Overig
alle pijlers
Vertel hier over jouw fleecedekentje!
dinsdag 2 november 2010 om 16:37
Hi ladies,
Zoals DanielleM gister al schreef in haar blog is de herfst nu echt aangebroken *en trekt haar paarse fleecedekentje lekker over zich heen*
Mijn fleecedekentje is imiddels ook alweer een aantal weken vaste prik. Zelf heb ik er een van de flim 'Cars' van Disney (want vriend wilde niet dat we die van Barbie zouden nemen) en gekocht voor 6 euro bij de Kruitvat.
Wat is het verhaal van jouw fleecedekentje?
Zoals DanielleM gister al schreef in haar blog is de herfst nu echt aangebroken *en trekt haar paarse fleecedekentje lekker over zich heen*
Mijn fleecedekentje is imiddels ook alweer een aantal weken vaste prik. Zelf heb ik er een van de flim 'Cars' van Disney (want vriend wilde niet dat we die van Barbie zouden nemen) en gekocht voor 6 euro bij de Kruitvat.
Wat is het verhaal van jouw fleecedekentje?
dinsdag 2 november 2010 om 17:03
quote:Boro schreef op 02 november 2010 @ 17:02:
[...]
Mag ik mijn motto veranderen in : "Wij hebben ALLEMAAL last van jouw stemmingswisselingen" ?
Ik heb een snuggie. Zoals ik onlangs zei: "Als ik bij brand moet kiezen wie ik ga redden, man + kinderen of mijn snuggie, dan wint Snuggie, by far ! "
NEE! Het zijn MIJN stemmingswisselingen, AFBLIJVEN!
[...]
Mag ik mijn motto veranderen in : "Wij hebben ALLEMAAL last van jouw stemmingswisselingen" ?
Ik heb een snuggie. Zoals ik onlangs zei: "Als ik bij brand moet kiezen wie ik ga redden, man + kinderen of mijn snuggie, dan wint Snuggie, by far ! "
NEE! Het zijn MIJN stemmingswisselingen, AFBLIJVEN!
dinsdag 2 november 2010 om 17:06
.
dinsdag 2 november 2010 om 17:08
quote:Boro schreef op 02 november 2010 @ 17:06:
[...]
Ik vind het nemen van een kind anders heel egoïstisch hoor! Maar goed, jij wint..... ( Dont anger the beast. )
Tyfus, je néémt geen kind, je kriiijjjgt een kind. Tssssssssk.
een sterrestof kind, krijg ik. Dat moet wel, ik ben zo'n maanlichtmeisje.
[...]
Ik vind het nemen van een kind anders heel egoïstisch hoor! Maar goed, jij wint..... ( Dont anger the beast. )
Tyfus, je néémt geen kind, je kriiijjjgt een kind. Tssssssssk.
een sterrestof kind, krijg ik. Dat moet wel, ik ben zo'n maanlichtmeisje.
dinsdag 2 november 2010 om 17:11
Ik heb er 4.
Twee zwarte, een witte en een blauwe.
Onze bankstellen hebben een wit en een zwart kleed, van dat imitatiebont en daar kroop ik steeds onder.
Omdat de banken best lelijk zijn vond m'n man dat geen gezicht en toen heb ik een wit dekentje bij de Ikea gekocht.
Omdat man het soms ook koud heeft, heeft hij een zwarte gekregen en mijn moeder kwam laatst ook met een nieuw zwart kleed aan. Die is ook van imitatiebont maar nét te klein om over de bank te leggen.
En die blauwe was eigenlijk een kleed om op te picknicken ofzo maarja, die heb ik ook als dekentje soms, of over mijn dekbed.
Twee zwarte, een witte en een blauwe.
Onze bankstellen hebben een wit en een zwart kleed, van dat imitatiebont en daar kroop ik steeds onder.
Omdat de banken best lelijk zijn vond m'n man dat geen gezicht en toen heb ik een wit dekentje bij de Ikea gekocht.
Omdat man het soms ook koud heeft, heeft hij een zwarte gekregen en mijn moeder kwam laatst ook met een nieuw zwart kleed aan. Die is ook van imitatiebont maar nét te klein om over de bank te leggen.
