Kinderen
alle pijlers
wel/geen 2e kind?
woensdag 20 oktober 2010 om 13:10
Hallo!
Ik zit met een dilemma dat me enorm bezig houdt: wel of geen 2e kind? Ik heb een kindje van 1,5 en ben daar heeeel blij mee.Ik ben 35 jaar en twijfel echt zooo en mijn vriend ook. De ene dag neig ik naar ja en dan weer.....twijfel!!
Vanwaar die twijfel? Ik heb ernstige zwangerschapsvergiftiging gehad en bij een 2e zwangerschap heb ik daar weer een verhoogde kans op, hoewel kleiner dan bij de 1e zwangerschap.Ben uiteindelijk met keizersnee bevallen en lang herstel gehad. Ons meisje was ook nog een huilbaby, maandenlang dagenlang huilen en weinig slaap. We waren dus compleet uitgewoond.
Daarnaast kan mijn vriend slecht tegen gehuil en gejengel, ik vind het natuurlijk ook niet leuk maar kan het wat beter handelen.
De andere kant is dat we nu ook enorm genieten van ons meisje en we het heel leuk voor haar zouden vinden als ze een broertje of zusje heeft, ook met het oog op later (iemand om mee te spelen, praten, lief&leed delen etc).
Kortom we zijn dolblij met ons meisje, hadden het voor geen goud willen missen maar....wel of geen 2e??????
Zijn er mensen die zich hier in herkennen of die het leuk vinden om hierop te reageren?
Groetjes Loekiej
Ik zit met een dilemma dat me enorm bezig houdt: wel of geen 2e kind? Ik heb een kindje van 1,5 en ben daar heeeel blij mee.Ik ben 35 jaar en twijfel echt zooo en mijn vriend ook. De ene dag neig ik naar ja en dan weer.....twijfel!!
Vanwaar die twijfel? Ik heb ernstige zwangerschapsvergiftiging gehad en bij een 2e zwangerschap heb ik daar weer een verhoogde kans op, hoewel kleiner dan bij de 1e zwangerschap.Ben uiteindelijk met keizersnee bevallen en lang herstel gehad. Ons meisje was ook nog een huilbaby, maandenlang dagenlang huilen en weinig slaap. We waren dus compleet uitgewoond.
Daarnaast kan mijn vriend slecht tegen gehuil en gejengel, ik vind het natuurlijk ook niet leuk maar kan het wat beter handelen.
De andere kant is dat we nu ook enorm genieten van ons meisje en we het heel leuk voor haar zouden vinden als ze een broertje of zusje heeft, ook met het oog op later (iemand om mee te spelen, praten, lief&leed delen etc).
Kortom we zijn dolblij met ons meisje, hadden het voor geen goud willen missen maar....wel of geen 2e??????
Zijn er mensen die zich hier in herkennen of die het leuk vinden om hierop te reageren?
Groetjes Loekiej
zaterdag 23 oktober 2010 om 17:43
Ik had die twijfel ook wel heel erg. Ik was alles behalve relaxt bij dochter. Maar geen tweede was voor mij eigenlijk niet ehct een optie. Ik heb wel getwijfeld en ook wel een poosje gedacht dan maar niet, maar uiteindelijk wild eik haar niet alleen laten opgroeien. En die tweede heeft ons leven juist heel veel balans gegeven en mij vele vele malen relaxter gemaakt. Wat ook voor onze dochter heel erg positief is. Nog naast de enorme liefde die er hier tussen broer en zus is.
zaterdag 23 oktober 2010 om 18:08
Hoi Schouderklopje,
Eens in de zoveel tijd kom ik je tegen op een topic over dit onderwerp. En elke keer denk ik: dat had ik geschreven kunnen hebben.Nu ook weer in je post van net (17.21 uur), het is alsof ik mezelf lees........
Overigens, wat ik al zei, eens in de zoveel tijd duikt er een topic over dit onderwerp op en elke keer zijn de reacties uiteenlopend, maar ongeveer gelijk. Onze zoon is nu 4 en vanaf dat hij ongeveer 1,5 jaar was volg ik dit soort topics. De reacties zijn niet veranderd, mijn gevoel erin dat het bij ons ook bij 1 kind blijft (ondanks alles wat hier gezegd wordt over wat moelijk is voor een enig kind en waarover mijn twijfels ook gaan) wordt wel steeds berustender dat het goed is zo....
Eens in de zoveel tijd kom ik je tegen op een topic over dit onderwerp. En elke keer denk ik: dat had ik geschreven kunnen hebben.Nu ook weer in je post van net (17.21 uur), het is alsof ik mezelf lees........
