De nasleep van eetproblematiek.

Goedemorgen,



Bedankt voor al jullie lieve woorden

Het is echt fijn dat ik ook hier mijn ei kwijt kan ook al heb ik geen problemen met eten meer.



Stampertje en Pelikaan, waarom ik zo van de kaart was van die buurvrouw. Nou, het gaat niet zozeer om die aanvaring of dat het niet terecht was. Met dat soort dingen kan ik ook wel redelijk goed omgaan. Ik had gewoon een onhandige actie waar zij mij op aansprak. Prima, moet kunnen. Maar het probleem is dat ik door 1 kleine onhandige actie meteen in de put ben. Ik voel me meteen vreselijk, alsof ik echt iets heel ergs heb gedaan. Dan voel ik me helemaal mislukt en een slecht mens in alle opzichten. Ik kan dan alleen negatief over mezelf denken. Terwijl het echt nergens om ging. En dan ben ik echt even van de kaart.



Stampertje, helaas gaat je redenatie over de perfectionisme voor mij niet op. Zo rationeel kan ik helaas niet over mezelf denken. Er is bij mij ook echt een tweescheiding. Ik weet het allemaal zo goed, rationeel verwacht ik ook niet dat ik alles kan, dat alles "perfect" moet, maar ik voel het wel zo. Zoals het voorbeeld hierboven, al gaat er 1 heel klein, onbenullig dingetje mis voel ik meteen een slecht mens. En je best willen doen voor dingen is natuurlijk helemaal niet erg, maar je een waardeloos mens voelen als het niet lukt is wel heel extreem, te extreem.



Het stelt me zo teleur, dat ik zo denk en dat ik me zo voel. Ik denk toch ook niet zo over andere mensen? Ik vind andere mensen toch wel lief en aardig en ik kan geen enkele reden aanwijzen waarom ik minder leuk, minder lief, minder aardig, minder waardevol zou zijn dan een ander, maar toch voel ik het wel zo



Het leven is hierdoor gewoon te vaak te zwaar en te moeilijk en ik besef me nu zo goed hoe zonde het is om zo door te modderen terwijl het ook anders kan. Dat heb ik al veel te lang gedaan.



Mijn vriend is wel heel lief, maar pff...echt steun heb ik niet aan hem, want hij snapt er niks van! Hij is zo praktisch ingesteld, hij kan zich hier helemaal niks bij voorstellen en weet dan ook niet wat hij erover moet zeggen. Ik denk dat ik een goed boek zoek over eetstoornissen en hem dat laat lezen.



Hoe zijn jullie bij je psycholoog/therapeut terecht gekomen? Ik heb ook even op de site van PsyQ gekeken, maar daar staan vooral specifieke stoornissen waar ik dus niet onder val. Ook voel ik wel iets voor een vrijgevestigde therapeut, maar ik heb geen idee hoe ik een "goede" kan vinden. Iemand die een werkwijze heeft waar ik me in kan vinden, iemand die verstand heeft van deze problematiek?



Lotte, ik vind het ook wel goed dat ik hier echt hulp voor wil zoeken, dat geeft me hoop, het is een teken dat het wel beter met me gaat. Ik wíl het wel. Ik ben dit zat en ik wil echt niet dat ik over 10 jaar weer terugkijk op "verloren jaren". Dat heb ik nu al en nu wil ik vooruit, niet nog meer jaren aan me voorbij laten gaan. Ik wil echt voor mezelf kiezen, blijkbaar vind ik mezelf dus wel de moeite waard om voor te vechten en dat is in ieder geval iets! Ik gun mezelf dus wel een fijn leven en ik gun het mezelf wel dat ik mezelf lief vind. Nou, dat is al heel wat eigenlijk!



Ik herken wel veel van wat je schrijft, volgens mij zitten we ook wel vergelijkbaar in elkaar. En wat is het lastig als je het eindelijk goed kan zien, waar het probleem zit, maar je er niet uit lijkt te komen! Hopelijk heb je goed geslapen en voel je je vandaag niet zo down. Hoe is het met wegen gegaan deze week, je zou om de dag wegen, toch? Wel die boterham eten vanmiddag! Goed dat je het bijna alle dagen gedaan hebt



Pelikaan, vanwaar die rough patch nu? Komt het door de drukte? Ik heb altijd het idee dat het zo goed gaat met jou. Dat je zo rationeel kan denken. Dat wil ik ook kunnen



LilStar, wat goed dat je weerstand hebt geboden aan de eetbuien en braken! Het is het inderdaad niet waard en je tanden zijn nu ook net zo mooi. Ben je al lang bezig met rijlessen? Ik ben er ook flink tegeaan gelopen met rijlessen. Ik zei eens tegen mijn instructeur dat in de auto al mijn problemen uitvergroot naar voren kwamen. Ik wilde het ook altijd goed doen. Daadoor was ik vaak gestresst in de auto en durfde ik geen beslissingen te nemen waardoor ik juist minder goed reed. Het heeft me dan ook best wel wat lessen gekost om daar wat overheen te komen. Er is trouwens op Thuis een rijlestopic.



Nogmaals bedankt voor jullie steun. Ondanks dat ik niet meer zo mee kan praten over het eten en aankomen heb ik echt veel aan dit topic!

quote:indigoblue schreef op 05 november 2010 @ 09:24:

Hopelijk heb je goed geslapen en voel je je vandaag niet zo down. Hoe is het met wegen gegaan deze week, je zou om de dag wegen, toch? Wel die boterham eten vanmiddag! Goed dat je het bijna alle dagen gedaan hebt

Ik heb inderdaad goed geslapen, daar ben ik zeer gelukkig mee! Gisteravond laat nog even met mijn moeder aan de telefoon gezeten, en dat heeft me erg geholpen. Zij vindt het echt verschrikkelijk, als ik zo minderwaardig over mezelf denk. Ik was gewoon echt van slag, omdat ik er gistermiddag op werd aangekeken dat ik een andere mening had dan de rest. Ik denk dan meteen dat IK raar ben, en dat wat IK denk natuurlijk niet klopt (herkenbaar, indigo...?). Mijn moeder is echt een topmens. Heel geduldig, en zelden boos. Maar gisteren was ze echt pissig op me, omdat ik mezelf zo naar beneden haal. En dat heeft me wel geraakt. Ik mag dat ook niet doen, ik ben net zoveel waard als een ander. Maar die verkeerde gedachten over mezelf zitten er zó diep ingesleten, over een periode van meer dan 25 jaar. Het is echt vreselijk moeilijk daar vanaf te stappen.



De psychologe met wie ik ooit gesprekken had, wist het mooi te verwoorden. Ze zei: Een kar die al jaren over hetzelfde pad rijdt, maakt zulke diepe sporen dat ie op een gegeven moment geen andere route meer kan kiezen. Hoe langer dezelfde weg, hoe dieper het spoor en hoe moeilijker de verandering van koers. De wagen zal echt opgetild moeten worden, en een andere richting op moeten worden gezet, om ergens anders te komen.



En zo zie ik dat ook bij mezelf. Zowel met mijn gedachten als met het eten. Ik zal mezelf echt flink moeten aanpakken, moeten 'optillen', om hieruit te komen.



