Kinderen
alle pijlers
Ik schaam me!
woensdag 27 oktober 2010 om 20:39
Ik heb een dochter van nu 20 maanden en zat vandaag samen met haar en vriend in een cafe iets te drinken (bomvol kids trouwens).
Nu is dochter echt heerlijk drakerig deze dagen, niet te genieten en overal 'nee' op zeggen. Ik herken haar bijna niet terug, maar het zal de pre-peuterpubertijd wel zijn.
Mijn lieve rustige meisje vindt het deze week al nodig te huilen en dramatisch te doen als ik haar wil verschonen.
Maar wat is het nou... dochter wilde lopen maar dat kon en mocht daar echt niet van mij. Dus het werd een beetje zeuren en toen werd het huilen. Niet eens zo heel erg maar gewoon wel volwaardig huilen. Hard genoeg dat iedereen opkeek.
En wij zagen al dat het niet beter ging worden, ze begon in haar ogen te wrijven van vermoeidheid dus we gingen maar (snel!) weg.
Maar ik kan daar dus gewoon niet tegen. Ik schaam me en mijn hele lijf schiet in de vluchtmodus als ze zo huilt. En ik baal ervan dat ik niet gewoon relax ben en blijf want het maakt het echt niet beter als ik zo stressig doe. Dat weet ik rationeel gezien ook wel dondersgoed.
Ik zet dus mn grootste 'ik ben zo ontzettend zen' glimlach op en doe alsof het me niks kan schelen maar van binnen ga ik dood van schaamte.
Waarom is dat?! Waarom schaam ik me er zo voor en blijf ik niet gewoon rustig?
Is dit herkenbaar? Heb er echt last van namelijk.. zodra dochter een beetje vervelend doet in het openbaar schiet ik spontaan in de stress.
Nu is dochter echt heerlijk drakerig deze dagen, niet te genieten en overal 'nee' op zeggen. Ik herken haar bijna niet terug, maar het zal de pre-peuterpubertijd wel zijn.
Mijn lieve rustige meisje vindt het deze week al nodig te huilen en dramatisch te doen als ik haar wil verschonen.
Maar wat is het nou... dochter wilde lopen maar dat kon en mocht daar echt niet van mij. Dus het werd een beetje zeuren en toen werd het huilen. Niet eens zo heel erg maar gewoon wel volwaardig huilen. Hard genoeg dat iedereen opkeek.
En wij zagen al dat het niet beter ging worden, ze begon in haar ogen te wrijven van vermoeidheid dus we gingen maar (snel!) weg.
Maar ik kan daar dus gewoon niet tegen. Ik schaam me en mijn hele lijf schiet in de vluchtmodus als ze zo huilt. En ik baal ervan dat ik niet gewoon relax ben en blijf want het maakt het echt niet beter als ik zo stressig doe. Dat weet ik rationeel gezien ook wel dondersgoed.
Ik zet dus mn grootste 'ik ben zo ontzettend zen' glimlach op en doe alsof het me niks kan schelen maar van binnen ga ik dood van schaamte.
Waarom is dat?! Waarom schaam ik me er zo voor en blijf ik niet gewoon rustig?
Is dit herkenbaar? Heb er echt last van namelijk.. zodra dochter een beetje vervelend doet in het openbaar schiet ik spontaan in de stress.
woensdag 27 oktober 2010 om 22:55
quote:Sgaaaaaaaaaapie_returns schreef op 27 oktober 2010 @ 22:51:
Alleen OP gelezen.
Je kind snapt het en jij niet. Je kind verteld je dat hij niet in de kroeg wil zijn. En toont daarmee een groter inzicht in wat hoort als zijn Moeder...........
En kind wil niet bij AH zijn, niet in tram, niet in woonkamer, niet in tuin, niet bij opa en oma, niet niet niet niet niet.
Dus nee, denk niet dat het aan het grote inzicht van kind ligt dat zegt niet in een cafe te willen zijn.
Alleen OP gelezen.
Je kind snapt het en jij niet. Je kind verteld je dat hij niet in de kroeg wil zijn. En toont daarmee een groter inzicht in wat hoort als zijn Moeder...........
En kind wil niet bij AH zijn, niet in tram, niet in woonkamer, niet in tuin, niet bij opa en oma, niet niet niet niet niet.
