Relaties
alle pijlers
Toch nog weg...
donderdag 14 oktober 2010 om 11:10
Hallo allemaal,
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
donderdag 14 oktober 2010 om 13:48
quote:sunflower4u schreef op 14 oktober 2010 @ 13:02:
[...]
Ja ik vind het eigenlijk ook wel een apart verhaal. Je vriend heeft het over het kan wel heel langer duren misschien wel jaren(!!) Sorry maar zo lang hoeft dit toch echt niet te duren allemaal. Dit is Nederland niet Polen ofzo. Zij heeft echt wel recht op urgentie e.d. Ik krijg dus ook wat een rare bijsmaak van het verhaal van je vriend.Als je door huurschulden etc je woning van de woningbouwvereniging kwijtraakt, krijg je denk ik echt niet zomaar urgentie voor een andere woning.
[...]
Ja ik vind het eigenlijk ook wel een apart verhaal. Je vriend heeft het over het kan wel heel langer duren misschien wel jaren(!!) Sorry maar zo lang hoeft dit toch echt niet te duren allemaal. Dit is Nederland niet Polen ofzo. Zij heeft echt wel recht op urgentie e.d. Ik krijg dus ook wat een rare bijsmaak van het verhaal van je vriend.Als je door huurschulden etc je woning van de woningbouwvereniging kwijtraakt, krijg je denk ik echt niet zomaar urgentie voor een andere woning.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
donderdag 14 oktober 2010 om 13:48
Yasuko,
Ja ik heb haar een aantal keer ontmoet.
Ik was hier vorig jaar zomer in de weekenden toen zij hier logeerde. Bij de eerste ontmoeting deed ze erg aardig.
Ik weet nog dat ze hier boven film zat te kijken met haar vriend, in de woonkamer en toen kwam ik binnen van een dagje weg en dat vond ze heel raar, achteraf. Dat ik zomaar binnenkwam om te vragen hoe het met haar ging.
En dat was dus in dezelfde woonkamer als waar ik nu zit!
Afgelopen augustus heb ik haar voor het laatst gezien. Toen deed ze poeslief tegen mij en moest ik haar helpen met het dichtmaken van haar jurk. Ze is me die dag nog een paar keer komen opzoeken (moeder en ik stonden ergens met een marktkraam) en ze deed erg aardig tegen me. Ze zag er toen wel heel ziek en vermoeid uit.
Sindsdien heeft ze alleen maar contact met mijn vriend. Ze gaan erg vriendschappelijk met elkaar om en ik vind dit prima. Hij heeft geen andere gevoelens voor haar en dat geloof ik ook wel.
Maar hoe ze verder overkomt? Kan ik moeilijk zeggen. Ik weet dat ze veel meegemaakt heeft met haar ex-man en ex-vriend en een pittige tante kan zijn. Ze heeft veel te stellen met haar kinderen en altijd overal voor moeten vechten.
Waarom ze hier dan niet zelf uit kan komen weet ik niet.
Ja ik heb haar een aantal keer ontmoet.
Ik was hier vorig jaar zomer in de weekenden toen zij hier logeerde. Bij de eerste ontmoeting deed ze erg aardig.
Ik weet nog dat ze hier boven film zat te kijken met haar vriend, in de woonkamer en toen kwam ik binnen van een dagje weg en dat vond ze heel raar, achteraf. Dat ik zomaar binnenkwam om te vragen hoe het met haar ging.
En dat was dus in dezelfde woonkamer als waar ik nu zit!
Afgelopen augustus heb ik haar voor het laatst gezien. Toen deed ze poeslief tegen mij en moest ik haar helpen met het dichtmaken van haar jurk. Ze is me die dag nog een paar keer komen opzoeken (moeder en ik stonden ergens met een marktkraam) en ze deed erg aardig tegen me. Ze zag er toen wel heel ziek en vermoeid uit.
Sindsdien heeft ze alleen maar contact met mijn vriend. Ze gaan erg vriendschappelijk met elkaar om en ik vind dit prima. Hij heeft geen andere gevoelens voor haar en dat geloof ik ook wel.
Maar hoe ze verder overkomt? Kan ik moeilijk zeggen. Ik weet dat ze veel meegemaakt heeft met haar ex-man en ex-vriend en een pittige tante kan zijn. Ze heeft veel te stellen met haar kinderen en altijd overal voor moeten vechten.