Overigens, wat ik al zei, eens in de zoveel tijd duikt er een topic over dit onderwerp op en elke keer zijn de reacties uiteenlopend, maar ongeveer gelijk. Onze zoon is nu 4 en vanaf dat hij ongeveer 1,5 jaar was volg ik dit soort topics. De reacties zijn niet veranderd, mijn gevoel erin dat het bij ons ook bij 1 kind blijft (ondanks alles wat hier gezegd wordt over wat moelijk is voor een enig kind en waarover mijn twijfels ook gaan) wordt wel steeds berustender dat het goed is zo....
zaterdag 23 oktober 2010 om 18:13
quote:Sunemom schreef op 23 oktober 2010 @ 17:43:
Ik had die twijfel ook wel heel erg. Ik was alles behalve relaxt bij dochter. Maar geen tweede was voor mij eigenlijk niet ehct een optie. Ik heb wel getwijfeld en ook wel een poosje gedacht dan maar niet, maar uiteindelijk wild eik haar niet alleen laten opgroeien. En die tweede heeft ons leven juist heel veel balans gegeven en mij vele vele malen relaxter gemaakt. Wat ook voor onze dochter heel erg positief is. Nog naast de enorme liefde die er hier tussen broer en zus is.Dit vind ik een fijn stukje om te lezen!
Ik had die twijfel ook wel heel erg. Ik was alles behalve relaxt bij dochter. Maar geen tweede was voor mij eigenlijk niet ehct een optie. Ik heb wel getwijfeld en ook wel een poosje gedacht dan maar niet, maar uiteindelijk wild eik haar niet alleen laten opgroeien. En die tweede heeft ons leven juist heel veel balans gegeven en mij vele vele malen relaxter gemaakt. Wat ook voor onze dochter heel erg positief is. Nog naast de enorme liefde die er hier tussen broer en zus is.Dit vind ik een fijn stukje om te lezen!
zaterdag 23 oktober 2010 om 21:20
quote:Sunemom schreef op 23 oktober 2010 @ 17:43:
Ik had die twijfel ook wel heel erg. Ik was alles behalve relaxt bij dochter. Maar geen tweede was voor mij eigenlijk niet ehct een optie. Ik heb wel getwijfeld en ook wel een poosje gedacht dan maar niet, maar uiteindelijk wild eik haar niet alleen laten opgroeien. En die tweede heeft ons leven juist heel veel balans gegeven en mij vele vele malen relaxter gemaakt. Wat ook voor onze dochter heel erg positief is. Nog naast de enorme liefde die er hier tussen broer en zus is.Wauw, dat klinkt mooi
Ik had die twijfel ook wel heel erg. Ik was alles behalve relaxt bij dochter. Maar geen tweede was voor mij eigenlijk niet ehct een optie. Ik heb wel getwijfeld en ook wel een poosje gedacht dan maar niet, maar uiteindelijk wild eik haar niet alleen laten opgroeien. En die tweede heeft ons leven juist heel veel balans gegeven en mij vele vele malen relaxter gemaakt. Wat ook voor onze dochter heel erg positief is. Nog naast de enorme liefde die er hier tussen broer en zus is.Wauw, dat klinkt mooi
zaterdag 23 oktober 2010 om 23:08
Heb de eerdere reacties amper gelezen, dus misschien heb je hier nog wel wat aan, misschien niet...
Wij hebben 2 meiden, en ik vond de overgang van 0 naar 1 prima, van 1 naar 2 veel groter... Ons 2e meisje was behoorlijk pittig, sliep amper en huilde best veel... Dus inderdaad, dat was heftig... Maar nu, ze is bijna 8 maanden, mn oudste bijna 3... En het is heerlijk! Het is zo leuk ze samen te zien, de liefde tussen die 2, de verschillen in karakter, de humor die ze (nu al!) delen. Echt geweldig... Het eerste half jaar vind ik het best bikkelen met een baby, en het is gewoon zwaarder als je er al 1 hebt rondlopen... Maar nu hebben we ons ritme gevonden en gaat het prima... Ik vind het echt een verrijking van ons gezinsleven. (en ssssht, denk stiekum al aan misschien wel een 3e...)
Ik ben zelf tot mijn 8e enig kind geweest wegens scheiding (en later hertrouwen) van mn moeder... Ik vond het vreselijk, echt vreselijk. Dus voor mij zou 1 kind geen keuze zijn... Maar dat is heel persoonlijk natuurlijk...
Succes met je twijfels en je uiteindelijke keuze!