En die blauwe was eigenlijk een kleed om op te picknicken ofzo maarja, die heb ik ook als dekentje soms, of over mijn dekbed.
dinsdag 2 november 2010 om 17:13
dinsdag 2 november 2010 om 17:16
quote:tuffers schreef op 02 november 2010 @ 17:13:
Ik heb een blauw geruit fleecedekentje. Ooit zat die in een kerstpakket van Laurus (Konmar toen). Iedereen die ik daarvan ken, heeft het dekentje nog steeds op de bank!
Heerlijk ding, ik zit er nu in gewikkeld op de bank. En hij is niet statisch. Ook zo fijn. Mijn roze dekentje knettert Het knetteren houdt op als je hem wast met wasverzachter.
Ik heb een blauw geruit fleecedekentje. Ooit zat die in een kerstpakket van Laurus (Konmar toen). Iedereen die ik daarvan ken, heeft het dekentje nog steeds op de bank!
Heerlijk ding, ik zit er nu in gewikkeld op de bank. En hij is niet statisch. Ook zo fijn. Mijn roze dekentje knettert Het knetteren houdt op als je hem wast met wasverzachter.
dinsdag 2 november 2010 om 17:17
Op een mooie dag gingen we eens naar de Ikea, je weet wel, dat woonwarenhuis met die welbekende zweedse balletjes die niet te vreten zijn. Die namen we dus niet. We begonnen op de afdeling met de banken. Van daaruit liepen we door via de slaapbanken en fauteuils naar de eettafels en de keukenafdeling. Daar namen we de verkeerde afslag en kwamen we weer terecht bij de slaapbanken en fauteuils. We liepen het rondje nog een keer, want die snelle doorsteek konden we ook niet meer vinden natuurlijk. Na de keukenafdeling volgden nog de studie/kantoorafdeling, de slaapkamer en natuurlijk Kinderland.
Na Kinderland loop je zó het restaurant binnen. Van die befaamde balletjes dus. Die zo vies zijn, dus daarom nemen we ze nooit. Na die hele rit hadden we wel dorst gekregen en trek ook. Gelukkig hadden ze ook koffie en een puntje taart. De koffie mocht je nog een keer bijvullen en omdat we kniepen zijn, deden we dat ook. Twee keer. Wij zijn megakniepen namelijk.
Na de koffie, de taart en een plas gingen we met de lift naar beneden. Buiten kniep zijn we ook nog eens lui namelijk. Daar keek ik mijn ogen uit op de afdeling met keukengerei (ik ben en blijf een vrouw natuurlijk). Ik vulde de opvallende gele tas met allemaal handige dingetjes voor in de keuken, terwijl mijn man bij alles zei "moet dat nou?". Wij hebben een goed huwelijk, wij communiceren duidelijk en helder tegenover elkaar. Ik kan dat altijd erg waarderen.
De afdeling met badkamerspul en met beddengoed daar heb ik niet zo veel mee, dus daar konden we snel doorheen. Dat dachten we ook te doen door zo'n snelroute te nemen, maar dat ging dus weer mis. Gelukkig merkten we de fout snel op en konden we snel weer terug naar de hoofdroute. Die leidde ons naar de handdoeken, maar ik word niet zo snel nat, dus handdoeken heb ik niet zo vaak nodig. Vervolgens kwamen we eindelijk bij de afdeling stoffering: gordijnen en kussenslopen voor sierkussens, kussentjes, dekentjes, je kent dat wel. We raakten wat verdwaald tussen de schapenvachtjes en de stoelkussentjes, maar al snel ontwaarden we het schap van de fleecedekentjes. We pakten er een.
De verlichting (mij veel te fel, al die lampen), de schilderijen (eigenlijk zijn het gewoon posters in wissellijsten, niet doorvertellen!) en de plantjes -al dan niet van plastic- lieten we links liggen. Eenmaal aangekomen in het magazijn stootten we meteen door naar de Koopjeshoek. Helaas was er dit keer niets van onze gading bij. Maar ja, kniep is kniep, er moet wel altijd even gekeken worden.