Waarom ze hier dan niet zelf uit kan komen weet ik niet.
donderdag 14 oktober 2010 om 13:56
quote:Poezewoes schreef op 14 oktober 2010 @ 13:48:
[...]
Als je door huurschulden etc je woning van de woningbouwvereniging kwijtraakt, krijg je denk ik echt niet zomaar urgentie voor een andere woning.
Ik weet niet hoe dit werkt. Die huurschuld heeft ze niet alleen opgebouwd. Haar ex weigert geld in te brengen of uit de woning te vertrekken. Hij heeft volgens mij nauwelijks werk. Zij is ondertussen opgenomen geweest in het ziekenhuis. Vooral de laatste 6 weken gaat 't slecht en ik vraag me af wat er allemaal gedaan is voor hun. Ik had misschien wel naar de woningbouw gestapt en verteld wat er speelde.
Zij heeft wel inkomen. Ze wordt min. 70 en waarschijnlijk wel 100 procent doorbetaald, omdat ze in de ziektewet zit. Verder zou ze volgens mij wel zorg- en huurtoeslag moeten krijgen. Ook krijgt ze alimentatie voor haar kinderen.
Kan het dan zo ver komen dat je je huis uitgezet wordt? Dat kan toch alleen als je niets onderneemt?
[...]
Als je door huurschulden etc je woning van de woningbouwvereniging kwijtraakt, krijg je denk ik echt niet zomaar urgentie voor een andere woning.
Ik weet niet hoe dit werkt. Die huurschuld heeft ze niet alleen opgebouwd. Haar ex weigert geld in te brengen of uit de woning te vertrekken. Hij heeft volgens mij nauwelijks werk. Zij is ondertussen opgenomen geweest in het ziekenhuis. Vooral de laatste 6 weken gaat 't slecht en ik vraag me af wat er allemaal gedaan is voor hun. Ik had misschien wel naar de woningbouw gestapt en verteld wat er speelde.
Zij heeft wel inkomen. Ze wordt min. 70 en waarschijnlijk wel 100 procent doorbetaald, omdat ze in de ziektewet zit. Verder zou ze volgens mij wel zorg- en huurtoeslag moeten krijgen. Ook krijgt ze alimentatie voor haar kinderen.
Kan het dan zo ver komen dat je je huis uitgezet wordt? Dat kan toch alleen als je niets onderneemt?
donderdag 14 oktober 2010 om 14:00
quote:dreamlogic schreef op 14 oktober 2010 @ 13:56:
[...]
Ik weet niet hoe dit werkt. Die huurschuld heeft ze niet alleen opgebouwd. Haar ex weigert geld in te brengen of uit de woning te vertrekken. Hij heeft volgens mij nauwelijks werk. Zij is ondertussen opgenomen geweest in het ziekenhuis. Vooral de laatste 6 weken gaat 't slecht en ik vraag me af wat er allemaal gedaan is voor hun. Ik had misschien wel naar de woningbouw gestapt en verteld wat er speelde.
Zij heeft wel inkomen. Ze wordt min. 70 en waarschijnlijk wel 100 procent doorbetaald, omdat ze in de ziektewet zit. Verder zou ze volgens mij wel zorg- en huurtoeslag moeten krijgen. Ook krijgt ze alimentatie voor haar kinderen.
Kan het dan zo ver komen dat je je huis uitgezet wordt? Dat kan toch alleen als je niets onderneemt?Wat doet het ertoe?
[...]
Ik weet niet hoe dit werkt. Die huurschuld heeft ze niet alleen opgebouwd. Haar ex weigert geld in te brengen of uit de woning te vertrekken. Hij heeft volgens mij nauwelijks werk. Zij is ondertussen opgenomen geweest in het ziekenhuis. Vooral de laatste 6 weken gaat 't slecht en ik vraag me af wat er allemaal gedaan is voor hun. Ik had misschien wel naar de woningbouw gestapt en verteld wat er speelde.
Zij heeft wel inkomen. Ze wordt min. 70 en waarschijnlijk wel 100 procent doorbetaald, omdat ze in de ziektewet zit. Verder zou ze volgens mij wel zorg- en huurtoeslag moeten krijgen. Ook krijgt ze alimentatie voor haar kinderen.