Wat betreft mijn weegdoel; dat is faliekant mislukt. Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik er niet echt m'n best voor heb gedaan. Ik wilde me 's avonds wegen, en deed dat ook. Gisteravond zag ik dat ik weer iets was aangekomen. Ik moet zeggen dat het me weinig deed.... Toen ik gisteren thuiskwam van m'n werk, realiseerde ik me dat ik deze manier van leven zó zat ben. Ik besef gewoon heel goed dat ik niet zoveel keus heb, als ik echt wil veranderen. Ik moet aankomen, klaar. Dat ik dat op de weegschaal in de gaten wil houden is misschien niet goed, maar voor mij momenteel de enige manier.



Ik heb mailcontact met verschillende mensen die een eetstoornis hebben, of hebben gehad. Eén van die meiden schreef over het wegen: 'Ach, dat is nog het minste van alle kwaden'. En ik vind wel dat ze gelijk heeft. Beter wegen dan hongeren. Of zoiets.



Mijn bammetje voor vanmiddag ligt al klaar. Die ga ik wel opeten hoor! De afgelopen week heb ik geen één keer een hongeraanval gehad tijdens het werk. Vreemd voor me, maar toch ook wel fijn, moet ik toegeven.



Tot slot: LilStar, ik vind het héél erg knap dat je die eetbuien hebt kunnen weerstaan! Wees trots op jezelf, dat mag.



Succes iedereen! En bedankt voor alle steun en interesse.

Hallo meiden,



Ik zat gisteren nog eens na te denken over perfectionisme. Ik heb ook altijd dat ik alles perfect wil doen. Of dit nu thuis is qua schoonmaak of op het werk, alles moet perfect zijn. Aan de andere kant betrap ik mezelf erop dat het me mateloos irriteert als andere collega's de kantjes ervan aflopen. Ik kan dan echt bot zijn. Bij mijn laatste baan vonden ze dat ik te zelfstandig was, weinig begeleiding nodig had etc. Je zou denken dat dit positief was maar nee: ik moest meer kletsen. Ik had echt niets met die mensen daar. Vond het echt lapzwansen. Zaten werkelijk de hele dag te ouwehoeren....



Thuis wil ik ook dat alles spic en span is. Nu ik weer volop aan het solliciteren ben en dus veel thuis ben doe ik ook veel meer. Ook wel uit verveling hoor..



Verstandelijk weten we allemaal wel wat we moeten doen en wat goed is voor ons maar de praktijk...Ik zie mezelf vaak sukkelen en denk: mens doe normaal....



Nu ik dus al bijna een week van de lax af ben (jippie) en weer een beetje naar de toilet kan (jippie) begin ik me superdruk te maken over het extra gewicht (1,5 kg). Ik had verwacht dat op het moment dat ik naar het toilet zou kunnen dit zou verdwijnen maar nee dus. Het irriteert me mateloos.



Mijn vriendje is ook erg lief maar echt begrijpen nee... Ik denk ook dat dat niet kan. Het is voor mensen die het niet hebben meegemaakt een ver-van-mijn-bed show. Hij doet echt zijn best hoor. Ik baal nu behoorlijk van mijn lijf, voel me echt piggy terwijl mijn BMI nog geen 19 is. Mijn buik voelt vershrikkelijk en mijn vriendje wil deze dan masseren. Heel lief bedoeld maar het voelt voor mij verschrikkelijk.



Ik moest eigenlijk best lachen om hem. Hij dacht dus dat als mijn stoelgang weer op gang zou komen dit er in volle glorie uit zou komen en ik de toilet niet zou halen. Was hij gisteren naar kruidvat geweest om pampers te halen voor het geval dit 's nachts zou gebeuren als we in bed zouden liggen....Nou ja ik heb nog een jong nichtje...Hij denkt dus wel mee maar uiteindelijk moet je het zelf doen..



@Indigoblue: Ik ben naar zo'n bijeenkomst geweest over eetstoornissen bij het GGZ. Daar waren een aantal ervaringsdeskundigen. Mijn voorkeur is ook en ervaringsdeskundige ipv psycholoog. Heb altijd achterdocht bij die mensen en heb het idee dat ze je proberen te helpen vanuit een boek.

quote:Lotte35 schreef op 05 november 2010 @ 11:00:

Wat betreft mijn weegdoel; dat is faliekant mislukt. Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik er niet echt m'n best voor heb gedaan. Ik wilde me 's avonds wegen, en deed dat ook. Gisteravond zag ik dat ik weer iets was aangekomen. Ik moet zeggen dat het me weinig deed.... Toen ik gisteren thuiskwam van m'n werk, realiseerde ik me dat ik deze manier van leven zó zat ben. Ik besef gewoon heel goed dat ik niet zoveel keus heb, als ik echt wil veranderen. Ik moet aankomen, klaar. Dat ik dat op de weegschaal in de gaten wil houden is misschien niet goed, maar voor mij momenteel de enige manier.





Kon het niet terugvinden (of ik kijk er gewoon keihard overheen), maar wat voor weegdoel had je eigenlijk? Minder wegen? Of gaat het meer over aankomen?



En stampertje: ik vind het echt stoer dat je zo aan het knokken bent met het 'afkicken' van de lax! Ga zo door . Het gaat je lukken!



Verder eenzelfde dag als anders hier :-p: langelangelange werkdag en beetje tegen die stomme eetbuidrang in aan het gaan. Ik weet niet goed waarom het zo moeilijk blijft om tegen die drang in te gaan en waarom het telkens terug komt. Eigenlijk heb ik genoeg (gezonde) alternatieven om van die spanning af te komen, toch lukt het me vaak niet... Mja, gister en vandaag wel . Vind het moeilijk om daar trots op te zijn, want ik vind het gewoon stom dat ik dat doe . Maar kan er wel een beetje blij om zijn hoor als het me lukt om het niet te doen haha. Dat dan weer wel .



@ indigoblue: oja, dat topic van die rijlessen heb ik gezien! Heb nu een les of 24 gehad geloof ik. De volgende keer nog wat bijzondere verrichtingen oefenen en dan gaan we de tussentijdse toets plannen. Spannend! Vind het leuk en doodeng tegelijk haha, dat twijfelen over beslissingen nemen herken ik .

quote:LilStar schreef op 05 november 2010 @ 22:17:

Kon het niet terugvinden (of ik kijk er gewoon keihard overheen), maar wat voor weegdoel had je eigenlijk? Minder wegen? Of gaat het meer over aankomen?

Ik weeg me elke dag, en wilde dat gaan minderen. Om te beginnen naar om de dag.



Maar ik sta eigenlijk helemaal niet achter dat doel. Ik raak helemaal van m'n padje als ik het niet in de gaten kan houden. Reactie daarop is, dat ik minder ga eten. Dan heb ik in ieder geval nog het idee dat ik het in de hand heb.



Ik ben inmiddels zover, dat ik het kan accepteren als ik zie dat ik ben aangekomen. En als ik zie dat ik niet ben aangekomen, durf ik wat meer te eten. Bij mij werkt het wegen dus eigenlijk niet eens zo negatief.



