Relaties
alle pijlers
Toch nog weg...
donderdag 14 oktober 2010 om 11:10
Hallo allemaal,
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
zaterdag 6 november 2010 om 17:09
(lang verhaal in aantocht... was wat aan het overpeinzen en er kwam me toch een hoop uit 
heb het hier allemaal maar gecopy paste...maar als het wat veel is laat het dan gewoon zitten 
)
Ik wil hem niet al te veel analyseren, ken hem verder ook niet maar kreeg er toch allerlei gedachten bij dus heb ze maar toch neergetypt om te kijken hoe de situatie één geheel wellicht vormt.
Zoals ik het lees ontbrak de interactie, niet open staan voor andermans feedback, niet open staan voor een eigen mening waarbij geen behulpzaamheid van zijn kant nodig is, kortom alles wat met gelijkwaardige communicatie te maken heeft. Het lijkt mij dat alles wat je schrijft prima aansluit bij het feit dat hij nu vanuit zijn karakter weer liever kiest voor iemand die gewoon zijn oude vertrouwde patroon in stand houdt. Namelijk zelf behulpzaam kunnen zijn zonder verder van zichzelf te hoeven laten zien en/of rekening te houden met andere inbreng op gelijkwaardig niveau. En dus weer iemand redden in zijn ogen en zich voordoen als iemand die sterk is en de redder. Wellicht ook dus om niet naar zichzelf te hoeven kijken. Ik denk dat hij er al zou zijn als hij niet ook echt hulp krijgt maar gewoon beseft al dat hij niet overal altijd de verantwoordelijkheid voor draagt en bepaalt voor anderen en dat hij niet de enige is die de dingen "juist" ziet.
Zo te lezen kan hij alleen denken vanuit het feit dat hij mag en kan redden, dat is de rol die hij wil spelen en ook al zouden mensen uit heel veel andere kanten moeten bestaan, als dit zijn vaste rolpatroon is en blijft, dan heeft hij al die andere kanten nooit ontwikkeld en is het niet mogelijk met hem een gelijkwaardige relatie aan te gaan. Hij ziet nu blijkbaar zelf ook wel dat hij het zichzelf wel erg moeilijk maakt dat hij door anderen te redden zelfs zichzelf in een burn-out wil storten en zijn relatie niet wilde werken. Maar of hij daar ook echt iets mee kan gaan doen... hij heeft zich nu echt in een bijna onmogelijke situatie gemanouvreerd waarbij hij er alleen echt helemaal doorheen moet gaan.
Hij zei het zelfs letterlijk met de woorden dat jij het wel redt en zij niet en hij dús voor haar kiest en jou uit huis gooit want jij redt het wel... Hulp zou moeten zijn vanuit medeleven en niet vanuit medelijden. Niet vanuit reddersrol/slachtofferrol maar vanuit iemand die met je mee oploopt en je elkaar blijft respecteren, aanvullen en van rol kunt wisselen en ook mee op blijft lopen.
De beste helpers zijn mensen die je niet behandelen als dat zij jou wel komen redden en dan vol trots zeggen, nou ga nu maar weer op pad, IK heb mijn werk gedaan en jij redt je vanaf nu verder maar weer zelf want IK kan niets meer voor jou doen of wil niets meer voor jou betekenen en daarom ga ik nu verder met iemand die wél een beroep wil doen op mijn reddersvermogen. Dat zijn verkeerde uitgangspunten, in een relatie moet je op elkaar kunnen vertrouwen op een manier waarop zorgzaam blijft voor elkaar en blijft luisteren naar wat de ander wil, je eigen inbreng is en hoe je ergens SAMEN moet komen. Medeleven/samen leven en dus niet medelijden/opofferen. Dat weet jij wel maar hij duidelijk niet. Jij bent niet iemand die afhankelijk over zal blijven komen omdat hij graag zijn ego goed kan blijven oppoetsen of kan doen alsof het allemaal weet. Jij bent gewoon mens met alle mogelijke kanten die het menszijn omvat en je vraagt daarom meer van hem dan hij kan geven. Hij wilde "zichzelf" blijven (want hij is al goed en anders zou het betekenen wellicht volgens hem dat hij niet goed genoeg zou zijn?) wat inhield dat elke groei die gevraagd werd teveel was en wordt dat gezien als aanval misschien? Maar zonder die groei of acceptatie van jou dat jij hem niet nodig hebt als redder, zijn gelijkwaardige relaties gedoemd te mislukken.