Kan het dan zo ver komen dat je je huis uitgezet wordt? Dat kan toch alleen als je niets onderneemt?Wat doet het ertoe?
donderdag 14 oktober 2010 om 14:00
quote:dreamlogic schreef op 14 oktober 2010 @ 13:37:
Ik zie het dan zo voor me: Hij gaat zsm in gesprek met die maatschappelijk werker. Iedereen moet er bij betrokken worden om haar te helpen. Gemeente, instanties, jeugdzorg, maatschappelijk werk, haar moeder, haar vriendin(nen), gewoon maar iedereen die dichtbij haar staat.
Dan krijgt ze binnen een maand een eigen woning. We gaan samen helpen alles daar naartoe te verhuizen. Mijn vriend zorgt dat hij elke dag om 5 uur thuis is van werk zodat hij hen kan helpen met boodschappen. Ik wil er gerust heen om te helpen met huishouden. Zij moet revalideren dus als ze dagbehandeling kiest zou ze hulp moeten krijgen van een thuiszorger of zoiets. Als ze gaat revalideren 8 weken dan kunnen de kinderen hier tijdelijk wonen. Mijn vriend kan onbetaald verlof nemen, want vrij nemen? Nee, geen werkgever die dat gaat toestaan (en het gaat al moeilijk tussen hem en z'n werkgever).
We gaan elke dag langs, iedereen die erbij betrokken is, om haar kids te helpen. Met school, met halen en brengen, etc.
Dit is wat ik heb voorgesteld, maar volgens mijn vriend gaat ze neit snel een eigen woning krijgen en is het voor Jeugdzorg allemaal niet goed genoeg,
.
Dreamlogic, dit is naar mijn mening een prima oplossing. Ik denk dat mw en Jeugzorg hier ook mee kunnen leven.
Maar ik denk dat de vriendin al bij JZ en MW heeft aangegeven woonruimte te hebben gevonden (bij je vriend dus) en dat er verder niets wordt ondernomen op dat vlak.
Ik vind het echt rot voor je, maar ik denk dat je beter even afstand kunt nemen hier. Kijk hoe het gaat de komende weken/maanden.
Als jij en je vriend echt van elkaar houden dan kun je je die afstand even permiteren.
Ik zie het dan zo voor me: Hij gaat zsm in gesprek met die maatschappelijk werker. Iedereen moet er bij betrokken worden om haar te helpen. Gemeente, instanties, jeugdzorg, maatschappelijk werk, haar moeder, haar vriendin(nen), gewoon maar iedereen die dichtbij haar staat.
Dan krijgt ze binnen een maand een eigen woning. We gaan samen helpen alles daar naartoe te verhuizen. Mijn vriend zorgt dat hij elke dag om 5 uur thuis is van werk zodat hij hen kan helpen met boodschappen. Ik wil er gerust heen om te helpen met huishouden. Zij moet revalideren dus als ze dagbehandeling kiest zou ze hulp moeten krijgen van een thuiszorger of zoiets. Als ze gaat revalideren 8 weken dan kunnen de kinderen hier tijdelijk wonen. Mijn vriend kan onbetaald verlof nemen, want vrij nemen? Nee, geen werkgever die dat gaat toestaan (en het gaat al moeilijk tussen hem en z'n werkgever).
We gaan elke dag langs, iedereen die erbij betrokken is, om haar kids te helpen. Met school, met halen en brengen, etc.
Dit is wat ik heb voorgesteld, maar volgens mijn vriend gaat ze neit snel een eigen woning krijgen en is het voor Jeugdzorg allemaal niet goed genoeg,
.
Dreamlogic, dit is naar mijn mening een prima oplossing. Ik denk dat mw en Jeugzorg hier ook mee kunnen leven.
Maar ik denk dat de vriendin al bij JZ en MW heeft aangegeven woonruimte te hebben gevonden (bij je vriend dus) en dat er verder niets wordt ondernomen op dat vlak.
Ik vind het echt rot voor je, maar ik denk dat je beter even afstand kunt nemen hier. Kijk hoe het gaat de komende weken/maanden.
Als jij en je vriend echt van elkaar houden dan kun je je die afstand even permiteren.
donderdag 14 oktober 2010 om 14:05
Als ze geen familie had, zou ik me nog voor kunnen stellen dat ze rücksichtslos probeert de beste oplossing voor haar kinderen af te dwingen. Ze is zelf te ziek om voor ze te zorgen, op de vaders hoeft ze niet te rekenen en jouw vriend kan haar zorg, onderdak, kinderopvang en financiële steun bieden (alles waar een partner normaal gesproken mede voor zorgt). Met de dreiging van uithuisplaatsing van de kinderen zou ik me dat in kunnen denken.
