Relaties
alle pijlers
Toch nog weg...
donderdag 14 oktober 2010 om 11:10
Hallo allemaal,
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
woensdag 20 oktober 2010 om 12:27
woensdag 20 oktober 2010 om 12:29
quote:dreamlogic schreef op 20 oktober 2010 @ 12:27:
Wuiles, het wil nog niet echt. Een paar tassen kleding uitgepakt en verder verdrietig en somber. Nog niks gehoord van de baan. Het weer werkt niet mee. Misschien hardlopen straks om mijn hoofd leeg te maken.
Zometeen nog wat speuren naar werk...
Maak nou dat plan. Schrijf eerst eens op wat je over zes maanden precies bereikt wilt hebben.
Je mag best verdrietig zijn maar je kunt je niet veroorloven om weg te zinken in een poel van somberheid. Daarvoor is ook jouw leven te kort.
Wuiles, het wil nog niet echt. Een paar tassen kleding uitgepakt en verder verdrietig en somber. Nog niks gehoord van de baan. Het weer werkt niet mee. Misschien hardlopen straks om mijn hoofd leeg te maken.
Zometeen nog wat speuren naar werk...
Maak nou dat plan. Schrijf eerst eens op wat je over zes maanden precies bereikt wilt hebben.
Je mag best verdrietig zijn maar je kunt je niet veroorloven om weg te zinken in een poel van somberheid. Daarvoor is ook jouw leven te kort.
woensdag 20 oktober 2010 om 13:46
Het komt wel uiteindelijk. Maar ik heb dus bedacht dat ik over een half jaar een huurhuisje wil hebben in de stad, ik wil er weer goed uitzien (5kg eraf, verder zie ik er goed uit hoor) en een leuke baan hebben.
Ik heb bedacht dat de baan voorrang heeft. Dus daar ben ik vandaag ook weer naar aan het kijken. Nadeel is dat er weinig te vinden is en ik probeer niet té kritisch te kijken, maar ik wil graag werk wat ik leuk vind en dat is dan ook het doel wat ik wil bereiken.
Verder krijg ik als het goed is binnenkort mijn schilderijen terug.
Ik wil jullie advies ook eens vragen over iets, of wat jullie zouden doen.
Ik ben begin dit jaar begonnen met 4 grote schilderijen.
O.a deze. Het is een serie voor in de woonkamer van mijn vriend, aan een lange witte muur. Ik weet niet of ik ze terug moet vragen. Ik heb ze aan hem gegeven, hij heeft gevraagd aan me of ik ze voor hem hem thuis wilde maken voordat we al plannen hadden om samen te wonen. Maar zeker 2 eraf kan ik rekenen tot mijn betere werken.
Toch heb ik nog nooit wat verkocht. Er is wel belangstelling, maar ik vind mezelf niet goed genoeg nog. Ik moet harder werken, meer techniek leren, etc. Eigenlijk is dat mij toekomstdroom. Kunstenaar en fotograaf worden, maar daar kan ik niet van leven op dit moment.
Hebben jullie ideeen? Ik dacht al om weer te gaan studeren, maar ik ben al 26 en zou dat niet kunnen betalen. Geld is echt een probleem en ik promoot mezelf wel met kaartjes, internet (ik kan websites bouwen gelukkig), flickr, deviantart, netwerken, etc. Maar ik kom er niet tussen en er zijn 100 mensen beter dan ik.
Dus dat zou mijn droom-doel zijn, Wuiles. In plaats daarvan solliciteer ik als assistent-storemanager. Dat soort werk doe ik nl. al een paar jaar...
En de schilderijen terugvragen? Ik weet niet of dat stom is...hij zal ze nog wel gaan ophangen, maar hoe hij er verder tegenaan kijkt? Naar mij als mooie herinnering? Of krijg ik ze terug? Wíl ik dat hij ze houd?
Ik heb bedacht dat de baan voorrang heeft. Dus daar ben ik vandaag ook weer naar aan het kijken. Nadeel is dat er weinig te vinden is en ik probeer niet té kritisch te kijken, maar ik wil graag werk wat ik leuk vind en dat is dan ook het doel wat ik wil bereiken.