Verder is het wegen op dit moment eigenlijk mijn minste zorg. Ik heb het al geschreven, maar van de week werd ik weer eventjes zó met mezelf geconfronteerd. Met het feit dat ik nog steeds veel te minderwaardig over mezelf denk. Daar stop ik nu al mijn energie in, want dat moet veranderen. Ik ben het spuugzat, zoals het nu gaat. Altijd mezelf maar het onbelangrijkst vinden; ik kap ermee.

quote:Lotte35 schreef op 05 november 2010 @ 11:00:

[...]

(herkenbaar, indigo...?)



Vreselijk herkenbaar....



Fijn dat je zoveel steun kan vinden bij je moeder! Hoe kijkt je moeder eigenlijk tegen je es aan? Wat vindt zij ervan dat je er zo lang mee worstelt?



Daar ben ik sowieso wel benieuwd naar. Hoe gaat je omgeving/familie om met je es? Wat denken zij erover?



Ik weet dat mijn moeder bijvoorbeeld echt kan denken, "Als ik nou..." "Stel dat ik, stel dat wij...." Stel dat we het anders gedaan hadden, stel dat we anders op haar gereageerd hadden toen ze klein was, waren we te streng? Waren we te veeleisend? Beperkten we haar teveel? Enz. enz. enz. enz. Volgens mij geeft zij zichzelf en mijn vader de schuld niet, dat niet, het is ook al lang in het verleden en ik heb (voor zover zij kunnen zien) mijn leven weer goed opgepakt, dus het is allemaal wel goed gekomen. En ze weet dat het voor een groot deel gewoon in mijn karakter zit, een genetische aanleg. Ook weet ik dat mijn ouders, in de tijd dat ik echt heel ziek was, mijn gedrag apart moesten zien dan van mij. Anders werden ze gek. Ze moesten de anorexia los zien dan mij, want ik kwetste ze zo, ik deed zulke gekke dingen.



Stampertje, hoe gaat het zonder lax ondertussen? Kan je die 1,5kg wat loslaten in je hoofd? Het zal denk ik toch een tijdje duren voordat je lichaam weer goed in balans is. En dan nog zal je gewicht vast wel iets schommelen zoals bij elke vrouw (weet je vast zelf ook wel).



Ik denk dat een ervaringsdeskundige niet voldoende is voor mij. Een ervaringsdeskundige kan je (onder)steunen, maar hier moet echt heel grondig werk verricht worden. Zoals Lotte al schreef, die hele wagen moet echt helemaal opgetild worden en op een ander spoor gezet Het gaat zo diep, het is gewoon een fundamentele fout in mijn denken. Ik weet niet eens of het recht gezet kan worden. Weet niet eens of ik daar zoveel vertrouwen in heb. Zou het ooit gaan lukken?



LilStar, goed dat je weerstand blijft bieden! Knap hoor! Daar mag je best blij om zijn en trots op!



Lotte, laat anders dat weegdoel gaan. Je schrijft wel dat als je ziet dat je niet bent aangekomen het je lukt om wat meer te eten. Maar lukt dat je ook nog als je ziet dat je wél bent aangekomen? Ga je nog een doel bedenken voor volgende week? Hoe gaat het met je gewicht de laatste weken?



Hier modder ik wat door...het is ook een lastig moment gewoon met andere dingen. Op zich geeft dat weer rust, omdat ik weet dat hoe ik me voel ook een reactie is op externe factoren. Maar, pfff...ik wil dat het leven weer leuk is! En als ik kijk naar alles wat ik heb, dan voel ik me schuldig dat ik niet blij en vrolijk ben. Ik heb het zo goed. Er zijn anderen die het zo veel moeiljker en zo veel zwaarder hebben. En ik heb het zo makkelijk, eigenlijk helemaal geen problemen, maar toch kan ik er niet van genieten. Jeetje, hoe laat je dit los???



Fijn weekend allemaal

quote:Lotte35 schreef op 06 november 2010 @ 10:36:

[...]



Altijd mezelf maar het onbelangrijkst vinden; ik kap ermee.

Hallo sterke meiden, wat is er weer veel geschreven! Was er even niet ivm internet wat eruit lag.



@Stampertje: goeie tip van die ervaringsdeskundige. Hoe ben je daar terechtgekomen, moest dat via verwijzing van de huisarts? Oh wacht mosterd, ik lees iets over een bijeenkomst van de GGZ waar je heen bent geweest...hoe kwam je daarop, of ben je er gewoon heen gegaan?

En ik vind het megasuperonwijs goed dat je nu zowat een week laxvrij bent. Ik begrijp dat het extra gewicht rot voelt...is ook moeilijk. Heb geduld, je bent al zo ver gekomen. Ik weet nog dat ik toen, in een vlaag van morbide humor, een foto heb gemaakt van mijn buik omdat ik werkelijk waar zwanger leek .

Hou vol!!



@Lilstar: hoe gaat het met je eetbuidrang? Misschien helpt het je om het stap voor stap te doen. Ik bleef in rommelig eten, eetbuien en braken hangen omdat ik ALLES in één keer goed wilde hebben. Dus: niet meer braken, geen eetbuien meer, alleen maar supergezond eten en veel sporten. Dat was veel teveel in één keer voor mij. Eerst heb ik het braken aangepakt, en mezelf gezegd: ook al heb ik eetbuien, ik braak niet meer, als ik een eetbui heb, dan is dat zo, en dat accepteer ik. Volgende stap was gezonder én voldoende eten, en daarna vanuit plezier weer rustig aan gaan sporten. (want ook dat is een grote valkuil voor mij) Zo gaat het nu de laatste weken best goed.



Gebit is ook een goeie motivatie he? Ik heb inmiddels ook al meer vullingen dan ik wil, en tanderosie, en ik probeer daar als eerste aan te denken als ik toch weer drang heb om over te geven.



@Lotte: ik lees hier ergens dat je die extra boterham bijna alle dagen hebt genomen? Goed! Vond je het moeilijk of kon je eraan wennen? En dat je geen hongeraanval hebt gehad op je werk, ja, dat kan fijn zijn he? Dat je merkt dat je concentratie overal heen kan, omdat je geen honger hebt...ik vond dat zelf op een gegeven moment wel echt fijn. Nóg een stap verder is dan omgaan met vol zitten, verzadigd zijn. Ik heb mezelf er zo vaak op betrapt dat ik at tot de honger weg was, maar niet tot ik echt verzadigd was. Ook dat is een goeie oefening...



Mooie metafoor wat je neerschrijft van die psychologe. Erg herkenbaar. Zo voelt het ook, vind ik. Het voelt als heel zwaar, bijna onnatuurlijk, tegendraads of iets, om van koers te veranderen. Wat wil je idd, als je al jarenlang op hetzelfde spoor blijft hangen.



Toch denk ik wel dat het een goed doel is om te minderen met wegen. Want het gaat erom niet de controle te verleggen (ok ik weeg minder maar eet dan voor de zekerheid ook wat minder bijv), maar te ervaren wat er gebeurt als die controle wegvalt. Wat voel je dan, wat gaat er door je hoofd spoken, hoe kun je dat op een andere, voor jezelf lievere, manier aanpakken. Als je jezelf zoveel blijft wegen, leer je nooit wat vertrouwen op je lichaam betekent. Dan leer je dat niet. Je kunt het radicaal doen (weegschaal de deur uit mieteren), maar dat is wellicht one bridge too far voor je, maar je kunt het wel afbouwen. Net zoiets als wat stampertje met de lax doet. Stap voor stap.