Maar ze heeft wél familie en het lijkt me dat er veel meer aan de hand moet zijn als vier stellen opa's en oma's (van de drie vaders) en alles wat daar verder nog aan familie omheen hangt niet bereid is om ervoor te zorgen dat die kinderen niet in het jeugdzorgcircuit terecht komen.
Het stinkt.
Maar hoe dan ook, los van deze situatie lijkt je relatie me er niet een waar je op de lange duur erg gelukkig van wordt. Neem je verlies, huil goed uit en begin opnieuw, zou ik zeggen. Veel sterkte!
Maar ze heeft wél familie en het lijkt me dat er veel meer aan de hand moet zijn als vier stellen opa's en oma's (van de drie vaders) en alles wat daar verder nog aan familie omheen hangt niet bereid is om ervoor te zorgen dat die kinderen niet in het jeugdzorgcircuit terecht komen.
Het stinkt.
Maar hoe dan ook, los van deze situatie lijkt je relatie me er niet een waar je op de lange duur erg gelukkig van wordt. Neem je verlies, huil goed uit en begin opnieuw, zou ik zeggen. Veel sterkte!
donderdag 14 oktober 2010 om 14:12
quote:Sytze_Vliegen schreef op 14 oktober 2010 @ 13:16:
Weet je heel zeker dat je vriend niet de vader van het oudste kind is?
Inderdaad! Waarom zou hij anders zijn relatie op het spel zetten?
Ik ben ook vaak heel stellig in hulp bieden aan vrienden, en vergeet soms daarbij ook wel eens dat ik een partner heb, die ook wel wat in de pap te brokkelen heeft. Maar hij kent mij, weet me terug te fluiten als ik weer eens doordraaf in goede bedoelingen en ik luister ook naar hem. Maar zoiets als de situatie van die vriendin, dat gaat zelfs voor mij te ver.
En dat die vrouw dit met beide handen aanpakt en zonder scrupulus jou je huis uitjaagt, vind ik ondenkbaar.
Haar urgentie is ze kwijt, haar bedje is gespreidt en dat van haar kinderen ook....
Inpakken en wegwezen meid en vergeet vooral je hond niet!
Weet je heel zeker dat je vriend niet de vader van het oudste kind is?
Inderdaad! Waarom zou hij anders zijn relatie op het spel zetten?
Ik ben ook vaak heel stellig in hulp bieden aan vrienden, en vergeet soms daarbij ook wel eens dat ik een partner heb, die ook wel wat in de pap te brokkelen heeft. Maar hij kent mij, weet me terug te fluiten als ik weer eens doordraaf in goede bedoelingen en ik luister ook naar hem. Maar zoiets als de situatie van die vriendin, dat gaat zelfs voor mij te ver.
En dat die vrouw dit met beide handen aanpakt en zonder scrupulus jou je huis uitjaagt, vind ik ondenkbaar.
Haar urgentie is ze kwijt, haar bedje is gespreidt en dat van haar kinderen ook....
Inpakken en wegwezen meid en vergeet vooral je hond niet!
Nope
donderdag 14 oktober 2010 om 14:12
quote:dreamlogic schreef op 14 oktober 2010 @ 14:02:
En waarschijnlijk is dat zo Sytze, dat zal ze al wel aangegeven hebben. En hop weg urgentie.
En realiseer je dat die urgentie er ook zo gauw niet meer zal komen, nu ze voor onbepaalde tijd (want dat heeft je vriend aangegeven) onderdak en financiele steun heeft.
Je vriend is dan wel niet de partner van deze vriendin en niet de vader van een van de kinderen, hij gedraagt zich wel zo!
Alleen het bed ontbreekt (nog).
Dreamlogic, je lijkt me een lieve goeierd. Maar laat hier niet over je eigen wensen en gevoelens lopen
En waarschijnlijk is dat zo Sytze, dat zal ze al wel aangegeven hebben. En hop weg urgentie.
En realiseer je dat die urgentie er ook zo gauw niet meer zal komen, nu ze voor onbepaalde tijd (want dat heeft je vriend aangegeven) onderdak en financiele steun heeft.