Verder krijg ik als het goed is binnenkort mijn schilderijen terug.
Ik wil jullie advies ook eens vragen over iets, of wat jullie zouden doen.
Ik ben begin dit jaar begonnen met 4 grote schilderijen.
O.a deze. Het is een serie voor in de woonkamer van mijn vriend, aan een lange witte muur. Ik weet niet of ik ze terug moet vragen. Ik heb ze aan hem gegeven, hij heeft gevraagd aan me of ik ze voor hem hem thuis wilde maken voordat we al plannen hadden om samen te wonen. Maar zeker 2 eraf kan ik rekenen tot mijn betere werken.
Toch heb ik nog nooit wat verkocht. Er is wel belangstelling, maar ik vind mezelf niet goed genoeg nog. Ik moet harder werken, meer techniek leren, etc. Eigenlijk is dat mij toekomstdroom. Kunstenaar en fotograaf worden, maar daar kan ik niet van leven op dit moment.
Hebben jullie ideeen? Ik dacht al om weer te gaan studeren, maar ik ben al 26 en zou dat niet kunnen betalen. Geld is echt een probleem en ik promoot mezelf wel met kaartjes, internet (ik kan websites bouwen gelukkig), flickr, deviantart, netwerken, etc. Maar ik kom er niet tussen en er zijn 100 mensen beter dan ik.
Dus dat zou mijn droom-doel zijn, Wuiles. In plaats daarvan solliciteer ik als assistent-storemanager. Dat soort werk doe ik nl. al een paar jaar...
En de schilderijen terugvragen? Ik weet niet of dat stom is...hij zal ze nog wel gaan ophangen, maar hoe hij er verder tegenaan kijkt? Naar mij als mooie herinnering? Of krijg ik ze terug? Wíl ik dat hij ze houd?
woensdag 20 oktober 2010 om 14:22
Dream, je plan klinkt helemaal niet slecht, ik nog even geen praktische tips.
Reageer voornamelijk op je schilderij verhaal. Ik denk dat je je af moet vragen waarom je de schilderijen terug wil. Wat ga jij er mee doen? Als je ze wilt verkopen, of bijvoorbeeld ooit wil gebruiken voor een expositie, zou ik ze zeker terug vragen. Als je je terug vraagt, omdat je hém de emotionele waarde wilt ontzeggen, alleen maar omdat je niet wilt dat hij ze heeft zeg maar, dan zou ik daar proberen boven te staan en bij jezelf bedenken 'hij doet maar'. Ik ben niet kunstzinnig dus ik heb geen idee hoe het voelt om iets te maken met hart en ziel (alleen eten trouwens, daarbij voel ik dat dan weer wel ) maar dat is mijn idee.
Ik heb het al eerder gezegd, maar kun je geen part time baan vinden, zodat je ook tijd en energie kunt stoppen in het ontwikkelen van jezelf? Een studie doen (schriftelijk), netwerken, je port folio uitbreiden, allemaal dingen waar je tijd voor nodig hebt.
Reageer voornamelijk op je schilderij verhaal. Ik denk dat je je af moet vragen waarom je de schilderijen terug wil. Wat ga jij er mee doen? Als je ze wilt verkopen, of bijvoorbeeld ooit wil gebruiken voor een expositie, zou ik ze zeker terug vragen. Als je je terug vraagt, omdat je hém de emotionele waarde wilt ontzeggen, alleen maar omdat je niet wilt dat hij ze heeft zeg maar, dan zou ik daar proberen boven te staan en bij jezelf bedenken 'hij doet maar'. Ik ben niet kunstzinnig dus ik heb geen idee hoe het voelt om iets te maken met hart en ziel (alleen eten trouwens, daarbij voel ik dat dan weer wel ) maar dat is mijn idee.