Wij hebben 2 meiden, en ik vond de overgang van 0 naar 1 prima, van 1 naar 2 veel groter... Ons 2e meisje was behoorlijk pittig, sliep amper en huilde best veel... Dus inderdaad, dat was heftig... Maar nu, ze is bijna 8 maanden, mn oudste bijna 3... En het is heerlijk! Het is zo leuk ze samen te zien, de liefde tussen die 2, de verschillen in karakter, de humor die ze (nu al!) delen. Echt geweldig... Het eerste half jaar vind ik het best bikkelen met een baby, en het is gewoon zwaarder als je er al 1 hebt rondlopen... Maar nu hebben we ons ritme gevonden en gaat het prima... Ik vind het echt een verrijking van ons gezinsleven. (en ssssht, denk stiekum al aan misschien wel een 3e...)
Ik ben zelf tot mijn 8e enig kind geweest wegens scheiding (en later hertrouwen) van mn moeder... Ik vond het vreselijk, echt vreselijk. Dus voor mij zou 1 kind geen keuze zijn... Maar dat is heel persoonlijk natuurlijk...
Succes met je twijfels en je uiteindelijke keuze!
zondag 24 oktober 2010 om 13:22
Ik heb eerder in dit topic al gereageerd, dat wij bewust voor één kind hebben gekozen (en heel blij zijn dat dat allemaal zo makkelijk heeft mogen gaan).
Maar ik wil even inhaken op de meningen over het hebben van broers of zussen. Ik ben van mening dat een broertje of zusje geen toegevoegde waarde heeft voor het geluk van mijn dochter. Ik heb hier genoeg onderzoeken over gelezen. Ook ik ken zoveel mensen die het licht in de ogen niet gunnen van hun broer of zus. Het is meer een uitzondering dan regel (in mijn omgeving) als broers en/of zussen met elkaar als vrienden omgaan. Ook wordt als argument gegeven, wat als de ouders ziek worden of komen te overlijden. Ik vind dat juist vaak dan het "gedonder" begint. Er is er altijd één die meer doet dan de ander voor de ouders. Ook de verdeling van de erfenis kan leiden tot enorme ruzies. Ik heb een zus, die zie ik bij mijn ouders en heel soms bij speciale gelegenheden, één keer in de zoveel jaar appart. Tuurlijk is het fijn dat we eenzelfde jeugd hebben gehad, maar we lopen de deur niet bij elkaar plat en bellen elkaar ook nooit. Ook niet nu ze de tante van mijn dochter is geworden.
Maar ik wil even inhaken op de meningen over het hebben van broers of zussen. Ik ben van mening dat een broertje of zusje geen toegevoegde waarde heeft voor het geluk van mijn dochter. Ik heb hier genoeg onderzoeken over gelezen. Ook ik ken zoveel mensen die het licht in de ogen niet gunnen van hun broer of zus. Het is meer een uitzondering dan regel (in mijn omgeving) als broers en/of zussen met elkaar als vrienden omgaan. Ook wordt als argument gegeven, wat als de ouders ziek worden of komen te overlijden. Ik vind dat juist vaak dan het "gedonder" begint. Er is er altijd één die meer doet dan de ander voor de ouders. Ook de verdeling van de erfenis kan leiden tot enorme ruzies. Ik heb een zus, die zie ik bij mijn ouders en heel soms bij speciale gelegenheden, één keer in de zoveel jaar appart. Tuurlijk is het fijn dat we eenzelfde jeugd hebben gehad, maar we lopen de deur niet bij elkaar plat en bellen elkaar ook nooit. Ook niet nu ze de tante van mijn dochter is geworden.
zondag 24 oktober 2010 om 20:12
Ik twijfel weleens over mijn keus om het bij één te laten, en nav dit topic heb ik mijn vriend nogmaals gevraagd hoe hij er over denkt. Hij wil het pertinent bij één laten; dat maakt het voor mij op de een of andere manier weer makkelijker, aangezien ik (bij hem) geen keus heb. Scheelt weer gepieker en getwijfel
zondag 24 oktober 2010 om 20:37
Dat heeft bij ons ook veel uitgemaakt Voornu. Mijn man wilde ook niet meer. Ik was vooral erg aan het twijfelen, dan weer wel, dan weer niet. Maar als je een man hebt die niet wil, heb je weinig te willen he. Heb dus ook wel echt afscheid moeten nemen van de mogelijkheid om het wel te doen. Voelde wel even een tijd verdrietig, maar nu echt een hele goede en verstandige keus.
Zou mijn man graag een 2e hebben gewild, was deze er misschien wel gekomen. Was mijn man neutraal geweest, dan was het echt een ingewikkelde issue geworden: wel doen, niet doen, wel, niet???
Zou mijn man graag een 2e hebben gewild, was deze er misschien wel gekomen. Was mijn man neutraal geweest, dan was het echt een ingewikkelde issue geworden: wel doen, niet doen, wel, niet???
maandag 25 oktober 2010 om 18:09
@ Schouderklopje: grappig motto heb je terwijl je zegt dat je man geen tweede wil. 'wil niet' ligt op het kerkhof?!