Je vriend is dan wel niet de partner van deze vriendin en niet de vader van een van de kinderen, hij gedraagt zich wel zo!
Alleen het bed ontbreekt (nog).
Dreamlogic, je lijkt me een lieve goeierd. Maar laat hier niet over je eigen wensen en gevoelens lopen
donderdag 14 oktober 2010 om 14:15
Klote situatie, voor jou in de eerste plaats.
Er is al veel over gezegd hier en even los van jou vriend en zijn (best nobele) voorstel het gezin in huis op te nemen een paar punten:
Ik ben zelf hulpverlener (maatschappelijk werker) en zie in mijn werk veel van dergelijke gevallen. Of ze in aanmerking komen voor urgentie valt nog maar te bezien, los van het feit dat urgentieverstrekking per gemeente anders werkt, een huurschuld is in veel gevallen een contra-indicatie om urgentie te verstrekken.
Als een moeder met kinderen dakloos wordt of dreigt te worden dan gaat er vaak (automatisch) een melding naar Jeugdzorg, ter voorkoming dat kinderen van logeeradres naar opvanghuis worden gesleept en alle mogelijke gevolgen van dien.
Dan even naar je vriend: ik vraag mij af of hij wel realiseert wat het betekent dat en gezin met vier kinderen tijdelijk bij jullie intrekt? Denk aan privacy, kosten en alle andere aspecten die ineens anders worden. Mijn ervaring leert dat e.e.a. vaak maar een tijdje goed gaat maar dat de bom op enig moment wel gaat barsten, en dan heb ik het niet eens over jouw aandeel, jij geeft aan dit niet te willen wat jou goed recht is als partner en medebewoner.
Er zijn voor dergelijke gevallen voldoende noodvoorzieningen (denk aan opvanghuizen etc..) waar het gezin de juiste hulp zal krijgen als ze daar geplaatst gaan worden. Niet alleen met het financiele aspect (schulden, urgentie, doorstroom naar andere woning) maar ook kan er daar naar de kinderen gekeken worden, hoe zij zich ontwikkelen etc..
Ik weet dat dit in theorie vaak makkelijker is gezegd dan hoe het in praktijk werkt. Opvangvoorzieningen zitten vaak overvol en het duurt vaak enige tijd voordat een gezin geplaatst kan worden.
Dat die vriendin met haar kinderen er wel oren naar heeft om bij jullie in te trekken dat snap ik, zij in tenslotte belanghebbende, we zijn allemaal mens en ik weet ook niet wat ik zou doen als ik in zo'n situatie terecht kwam.
Ik ben ook bang dat het maatschappelijk werk e.e.a. wel ziet zitten. Ik weet uit ervaring dat zij moordend grote caseloads hebben en vaak al bij zijn als "het probleem zichzelf oplost" even advocaat van de duivel maar zo werkt het wel...de maatschappij en diens bijbehorende problematieken zijn zo complex, zij zitten vaak ook muurvast met het web aan regels, instanties etc..waarmee ik het niet goed praat want ik loop hier ook bijna dagelijks tegenaan.
Je bent niet egoistisch als je het niet wil..ik vraag mij dan ook echt af of het idee van jou vriend om te helpen, ook wel echt helpen is op de langere termijn, ik heb niet echt het idee dat hij kan overzien wat de consequenties zullen zijn maar dat is mijn mening.l
Ik weet niet of zij haar huis inmiddels al is uitgezet? Bij ons in Rotterdam zijn er voorzieningen die e.e.a. tegen kunnen gaan (het meldpunt preventie huisuitzetting). Het is heel ellendig voor deze vrouw maar zij zal in deze situatie echt meer dan haar schouders eronder moeten zetten en keihard aan de slag moeten om haar zaken te regelen, zonder zich blind te staren op de korte termijnoplossing (bij jullie intrekken) waar jij als vriendin van en medehuurder totaal niet achterstaat.
Sterkte.
Er is al veel over gezegd hier en even los van jou vriend en zijn (best nobele) voorstel het gezin in huis op te nemen een paar punten:
Ik ben zelf hulpverlener (maatschappelijk werker) en zie in mijn werk veel van dergelijke gevallen. Of ze in aanmerking komen voor urgentie valt nog maar te bezien, los van het feit dat urgentieverstrekking per gemeente anders werkt, een huurschuld is in veel gevallen een contra-indicatie om urgentie te verstrekken.