We sloten aan in de rij bij de kassa. Er waren wel 30 kassa's, maar er waren er maar 5 open en we stonden dus gewoon ordinair in de rij. Eenmaal bij de band aangekomen legden we onze aankopen op de band (met het etiket naar de kassière, dat willen ze graag) en hingen we de gele tas netjes op de daarvoor bedoelde haak. Omdat ik weer eens veel te veel gepakt had, legden we ook een blauwe tas op de band. Ik mag dan wel een kniep zijn, ik ben meer nog en bovenal een vróuw.
We betaalden en daarna liepen we naar de snackcorner. Mijn man wilde liefst een hotdog, ik had liever een softijsje. Die mag je niet bijvullen, maar dat deed ik wel. Twee keer. Je bent een vrouw of niet en vrouwen houden van ijs. En ik ben dan ook nog eens een kniep.
Even later zaten we moe maar voldaan in de auto.
Oh ja, het fleecedekentje is wit en kostte 1 euro 50. En hier vind je de plattegrond van de Ikea.
Is dit een beetje wat je bedoelde?
Na Kinderland loop je zó het restaurant binnen. Van die befaamde balletjes dus. Die zo vies zijn, dus daarom nemen we ze nooit. Na die hele rit hadden we wel dorst gekregen en trek ook. Gelukkig hadden ze ook koffie en een puntje taart. De koffie mocht je nog een keer bijvullen en omdat we kniepen zijn, deden we dat ook. Twee keer. Wij zijn megakniepen namelijk.
Na de koffie, de taart en een plas gingen we met de lift naar beneden. Buiten kniep zijn we ook nog eens lui namelijk. Daar keek ik mijn ogen uit op de afdeling met keukengerei (ik ben en blijf een vrouw natuurlijk). Ik vulde de opvallende gele tas met allemaal handige dingetjes voor in de keuken, terwijl mijn man bij alles zei "moet dat nou?". Wij hebben een goed huwelijk, wij communiceren duidelijk en helder tegenover elkaar. Ik kan dat altijd erg waarderen.
De afdeling met badkamerspul en met beddengoed daar heb ik niet zo veel mee, dus daar konden we snel doorheen. Dat dachten we ook te doen door zo'n snelroute te nemen, maar dat ging dus weer mis. Gelukkig merkten we de fout snel op en konden we snel weer terug naar de hoofdroute. Die leidde ons naar de handdoeken, maar ik word niet zo snel nat, dus handdoeken heb ik niet zo vaak nodig. Vervolgens kwamen we eindelijk bij de afdeling stoffering: gordijnen en kussenslopen voor sierkussens, kussentjes, dekentjes, je kent dat wel. We raakten wat verdwaald tussen de schapenvachtjes en de stoelkussentjes, maar al snel ontwaarden we het schap van de fleecedekentjes. We pakten er een.
De verlichting (mij veel te fel, al die lampen), de schilderijen (eigenlijk zijn het gewoon posters in wissellijsten, niet doorvertellen!) en de plantjes -al dan niet van plastic- lieten we links liggen. Eenmaal aangekomen in het magazijn stootten we meteen door naar de Koopjeshoek. Helaas was er dit keer niets van onze gading bij. Maar ja, kniep is kniep, er moet wel altijd even gekeken worden.
We sloten aan in de rij bij de kassa. Er waren wel 30 kassa's, maar er waren er maar 5 open en we stonden dus gewoon ordinair in de rij. Eenmaal bij de band aangekomen legden we onze aankopen op de band (met het etiket naar de kassière, dat willen ze graag) en hingen we de gele tas netjes op de daarvoor bedoelde haak. Omdat ik weer eens veel te veel gepakt had, legden we ook een blauwe tas op de band. Ik mag dan wel een kniep zijn, ik ben meer nog en bovenal een vróuw.
We betaalden en daarna liepen we naar de snackcorner. Mijn man wilde liefst een hotdog, ik had liever een softijsje. Die mag je niet bijvullen, maar dat deed ik wel. Twee keer. Je bent een vrouw of niet en vrouwen houden van ijs. En ik ben dan ook nog eens een kniep.
Even later zaten we moe maar voldaan in de auto.