Voor mijzelf probeer ik aan te houden dat als iemand vanaf het begin niet samen wil zijn/wonen, dat ik er in principe vanuit moet gaan dat het ook niet gaat komen. De ander zal het zelf moeten willen en moeten kunnen om mij tegemoet te komen in dezelfde mate als ik bereid ben de ander tegemoet te komen. Dus niet iemand moeten motiveren, aansporen, voor mij is het echt zo dat ik geen excuses zoek voor het gedrag van de ander, zoals leeftijd nog jong, slechte jeugd gehad. Ik wil er zeker wel rekening mee houden maar de ander moet aangeven dat hij of zij iets echt wil en ook laten zien dat er iets gebeurt ook in die richting en aangeven wat hij of zij van mij wil en ik het ook wil en kan geven zonder dat dit ten koste gaat van mijn eigenheid.
Het is lastig als je van iemand houdt om de ander dan ook weer los te laten, maar voor een relatie moet je het samen kunnen doen. Soms lijkt het alsof de ander wel stappen onderneemt, maar soms vergis je je en zegt en doet de ander wel stappen maar in zijn of haar hart verandert er niets mee. Het wordt vanuit het verstand opgelegd of omdat het zo hoort maar de visie erachter komt niet aan. Het is wilskracht wellicht alleen, vandaar ook de starheid, en niet willen én aanvoelen tegelijk. Niet willen voelen.
En loslaten en al die andere stappen zijn ook absoluut niet makkelijk, maar tijd doet een hoop, nieuwe wegen zoeken doet een hoop, jezelf respijt geven dat het niet allemaal zomaar in 1 keer zal lukken helpt ook... En de waarom-vragen, de ik-wil-het-voor-hem-zoveel-beter-gedachten, het blijven kijken naar wat er mis ging of jijzelf anders had moeten doen of nu m.b.t. hem zou moeten doen, wat hij zou moeten doen; op een gegeven moment laat je dat achter je. Het is zijn leven, zijn beslissingen, het enige wat belangrijk wordt is de manier waarop jij met de daadwerkelijke situatie wil en kunt omgaan en waar jij wél gelukkig van wordt als de ander beslissingen maakt ten koste van jouw geluk. Houdt altijd je eigen geluk in de eerste plaats onder ogen en laat je, zoals jij nu ook doet, niet meeslepen in andermans ongeluk.
Hmmm, merk dat ik mijzelf nu ook probeer te overtuigen hoe de dingen gaan in het leven of beter zouden moeten, heb ook de almacht niet, maar ben nu gewoon ook wat voor mijzelf aan het overpeinzen.
Succes iig met je stappen die je gaat maken om de leegten weer in te vullen die het stopzetten van gefocused zijn op hem en een leven samen moeten vervangen.
heb het hier allemaal maar gecopy paste...maar als het wat veel is laat het dan gewoon zitten )Ik wil hem niet al te veel analyseren, ken hem verder ook niet maar kreeg er toch allerlei gedachten bij dus heb ze maar toch neergetypt om te kijken hoe de situatie één geheel wellicht vormt.