Als een moeder met kinderen dakloos wordt of dreigt te worden dan gaat er vaak (automatisch) een melding naar Jeugdzorg, ter voorkoming dat kinderen van logeeradres naar opvanghuis worden gesleept en alle mogelijke gevolgen van dien.
Dan even naar je vriend: ik vraag mij af of hij wel realiseert wat het betekent dat en gezin met vier kinderen tijdelijk bij jullie intrekt? Denk aan privacy, kosten en alle andere aspecten die ineens anders worden. Mijn ervaring leert dat e.e.a. vaak maar een tijdje goed gaat maar dat de bom op enig moment wel gaat barsten, en dan heb ik het niet eens over jouw aandeel, jij geeft aan dit niet te willen wat jou goed recht is als partner en medebewoner.
Er zijn voor dergelijke gevallen voldoende noodvoorzieningen (denk aan opvanghuizen etc..) waar het gezin de juiste hulp zal krijgen als ze daar geplaatst gaan worden. Niet alleen met het financiele aspect (schulden, urgentie, doorstroom naar andere woning) maar ook kan er daar naar de kinderen gekeken worden, hoe zij zich ontwikkelen etc..
Ik weet dat dit in theorie vaak makkelijker is gezegd dan hoe het in praktijk werkt. Opvangvoorzieningen zitten vaak overvol en het duurt vaak enige tijd voordat een gezin geplaatst kan worden.
Dat die vriendin met haar kinderen er wel oren naar heeft om bij jullie in te trekken dat snap ik, zij in tenslotte belanghebbende, we zijn allemaal mens en ik weet ook niet wat ik zou doen als ik in zo'n situatie terecht kwam.
Ik ben ook bang dat het maatschappelijk werk e.e.a. wel ziet zitten. Ik weet uit ervaring dat zij moordend grote caseloads hebben en vaak al bij zijn als "het probleem zichzelf oplost" even advocaat van de duivel maar zo werkt het wel...de maatschappij en diens bijbehorende problematieken zijn zo complex, zij zitten vaak ook muurvast met het web aan regels, instanties etc..waarmee ik het niet goed praat want ik loop hier ook bijna dagelijks tegenaan.
Je bent niet egoistisch als je het niet wil..ik vraag mij dan ook echt af of het idee van jou vriend om te helpen, ook wel echt helpen is op de langere termijn, ik heb niet echt het idee dat hij kan overzien wat de consequenties zullen zijn maar dat is mijn mening.l
Ik weet niet of zij haar huis inmiddels al is uitgezet? Bij ons in Rotterdam zijn er voorzieningen die e.e.a. tegen kunnen gaan (het meldpunt preventie huisuitzetting). Het is heel ellendig voor deze vrouw maar zij zal in deze situatie echt meer dan haar schouders eronder moeten zetten en keihard aan de slag moeten om haar zaken te regelen, zonder zich blind te staren op de korte termijnoplossing (bij jullie intrekken) waar jij als vriendin van en medehuurder totaal niet achterstaat.
Sterkte.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
donderdag 14 oktober 2010 om 14:16
quote:dreamlogic schreef op 14 oktober 2010 @ 14:02:
Je hebt gelijk Wuiles, het doet er nu al helemaal niks meer toe.
En waarschijnlijk is dat zo Sytze, dat zal ze al wel aangegeven hebben. En hop weg urgentie.En ziekenhuizen en revalidatie-instellingen hebben ook meestal goede maatschappelijk werkers die ingeschakeld kunnen worden. Je wordt helemaal in dit probleem gesleurd; wat een rotsituatie voor je, afstand nemen en bezinning lijkt me niet gek. Wat gebeurt er als deze vriendin over een jaar weer een probleem heeft? Nog even en je vriend laat zich officieel tot voogd benoemen. Kan je een weekje naar de zon met iemand? = letterlijk en figuurlijk afstand nemen. Sterkte
Je hebt gelijk Wuiles, het doet er nu al helemaal niks meer toe.