Ik vind het ook wel makkelijk hoor, er niet over na hoeven te denken omdat man 'toch niet wil'. Wat wil jij? Dáár gaat het ook om. Want ik vind dat je net zoveel 'recht' het op het krijgen van een kind, dan dat je het 'recht' hebt om te zeggen: nee, ik wil niet meer. Het is echt een beslissing die je samen moet nemen, niet omdat de één nu eenmaal nee zegt, de ander ook niet meer hoeft te beslissen.
Broers en zussen zijn een goede leerschool voor real life, en ja, ruzie maken met je sublings hoort erbij. Ook op latere leeftijd. Ik heb er 3, en ben dolblij met ze! (ondanks dat we ook wel eens mot hebben (gehad)) Ik denk dat je eigen ervaring ook erg meespeelt in de keuze van je eigen kinderaantal. Dus wij gaan maar voor nummer 3 omdat we onze zoon en dochter óók dat gevoel willen geven van nóg een broertje of zusje erbij.
Ik vind het ook wel makkelijk hoor, er niet over na hoeven te denken omdat man 'toch niet wil'. Wat wil jij? Dáár gaat het ook om. Want ik vind dat je net zoveel 'recht' het op het krijgen van een kind, dan dat je het 'recht' hebt om te zeggen: nee, ik wil niet meer. Het is echt een beslissing die je samen moet nemen, niet omdat de één nu eenmaal nee zegt, de ander ook niet meer hoeft te beslissen.
Broers en zussen zijn een goede leerschool voor real life, en ja, ruzie maken met je sublings hoort erbij. Ook op latere leeftijd. Ik heb er 3, en ben dolblij met ze! (ondanks dat we ook wel eens mot hebben (gehad)) Ik denk dat je eigen ervaring ook erg meespeelt in de keuze van je eigen kinderaantal. Dus wij gaan maar voor nummer 3 omdat we onze zoon en dochter óók dat gevoel willen geven van nóg een broertje of zusje erbij.
maandag 25 oktober 2010 om 20:18
quote:schouderklopje schreef op 24 oktober 2010 @ 19:32:
TO, ben benieuwd wat je eigenlijk van de reacties vindt?
Schouderklopje: Ben heel erg blij met de vele, uiteenlopende reacties! We, mijn vriend en ik, praatten er al veel over en nav. de reacties hier nog meer. We staan er ook steeds positiever tegenover dus....wiet weet.
Keep you posted;-)
THANKS!!!
TO, ben benieuwd wat je eigenlijk van de reacties vindt?
Schouderklopje: Ben heel erg blij met de vele, uiteenlopende reacties! We, mijn vriend en ik, praatten er al veel over en nav. de reacties hier nog meer. We staan er ook steeds positiever tegenover dus....wiet weet.
Keep you posted;-)
THANKS!!!
maandag 25 oktober 2010 om 22:33
Ik had tijdens mijn zwangerschap geen HELLP, maar na de bevalling wel een huilbaby met vreselijke allergieën en zelf een ppd. Ze was een jaar oud toen ze voor het eerst een keertje doorsliep. We moesten écht niet denken aan een tweede, vooral mijn vriend niet. Ik zag ons uiteindelijk nog wel met een tweede kindje. Op vakantie zag mijn vriend (ik lag op dat moment met een boek even lekker te relaxen op bed) 3 kinderen. Twee uit één gezin en een jongetje alleen. Dat jongetje dat enigskind was, zei op een gegeven moment tegen een van de twee broertjes dat het jongetje-met-broertje altijd iemand had om mee te spelen, want hij had immers een broertje. Hij had dat niet, en zei vervolgens dat als de twee broertjes niet thuis waren, hij echt alleen was en niemand had om mee samen te spelen. Het raakte mijn vriend zo erg (hij komt zelf uit een gezin van 3 jongens), hij vond zichzelf ineens zo egoïstisch. Omdat papa niet wist wat hij kon verwachten als er een tweede zou komen (misschien wel weer hetzelfde, misschien niet?), zou ons kind nooit een broertje of een zusje krijgen. Dat heeft hem zo aan het denken gezet, dat hij uiteindelijk besloot dat hij toch wel graag een tweede kindje zou willen. Niet meteen, maar op termijn wel. Een half jaar daarna waren we erbij beiden aan toe en nu ben ik ruim 30 weken zwanger van de tweede.
Overigens hebben we onze zorgen wel besproken met onze verloskundige tijdens de intake en gaandeweg de zwangerschap hebben er veel vertrouwen in gekregen. Mocht het toch weer dezelfde kant opgaan als de eerste keer, dan weten we wat we moeten doen. Bovendien hebben we nu al de ervaring van de eerste keer, dus het komt zeer waarschijnlijk niet eens zover. En dat stelt ons beiden heel gerust.