Dus nee, denk niet dat het aan het grote inzicht van kind ligt dat zegt niet in een cafe te willen zijn.
woensdag 27 oktober 2010 om 23:06
geestig topic hier
Als ik een kind hoor brullen in een café, denk ik altijd "o heerlijk dat het dit keer niet de mijne is." (niet dat ik nou vaak met kind in café zit, maar ik heb 4 kinderen en er brult er altijd wel 1 zeg maar )
Weet je wat pas echt vervelend is? Drie maanden met je zieke baby in een ziekenhuiszaaltje met andere baby's verblijven. En dat dan jouw kind doorslaapt, maar die andere baby's niet en dan zo hard gillen, dat jouw baby gezellig mee gaat doen. En dat er dan de volgende dag dus allemaal oververmoeide, zeurderige baby's op het zaaltje liggen.
Niet dat die baby's daar ook maar iets aan kunnen doen.
Wat ik bedoel te zeggen: ik stoor me echt niet zo snel aan babygehuil, en zeker niet als moeder het na het even aangezien te hebben, en het kind niet te corrigeren is, opstapt.
Prima gedaan toch!
Als ik een kind hoor brullen in een café, denk ik altijd "o heerlijk dat het dit keer niet de mijne is." (niet dat ik nou vaak met kind in café zit, maar ik heb 4 kinderen en er brult er altijd wel 1 zeg maar )
Weet je wat pas echt vervelend is? Drie maanden met je zieke baby in een ziekenhuiszaaltje met andere baby's verblijven. En dat dan jouw kind doorslaapt, maar die andere baby's niet en dan zo hard gillen, dat jouw baby gezellig mee gaat doen. En dat er dan de volgende dag dus allemaal oververmoeide, zeurderige baby's op het zaaltje liggen.
Niet dat die baby's daar ook maar iets aan kunnen doen.
Wat ik bedoel te zeggen: ik stoor me echt niet zo snel aan babygehuil, en zeker niet als moeder het na het even aangezien te hebben, en het kind niet te corrigeren is, opstapt.
Prima gedaan toch!
woensdag 27 oktober 2010 om 23:08
quote:summerbreeze21 schreef op 27 oktober 2010 @ 21:41:
Durven jullie allemaal wel goed te corrigeren in het openbaar?
Heb gelukkig nog geen extreme situaties gehad dus streng NEE zeggen gaat me goed af maar echt zwaar boos worden in het openbaar als het moet zal ik misschien ook moeite mee hebben als ik er zo eens over nadenk.
Ik corrigeer en voed op in het openbaar. Hoe moet ik anders een kind goed wereld in sturen als het alleen maar in thuissituaties gecorrigeerd wordt? Ik heb ook nooit zwaar boos moeten worden, maar ja, hij is nog geen twee. Dus in penibele situaties gaat hij onder de arm mee naar buiten. En ik ga hem geen koek geven in de ah omdt iemand anders last heeft van zijn driftbui. Diezelfde mensen die daar moeilijk over doen, zijn dezelfde zeikerds die vinden dat je je kind goed moet opvoeden. En daar ben ik mee bezig als ik hem in de ah koek weiger. Case closed.
In horecagelegenheden ga ik alleen weg als ik merk dat hij op dat moment niet te corrigeren is. Thuis laat ik hem brullen als hij zijn zin niet krijgt, in een cafe ga ik weg als het echt overlast gaat geven en het ernaar uitziet dat het niet verbetert.
Durven jullie allemaal wel goed te corrigeren in het openbaar?
Heb gelukkig nog geen extreme situaties gehad dus streng NEE zeggen gaat me goed af maar echt zwaar boos worden in het openbaar als het moet zal ik misschien ook moeite mee hebben als ik er zo eens over nadenk.
Ik corrigeer en voed op in het openbaar. Hoe moet ik anders een kind goed wereld in sturen als het alleen maar in thuissituaties gecorrigeerd wordt? Ik heb ook nooit zwaar boos moeten worden, maar ja, hij is nog geen twee. Dus in penibele situaties gaat hij onder de arm mee naar buiten. En ik ga hem geen koek geven in de ah omdt iemand anders last heeft van zijn driftbui. Diezelfde mensen die daar moeilijk over doen, zijn dezelfde zeikerds die vinden dat je je kind goed moet opvoeden. En daar ben ik mee bezig als ik hem in de ah koek weiger. Case closed.