En waarschijnlijk is dat zo Sytze, dat zal ze al wel aangegeven hebben. En hop weg urgentie.En ziekenhuizen en revalidatie-instellingen hebben ook meestal goede maatschappelijk werkers die ingeschakeld kunnen worden. Je wordt helemaal in dit probleem gesleurd; wat een rotsituatie voor je, afstand nemen en bezinning lijkt me niet gek. Wat gebeurt er als deze vriendin over een jaar weer een probleem heeft? Nog even en je vriend laat zich officieel tot voogd benoemen. Kan je een weekje naar de zon met iemand? = letterlijk en figuurlijk afstand nemen. Sterkte
donderdag 14 oktober 2010 om 14:28
donderdag 14 oktober 2010 om 14:35
Ik vind dat je gelijk hebt dat jij je niet je eigen huis uit laat pesten. Je vriend is van de pot gerukt dat hij 4 kinderen in huis wil halen. Als het nu ZIJN huis was, dan had je er niks over te vertellen (al zegt het genoeg over hoe weinig respect die man voor jullie relatie heeft), maar het is JULLIE huis. Als jij meebetaalt aan de hypotheek dan is het toch van de zotte dat hij dit er door wil drukken? Het is jammer dat je zelf zo afhankelijk bent (geen eigen vervoer) maar hij zou er wat mij betreft in kunnen stikken.
donderdag 14 oktober 2010 om 14:39
Die vrouw is toch ook 'n enorme profiteur dat ze zoiets aan zou willen nemen? Dat moet je toch niet willen, een ander zoveel overlast bezorgen? Als ze op straat komt te staan, worden haar kinderen vanzelf wel door jeugdzorg opgevangen, dus kan ze dat beter zo laten lopen. Dan kan zij misschien makkelijker ergens terecht en iets voor haarzelf opbouwen dan wanneer ze ergens de klaploper en profiteur gaat uithangen.
donderdag 14 oktober 2010 om 14:53
Stel: er valt nu een huis en zak met geld voor haar uit de hemel.
Dan staat ze over een aantal maanden wel weer op jullie stoep, want dan is er weer een probleem. Je vriend moet duidelijk krijgen dat hij haar niet kan helpen. Haar problematiek is haar niet alleen boven het hoofd gegroeid en is niet meer 1,2,3 op te lossen. Wat hij wil doen gaat doen is vooruit schuiven van het probleem.
Dan staat ze over een aantal maanden wel weer op jullie stoep, want dan is er weer een probleem. Je vriend moet duidelijk krijgen dat hij haar niet kan helpen. Haar problematiek is haar niet alleen boven het hoofd gegroeid en is niet meer 1,2,3 op te lossen. Wat hij wil doen gaat doen is vooruit schuiven van het probleem.
Nope
donderdag 14 oktober 2010 om 14:54
quote:dreamlogic schreef op 14 oktober 2010 @ 14:48:
Ik weet 't niet. Ik word er echt door verscheurd en ik hoop zo dat er een wonder gebeurt.
Ja ik zit nog in de ontkenningsfase...
Ik hoop verder wel dat dit 'n eyeopener voor je is dat je zelf aan je onafhankelijkheid gaat werken. Je bent nu zo afhankelijk van de nukken van je partner.
Maar hoe zit 't nu met 't huis? Staat dat op jullie beider namen?
Ik weet 't niet. Ik word er echt door verscheurd en ik hoop zo dat er een wonder gebeurt.
Ja ik zit nog in de ontkenningsfase...
Ik hoop verder wel dat dit 'n eyeopener voor je is dat je zelf aan je onafhankelijkheid gaat werken. Je bent nu zo afhankelijk van de nukken van je partner.
Maar hoe zit 't nu met 't huis? Staat dat op jullie beider namen?
donderdag 14 oktober 2010 om 14:56
Ik vind dat je helemaal gelijk hebt, niks overdreven aan.
Zo hoort iemand niet met jou om te gaan wat voor zorgwekkende situatie ook.... Het klinkt ook allemaal wel wat verdacht en profiteer-achtig van die vriendin. Ze zal het heus best zwaar hebben maar je kiest er toch echt zelf voor om 4 kinderen te nemen met de meest hopeloze mannen en financieel gezien is het zwaar maar niet perse onmogelijk om je huis te houden...Van je vriend vind ik het opvallend dat hij kennelijk steeds maar vrouwen van zich afhankelijk wil maken. Eerst jij en nu zij met al die kids. Het klinkt als een ego/machtsding. Luister naar je intuitie zoals je steeds gedaan hebt en ren weg van de situatie en de man want je zal van beide ongelukkig worden.