Ik heb het al eerder gezegd, maar kun je geen part time baan vinden, zodat je ook tijd en energie kunt stoppen in het ontwikkelen van jezelf? Een studie doen (schriftelijk), netwerken, je port folio uitbreiden, allemaal dingen waar je tijd voor nodig hebt.
woensdag 20 oktober 2010 om 14:41
Kastanjez, ik zou graag part-time werken, dan heb ik tijd om mijzelf verder te ontwikkelen. Maar ik wil hier ontzettend graag weg. Het is een redelijk ruim huis, maar ik heb maar een slaapkamertje waar ik mijn kont niet kan keren. Bovendien is het te ver van de stad...Dus ik heb liever full-time werk, een half jaar flink sparen en dan een eigen woning zoeken. En vanuit daar kan ik dan misschien wel weer minder gaan werken, hoop ik. Het is gewoon niks om in dit dorp te zitten bij je moeder zonder eigen vervoer....
Wbt de schilderijen...Misschien geeft hij ze zelf wel terug...
Wbt de schilderijen...Misschien geeft hij ze zelf wel terug...
woensdag 20 oktober 2010 om 15:45
quote:dreamlogic schreef op 20 oktober 2010 @ 14:41:
Wbt de schilderijen...Misschien geeft hij ze zelf wel terug...
DreamL, hier moet ik je toch echt even vermanend toespreken. Het gaat er niet om wat hij wel of niet doet. Het gaat erom dat jíj bepaalt wat jíj wilt en daarbij het heft in handen neemt!! Wil je die schilderijen terug? Dan stuur je hem een mailtje waarin je hem dat vertelt en hem verzoekt om ze dan en dan af te leveren. Wil je ze niet terug? Prima, dan laat je het zo, maar dan hoef je ze ook écht niet meer.
Niet op hem wachten!!
Wbt de schilderijen...Misschien geeft hij ze zelf wel terug...
DreamL, hier moet ik je toch echt even vermanend toespreken. Het gaat er niet om wat hij wel of niet doet. Het gaat erom dat jíj bepaalt wat jíj wilt en daarbij het heft in handen neemt!! Wil je die schilderijen terug? Dan stuur je hem een mailtje waarin je hem dat vertelt en hem verzoekt om ze dan en dan af te leveren. Wil je ze niet terug? Prima, dan laat je het zo, maar dan hoef je ze ook écht niet meer.
Niet op hem wachten!!
woensdag 20 oktober 2010 om 17:03
quote:barrister schreef op 20 oktober 2010 @ 17:01:
quote
Ik moet even mijn ei kwijt
[afbeelding]
Dit is geen topic meer maar een onwaarschijnlijk feuilleton.
Grondig afknallen & make a new start. (met je leven bedoel ik, niet hier
als volgende probleemtopic).Als je niets beters te melden hebt? Kssst...
quote
Ik moet even mijn ei kwijt
[afbeelding]
Dit is geen topic meer maar een onwaarschijnlijk feuilleton.
Grondig afknallen & make a new start. (met je leven bedoel ik, niet hier
als volgende probleemtopic).Als je niets beters te melden hebt? Kssst...
donderdag 21 oktober 2010 om 07:59
quote:barrister schreef op 20 oktober 2010 @ 20:22:
Goh, wat een kippendrift! Maar ik bllijf bij mijn mening. Confronterend, en de intentie ervan is een constructieve impuls. Volgens mij is Dreamlogic juist bezig met het vinden van constructieve impulsen en ik zou niet weten waarom ze dat niet via een topic zou kunnen doen.
Goh, wat een kippendrift! Maar ik bllijf bij mijn mening. Confronterend, en de intentie ervan is een constructieve impuls. Volgens mij is Dreamlogic juist bezig met het vinden van constructieve impulsen en ik zou niet weten waarom ze dat niet via een topic zou kunnen doen.
donderdag 21 oktober 2010 om 11:40
donderdag 21 oktober 2010 om 18:23
Dank je wel Viennas! 
Ik heb ondertussen een nieuwe Hyves aangemaakt en ik ga de aankomende tijd maar proberen weer wat meer te netwerken.