Oh ja, het fleecedekentje is wit en kostte 1 euro 50. En hier vind je de plattegrond van de Ikea.
Is dit een beetje wat je bedoelde?
dinsdag 2 november 2010 om 17:23
quote:qwertuu schreef op 02 november 2010 @ 17:17:
Op een mooie dag gingen we eens naar de Ikea, je weet wel, dat woonwarenhuis met die welbekende zweedse balletjes die niet te vreten zijn. Die namen we dus niet. We begonnen op de afdeling met de banken. Van daaruit liepen we door via de slaapbanken en fauteuils naar de eettafels en de keukenafdeling. Daar namen we de verkeerde afslag en kwamen we weer terecht bij de slaapbanken en fauteuils. We liepen het rondje nog een keer, want die snelle doorsteek konden we ook niet meer vinden natuurlijk. Na de keukenafdeling volgden nog de studie/kantoorafdeling, de slaapkamer en natuurlijk Kinderland.
Na Kinderland loop je zó het restaurant binnen. Van die befaamde balletjes dus. Die zo vies zijn, dus daarom nemen we ze nooit. Na die hele rit hadden we wel dorst gekregen en trek ook. Gelukkig hadden ze ook koffie en een puntje taart. De koffie mocht je nog een keer bijvullen en omdat we kniepen zijn, deden we dat ook. Twee keer. Wij zijn megakniepen namelijk.
Na de koffie, de taart en een plas gingen we met de lift naar beneden. Buiten kniep zijn we ook nog eens lui namelijk. Daar keek ik mijn ogen uit op de afdeling met keukengerei (ik ben en blijf een vrouw natuurlijk). Ik vulde de opvallende gele tas met allemaal handige dingetjes voor in de keuken, terwijl mijn man bij alles zei "moet dat nou?". Wij hebben een goed huwelijk, wij communiceren duidelijk en helder tegenover elkaar. Ik kan dat altijd erg waarderen.
De afdeling met badkamerspul en met beddengoed daar heb ik niet zo veel mee, dus daar konden we snel doorheen. Dat dachten we ook te doen door zo'n snelroute te nemen, maar dat ging dus weer mis. Gelukkig merkten we de fout snel op en konden we snel weer terug naar de hoofdroute. Die leidde ons naar de handdoeken, maar ik word niet zo snel nat, dus handdoeken heb ik niet zo vaak nodig. Vervolgens kwamen we eindelijk bij de afdeling stoffering: gordijnen en kussenslopen voor sierkussens, kussentjes, dekentjes, je kent dat wel. We raakten wat verdwaald tussen de schapenvachtjes en de stoelkussentjes, maar al snel ontwaarden we het schap van de fleecedekentjes. We pakten er een.
De verlichting (mij veel te fel, al die lampen), de schilderijen (eigenlijk zijn het gewoon posters in wissellijsten, niet doorvertellen!) en de plantjes -al dan niet van plastic- lieten we links liggen. Eenmaal aangekomen in het magazijn stootten we meteen door naar de Koopjeshoek. Helaas was er dit keer niets van onze gading bij. Maar ja, kniep is kniep, er moet wel altijd even gekeken worden.
We sloten aan in de rij bij de kassa. Er waren wel 30 kassa's, maar er waren er maar 5 open en we stonden dus gewoon ordinair in de rij. Eenmaal bij de band aangekomen legden we onze aankopen op de band (met het etiket naar de kassière, dat willen ze graag) en hingen we de gele tas netjes op de daarvoor bedoelde haak. Omdat ik weer eens veel te veel gepakt had, legden we ook een blauwe tas op de band. Ik mag dan wel een kniep zijn, ik ben meer nog en bovenal een vróuw.
We betaalden en daarna liepen we naar de snackcorner. Mijn man wilde liefst een hotdog, ik had liever een softijsje. Die mag je niet bijvullen, maar dat deed ik wel. Twee keer. Je bent een vrouw of niet en vrouwen houden van ijs. En ik ben dan ook nog eens een kniep.
Even later zaten we moe maar voldaan in de auto.
Oh ja, het fleecedekentje is wit en kostte 1 euro 50. En hier vind je de plattegrond van de Ikea.