Zoals ik het lees ontbrak de interactie, niet open staan voor andermans feedback, niet open staan voor een eigen mening waarbij geen behulpzaamheid van zijn kant nodig is, kortom alles wat met gelijkwaardige communicatie te maken heeft. Het lijkt mij dat alles wat je schrijft prima aansluit bij het feit dat hij nu vanuit zijn karakter weer liever kiest voor iemand die gewoon zijn oude vertrouwde patroon in stand houdt. Namelijk zelf behulpzaam kunnen zijn zonder verder van zichzelf te hoeven laten zien en/of rekening te houden met andere inbreng op gelijkwaardig niveau. En dus weer iemand redden in zijn ogen en zich voordoen als iemand die sterk is en de redder. Wellicht ook dus om niet naar zichzelf te hoeven kijken. Ik denk dat hij er al zou zijn als hij niet ook echt hulp krijgt maar gewoon beseft al dat hij niet overal altijd de verantwoordelijkheid voor draagt en bepaalt voor anderen en dat hij niet de enige is die de dingen "juist" ziet.
Zo te lezen kan hij alleen denken vanuit het feit dat hij mag en kan redden, dat is de rol die hij wil spelen en ook al zouden mensen uit heel veel andere kanten moeten bestaan, als dit zijn vaste rolpatroon is en blijft, dan heeft hij al die andere kanten nooit ontwikkeld en is het niet mogelijk met hem een gelijkwaardige relatie aan te gaan. Hij ziet nu blijkbaar zelf ook wel dat hij het zichzelf wel erg moeilijk maakt dat hij door anderen te redden zelfs zichzelf in een burn-out wil storten en zijn relatie niet wilde werken. Maar of hij daar ook echt iets mee kan gaan doen... hij heeft zich nu echt in een bijna onmogelijke situatie gemanouvreerd waarbij hij er alleen echt helemaal doorheen moet gaan.
Hij zei het zelfs letterlijk met de woorden dat jij het wel redt en zij niet en hij dús voor haar kiest en jou uit huis gooit want jij redt het wel... Hulp zou moeten zijn vanuit medeleven en niet vanuit medelijden. Niet vanuit reddersrol/slachtofferrol maar vanuit iemand die met je mee oploopt en je elkaar blijft respecteren, aanvullen en van rol kunt wisselen en ook mee op blijft lopen.
De beste helpers zijn mensen die je niet behandelen als dat zij jou wel komen redden en dan vol trots zeggen, nou ga nu maar weer op pad, IK heb mijn werk gedaan en jij redt je vanaf nu verder maar weer zelf want IK kan niets meer voor jou doen of wil niets meer voor jou betekenen en daarom ga ik nu verder met iemand die wél een beroep wil doen op mijn reddersvermogen. Dat zijn verkeerde uitgangspunten, in een relatie moet je op elkaar kunnen vertrouwen op een manier waarop zorgzaam blijft voor elkaar en blijft luisteren naar wat de ander wil, je eigen inbreng is en hoe je ergens SAMEN moet komen. Medeleven/samen leven en dus niet medelijden/opofferen. Dat weet jij wel maar hij duidelijk niet. Jij bent niet iemand die afhankelijk over zal blijven komen omdat hij graag zijn ego goed kan blijven oppoetsen of kan doen alsof het allemaal weet. Jij bent gewoon mens met alle mogelijke kanten die het menszijn omvat en je vraagt daarom meer van hem dan hij kan geven. Hij wilde "zichzelf" blijven (want hij is al goed en anders zou het betekenen wellicht volgens hem dat hij niet goed genoeg zou zijn?) wat inhield dat elke groei die gevraagd werd teveel was en wordt dat gezien als aanval misschien? Maar zonder die groei of acceptatie van jou dat jij hem niet nodig hebt als redder, zijn gelijkwaardige relaties gedoemd te mislukken.