Ik ga binnenkort weer wat nieuwe doeken halen en heb hier in de buurt interessante plekken gezien om te fotograferen. Een vriendinnetje van mij heb ik inmiddels alweer over zien te halen (nou ja ging makkelijk eigenlijk) om mee te werken aan mijn foto-experimenten (gna gna).
Maar pfff, ik voel me meestal wel erg somber.
Ik heb ondertussen een nieuwe Hyves aangemaakt en ik ga de aankomende tijd maar proberen weer wat meer te netwerken.
Ik ga binnenkort weer wat nieuwe doeken halen en heb hier in de buurt interessante plekken gezien om te fotograferen. Een vriendinnetje van mij heb ik inmiddels alweer over zien te halen (nou ja ging makkelijk eigenlijk) om mee te werken aan mijn foto-experimenten (gna gna).
Maar pfff, ik voel me meestal wel erg somber.
vrijdag 22 oktober 2010 om 11:05
quote:dreamlogic schreef op 21 oktober 2010 @ 18:23:
Dank je wel Viennas!
Ik heb ondertussen een nieuwe Hyves aangemaakt en ik ga de aankomende tijd maar proberen weer wat meer te netwerken.
Ik ga binnenkort weer wat nieuwe doeken halen en heb hier in de buurt interessante plekken gezien om te fotograferen. Een vriendinnetje van mij heb ik inmiddels alweer over zien te halen (nou ja ging makkelijk eigenlijk) om mee te werken aan mijn foto-experimenten (gna gna).
Maar pfff, ik voel me meestal wel erg somber.
Logisch, maar het is super dat je nieuwe dingen weer oppakt. Probeer er van te genieten, terugkijken mag best, maar vooruit kijken is veel belangrijker! En blijf hier maar lekker schrijven hoor, als het je oplucht!
Heb je nog iets van je ex gehoord, of heb je het contact voorlopig stil gezet?
Dank je wel Viennas!
Ik heb ondertussen een nieuwe Hyves aangemaakt en ik ga de aankomende tijd maar proberen weer wat meer te netwerken.
Ik ga binnenkort weer wat nieuwe doeken halen en heb hier in de buurt interessante plekken gezien om te fotograferen. Een vriendinnetje van mij heb ik inmiddels alweer over zien te halen (nou ja ging makkelijk eigenlijk) om mee te werken aan mijn foto-experimenten (gna gna).
Maar pfff, ik voel me meestal wel erg somber.
Logisch, maar het is super dat je nieuwe dingen weer oppakt. Probeer er van te genieten, terugkijken mag best, maar vooruit kijken is veel belangrijker! En blijf hier maar lekker schrijven hoor, als het je oplucht!
Heb je nog iets van je ex gehoord, of heb je het contact voorlopig stil gezet?
vrijdag 22 oktober 2010 om 11:39
Ik heb hem, zoals iemand eerder schreef/voorstelde, een lange afscheidsbrief geschreven, waarin ik nog een keer mijn hart op tafel heb gelegd. Ik denk niet dat er een reactie op komt. Ik zag op msn dat er achter zijn naam staat: "Going in to overdrive". Oftewel, meneer zoals ik hem ken in tijden van spanning. Hij blokkeert, schakelt zijn gevoel uit en sluit zich af voor andere dingen.
Hij moet nog steeds spullen komen terugbrengen en hij laat verder niks van zich horen.
Ik ben er wel boos om aan het worden, naast de somberheid: Wees nou eens een vent, wees eens een echte kerel en niet zo'n slappeling met je slappehap smoezen. In plaats van je kop in het zand te steken zou je ook je schouders eronder kunnen zetten.
Ik begrijp nog steeds niet hoe iemand het kan om anderen mee te slepen in hetgene wat hij zonodig wil. Dan zou je denken iemand gevoelloos is...
Nou ja, zometeen ga ik écht hardlopen. Bedankt nog Viennas voor je berichtje!
Hij moet nog steeds spullen komen terugbrengen en hij laat verder niks van zich horen.
Ik ben er wel boos om aan het worden, naast de somberheid: Wees nou eens een vent, wees eens een echte kerel en niet zo'n slappeling met je slappehap smoezen. In plaats van je kop in het zand te steken zou je ook je schouders eronder kunnen zetten.