Overigens hebben we onze zorgen wel besproken met onze verloskundige tijdens de intake en gaandeweg de zwangerschap hebben er veel vertrouwen in gekregen. Mocht het toch weer dezelfde kant opgaan als de eerste keer, dan weten we wat we moeten doen. Bovendien hebben we nu al de ervaring van de eerste keer, dus het komt zeer waarschijnlijk niet eens zover. En dat stelt ons beiden heel gerust.
maandag 25 oktober 2010 om 22:36
Ha TO, vroeg me af of je 'm gepeerd was of niet
@NJB, ik kan het niet meer eens zijn met je redenatie hoor. Das uberhaupt een relatiepuntje voor ons (man kan nogal makkelijk nee roepen en met de hakken in het zand gaan om zijn recht op nee te claimen. Maar goed, da's erg off topic).
Maar goed, los van zijn nee, besef ik me wel dat we al een gezin zijn en een kind hebben samen. Dat vind ik toch een andere insteek dan de kwestie wel of geen kinderen krijgen. Dan zou ik mijn eigen wens meer voorop stellen.
Nu hebben we een dochter en vind ik so wie so ons gezin als geheel belangrijker dan mijn persoonlijke wens. Ik zou niet mijn gezin willen ontwrichten (en uit elkaar gaan) omdat ik zo nodig een 2e moet (wat dan ook nog eens van een andere man zou moeten).
Daarnaast heb/had ik al enorme twijfels voor mezelf (niet of ik mijn kind een brus gun, want dat gun ik haar ontzettend) en het is niet zo dat mijn dieptste wens een groot gezin is tegenover zijn nee.
Het was dus een twijfelgeval (toendertijd neigend naar nee, inmiddels resoluut nee). Het was verdrietig om te accepteren en gelukkig mocht mijn verdriet daarover er ook zijn. Het was een goede beslissing. Want zou je me nu vragen om nog een kind, dan voel ik zelf ook heel resoluut die nee. Zou mijn man miracoleus toch een 2e willen, dan ga ik hem weer moeten teleurstellen, want die gaat er niet komen (echt niet! Elke vezel in mijn lijf verzet zich bij het idee alleen al). Waarschijnlijk had mijn man dat gevoel al eerder en in dat licht bekeken kan ik een resolute nee heel goed begrijpen.
Als je iets echt niet wilt (en dat ook overal binnen jezelf voelt), dan kun je daar ook geen zin voor maken. Zelfs niet voor je grootste liefde. Zelfs niet als je al een ontzettend mooi en lief kind hebt rondlopen. Dan is er geen sprake van:
geen kinderwens. Dan is er sprake van geen kinderwens meer.
@NJB, ik kan het niet meer eens zijn met je redenatie hoor. Das uberhaupt een relatiepuntje voor ons (man kan nogal makkelijk nee roepen en met de hakken in het zand gaan om zijn recht op nee te claimen. Maar goed, da's erg off topic).
Maar goed, los van zijn nee, besef ik me wel dat we al een gezin zijn en een kind hebben samen. Dat vind ik toch een andere insteek dan de kwestie wel of geen kinderen krijgen. Dan zou ik mijn eigen wens meer voorop stellen.
Nu hebben we een dochter en vind ik so wie so ons gezin als geheel belangrijker dan mijn persoonlijke wens. Ik zou niet mijn gezin willen ontwrichten (en uit elkaar gaan) omdat ik zo nodig een 2e moet (wat dan ook nog eens van een andere man zou moeten).
Daarnaast heb/had ik al enorme twijfels voor mezelf (niet of ik mijn kind een brus gun, want dat gun ik haar ontzettend) en het is niet zo dat mijn dieptste wens een groot gezin is tegenover zijn nee.
Het was dus een twijfelgeval (toendertijd neigend naar nee, inmiddels resoluut nee). Het was verdrietig om te accepteren en gelukkig mocht mijn verdriet daarover er ook zijn. Het was een goede beslissing. Want zou je me nu vragen om nog een kind, dan voel ik zelf ook heel resoluut die nee. Zou mijn man miracoleus toch een 2e willen, dan ga ik hem weer moeten teleurstellen, want die gaat er niet komen (echt niet! Elke vezel in mijn lijf verzet zich bij het idee alleen al). Waarschijnlijk had mijn man dat gevoel al eerder en in dat licht bekeken kan ik een resolute nee heel goed begrijpen.