Voor mijzelf probeer ik aan te houden dat als iemand vanaf het begin niet samen wil zijn/wonen, dat ik er in principe vanuit moet gaan dat het ook niet gaat komen. De ander zal het zelf moeten willen en moeten kunnen om mij tegemoet te komen in dezelfde mate als ik bereid ben de ander tegemoet te komen. Dus niet iemand moeten motiveren, aansporen, voor mij is het echt zo dat ik geen excuses zoek voor het gedrag van de ander, zoals leeftijd nog jong, slechte jeugd gehad. Ik wil er zeker wel rekening mee houden maar de ander moet aangeven dat hij of zij iets echt wil en ook laten zien dat er iets gebeurt ook in die richting en aangeven wat hij of zij van mij wil en ik het ook wil en kan geven zonder dat dit ten koste gaat van mijn eigenheid.
Het is lastig als je van iemand houdt om de ander dan ook weer los te laten, maar voor een relatie moet je het samen kunnen doen. Soms lijkt het alsof de ander wel stappen onderneemt, maar soms vergis je je en zegt en doet de ander wel stappen maar in zijn of haar hart verandert er niets mee. Het wordt vanuit het verstand opgelegd of omdat het zo hoort maar de visie erachter komt niet aan. Het is wilskracht wellicht alleen, vandaar ook de starheid, en niet willen én aanvoelen tegelijk. Niet willen voelen.
En loslaten en al die andere stappen zijn ook absoluut niet makkelijk, maar tijd doet een hoop, nieuwe wegen zoeken doet een hoop, jezelf respijt geven dat het niet allemaal zomaar in 1 keer zal lukken helpt ook... En de waarom-vragen, de ik-wil-het-voor-hem-zoveel-beter-gedachten, het blijven kijken naar wat er mis ging of jijzelf anders had moeten doen of nu m.b.t. hem zou moeten doen, wat hij zou moeten doen; op een gegeven moment laat je dat achter je. Het is zijn leven, zijn beslissingen, het enige wat belangrijk wordt is de manier waarop jij met de daadwerkelijke situatie wil en kunt omgaan en waar jij wél gelukkig van wordt als de ander beslissingen maakt ten koste van jouw geluk. Houdt altijd je eigen geluk in de eerste plaats onder ogen en laat je, zoals jij nu ook doet, niet meeslepen in andermans ongeluk.
Hmmm, merk dat ik mijzelf nu ook probeer te overtuigen hoe de dingen gaan in het leven of beter zouden moeten, heb ook de almacht niet, maar ben nu gewoon ook wat voor mijzelf aan het overpeinzen.
Succes iig met je stappen die je gaat maken om de leegten weer in te vullen die het stopzetten van gefocused zijn op hem en een leven samen moeten vervangen.
zaterdag 6 november 2010 om 19:42
Je post is absoluut nuttig voor mij en ik denkt dat je erg in de buurt komt, Paekzwart. Ik denk dat ik 'm nog een of twee maal zal lezen om het beter op me in te laten werken.
Maar je komt in de buurt van wat mijn moeder beschreef over hem.
Wellicht later nog feedback erover.
Diep van binnen hoop ik dat hij het op een dag zal begrijpen en dat we alsnog een relatie aan kunnen gaan, die wél gelijkwaardig zal zijn en waarin we écht communiceren. Dat deden we wel, communiceren, maar ik pikte ook veel van hem. Ik liet zijn goede kant de overhand krijgen bij mezelf. "Maar van binnen is het geen slechte jongen", dacht ik dan altijd maar.
Het leek me inderdaad dat hij op de goede weg was, maar toch...het lijkt erop dat er ergens een stop zit bij hem. Tot hier en niet verder. Het is compenseren denk ik. Hij wil iemand zijn die hij niet kán zijn. Hij wil redden (al is-ie me nooit zo overgekomen, want ik was geen hulpbehoevend persoon toen ik hem leerde kennen en heb me ook nooit zo opgesteld), en hij wil andere mensen graag helpen. Hij denkt dat hij zo een leuke kerel is, maar als je hem goed kent kom je daar snel van terug. Ja goed, hij ís leuk en lief en zorgzaam, heel attent en grappig. Maar als hem iets niet aanstaat dan word het al moeilijker.