Ik begrijp nog steeds niet hoe iemand het kan om anderen mee te slepen in hetgene wat hij zonodig wil. Dan zou je denken iemand gevoelloos is...
Nou ja, zometeen ga ik écht hardlopen. Bedankt nog Viennas voor je berichtje!
zaterdag 23 oktober 2010 om 17:14
zaterdag 23 oktober 2010 om 17:52
Soya, ik heb 2 pogingen gedaan, de 2e aardig serieus. Ik had 30 lessen gehad (een pakket) en daar mijn spaargeld aan opgemaakt. Ik was toen echter nog niet klaar voor het examen en moest losse lessen bij gaan kopen. Die kostten toen iets van 38,50 per week en dat geld kon ik echt niet missen. Ik nam me het dan wel voor om te gaan lessen, maar nooit meer van gekomen. Mijn geld gaat elke keer op aan andere dingen (zoals mijn huis toenertijd)...
Mijn moeder is wel van plan om me financieel te helpen, want ik zou echt wel lessen moeten gaan nemen...Ik zit nog te overwegen of ik het zou moeten doen, maar ik wil ook weer sparen voor straks, zodat ik mijn eigen huisje helemaal kan inrichten zoals ik dat wil.
Mijn moeder is wel van plan om me financieel te helpen, want ik zou echt wel lessen moeten gaan nemen...Ik zit nog te overwegen of ik het zou moeten doen, maar ik wil ook weer sparen voor straks, zodat ik mijn eigen huisje helemaal kan inrichten zoals ik dat wil.
maandag 25 oktober 2010 om 20:26
Hoi Dream,
hoe was je weekend ? Heb je een beetje rust in je hoofd kunnen krijgen ?
Het is verdomd handig om een rijbewijs te hebben hoor. Die lessen zijn soms stressig, maar dan heb je ook wat voor de rest van je leven. Als je al 30 lessen hebt gehad is het zonde om nu niet door te zetten. Hoe langer je wacht om het autorijden weer op te pikken, des te meer je vergeet of verleert. Misschien kun je het rijbewijs gaan zien als een nieuw doel dat je wilt halen ? Met een rijbewijs heb je meer bewegingsvrijheid door het hele land. Dat huisje komt daarna wel.
hoe was je weekend ? Heb je een beetje rust in je hoofd kunnen krijgen ?
Het is verdomd handig om een rijbewijs te hebben hoor. Die lessen zijn soms stressig, maar dan heb je ook wat voor de rest van je leven. Als je al 30 lessen hebt gehad is het zonde om nu niet door te zetten. Hoe langer je wacht om het autorijden weer op te pikken, des te meer je vergeet of verleert. Misschien kun je het rijbewijs gaan zien als een nieuw doel dat je wilt halen ? Met een rijbewijs heb je meer bewegingsvrijheid door het hele land. Dat huisje komt daarna wel.
dinsdag 26 oktober 2010 om 13:03
Kastanjez,
Het gaat niet zo goed met me. Ik word gek van liefdesverdriet en was mezelf er de laatste paar dagen echt in kwijt.
Vorige week heb ik hem veelal met rust gelaten en gewacht op een telefoontje over wanneer mijn spullen dan komen.
Zaterdagavond hield ik het niet meer en ik kreeg een smsje van hem dat het hem speet en dat hij zelf ook leefde van uur tot uur. Er speelden allerlei dingen schreef hij en toen ik smste waar dat dan over ging kreeg ik alleen maar terug 'weltrusten'.
Zondagochtend heb ik hem gebeld en hebben we rustig gepraat over dingen die we van plan waren samen te gaan doen. Hij heeft een nieuwe auto gekocht (tweedehands hoor) en daar waren we samen al een tijd naar op zoek.
Daarna vertelde hij over hoe het zat. Hij mag zijn kinderen deze herfstvakantie niet zien van zijn ex-vriendin. Dat heeft-ie aan zichzelf te danken hoor, daar niet van, maar ik begrijp wel dat hij het daar erg moeilijk mee heeft.