In horecagelegenheden ga ik alleen weg als ik merk dat hij op dat moment niet te corrigeren is. Thuis laat ik hem brullen als hij zijn zin niet krijgt, in een cafe ga ik weg als het echt overlast gaat geven en het ernaar uitziet dat het niet verbetert.
woensdag 27 oktober 2010 om 23:10
quote:a_nick_is_born schreef op 27 oktober 2010 @ 23:06:
geestig topic hier
Als ik een kind hoor brullen in een café, denk ik altijd "o heerlijk dat het dit keer niet de mijne is." (niet dat ik nou vaak met kind in café zit, maar ik heb 4 kinderen en er brult er altijd wel 1 zeg maar )
Weet je wat pas echt vervelend is? Drie maanden met je zieke baby in een ziekenhuiszaaltje met andere baby's verblijven. En dat dan jouw kind doorslaapt, maar die andere baby's niet en dan zo hard gillen, dat jouw baby gezellig mee gaat doen. En dat er de volgende dag allemaal oververmoeide, zeurderige baby's op het zaaltje liggen.
Niet dat die baby's daar ook maar iets aan kunnen doen.
Wat ik bedoel te zeggen: ik stoor me echt niet zo snel aan babygehuil, en zeker niet als moeder het na het even aangezien te hebben, opstapt. Prima gedaan toch!
Ja prima gedaan, weet ik wel
Maar die schaamte blijft, dat is eigenlijk de essentie van het verhaal.
Maakt inderdaad niet uit waar of wanneer het gebeurt (thanks Fleur.. )
geestig topic hier
Als ik een kind hoor brullen in een café, denk ik altijd "o heerlijk dat het dit keer niet de mijne is." (niet dat ik nou vaak met kind in café zit, maar ik heb 4 kinderen en er brult er altijd wel 1 zeg maar )
Weet je wat pas echt vervelend is? Drie maanden met je zieke baby in een ziekenhuiszaaltje met andere baby's verblijven. En dat dan jouw kind doorslaapt, maar die andere baby's niet en dan zo hard gillen, dat jouw baby gezellig mee gaat doen. En dat er de volgende dag allemaal oververmoeide, zeurderige baby's op het zaaltje liggen.
Niet dat die baby's daar ook maar iets aan kunnen doen.
Wat ik bedoel te zeggen: ik stoor me echt niet zo snel aan babygehuil, en zeker niet als moeder het na het even aangezien te hebben, opstapt. Prima gedaan toch!
Ja prima gedaan, weet ik wel
Maar die schaamte blijft, dat is eigenlijk de essentie van het verhaal.
Maakt inderdaad niet uit waar of wanneer het gebeurt (thanks Fleur.. )
woensdag 27 oktober 2010 om 23:10
quote:a_nick_is_born schreef op 27 oktober 2010 @ 23:06:
geestig topic hier
Als ik een kind hoor brullen in een café, denk ik altijd "o heerlijk dat het dit keer niet de mijne is." (niet dat ik nou vaak met kind in café zit, maar ik heb 4 kinderen en er brult er altijd wel 1 zeg maar )
!ik denk altijd aan de wijze woorden van mijn broer: Het kan me echt geen bal schelen als kinderen brullen zolang het er maar niet 1 van mij is. Ik hoor ze wel huilen, maar ik hoef er niets mee. Zalig!
geestig topic hier
Als ik een kind hoor brullen in een café, denk ik altijd "o heerlijk dat het dit keer niet de mijne is." (niet dat ik nou vaak met kind in café zit, maar ik heb 4 kinderen en er brult er altijd wel 1 zeg maar )
!ik denk altijd aan de wijze woorden van mijn broer: Het kan me echt geen bal schelen als kinderen brullen zolang het er maar niet 1 van mij is. Ik hoor ze wel huilen, maar ik hoef er niets mee. Zalig!
woensdag 27 oktober 2010 om 23:12
woensdag 27 oktober 2010 om 23:14
quote:summerbreeze21 schreef op 27 oktober 2010 @ 20:39:
Waarom is dat?! Waarom schaam ik me er zo voor en blijf ik niet gewoon rustig?"Gewoon rustig" bestaat gewoon niet altijd met kinderen. Je zit nu eenmaal met enige regelmaat met het zweet in je bilnaad ergens met je tazmanian devil te worstelen. So be it. Dát accepteren, da's pas zen.