En daar zou iets aan gedaan moeten worden. Het nare is dat-ie zo vast zit in dat patroon....en ik hoop nog heel erg dat-ie toch verandert daarin.
Nou ja, beetje warrig, maar dit is zo even mijn nieuwste bijdrage aan mijn 'bizar en ongelovelijk' topic.
Maar je komt in de buurt van wat mijn moeder beschreef over hem.
Wellicht later nog feedback erover.
Diep van binnen hoop ik dat hij het op een dag zal begrijpen en dat we alsnog een relatie aan kunnen gaan, die wél gelijkwaardig zal zijn en waarin we écht communiceren. Dat deden we wel, communiceren, maar ik pikte ook veel van hem. Ik liet zijn goede kant de overhand krijgen bij mezelf. "Maar van binnen is het geen slechte jongen", dacht ik dan altijd maar.
Het leek me inderdaad dat hij op de goede weg was, maar toch...het lijkt erop dat er ergens een stop zit bij hem. Tot hier en niet verder. Het is compenseren denk ik. Hij wil iemand zijn die hij niet kán zijn. Hij wil redden (al is-ie me nooit zo overgekomen, want ik was geen hulpbehoevend persoon toen ik hem leerde kennen en heb me ook nooit zo opgesteld), en hij wil andere mensen graag helpen. Hij denkt dat hij zo een leuke kerel is, maar als je hem goed kent kom je daar snel van terug. Ja goed, hij ís leuk en lief en zorgzaam, heel attent en grappig. Maar als hem iets niet aanstaat dan word het al moeilijker.
En daar zou iets aan gedaan moeten worden. Het nare is dat-ie zo vast zit in dat patroon....en ik hoop nog heel erg dat-ie toch verandert daarin.
Nou ja, beetje warrig, maar dit is zo even mijn nieuwste bijdrage aan mijn 'bizar en ongelovelijk' topic.
zaterdag 6 november 2010 om 23:34
Beetje vaag...gaat-ie me zelf bellen...Ik nam niet gelijk op want tel stond op 'stil'. Belde later terug. "Ja, wat is er?" Hij zei dat-ie dat niet zo goed wist.
Ik begin maar een beetje dom over koetjes en kalfjes en opeens hoor ik hem zeggen: "Het spijt me lief".
??? Dus daar kom je nu nog maar een keertje mee ???
Juist...
Ik heb de post van Paekzwart een paar keer gelezen, dus heb enkele dingen daaruit gezegd tegen hem. Op een rustige manier uiteraard. Ik zei ook nog dat ik vind dat hij geen verantwoordelijkheid neemt. Hij gaf me daarin gelijk.
Tjah heb ik nou wat aan. Wat ga je eraan doen dan?
Ik vroeg hoe het dan nu ging met die vriendin en d'r kinderen en hij zei dat het goed ging met ze. Ze hadden nu rust en het lukte haar nu goed om dingen te regelen voor haar en de kinderen. De kinderen waren bovendien heel erg happy.
Ik wil dit eigenlijk helemaal niet weten, het is tenslotte wel over mijn rug gegaan. Hij heeft de een uit de shit geholpen en een ander erin. Waarom je dit dan doet met je geliefde begrijpt hij zelf ook niet, maar hij gaf wel toe dat het niet erg doordacht was.
Goed, niet te lang gepraat. Ik vind dit een beetje mosterd na de maaltijd, maar het geeft wel een bepaald gevoel van voldoening.
Ik heb echt het gevoel dat er meerdere dingen spelen bij hem.
Het is niet alleen dat hij verantwoordelijkheid moet nemen voor datgene wat hij aanricht. Er is meer. Er is ook die starheid en dat koppige. Je rots in de branding zijn, maar net zo a-flexibel.