Maar mijn begrip houd ook ergens op. Hij begon lullig tegen me te doen. Overduidelijk dat-ie me weg probeerde te jagen. Ik zag er doorheen en heb opgehangen na een tijdje. Daarna heb ik hem van msn en Hyves gegooid met een afscheidsberichtje erbij.
Even later smste hij me zoiets als: "Ik wil je alleen maar heel gelukkig zien en ik zou je dat nooit kunnen maken. Het ga je goed en ik zal ons nooit vergeten. Bedankt voor alles. Dikke knuffel".
Die sms deed eigenlijk alleen maar nóg meer pijn en vanaf dat moment ben ik in een soort van stalk-toestand terecht gekomen. Het gewoon niet meer los kunnen laten.
Vanaf zondagavond negeert hij me volkomen. Ik kan er niet tegen en heb hem smsjes en mailtjes gestuurd. Ik bereik er he-le-maal niets mee en dat weet ik dondersgoed.
Maar wanneer ik weer overspoeld word door verdriet, pijn en de mooie herinneringen. Maar er is ook boosheid en ik voel me gekwetst en ik dénk nu dat ik hem door heb en dat moet ik natuurlijk ook even laten weten.
Ik heb hem geprobeerd te bellen, maar hij drukt me weg, en ik stuur hem smsjes en mailtjes om daar mijn excuses voor aan te bieden.
Ik haat het dat hij me de silent treatment geeft. Ik had gehoopt het op een prettige manier te kunnen afsluiten en hij doet dat niet. Ik maak het ook alleen maar erger.
Ik heb dus maar een kaart gestuurd met een afscheid en dan hoop ik maar dat dit genoeg voor me is.
Ik wil niet dat-ie me ziet als een gekke geobsedeerde vrouw en ooit hoop ik nog eens van hem te horen dat-ie spijt heeft dat hij me heeft laten gaan.
Maar goed, dat zal dus wel niet. Het is een combinatie van extreme koppigheid en zijn moeilijke verleden wat hem er niet toe in staat stelt om normaal met de situatie om te gaan. Ik ben boos dat-ie zich zo gedraagt, maar ik denk dat-ie anders ook niet weet wat hij ermee aan moet. Hij is echt extreem koppig en hij is blijkbaar te verknipt of getraumatiseerd. Van binnen is-ie een klein zielig jongetje...
Genoeg over hem. Over mij dus. Ik heb mijn ex drie dagen gestalkt. Herkent iemand dit? Maar ik MOET beloven aan mezelf op te houden. Ik ga er telkens voor staan om weer gekwetst te worden, want reageren doet-ie toch niet meer.
Ik ben ook bang alleen te blijven en als ik dan weer eens iemand ontmoet dat hij nooit zal kunnen tippen aan mijn ex. We hadden een stormachtige relatie, maar we hadden ook prachtige pieken en diepe dalen. Ik was stapelgek op deze man en waarom weet ik niet precies.
Ik heb er geen vertrouwen in (het is ook nog heel vers) en ik denk vaak aan hoe hij naar me keek en hoe ik dan smolt van binnen. Zijn kus, zijn aanraking...wow.
Maar hij zit compleet anders in elkaar dan ik....Blokkeren en afsluiten en dan vervolgens klaaaaaaarrrr. Stom vind ik dat!
Als ik zo'n kans op geluk had, had ik die met beide handen aangegrepen.
Nou ja meiden, wat een geratel weer.
Ik wil een boek schrijven erover
Het gaat niet zo goed met me. Ik word gek van liefdesverdriet en was mezelf er de laatste paar dagen echt in kwijt.
Vorige week heb ik hem veelal met rust gelaten en gewacht op een telefoontje over wanneer mijn spullen dan komen.
Zaterdagavond hield ik het niet meer en ik kreeg een smsje van hem dat het hem speet en dat hij zelf ook leefde van uur tot uur. Er speelden allerlei dingen schreef hij en toen ik smste waar dat dan over ging kreeg ik alleen maar terug 'weltrusten'.