Zo hoort iemand niet met jou om te gaan wat voor zorgwekkende situatie ook.... Het klinkt ook allemaal wel wat verdacht en profiteer-achtig van die vriendin. Ze zal het heus best zwaar hebben maar je kiest er toch echt zelf voor om 4 kinderen te nemen met de meest hopeloze mannen en financieel gezien is het zwaar maar niet perse onmogelijk om je huis te houden...Van je vriend vind ik het opvallend dat hij kennelijk steeds maar vrouwen van zich afhankelijk wil maken. Eerst jij en nu zij met al die kids. Het klinkt als een ego/machtsding. Luister naar je intuitie zoals je steeds gedaan hebt en ren weg van de situatie en de man want je zal van beide ongelukkig worden.
donderdag 14 oktober 2010 om 14:59
donderdag 14 oktober 2010 om 15:01
En wie gaat zometeen de boodschappen en huishoudelijke uitgaves betalen dan, als jij - op zijn verzoek! - bij je moeder zit? Let wel: boodschappen voor 2 volwassenen, 4 kinderen en een hond? Ik neem niet aan dat zij ook nog een zak met geld meebrengt.. Oh nee, sterker nog: ze brengt een zak met schulden mee!
Echt meid, laat dit niet toe. Ja ja ja, allemaal leuk en aardig, dat help-syndroom van je vriend, maar dit gaat werkelijk nergens meer over. En erger nog: het gaat TEN KOSTE VAN JOU!!!
Echt meid, laat dit niet toe. Ja ja ja, allemaal leuk en aardig, dat help-syndroom van je vriend, maar dit gaat werkelijk nergens meer over. En erger nog: het gaat TEN KOSTE VAN JOU!!!
donderdag 14 oktober 2010 om 15:02
quote:wuiles schreef op 14 oktober 2010 @ 14:59:
[...]
Dat is sowieso een onverstandige verdeling. Of heb jij een maas in wet gevonden waardoor de ficus een deel van jouw uitgaven compenseert?Wat ik begrepen heb, is dat vriend al langer in dat huis woont en dat het dus geen gezamenlijke aanschaf is. Na 2 maanden samenwonen vind ik het dan ook vrij vroeg om het huis op beide namen te zetten.
[...]
Dat is sowieso een onverstandige verdeling. Of heb jij een maas in wet gevonden waardoor de ficus een deel van jouw uitgaven compenseert?Wat ik begrepen heb, is dat vriend al langer in dat huis woont en dat het dus geen gezamenlijke aanschaf is. Na 2 maanden samenwonen vind ik het dan ook vrij vroeg om het huis op beide namen te zetten.
donderdag 14 oktober 2010 om 15:03
Ik weet het niet...Niemand heeft ooit tegen me gezegd dat dit onverstandig is. Mijn vriend betaald de hypotheek, gas/licht/water en de verzekeringen. Ik betaal gewoon verder mijn eigen dingen. Ik heb zelf nog geen inkomen, was al hard op zoek naar werk hier.
We hebben op papier staan wat van mij is en wat van hem (spullen bedoel ik). Ik sta hier wel ingeschreven natuurlijk, maar de hypotheek staat op zijn naam...Ik zou het nu nog niet eens kunnen betalen...Hij woont hier al 10 jaar ja...
We hebben op papier staan wat van mij is en wat van hem (spullen bedoel ik). Ik sta hier wel ingeschreven natuurlijk, maar de hypotheek staat op zijn naam...Ik zou het nu nog niet eens kunnen betalen...Hij woont hier al 10 jaar ja...
donderdag 14 oktober 2010 om 15:03
quote:stukje_cake schreef op 14 oktober 2010 @ 15:02:
[...]
Wat ik begrepen heb, is dat vriend al langer in dat huis woont en dat het dus geen gezamenlijke aanschaf is. Na 2 maanden samenwonen vind ik het dan ook vrij vroeg om het huis op beide namen te zetten.Ik vind het onverstandig om je zaken niet goed te regelen. Ik neem tenminste aan dat het samenwonen niet 'op proef' was.
[...]
Wat ik begrepen heb, is dat vriend al langer in dat huis woont en dat het dus geen gezamenlijke aanschaf is. Na 2 maanden samenwonen vind ik het dan ook vrij vroeg om het huis op beide namen te zetten.Ik vind het onverstandig om je zaken niet goed te regelen. Ik neem tenminste aan dat het samenwonen niet 'op proef' was.