Als je iets echt niet wilt (en dat ook overal binnen jezelf voelt), dan kun je daar ook geen zin voor maken. Zelfs niet voor je grootste liefde. Zelfs niet als je al een ontzettend mooi en lief kind hebt rondlopen. Dan is er geen sprake van:
geen kinderwens. Dan is er sprake van geen kinderwens meer.
maandag 25 oktober 2010 om 22:46
@Apple, mooi verhaal. Kan me voorstellen dat het raakt. Gelukkig heb ik die indruk bij dochter totaal niet. Gek genoeg wonen wij in een wijk, waar toevallig nog drie andere gezinnen wonen met (bewust) 1 kind in de leeftijd van mijn dochter. Er wordt dan ook volop bij elkaar aangebeld en gespeeld en al die kinderen zien eigenlijk dat het dus veel meer voorkomt. Ze weten niet beter en ze vermaken zich ontzettend leuk met elkaar. Bij mijn dochter kan ik eigenlijk geen eenzaamheid ontwaren (gelukkig maar). Zou ik wel het gevoel hebben dat ze eenzaam was, dan zou het inderdaad echt een beroep hebben gedaan op mijn hart en dan zou het heel moeilijk worden. Want ik wil niet dat mijn kind verdrietig is om keuzes die ik maak voor mezelf. Zelfs al zijn het gezondheidskeuzes.
Maar goed, zelfs al kies je voor een 2e kind, dan nog geeft dat geen garantie op het voorkomen van eenzaamheid bij je kind. Vroeger als kinderen stonden mijn zus en ik elkaar naar het leven en zij wilde helemaal niks van mij weten eigenlijk (wilde nooit samen van of naar school lopen en ze rende bijvoorbeeld altijd weg). Dat voelde misschien voor mij -toen!- nog extra eenzaam (inmiddels hebben we een hele goede band hoor). Dus dat jongetje zou zich misschien nog wel eens zwaar teleurgesteld hebben kunnen voelen als er toch een broertje of zusje bijkwam, maar waarbij het leeftijdsverschil of karakterverschil gewoon te groot is.
Maar goed, zelfs al kies je voor een 2e kind, dan nog geeft dat geen garantie op het voorkomen van eenzaamheid bij je kind. Vroeger als kinderen stonden mijn zus en ik elkaar naar het leven en zij wilde helemaal niks van mij weten eigenlijk (wilde nooit samen van of naar school lopen en ze rende bijvoorbeeld altijd weg). Dat voelde misschien voor mij -toen!- nog extra eenzaam (inmiddels hebben we een hele goede band hoor). Dus dat jongetje zou zich misschien nog wel eens zwaar teleurgesteld hebben kunnen voelen als er toch een broertje of zusje bijkwam, maar waarbij het leeftijdsverschil of karakterverschil gewoon te groot is.
maandag 25 oktober 2010 om 23:05
quote:delfino schreef op 22 oktober 2010 @ 20:52:
Ik ben zelf enig kind en dat is voor mij dan ook een reden toch voor een tweede kind te gaan(heb nu 1 dochter van 15 maanden). Als kind vond ik het al niet leuk enig kind te zijn, maar nu als volwassene helemaal niet meer. Mijn vader is overleden en mijn moeder is ernstig ziek en dan sta je er toch wel erg alleen voor. Wat zou ik graag willen dat ik een broer of zus had om dit alles mee te delen! En je deelt als enig kind met niemand je geschiedenis, iets wat hier ook al genoemd is.
dat wist ik niet Delfino
Ik ben zelf enig kind en dat is voor mij dan ook een reden toch voor een tweede kind te gaan(heb nu 1 dochter van 15 maanden). Als kind vond ik het al niet leuk enig kind te zijn, maar nu als volwassene helemaal niet meer. Mijn vader is overleden en mijn moeder is ernstig ziek en dan sta je er toch wel erg alleen voor. Wat zou ik graag willen dat ik een broer of zus had om dit alles mee te delen! En je deelt als enig kind met niemand je geschiedenis, iets wat hier ook al genoemd is.
dat wist ik niet Delfino
maandag 25 oktober 2010 om 23:54
Het kan zo leuk zijn. Mijn oudste van 4 vanmiddag: 'mam, wil je 'broertje' wakker maken, ik wil met hem spelen'. 
Geen idee of ze later nog zo veel aan elkaar hebben, maar bij ons heeft de tweede erbij het leven zo ongeveer makkelijker gemaakt. Ze spelen enorm veel samen, helpen elkaar, zijn gek op elkaar.
Ik weet dat dit geen reden is om iemand anders (in dit geval TO) een 2e kind aan te raden, ik vertel hier puur mijn eigen ervaring. Die ook heel anders had kunnen zijn.
Geen idee of ze later nog zo veel aan elkaar hebben, maar bij ons heeft de tweede erbij het leven zo ongeveer makkelijker gemaakt. Ze spelen enorm veel samen, helpen elkaar, zijn gek op elkaar.