Het voelt doodeng, maar dat is een beetje een schijngevoel (ook al ervoer ik het als écht). In werkelijkheid komt er écht meer rust als je het gewichtsgetal leert los te laten. Ik stond eerst letterlijk 10 a 20 keer per dag op een weegschaal. Nu heb ik geen weegschaal meer



Het is goed dat dat besef bij jou steeds sterker wordt, zo lees ik uit je reacties, dat besef van hoe zát je de anorexia bent. De beheersing ervan over alle aspecten van je leven. Put daar je kracht uit, want er zit echt heel veel kracht in dat besef. En wees een beetje lief voor jezelf

@ Indigo:



Ten eerste herken ik onwijs veel in je laatste paar reacties. Niet dat dat je iets helpt, maar toch.



Misschien komen we weer uit bij het: doen, doen, doen. (ik begin dat echt een irritant woord te vinden ) Misschien is het dat het altíjd. Ik doel hiermee op het inzicht wat jij (en ik ook, en Lotte, en wellicht alle meiden hier) hebt in je problematiek maar de brug niet weet te maken naar het toepassen. Ik vraag mezelf dat heel vaak af: hoe kan het dat ik alles rationeel weet en inzie, en het toch niet zo kan voelen?



Moet je dan meer moeite doen? Is het te eng, te onzeker? Is het op wat voor manier dan ook onaantrekkelijk? Is het moeilijk? Geloof ik niet voldoende dat het haalbaar is? Enzovoorts...



Is er niet zo'n gezegde...iets van see one, do one, teach one...hier lijkt dat door elkaar gehusseld te zijn



Ik begrijp heel goed dat je niet wil blijven doormodderen. Niet nog eens een jaar, 5 jaar, 10 jaar van niet écht van jezelf houden en jezelf accepteren. Want hoe cliché ook, daar het komt het wel op neer, toch? (denk ik)



Misschien vergt het gewoon grof werk. Steeds maar weer gedachtes omzetten, net zolang tot het niet meer nep voelt en je het echt gelooft, en dan uiteindelijk zo voelt. Althans, ik denk dat dat voor mij zo geldt. Gezien ik zo in mijn hoofd zit, en alles rationaliseer en kan bedenken en inzien en blabla...denk ik dan: ok, dan misschien maar op een andere manier daar van profiteren en die gedachtes omzetten om tot het voelen te komen. Klinkt erg zweverig en onduidelijk misschien...haha.



Ik heb deze week - voor het eerst in tijden - heel duidelijk mijn grens aangegeven, bij iemand die dichtbij me staat, dus des te moeilijker, omdat ik diegene niet wil kwetsen. Dat was een goeie oefening, en gaf ook het inzicht: ik heb nog een lange weg te gaan (wat ik lichtelijk teleurstellend vond, het idee al zo ver te zijn en dan toch...eh niet). Wederom: doen. Ik deed het, en ik schrok van mezelf, maar ik was er nog steeds, en ik heb gewoon heel hard getracht het gevoel dat ik fout/onterecht/niet passend had gereageerd, los te laten. Op een dieper niveau zei ik op dat moment eigenlijk: ik accepteer dat ik ménselijk ben.



Kun je daar iets mee?



Ik heb toevallig ook een paar weken geleden bij Psyq gekeken, maar geen actie op ondernomen.



Ik weet wel een goeie privépraktijk (in de zin van dat je verzekeraar het dus waarschijnlijk niet vergoedt, bij mij toen iig niet) waar ik zelf een tijdje heb gezeten. Misschien dat dat iets voor je is, afgezien van dat het niet handig is als het niet vergoed wordt...maar mocht je je meer daarover willen weten, let me know.



Zet hem op indigo, dan doe ik dat ook

hallo,



DIPJE



Wat heb ik een rotdag zeg. Voel me zoooo lelijk en dikkig. Inmiddels zit er 2,5 kg bij. Mijn gezicht is echt heel opgezet. Net alsof ik heel de dag heb zitten huilen (nou ja huilen staat me ook nader dan het lachen). Ik baal echt van mijn lijf, vreselijk.



Ik had verwacht dat als ik naar het toilet zou kunnen het vocht sneller zou verdwijnen. Ik lees steeds dat dat 2 tot 3 weken duurt ondanks dat je naar het toilet kan. Ik ben zo bang dat die kilo's er nooit meer vanaf gaan. Ik eet super gezond en toch voel ik me rot.



Vanavond een verjaardag maar ik ga niet. Voel me echt een monster.



Sorry voor deze ego-post.





@ Lotte: Vrij herkenbaar van die weegschaal en dat je meer durft te eten als je ziet dat je gelijk bent gebleven. Ik doe precies hetzelfde alleen sta ik nu ivm lax en vocht erg veel op de weegschaal (ik zie me ditzelf gewoon doen en weet dat het niet normaal is...) Ik vind het sowieso goed dat je erover nadenkt om dit te minderen. En het is misschien niet helemaal normaal maar het is voor jou een manier om meer te eten en werkt stimulerend in positieve zin.



Ook fijn dat je zo een lieve moeder hebt zeg en dat ze je steunt. Dit geldt ook voor indigoblue.



Ik heb nogal een moeizame band met mijn moeder. Toen ik jonger was was ik nogal mollig. Moeder zei minstens 3 x per dag dat ik dik was en af moest vallen. Ze noemde me bonk. Als ik niet zou afvallen zou het moeilijk zijn om een baan te krijgen etc. Ik begon op een normale manier met afvallen en voelde me goed. Ik had een slank lichaam. Toen ging ik stage lopen en kwam 10 kg aan. Bij thuiskomst was het eerste wat mijn moeder zij (waar al mijn leraren bijstonden) wat ben jij dik geworden zeg. Dit zinnetje zal ik nooit meer vergeten.



Daarna begon ik dus weer met lijnen maar nu op de ongezonde manier met lax. Ik wilde bevestiging van moeder denk ik. Toen ik uiteindelijk met spoed naar kliniek moest ivm kalium heeft mijn moeder mij nauwelijks bezocht. Ze schaamde zich dat haar dochter dit had...en speelde zelf het slachtoffer.



Ze vroeg me wel hoe het zover heeft kunnen komen waarop ik zei: Jij was er volgens mij zelf bij......Op zich gaat het nu redelijk tussen ons maar vertrouwen doe ik haar nooit meer. Ik heb vorige maand aangegeven dat ik afstand wil. Ik zit nu zonder baan en dat vind ze moeilijk. Ze schaamt zich wederom voor mij. Ze zei: hoe kan het zijn dat een drs. met zo'n opleiding geen baan kan vinden? Dit was de druppel en ben weggegaan.



Daarom lijkt het me in deze, voor mij moeilijke periode, beter als we geen kontakt meer hebben. Tot zover mijn moeder.



Ik vind het wel fijn als ik zie hoe andere meiden met hun moeder omgaan, zo vertrouwd en gezellig. Ik heb het niet en ook nooit gehad maar ik gun het anderen echt. Ik heb een lieve zus en een schat van een vader en vriend dus ik heb hier wel vrede mee.