Waarom is dat?! Waarom schaam ik me er zo voor en blijf ik niet gewoon rustig?"Gewoon rustig" bestaat gewoon niet altijd met kinderen. Je zit nu eenmaal met enige regelmaat met het zweet in je bilnaad ergens met je tazmanian devil te worstelen. So be it. Dát accepteren, da's pas zen.
woensdag 27 oktober 2010 om 23:15
quote:w00t schreef op 27 oktober 2010 @ 23:14:
[...]
"Gewoon rustig" bestaat gewoon niet altijd met kinderen. Je zit nu eenmaal met enige regelmaat met het zweet in je bilnaad ergens met je tazmanian devil te worstelen. So be it. Dát accepteren, da's pas zen. Haha, jouw advies neem ik graag ter harte mede door onze gezamenlijke Thijs Willekes liefde.
[...]
"Gewoon rustig" bestaat gewoon niet altijd met kinderen. Je zit nu eenmaal met enige regelmaat met het zweet in je bilnaad ergens met je tazmanian devil te worstelen. So be it. Dát accepteren, da's pas zen. Haha, jouw advies neem ik graag ter harte mede door onze gezamenlijke Thijs Willekes liefde.
woensdag 27 oktober 2010 om 23:18
quote:w00t schreef op 27 oktober 2010 @ 23:14:
[...]
"Gewoon rustig" bestaat gewoon niet altijd met kinderen. Je zit nu eenmaal met enige regelmaat met het zweet in je bilnaad ergens met je tazmanian devil te worstelen. So be it. Dát accepteren, da's pas zen.
Daarom hebben wij afgelopen vakantie voor Menorca gekozen. Heeeeerlijk. Buggy-island! De gate konden we zo vinden door alle buggy's en kleine kinderen. En het vliegtuig zat vol met ouders met jonge kinderen die over de rel waren. Al was menorca een tussenstop voor Ibiza . De jonge gasten achter ons trokken een beetje wit weg, al zag je dt amper door de stoere zonnebrillen die ze gedurende de hele vlucht ophielden. Gelukkig was het vliegtuig halfvol en konden zij een kindvrije hoek opzoeken.
[...]
"Gewoon rustig" bestaat gewoon niet altijd met kinderen. Je zit nu eenmaal met enige regelmaat met het zweet in je bilnaad ergens met je tazmanian devil te worstelen. So be it. Dát accepteren, da's pas zen.
Daarom hebben wij afgelopen vakantie voor Menorca gekozen. Heeeeerlijk. Buggy-island! De gate konden we zo vinden door alle buggy's en kleine kinderen. En het vliegtuig zat vol met ouders met jonge kinderen die over de rel waren. Al was menorca een tussenstop voor Ibiza . De jonge gasten achter ons trokken een beetje wit weg, al zag je dt amper door de stoere zonnebrillen die ze gedurende de hele vlucht ophielden. Gelukkig was het vliegtuig halfvol en konden zij een kindvrije hoek opzoeken.
woensdag 27 oktober 2010 om 23:21
quote:Bagheera schreef op 27 oktober 2010 @ 23:18:
[...]
Daarom hebben wij afgelopen vakantie voor Menorca gekozen. Heeeeerlijk. Buggy-island! De gate konden we zo vinden door alle buggy's en kleine kinderen. En het vliegtuig zat vol met ouders met jonge kinderen die over de rel waren. Al was menorca een tussenstop voor Ibiza . De jonge gasten achter ons trokken een beetje wit weg, al zag je dt amper door de stoere zonnebrillen die ze gedurende de hele vlucht ophielden. Gelukkig was het vliegtuig halfvol en konden zij een kindvrije hoek opzoeken.
Haha is dat zo, buggy island? Daar moeten we zijn dus
Was het echt zo erg in het vliegtuig haha?!
[...]
Daarom hebben wij afgelopen vakantie voor Menorca gekozen. Heeeeerlijk. Buggy-island! De gate konden we zo vinden door alle buggy's en kleine kinderen. En het vliegtuig zat vol met ouders met jonge kinderen die over de rel waren. Al was menorca een tussenstop voor Ibiza . De jonge gasten achter ons trokken een beetje wit weg, al zag je dt amper door de stoere zonnebrillen die ze gedurende de hele vlucht ophielden. Gelukkig was het vliegtuig halfvol en konden zij een kindvrije hoek opzoeken.
Haha is dat zo, buggy island? Daar moeten we zijn dus
Was het echt zo erg in het vliegtuig haha?!
woensdag 27 oktober 2010 om 23:22
