! Je hbt nu iets om naar uit te werken.
Ik denk dat ik een beetje weet hoe je je nu voelt. Ik hb dat altijd de week voordat we op vakantie gaan. Ik weet dan niet waar ik het zoeken moet van angst, lichamelijke klachten, een vol hoofd etc.
Dan was ik bezig de koffers te pakken (voor 5 man) en dan stond ik voortdurend gebukt voorover. Kwam al mijn gewicht op mijn benen ivm steunen. Ging ik weer lopen, had ik een zwaar gevoel in mijn benen/zwabber benen. Voor mij gerelateerd aan (bijna) flauwvallen. Dus hop, de hele dag angst en de druk van dat alles op tijd ingepakt moet zijn verergerde de angst. Het lijkt me dat je zoiets ook voelt met verhuizen.
Oja, schiet me opeens te binnen; verhuizen is een van de stressvolste dingen in een leven. Dus als je angsten verergeren dan kan je misschien een mantra voeren met jezelf; dit komt door het verhuizen x1000 .
Nogmaals ik vind je stoer en dapper!
vandaag ben ik helemaal vrolijk! Ben gisteravond de stad (de stad!!) ingegaan met een vriendin om wat te drinken. Dit deed ik voorheen zo'n 2 keer per week. Nu nooit meer. Maar het ging zo goed dat ik dacht; hop, nu niet miepen, maar gaan. En het ging goed! (Bijna) nergens last van gehad en echt kunnen genieten! Ik word er een beetje hyper van, zo blij..
woensdag 22 september 2010 om 10:09
Salle, wat goed van je! Echt ik ben jaloers, haha! Fijn dat je nergens last van had!
Hmm, als verhuizen een van de stressvolste dingen is...Ik ben in 2 jaar tijd 3x verhuisd... En nu dus weer naar mijn ouders, maar die gaan over 2 maanden ook weer verhuizen.(Laten een eigen huis bouwen, dus wonen nu steeds in verschillende huizen vandaar ook veel verhuisd de laatste tijd) Maar ik ervaar het niet echt als erge stress eigenlijk. Ik vind het leuk om dingen in te regelen en in te richten. Maar dat inpakken is voor mij wél erg stressvol. Het brengt ook gewoon veel emoties met me mee deze keer omdat ik het een heel moeilijke keuze vond.
Door die stress heb ik weer erg veel last van mijn maag en hoofdpijn. Erg vervelend, maakt me niet rustiger. Máár ik hoef hier geen boodschappen meer te doen; heb genoeg in huis, én ik hoef niet meer me de bus naar ouders dit weekend aangezien ik zaterdag dus al ga verhuizen. Dat zijn normaal 2 grote stressfactoren en die kan ik nu even laten vallen.
Straks naar de apotheek de AD ophalen. Volgende week ga ik waarschijnlijk beginnen. Ik moet alleen nog even uitzoeken of ik zomaar met Sint Janskruid moet stoppen, of dat dit ook afgebouwd moet worden. Het moet ook uit mijn bloed zijn voordat ik aan de AD begin... Weet iemand hier toevallig iets vanaf?
Verder ga ik vandaag lekker op mijn eigen tempo inpakken, heb nog 3 volle dagen de tijd voor 1 kamer, dus dat moet lukken!
Hmm, als verhuizen een van de stressvolste dingen is...Ik ben in 2 jaar tijd 3x verhuisd... En nu dus weer naar mijn ouders, maar die gaan over 2 maanden ook weer verhuizen.(Laten een eigen huis bouwen, dus wonen nu steeds in verschillende huizen vandaar ook veel verhuisd de laatste tijd) Maar ik ervaar het niet echt als erge stress eigenlijk. Ik vind het leuk om dingen in te regelen en in te richten. Maar dat inpakken is voor mij wél erg stressvol. Het brengt ook gewoon veel emoties met me mee deze keer omdat ik het een heel moeilijke keuze vond.
Door die stress heb ik weer erg veel last van mijn maag en hoofdpijn. Erg vervelend, maakt me niet rustiger. Máár ik hoef hier geen boodschappen meer te doen; heb genoeg in huis, én ik hoef niet meer me de bus naar ouders dit weekend aangezien ik zaterdag dus al ga verhuizen. Dat zijn normaal 2 grote stressfactoren en die kan ik nu even laten vallen.
Straks naar de apotheek de AD ophalen. Volgende week ga ik waarschijnlijk beginnen. Ik moet alleen nog even uitzoeken of ik zomaar met Sint Janskruid moet stoppen, of dat dit ook afgebouwd moet worden. Het moet ook uit mijn bloed zijn voordat ik aan de AD begin... Weet iemand hier toevallig iets vanaf?
Verder ga ik vandaag lekker op mijn eigen tempo inpakken, heb nog 3 volle dagen de tijd voor 1 kamer, dus dat moet lukken!