Sorry voor dit erg lange ego stuk, was niet gepland.

quote:stampertje1977 schreef op 06 november 2010 @ 20:26:

Sorry voor dit erg lange ego stuk, was niet gepland.

Deze zin had je van mij weg mogen laten. Waarom sorry zeggen voor een stuk wat recht uit je hart komt? Ik vind het goed dat je het hebt opgeschreven.



En ik geef je eerst eens een , want die verdien je dubbel en dwars. Omdat je het nu zo moeilijk hebt, maar ook om hoe je moeder vroeger met je is omgegaan. Ze zal ongetwijfeld heel veel van je houden, maar ik kan echt niet begrijpen hoe je zulke dingen tegen je eigen dochter kunt zeggen.



Maargoed, iedereen is weer anders, en ik kan ook eigenlijk niet oordelen over iemand die ik helemaal niet ken.



Voor nu wens ik je veel sterkte. Ik kan me heel goed voorstellen dat je je vreselijk voelt, met al dat vocht in je. Heb vertrouwen dat het goedkomt, je bent zo goed bezig!



Petje af hoor, voor jou!

Ook van mij een voor jou, stampertje.



Het is naar wat je vertelt over je moeder. Ik heb iets soortgelijks met mijn vader, en mijn relatie met hem is nog altijd afstandelijk, of op afstand, noem het hoe je wil. Ik heb jaren geen contact met hem gehad, en nu ik dat wel weer heb, merk ik hoe groot de 'schade' is. Er is nieuw contact, maar dat wordt nooit meer zoals ik het graag had gewild.



Ik voel met je mee (zonder cheesy te willen klinken).



En betreft die kilo's, tja, het is je es waardoor je je een monster voelt. Meer kan ik niet zeggen. Ik herken het écht, het is gewoon k*t. Blijf onthouden waar je het voor doet. En ook al kun je het zelf niet zien en zo voelen, je bent echt geen monster, geen dikkie dik, geen weet-ik-veel-wat...je doet het echt heel erg goed.



En blijf van je afschrijven als dat je helpt!

quote:indigoblue schreef op 06 november 2010 @ 18:11:

Fijn dat je zoveel steun kan vinden bij je moeder! Hoe kijkt je moeder eigenlijk tegen je es aan? Wat vindt zij ervan dat je er zo lang mee worstelt?

Zij vindt het heel erg voor mij. Als zij zou kunnen, zou ze het zo van me overnemen. We maken daar weleens grapjes over, want mijn moeder is zeker een kilo of 20 te zwaar.



Maar ik heb gewoon een hele speciale band met mijn moeder. Ik heb in dit topic mijn verhaal weleens verteld, maar weet echt niet meer of jullie toen al meelazen. Mijn moeder kreeg mij toen ze 19 was. Ik ben het 'resultaat' van een one night stand, en heb mijn eigen vader nooit gekend. Daar heb ik het nog steeds best moeilijk mee.



Maargoed, alle ouderliefde die ik in me heb, is dus voor mijn moeder. En die krijg ik dubbel van haar terug. Ik ben haar enige kind, en ze heeft alles, echt álles voor mij over.



Eindeloos geduld heeft ze ook met me. En daardoor ben ik nu al zover gekomen. Hoe onuitstaanbaar ik ook geweest ben, zij heeft me altijd in mijn waarde gelaten.



De rest van mijn omgeving gaat er ook heel goed mee om. Maar (en ik ben nu voor de verandering eens even níet bescheiden) dat dank ik voor een groot gedeelte aan mezelf. Ik ben er heel open in, en praat er makkelijk over. Mensen kunnen ook alles aan me vragen, dat vind ik echt niet erg. Het komt vaak voor dat ik naar een vriendin ga, en onderweg denk: En nu ga ik het er eens niet over hebben. Maar ze willen gewoon weten hoe het met me gaat, of ik al meer eet, of ik al ben aangekomen, of ik nog moeilijke momenten heb gehad. Ik waardeer dat alleen maar ontzettend.



Mijn familieleden zijn weer een verhaal apart. Die praten liever niet over vervelende dingen. Als alles er voor de buitenwereld maar mooi uitziet, is het goed. Ik ben daar lang boos over geweest, want het leven bestaat nu eenmaal niet alleen maar uit leuke en mooie dingen. Maar inmiddels doet het me niet veel meer. Ik ben sowieso niet echt family-minded, voel me altijd een beetje een vreemde eend in de bijt. Soms denk ik weleens dat ik me misschien beter thuis zou voelen in de familie van mijn vader, maarja, dat zal ik nooit weten hè.

quote:Soof25 schreef op 06 november 2010 @ 18:27:

Toch denk ik wel dat het een goed doel is om te minderen met wegen. Want het gaat erom niet de controle te verleggen (ok ik weeg minder maar eet dan voor de zekerheid ook wat minder bijv), maar te ervaren wat er gebeurt als die controle wegvalt. Wat voel je dan, wat gaat er door je hoofd spoken, hoe kun je dat op een andere, voor jezelf lievere, manier aanpakken. Als je jezelf zoveel blijft wegen, leer je nooit wat vertrouwen op je lichaam betekent.

Je hebt ongetwijfeld gelijk Soof, maar ik kan het nog even niet opbrengen.



Verder weer heel erg bedankt voor je uitgebreide reactie. Ik kan er zéker weer heel veel uithalen!

[quote]Lotte35 schreef op 06 november 2010 @ 21:43:

[...]



Je hebt ongetwijfeld gelijk Soof, maar ik kan het nog even niet opbrengen.



/quote]



Goed dat je eerlijk bent, en ik kan het ook wel begrijpen dat je dat nu nog niet kunt opbrengen, maar wat veel interessanter is , wat is op dit moment wél haalbaar voor jou? (het doel van de extra boterham heb je bijv ook gehaald...supergoed. Nu klinkt het net als een spel, of iets heel kinderachtigs, maar zo bedoel ik het niet he )



Hoe gaat het slapen?

Ik ben trouwens weer voorzichtig aan met sporten begonnen.



Wat groepslessen (dans) gedaan en echt plezier in gehad. Ik merk hoe moeilijk ik het vind het perfectionisme los te laten. En puur voor genieting te gaan ipv meteen weer doelen te stellen.



Ik was altijd een individuele sporter; en nu ik andere mensen in zo'n groepsles zie genieten, kijk ik dat een beetje af, en leer ik ook weer bij, ofzo...om als eerste doel plezier te hebben, ipv prestatie.

quote:Soof25 schreef op 06 november 2010 @ 21:55:

Goed dat je eerlijk bent, en ik kan het ook wel begrijpen dat je dat nu nog niet kunt opbrengen, maar wat veel interessanter is , wat is op dit moment wél haalbaar voor jou??

Da's een goeie. Weet je, ik word al dat denken over eten ook een beetje zat. De afgelopen week ben ik weer zo geconfronteerd met het feit dat ik toch eerst mijn zelfbeeld zal moeten aanpakken, voordat ik echt kilo's aan zal kunnen komen.