Zondagochtend heb ik hem gebeld en hebben we rustig gepraat over dingen die we van plan waren samen te gaan doen. Hij heeft een nieuwe auto gekocht (tweedehands hoor) en daar waren we samen al een tijd naar op zoek.
Daarna vertelde hij over hoe het zat. Hij mag zijn kinderen deze herfstvakantie niet zien van zijn ex-vriendin. Dat heeft-ie aan zichzelf te danken hoor, daar niet van, maar ik begrijp wel dat hij het daar erg moeilijk mee heeft.
Maar mijn begrip houd ook ergens op. Hij begon lullig tegen me te doen. Overduidelijk dat-ie me weg probeerde te jagen. Ik zag er doorheen en heb opgehangen na een tijdje. Daarna heb ik hem van msn en Hyves gegooid met een afscheidsberichtje erbij.
Even later smste hij me zoiets als: "Ik wil je alleen maar heel gelukkig zien en ik zou je dat nooit kunnen maken. Het ga je goed en ik zal ons nooit vergeten. Bedankt voor alles. Dikke knuffel".
Die sms deed eigenlijk alleen maar nóg meer pijn en vanaf dat moment ben ik in een soort van stalk-toestand terecht gekomen. Het gewoon niet meer los kunnen laten.
Vanaf zondagavond negeert hij me volkomen. Ik kan er niet tegen en heb hem smsjes en mailtjes gestuurd. Ik bereik er he-le-maal niets mee en dat weet ik dondersgoed.
Maar wanneer ik weer overspoeld word door verdriet, pijn en de mooie herinneringen. Maar er is ook boosheid en ik voel me gekwetst en ik dénk nu dat ik hem door heb en dat moet ik natuurlijk ook even laten weten.
Ik heb hem geprobeerd te bellen, maar hij drukt me weg, en ik stuur hem smsjes en mailtjes om daar mijn excuses voor aan te bieden.
Ik haat het dat hij me de silent treatment geeft. Ik had gehoopt het op een prettige manier te kunnen afsluiten en hij doet dat niet. Ik maak het ook alleen maar erger.
Ik heb dus maar een kaart gestuurd met een afscheid en dan hoop ik maar dat dit genoeg voor me is.
Ik wil niet dat-ie me ziet als een gekke geobsedeerde vrouw en ooit hoop ik nog eens van hem te horen dat-ie spijt heeft dat hij me heeft laten gaan.
Maar goed, dat zal dus wel niet. Het is een combinatie van extreme koppigheid en zijn moeilijke verleden wat hem er niet toe in staat stelt om normaal met de situatie om te gaan. Ik ben boos dat-ie zich zo gedraagt, maar ik denk dat-ie anders ook niet weet wat hij ermee aan moet. Hij is echt extreem koppig en hij is blijkbaar te verknipt of getraumatiseerd. Van binnen is-ie een klein zielig jongetje...
Genoeg over hem. Over mij dus. Ik heb mijn ex drie dagen gestalkt. Herkent iemand dit? Maar ik MOET beloven aan mezelf op te houden. Ik ga er telkens voor staan om weer gekwetst te worden, want reageren doet-ie toch niet meer.
Ik ben ook bang alleen te blijven en als ik dan weer eens iemand ontmoet dat hij nooit zal kunnen tippen aan mijn ex. We hadden een stormachtige relatie, maar we hadden ook prachtige pieken en diepe dalen. Ik was stapelgek op deze man en waarom weet ik niet precies.
Ik heb er geen vertrouwen in (het is ook nog heel vers) en ik denk vaak aan hoe hij naar me keek en hoe ik dan smolt van binnen. Zijn kus, zijn aanraking...wow.
Maar hij zit compleet anders in elkaar dan ik....Blokkeren en afsluiten en dan vervolgens klaaaaaaarrrr. Stom vind ik dat!
Als ik zo'n kans op geluk had, had ik die met beide handen aangegrepen.
Nou ja meiden, wat een geratel weer.
Ik wil een boek schrijven erover