Ik weet dat dit geen reden is om iemand anders (in dit geval TO) een 2e kind aan te raden, ik vertel hier puur mijn eigen ervaring. Die ook heel anders had kunnen zijn.
dinsdag 26 oktober 2010 om 09:55
@Apple27: De start met jullie kleintje klinkt ook behoorlijk heftig, je kent de klappen van de zweep dus. Wel een leuk verhaal van de broertjes:-) Hoe oud is je eerste nu?
Wij moesten er het eerste jaar ook écht NIET aan denk om een 2e te hebben, maar na 1,5 jaar dus volop twijfel en langzaamaan komen we er steeds positiever tegenover te staan.
Hoewel de angst voor huilbaby blijft bestaan,maar als je het eenmaal meegemaakt hebt weet je wel beter hoe te handelen. En het is tijdelijk, hoewel die tijd gevoelsmatig gegantisch lang is, is het dat achteraf..na maanden en maanden eigenlijk niet...hmmm...klinkt best vaag misschien.
Ik vind overigens de reden om nog een kind te willen als broertje/zusje (speelmaatje, steun en toeverlaat later) voor de eerste geen slechte, hoewel het voor mij niet de hoofdreden zou zijn, is het wel een belangrijke afweging. Ik denk dat het erg afhankelijk is van het kind, de omstandigheden(buurkinderen, neefjes/nichtjes, etc) en je eigen referentiekader. Je kunt daar nog zulke mooie ideeen over hebben, hoe het in de praktijk uitpakt moet blijken in de loop der jaren. In mijn beleving en omgeving pakt het vaker goed uit dan niet.
Ook een zeer belangrijke afweging is: mijn gezondheid. Kans op weer pre-eclampsie:-( Ik ga binnenkort naar de gynaecoloog dit te bespreken. Als hij er negatief tegenover staat, gaat het hem dus niet worden en is het hoofdstuk gesloten.
@Branca: Dat zijn natuurlijk de leukere verhalen:-D
Wij moesten er het eerste jaar ook écht NIET aan denk om een 2e te hebben, maar na 1,5 jaar dus volop twijfel en langzaamaan komen we er steeds positiever tegenover te staan.
Hoewel de angst voor huilbaby blijft bestaan,maar als je het eenmaal meegemaakt hebt weet je wel beter hoe te handelen. En het is tijdelijk, hoewel die tijd gevoelsmatig gegantisch lang is, is het dat achteraf..na maanden en maanden eigenlijk niet...hmmm...klinkt best vaag misschien.
Ik vind overigens de reden om nog een kind te willen als broertje/zusje (speelmaatje, steun en toeverlaat later) voor de eerste geen slechte, hoewel het voor mij niet de hoofdreden zou zijn, is het wel een belangrijke afweging. Ik denk dat het erg afhankelijk is van het kind, de omstandigheden(buurkinderen, neefjes/nichtjes, etc) en je eigen referentiekader. Je kunt daar nog zulke mooie ideeen over hebben, hoe het in de praktijk uitpakt moet blijken in de loop der jaren. In mijn beleving en omgeving pakt het vaker goed uit dan niet.
Ook een zeer belangrijke afweging is: mijn gezondheid. Kans op weer pre-eclampsie:-( Ik ga binnenkort naar de gynaecoloog dit te bespreken. Als hij er negatief tegenover staat, gaat het hem dus niet worden en is het hoofdstuk gesloten.
@Branca: Dat zijn natuurlijk de leukere verhalen:-D
dinsdag 26 oktober 2010 om 21:06
quote:Loekiej schreef op 26 oktober 2010 @ 20:46:
Go Summerbreeze Go Summerbreeze:-)
Zit je rond de eisprong? Wat doet je twijfelen??
Ik raak zelf ook steeds positiever tegenover 2e;-)
Haha, hij komt in de buurt maar dat is het dit keer niet
Komende jaar gaat er sowieso niks gebeuren hoor denk ik.
Wat me doet twijfelen? Het lijkt me toch stiekem wel heel erg mooi en gaaf om mijn dochter met nog een kind te zien opgroeien en dan neem ik (misschien!!) die 'ongemakken' wel voor lief.
Maar we hebben gister uren gepraat en dat voelde goed. Grappig ook om te horen dat de NEE van mijn vriend helemaal niet zo resoluut meer is.
Als we het doen willen we er wel 100% achterstaan. Staat de een er niet helemaal achter dan houdt het dus op.
Ik vind het ook leuk om jouw struggles te lezen. Nouja leuk... je begrijpt me denk ik wel.
Go Summerbreeze Go Summerbreeze:-)
Zit je rond de eisprong? Wat doet je twijfelen??
Ik raak zelf ook steeds positiever tegenover 2e;-)
Haha, hij komt in de buurt maar dat is het dit keer niet
Komende jaar gaat er sowieso niks gebeuren hoor denk ik.