Zolang ik zo minderwaardig over mezelf denk, zal ik blijven blokkeren in het aankomen. Ik wíl dan niet aankomen, omdat ik het echte leven niet durf aan te gaan. Omdat ik mezelf daarvoor niet goed, leuk, slim en waardevol genoeg vind.



En daar ga ik dus heel hard aan werken nu. Hoe ik dat ga doen? Ik heb een soort van 'plan de campagne' gemaakt



- Ik laat mijn stemming niet meer afhangen van het humeur van anderen. Vorige week was de tandarts weer een paar keer niet echt gezellig. Ik laat me daar dan helemaal in meeslepen, en ben ervan overtuigd dat het allemaal door mij komt. Daar ga ik mee stoppen. Het komt niet door mij.



- Ik schrijf al in een dagboek, maar ga vanaf nu elke dag de positieve punten van die dag opschrijven. Alles wat ik goed deed, pen ik neer.



- In plaats van met iedereen mee te kletsen, om maar aardig gevonden te worden, ga ik eens wat vaker m'n eigen mening geven. Vorige week viel dat niet in goede aarde, maar ik moet het toch leren. Uiteindelijk voelt het verloochenen van mezelf slechter dan misschien wat minder aardig gevonden worden.



Ik wil gewoon meer mezelf worden. Me minder aanpassen aan anderen. Want dat is wat ik altijd maar doe. En aangezien ik omga met héél verschillende mensen, is dat gruwelijk vermoeiend.



Qua eten blijf ik de lijst volgen die ik nu volg. Daar val ik zeker niet mee af. En ik ga proberen af en toe een extraatje te nemen. Maar ik ga de komende week eens niet de nadruk leggen op dat extra móeten eten. Eens kijken wat dat oplevert. Misschien gaat het dan juist wel beter.

Trouwens Soof, aan wat voor soort dans doe jij? Ik wil ook zo graag dansen, vind het altijd zó cool om te zien!



Echt heel goed dat je probeert het nu in de eerste plaats voor je plezier te doen. Wat kan het moeilijk zijn hè, om simpelweg te genieten van iets, in plaats van een prestatie neer te willen zetten.

hallo allemaal,



ik ben nieuw hier op het forum en ben hier gaan kijken omdat ik me heel erg rot voel. Ik heb namelijk enorm last van eetbuien. Ik stop dan zo veel mogelijk "verboden eten" naar binnen en de dagen erna honger ik mezelf bijna uit. Toch nemen de eetbuien toe, waardoor ik nu in korte tijd behoorlijk ben aangekomen. Mensen zien het ook en maken er opmerkingen over. Ik vind het vreselijk dat ik aangekomen ben en ga daardoor alleen maar meer eten.... kortom, ik zit dus in een enorme neerwaartse spiraal. Afgelopen woensdag ben ik begonnen met laxeerpillen slikken en voel me daar heel slecht over. In plaats van het probleem aanpakken, maak ik het alleen maar erger! Ik heb het hele weekend alles af moeten zeggen, omdat ik me ze rot voelde en heb in bed gelegen. Ging er alleen even uit om enorm veel chocola, koek en snoep te halen en heb nog een pizza en friet laten bezorgen. Echt vreselijk!!! Ik voel me nu ook zo schuldig!!!

Ik ben 31 jaar en heb helemaal geen vrienden en voel me vreselijk eenzaam. Ik heb leuke ouders en mijn zusje is net bevallen van een gezonde zoon. Ik ben enorm trots, maar ben ook erg jaloers, omdat ik zelf ook heel graag kinderen wil.. maar ja daar heb je eerst een partner voor nodig. Niemand weet van mijn eetbuien en daardoor voel ik me alleen nog maar eenzamer en vervelender. Ik wil het echt niet vertellen, omdat iedereen zo gelukkig is en ze me niet meer accepteren als ik vertel dat ik een eetprobleem heb..... eigenlijk sinds vandaag durf ik het te benoemen.....

Sorry voor mijn gezeur en lange verhaal. ik vind het erg fijn dat ik hier mijn verhaal kwijt kan... bedankt...

kleintje79:



Welkom bij ons, goed dat je je verhaal hebt gedaan. Dat is alvast een eerste, dappere stap.



Je ziet zelf heel goed dat je in een neerwaartse spiraal zit, dus dat hoeven we je niet meer te vertellen.



Iedereen die een beetje 'verstand' heeft van eetstoornissen, weet dat compenseren na een eetbui alleen maar een nieuwe eetbui opwekt.



Ik raad je het boek 'Monster en Mo' van Monique Rosier aan. Zij heeft ook jaren last gehad van een eetstoornis, waar ook eetbuien een groot deel van uitmaakten. Zij is volledig genezen nu, en dat is begonnen door te stoppen met compenseren na een eetbui. Dat klinkt waarschijnlijk onmogelijk voor jou, maar zij omschreef heel goed hoe de drang afnam, omdat ze niet meer hongerde na het eten.



Heel erg rot dat je je zo eenzaam voelt. Maar dat doe je voor het grootste gedeelte zelf. Dat klinkt niet aardig, maar ik bedoel het niet slecht. Ik durf het te zeggen, omdat ik zelf ook lang in die situatie heb gezeten. Ik ben single, heb geen broers en zussen. Wel vriendinnen, maar die hebben allemaal een gezin en kinderen. Toen ik nog diep in m'n eetstoornis (anorexia) zat, voelde ik me ook vaak heel erg alleen. Maar dat kwam doordat ik zelf niemand opzocht. En dat kwam weer, omdat ik me liever terugtrok in mijn veilige wereldje wat alleen maar om eten draaide.



Nu het beter met me gaat, kom ik weer veel meer de deur uit. En ik merk dat de mensen me graag om zich heen hebben. Ik weet bijna zeker dat dat bij jou ook het geval is. Ga lekker langs bij je ouders, ga gezellig bij je zus je kleine neefje in bad doen. Je zult ervan opknappen!



Klinkt allemaal makkelijk hè. Maar het valt niet mee hoor, dat weet ik best. Hoe sta je tegenover hulp voor je probleem? Daar heb je vast al over nagedacht.....?

"brret even in"



kleintje er is een speciale website voor mensen met eetstoornissen.

ik raad je aan daar eens te gaan kijken.



www.proudtobeme.nl



daar zitten lotgenoten, ervaringsdeskundigen maar ook profesionele hulpverleners.

ik denk dat je daar goed op je plek bent omdat je niet alleen je verhaal kwijt kunt maar ook veel herkenning zult vinden,

en natuurlijk kun je er voor advies terecht.

echt meid, een aanrader gewoon eens even gaan rondkijken.



alle meiden hier, succes in jullie strijd.

geef niet op, het leven is veel te waardevol om vele jaren te verspillen.



liefs yentle



"breekt weer uit:"

Hallo lieve meiden,



mag ik ook af en toe meeschrijven? Ik heb al flink bijgelezen, en ik denk dat ik hier veel aan kan hebben.Ik vind jullie heel dapper, en las al veel herkenbaars.



Mijn situatie is de volgende: ik ben 27, heb vroeger (rond mijn 18e) anorexia gehad en dat is daarna omgeslagen in boulimia.Dat ging met flarden, maar het hield alles bij elkaar wel lang aan, en het ging ook wel gepaard met anorektisch gedrag: dus juist heel streng zijn met eten en sporten, en dan ineens een eetbui.