Is dit een beetje wat je bedoelde? Ik kon meekijken
Op een mooie dag gingen we eens naar de Ikea, je weet wel, dat woonwarenhuis met die welbekende zweedse balletjes die niet te vreten zijn. Die namen we dus niet. We begonnen op de afdeling met de banken. Van daaruit liepen we door via de slaapbanken en fauteuils naar de eettafels en de keukenafdeling. Daar namen we de verkeerde afslag en kwamen we weer terecht bij de slaapbanken en fauteuils. We liepen het rondje nog een keer, want die snelle doorsteek konden we ook niet meer vinden natuurlijk. Na de keukenafdeling volgden nog de studie/kantoorafdeling, de slaapkamer en natuurlijk Kinderland.
Na Kinderland loop je zó het restaurant binnen. Van die befaamde balletjes dus. Die zo vies zijn, dus daarom nemen we ze nooit. Na die hele rit hadden we wel dorst gekregen en trek ook. Gelukkig hadden ze ook koffie en een puntje taart. De koffie mocht je nog een keer bijvullen en omdat we kniepen zijn, deden we dat ook. Twee keer. Wij zijn megakniepen namelijk.
Na de koffie, de taart en een plas gingen we met de lift naar beneden. Buiten kniep zijn we ook nog eens lui namelijk. Daar keek ik mijn ogen uit op de afdeling met keukengerei (ik ben en blijf een vrouw natuurlijk). Ik vulde de opvallende gele tas met allemaal handige dingetjes voor in de keuken, terwijl mijn man bij alles zei "moet dat nou?". Wij hebben een goed huwelijk, wij communiceren duidelijk en helder tegenover elkaar. Ik kan dat altijd erg waarderen.
De afdeling met badkamerspul en met beddengoed daar heb ik niet zo veel mee, dus daar konden we snel doorheen. Dat dachten we ook te doen door zo'n snelroute te nemen, maar dat ging dus weer mis. Gelukkig merkten we de fout snel op en konden we snel weer terug naar de hoofdroute. Die leidde ons naar de handdoeken, maar ik word niet zo snel nat, dus handdoeken heb ik niet zo vaak nodig. Vervolgens kwamen we eindelijk bij de afdeling stoffering: gordijnen en kussenslopen voor sierkussens, kussentjes, dekentjes, je kent dat wel. We raakten wat verdwaald tussen de schapenvachtjes en de stoelkussentjes, maar al snel ontwaarden we het schap van de fleecedekentjes. We pakten er een.
De verlichting (mij veel te fel, al die lampen), de schilderijen (eigenlijk zijn het gewoon posters in wissellijsten, niet doorvertellen!) en de plantjes -al dan niet van plastic- lieten we links liggen. Eenmaal aangekomen in het magazijn stootten we meteen door naar de Koopjeshoek. Helaas was er dit keer niets van onze gading bij. Maar ja, kniep is kniep, er moet wel altijd even gekeken worden.
We sloten aan in de rij bij de kassa. Er waren wel 30 kassa's, maar er waren er maar 5 open en we stonden dus gewoon ordinair in de rij. Eenmaal bij de band aangekomen legden we onze aankopen op de band (met het etiket naar de kassière, dat willen ze graag) en hingen we de gele tas netjes op de daarvoor bedoelde haak. Omdat ik weer eens veel te veel gepakt had, legden we ook een blauwe tas op de band. Ik mag dan wel een kniep zijn, ik ben meer nog en bovenal een vróuw.
We betaalden en daarna liepen we naar de snackcorner. Mijn man wilde liefst een hotdog, ik had liever een softijsje. Die mag je niet bijvullen, maar dat deed ik wel. Twee keer. Je bent een vrouw of niet en vrouwen houden van ijs. En ik ben dan ook nog eens een kniep.
Even later zaten we moe maar voldaan in de auto.
Oh ja, het fleecedekentje is wit en kostte 1 euro 50. En hier vind je de plattegrond van de Ikea.
Is dit een beetje wat je bedoelde? Ik kon meekijken
dinsdag 2 november 2010 om 17:45