Wat me doet twijfelen? Het lijkt me toch stiekem wel heel erg mooi en gaaf om mijn dochter met nog een kind te zien opgroeien en dan neem ik (misschien!!) die 'ongemakken' wel voor lief.
Maar we hebben gister uren gepraat en dat voelde goed. Grappig ook om te horen dat de NEE van mijn vriend helemaal niet zo resoluut meer is.
Als we het doen willen we er wel 100% achterstaan. Staat de een er niet helemaal achter dan houdt het dus op.
Ik vind het ook leuk om jouw struggles te lezen. Nouja leuk... je begrijpt me denk ik wel.
dinsdag 26 oktober 2010 om 21:08
@ Schouderklopje: je hebt er dus meer over nagedacht dan ik vermoedde Als de kinderwens er niet meer is, is het ook goed, toch? Niets hoeft, je eigen leven, (gelukkig wel) en daarin mag je je eigen keuzes maken. En je kind weet niet beter, die groeit op met jullie/onze keuzes. (dus met 0,1, 2 of meer broertjes en zusjes)
Ben benieuwd hoe jullie kind over 25 jaar terugkijkt (net zoals ik nieuwsgierig ben hoe mijn kinderen dat zullen zien en of wij idd nog een derde zullen krijgen)
Gr, NJB
Als de kinderwens er niet meer is, is het ook goed, toch? Niets hoeft, je eigen leven, (gelukkig wel) en daarin mag je je eigen keuzes maken. En je kind weet niet beter, die groeit op met jullie/onze keuzes. (dus met 0,1, 2 of meer broertjes en zusjes)Ben benieuwd hoe jullie kind over 25 jaar terugkijkt (net zoals ik nieuwsgierig ben hoe mijn kinderen dat zullen zien en of wij idd nog een derde zullen krijgen)
Gr, NJB
dinsdag 26 oktober 2010 om 21:11
Een mooie uitspraak die ik volgens mij hier las: 2 kinderen betekenen 2 keer een dreinend kind, 2 die ruzie maken, 2 die niet willen meewerken.
Maar ook 2 die zeggen: ik hou van jou, 2 die elkaar kusjes geven, 2 die dansend de kamer rondgaan, 2 die met elkaar ondeugend zijn.
Alles keer 2, de moeilijke momenten maar ook de super super SUPER leuke momenten!
Ik twijfel over nummer 3 dus ben bevooroordeeld...
Maar ook 2 die zeggen: ik hou van jou, 2 die elkaar kusjes geven, 2 die dansend de kamer rondgaan, 2 die met elkaar ondeugend zijn.
Alles keer 2, de moeilijke momenten maar ook de super super SUPER leuke momenten!
Ik twijfel over nummer 3 dus ben bevooroordeeld...
dinsdag 26 oktober 2010 om 22:16
Moeders van meer, hebben jullie het gevoel of het idee dat je meer geniet? Soms hoor ik wel eens terug dat het genieten niet meer wordt (ook niet minder). Dat het kind de toegevoegde waarde is, omdat je er dan 2 hebt om van te houden. Maar dat het qua genieten iig niet verdubbelt ofzo (heb ik dit nou een beetje begrijpelijk uitgelegd?)
dinsdag 26 oktober 2010 om 22:23
Ik snap 'm hoor schouderklopje!
Ja, ik geniet meer dan toen ik 1 kind had! Absoluut! Ik geniet nog net zo veel van kind 1, maar ook van kind 2. En iets wat echt wordt 'toegevoegd' aan je leven, ik geniet erg van de interactie die ze met elkaar hebben.
Overigens wordt niet alleen het genieten meer, er zijn ook meer drein en zeur momenten natuurlijk, en gebroken nachten, vieze luiers, etc. etc....
Ja, ik geniet meer dan toen ik 1 kind had! Absoluut! Ik geniet nog net zo veel van kind 1, maar ook van kind 2. En iets wat echt wordt 'toegevoegd' aan je leven, ik geniet erg van de interactie die ze met elkaar hebben.
Overigens wordt niet alleen het genieten meer, er zijn ook meer drein en zeur momenten natuurlijk, en gebroken nachten, vieze luiers, etc. etc....
dinsdag 26 oktober 2010 om 22:27
Ik geniet absoluut meer. Veel meer zelfs. Ik was kon echt heel gespannen zijn en doordat ik bij de tweede zoveel relaxter geworden ben kan ik ook van dochter veel meer genieten. Daarnaast nog de interactie tussen die twee; heerlijk. Met 1 had ik 's avonds regelmatig het gevoel dat ik de dag overleefd had en dat heb ik nu eigenlijk niet meer. De dag heeft tegenwoordig altijd meer mooie, fijne, 'genietmomenten' dan 'overleefmomenten'.