Ik ben nu veel verder,geen eetbuien meer, geen overgeven, en ook geen te magere eetlijstjes. Gelukkig! Ik ben er voor in therapie geweest (niet opgenomen, maar wel gepraat bij een psychologe en daar had ik veel aan). Ik eet gewoon, ik sport niet meer absurd veel, ik drink alcohol, ik snoep, ik heb een leuk sociaal leven en een lieve vriend. Aan mij merk je denk ik niets meer, en de echte eetstoornis zélf is dus wel weg.



Maar de uitlopers zijn er nog wel. In mijn hoofd, vooral. Ik heb nog steeds een flinke behoefte aan controle. Ik kan alles eten, er zijn geen verboden dingen meer, maar ik vind het wel fijn om af en toe ook zelf weer even te eten wat ik 'gezond' acht. Dat is dan niet te weinig, maar bijvoorbeeld na een weekend vol wijn en chips, wil ik dan gewoon weer een dagje geen snoep en veel groenten. Dat is goed, denk ik, en zelfs normaal, alleen voelt het bij mij misschien wat meer als een must dan bij mensen die geen eetgestoord verleden hebben. Lees: ik word bloednerveus of knorrig of onrustig als ik dat niet doe, en als ik het wél doe of eens lekker ben gaan sporten voel ik me ineens -oh surprise- helemaal tevreden en happy. De controle zit 'm in meer dingen: ik kan me nog steeds vreselijk druk maken om sociale eetgelegenheden (bijvoorbeeld een dagje uit met mijn moeder, want dan weet ik dat we én lunchen én taart eten én daarna nog ergens een hapje gaan eten, en dat vind ik dan bij elkaar eigenlijk teveel), en dat verpest het plezier soms wat. OH STRESS!



En, ik weet niet of jullie dit herkennen, maar bij mij uit het anorectische denken zich in meer dan alleen in mijn eten (nou ja, gedachten over eten). Ik ben ook geneigd om heel perfectionistisch te zijn in mijn werk, het nooit goed genoeg te vinden, maar ik neig er in perioden bijvoorbeeld ook naar (beetje genant om dit op te schrijven) om aan mezelf heel weinig geld te besteden. Wel aan mijn geliefden om me heen, die geef ik kadootjes en neem ik met liefde mee uit eten, maar als ik een tijd druk ben ofzo dan haal ik er een vreemd soort bevrediging uit om voor mezelf tevreden te zijn met weinig. Het mezelf niet gunnen, dus, lekker ascetisch en óók een vorm van controle, denk ik.



Op dit moment werk ik zonder vriend en andere bekenden in Azie (zeg liever niet waar ivm herkenbaarheid). Ik ga goed, ik heb het naar mijn zin en zie al veel vooruitgang met hoe ik vroeger zou hebben gereageerd op zo'n nieuwe werkomgeving: ik ben nu wat liever voor mezelf, durf best af en toe niks te doen. Maar, ik merk wel dat het best lastig is om te weten of ik wel goed eet. Zonder vriend vallen veel gezelligheids-eetdingen weg, en dus ook veel snoepmomenten. Die deed ik met hem zonder twijfel (gezellig, glaasje wijn erbij en een zak pepernoten) maar alleen zit dat er niet in en het komt ook door het land: ik werk tot laat dus heb weinig vrije tijd, en alcohol is hier amper te krijgen. Maar afvallen is niet de bedoeling, want ik ben nog steeds dun. Te dun, volgens mijn ouders, okee volgens mijn vrienden en mezelf en mooi volgens mijn vriend, maar ik wil dus niet méér afvallen. En dus probeer ik wél in mijn eentje hier af en toe te snoepen, al geeft dat me een schuldgevoel als ik dat alleen doe.En ik wil me dan ook niet vreselijk druk gaan maken over of ik niet aan ga komen, maar dat is een tweede. Willen jullie me hierbij steunen?



Ik hoop ook dat ik jullie kan helpen doorzetten.



@ Lotte: ik zal nooit één van jouw zinnen vergeten: bang zijn om niet te voldoen. Prachtig geschreven, dank je wel daarvoor. Zo is het precies. Als we niet slanker/beter/liever zijn dan anderen, de aller-aller zegmaar, dan voelen we niet goed genoeg. Daarin zit 'm mijn pijn en probleem, denk ik. Je voelt je sterk met zo'n eetstoornis omdat je de touwtjes in handen houdt, ik voelde me destijds zelfs superieur over die anderen, die ik maar lui en vreterig vond, tot mijn haar uitviel en ik doorkreeg dat ík gek was, niet zíj...Je lijstje met voornemens klinkt goed! Laat je ze niet ten koste gaan (en ik wil nu niet belerend overkomen, maar voor mij werkt het gewoon wel zo soms, vandaar mijn zorg) van je concretere eetplannen? Anders blijf je die vooruitschuiven...



@ Kleintje: wat erg voor je dat je je zo eenzaam voelt. Stop alsjeblieft nu met die laxeermiddelen en die eetbuien en ga hulp zoeken, want als je hiermee doorgaat ga je je nog véél eenzamer voelen. Ik knok al tien jaar tegen de eetstoornis, en echt, meid, het leven kan veel leuker worden- ook voor jou. Ga kijken op die website en zoek hulp, stort er niet dieper in, alleen zonder eetstoornis kun je je situatie veranderen.

Je hebt nu nog de keus.



@ Stampertje: ik vind jou de bomb. Je bent moedig en helemaal op de goede weg, al voel je je vreselijk. Probeer te blijven rationaliseren dat dit bij je ziekte hoort, dat het gevoel niet strookt met de realiteit. Houd vertrouwen. En wat goed dat je dit schreef over de band met je moeder. Het voelt eng om een oordeel te vellen, want ik ken je moeder natuurlijk niet, maar de dingen die ze zei kunnen niet goed zijn voor een kind en had ze mijns insziens nooit mogen zeggen. Ze zeggen meer over haar dan over jou, en jij bent geweldig dat je voor jezelf opkomt.



Sorry voor deze belachelijk lange mail! Tot gauw!

Ooh, het is weer druk geweest hier, even bijlezen.



Soof, wat ben je toch wijs! Wat een wijze woorden heb je geschreven in je vorige posts. Het is toch wel prettig om te lezen dat je dingen herkent hoor dat voelt wat minder gek!



quote:Ik begrijp heel goed dat je niet wil blijven doormodderen. Niet nog eens een jaar, 5 jaar, 10 jaar van niet écht van jezelf houden en jezelf accepteren. Want hoe cliché ook, daar het komt het wel op neer, toch? (denk ik)



Ja, hier komt het zeker op neer en ik ben het zoooo zat! Ik kan zeker iets met wat je schrijft. Ik ben benieuwd naar de praktijk die je noemt. Kan je me mailen op: viva indigo blue [at] live [punt] com (allemaal aan elkaar natuurlijk)



Wat goed dat je je grenzen hebt aangegeven vorige week. En ja, je leeft nog, de wereld is niet ingstort. Gek hè Wel knap, hoe meer je het doet, hoe "normaler" het wordt voor je.



Stampertje, hoe gaat het met jou. Wat vervelend dat je je zo rot hebt gevoeld van het weekend. Hoe is het nu met je? Er is helemaal niks mis met een "ego-post" het is niet niks wat je nu allemaal meemaakt. Sowieso is het voor iedereen hier een strijd, iedereen hier heeft moeilijke dagen en daar mag best over geschreven worden zodat we elkaar kunnen steunen. Je mag toch best over jezelf schrijven? Juist als je een dipje hebt is dat belangrijk, soms helpt het van je af schrijven alleen al.



Jammer dat je relatie met je moeder zo moeizaam is (geweest). Dat lijkt me heel moeilijk. Geeft ook een flinke deuk in je zelfvertrouwen. Goed dat je er nu een stukje rust in hebt gevonden. Ik denk dat je beter af bent zonder zo'n negatieve persoon in je leven, maar wel pijnlijk en moeilijk dat het net je moeder is. Heel fijn dat je iets hebt aan je zus en vader. Heb je hier ook met hen over kunnen praten, was/is je moeder ook zo tegen je zus? Ik denk, zoals Senang schrijft, dat het echt iets is wat in je moeder zit en met haar te maken heeft dan dat het iets over jou zegt. Dat weet ik eigenlijk wel zeker



Lotte, wat een goed plan voor de komende tijd! Ik ben heel benieuwd hoe het gaat lopen. Ik denk dat het goed voor je zal zijn! Zal wel wat moeilijke momenten met zich meebrengen. Zoals Senang schrijft, waak inderdaad van het constant vooruitschuiven van je eetplannen!



Kleintje, welkom hier, goed dat je je verhaal komt doen, dan ben je er al een stuk minder alleen in. Ik sluit me zeker aan bij Lotte, de eerste stap naar stoppen met eetbuien is stoppen met compenseren. Accepteer dat je de eerste paar dagen erna je rot gaat voelen, maar als je die dagen gezond blijft eten dan zal je je vrij snel weer oké voelen (lichamelijk gezien). Stop wel meteen met die lax, want daar schiet je echt niks mee op!



Verder lijkt het mij inderdaad goed om hulp te zoeken. Die eetbuien komen niet zomaar uit de lucht voelen en je schrijft ook dat je met dingen zit, zoals je alleen voelen. Hoe rot je je er ook bij voelt, het is heel makkelijk om je te verschuilen achter eten, dan hoef je de wijde wereld niet in, dan hoef je nergens over na te denken, je hoeft dan helemaal niks. Maar je voelt je je er ook niet beter door, alleen maar rot door die eetbuien. Durf de stap te nemen om hulp te zoeken! En schrijf hier gerust mee



Senang, ook welkom. Wat ik lees over je eten klinkt helemaal niet gek. Gezond eten is nu eenmaal belangrijk. Mijn vriend heeft helemaal geen eetprobleem, maar voelt zich ook niet goed na een aantal dagen slecht eten. Dat is heel normaal en ik weet zeker dat het ook heel normaal is om dan een aantal gezonde dagen weer in te lassen als je een tijd minder gezond hebt gegeten.



Wat leuk dat je aan het werk bent in Azie en dat het allemaal goed gaat! Zou het kunnen dat je toch wat controle zoekt in het eten omdat je in die nieuwe (werk)omgeving zit waar alles toch wat ander en onzekerder is dan in NL? Waarom voel je je schuldig als je alleen snoept? Misschien moet je voor jezelf een vast snoepmoment inlassen. Ga dan in de winkels kijken wat je lekker lijkt en probeer het allemaal uit. Eet je wel voldoende bij de gewone maaltijden? Ben trouwens wel benieuwd wat voor werk je doet? Kan me ook voorstellen dat je dat ivm herkenbaarheid niet wil zeggen.



Dat je soms een tijd geen geld aan jezelf besteedt herken ik niet pesoonlijk, maar wel vanuit de anorectische gedachten. Ik kan uit je verhaal niet echt inschatten of dit een probleem is of niet, maar je zit er wel mee? Hoe zit het met je zelfbeeld? Wat vind je van jezelf? Vind je jezelf "voldoende" of waardevol? De moeite waard? Wellicht hangt het hiermee samen.



Hier alles hetzelfde hetzelfde. Gister wel een goed gesprek met vriend gehad over hoe ik me nu voel. Het is ook lastig, ik zit in zo'n "tussenperiode" waarin ik niet zoveel kan dus veel teveel tijd heb om na te denken over dingen. Dat zorgt ook voor een stukje meer rotgevoel dat anders. En ik kan even niks anders dan afwachten...



Succes allemaal deze week, ik hoop dat iedereen een goede week gaat hebben!!

hallo,



Thanks Lotte, Sooof en Indigoblue voor jullie steun, erg lief.



Welkom Kleintje en Senang!



@Kleintje: zoals je in mijn berichtjes kunt lezen ben ik nog niet zo lang geleden gestopt met lax..... Ik hoop dat je na het lezen hiervan de keus maakt om te stoppen. Het voelt als een hel om te stoppen MAAR je hebt geen keus DUS stop er aub mee. Lost niets op want het is alleen maar vocht wat je verliest. Ik ga nu echt, voor mijn gevoel door een hel. De andere meiden hier zullen het met me eens zijn dat je moet stoppen voor je eigen gezondheid.......LEES AUB MIJN BERICHTEN EN REACTIES VAN DE MEIDEN...



Wat mijn moeder betreft: Mijn zus behandelde ze ook zo alleen is zus wat mondiger. Mijn moeder had graag gewild dat ik een jongen was. Ik geloof dat mijn zus en ik vaak gehoopt hadden dat onze ouders gingen scheiden. Mijn zus heeft me dus geleerd wat te doen als ik ongesteld werd, hoe ik me moest scheren etc. Ik heb ook bij haar in huis gewoond voordat ik werd opgenomen en heb zelfs haar bruiloft mogen regelen. Dus zus is heel bijzonder voor me. Mijn vader was in de kliniek mijn vertrouwenspersoon. Hij snapt het wel en zegt ook vaak dat hij van me houdt.



@ Senang: Ik zal je zeker steunen. Ik vind het knap van je dat ja aan de andere kant van de wereld een leven opbouwd. Goed te lezen dat je het naar je zin hebt.



Tot later meiden

quote:senang schreef op 08 november 2010 @ 04:33:

@ Lotte: ik zal nooit één van jouw zinnen vergeten: bang zijn om niet te voldoen. Prachtig geschreven, dank je wel daarvoor.

Jíj bedankt, om dit te zeggen



quote:senang schreef op 08 november 2010 @ 04:33:

Je lijstje met voornemens klinkt goed! Laat je ze niet ten koste gaan (en ik wil nu niet belerend overkomen, maar voor mij werkt het gewoon wel zo soms, vandaar mijn zorg) van je concretere eetplannen? Anders blijf je die vooruitschuiven...quote:indigoblue schreef op 08 november 2010 @ 09:10:

Zoals Senang schrijft, waak inderdaad van het constant vooruitschuiven van je eetplannen!

Gelijk.

Jullie hebben gewoon gelijk.