En dan zit hij ook nog eens vast in dat redders-patroon. Door anderen te helpen, wil hij zijn eigen tekortkomingen compenseren. Maar wat hij zich dan niet kan bedenken is dat hij dan de ene wel uit de shit helpt, maar degenen die er juist toedoen, ín de shit laat belanden.
En als hij dit niet gaat erkennen voor zichzelf, en misschien ook al helemala niet herkent bij zichzelf, zal hij in herhaling blijven vallen.
Ik begin dit nu allemaal wel te zien, mede dankzij allerlei behulpzame mensen om mij heen en dankzij de enorm nuttige bijdragen van jullie. Jullie kennen mij niet, maar toch zijn er een aantal mensen die toch elke keer de moeite nemen om bijdrage of mening te schrijven en daar voel ik me heel erg dankbaar voor. Ik weet eigenlijk niet waar ik dat aan te danken heb....*bloos*
Ik begin maar een beetje dom over koetjes en kalfjes en opeens hoor ik hem zeggen: "Het spijt me lief".
??? Dus daar kom je nu nog maar een keertje mee ???
Juist...
Ik heb de post van Paekzwart een paar keer gelezen, dus heb enkele dingen daaruit gezegd tegen hem. Op een rustige manier uiteraard. Ik zei ook nog dat ik vind dat hij geen verantwoordelijkheid neemt. Hij gaf me daarin gelijk.
Tjah heb ik nou wat aan. Wat ga je eraan doen dan?
Ik vroeg hoe het dan nu ging met die vriendin en d'r kinderen en hij zei dat het goed ging met ze. Ze hadden nu rust en het lukte haar nu goed om dingen te regelen voor haar en de kinderen. De kinderen waren bovendien heel erg happy.
Ik wil dit eigenlijk helemaal niet weten, het is tenslotte wel over mijn rug gegaan. Hij heeft de een uit de shit geholpen en een ander erin. Waarom je dit dan doet met je geliefde begrijpt hij zelf ook niet, maar hij gaf wel toe dat het niet erg doordacht was.
Goed, niet te lang gepraat. Ik vind dit een beetje mosterd na de maaltijd, maar het geeft wel een bepaald gevoel van voldoening.
Ik heb echt het gevoel dat er meerdere dingen spelen bij hem.
Het is niet alleen dat hij verantwoordelijkheid moet nemen voor datgene wat hij aanricht. Er is meer. Er is ook die starheid en dat koppige. Je rots in de branding zijn, maar net zo a-flexibel.
En dan zit hij ook nog eens vast in dat redders-patroon. Door anderen te helpen, wil hij zijn eigen tekortkomingen compenseren. Maar wat hij zich dan niet kan bedenken is dat hij dan de ene wel uit de shit helpt, maar degenen die er juist toedoen, ín de shit laat belanden.
En als hij dit niet gaat erkennen voor zichzelf, en misschien ook al helemala niet herkent bij zichzelf, zal hij in herhaling blijven vallen.
Ik begin dit nu allemaal wel te zien, mede dankzij allerlei behulpzame mensen om mij heen en dankzij de enorm nuttige bijdragen van jullie. Jullie kennen mij niet, maar toch zijn er een aantal mensen die toch elke keer de moeite nemen om bijdrage of mening te schrijven en daar voel ik me heel erg dankbaar voor. Ik weet eigenlijk niet waar ik dat aan te danken heb....*bloos*
zondag 7 november 2010 om 11:59
quote:dreamlogic schreef op 06 november 2010 @ 19:42:
Je post is absoluut nuttig voor mij en ik denkt dat je erg in de buurt komt, Paekzwart. Ik denk dat ik 'm nog een of twee maal zal lezen om het beter op me in te laten werken.
Maar je komt in de buurt van wat mijn moeder beschreef over hem.
Wellicht later nog feedback erover.
Diep van binnen hoop ik dat hij het op een dag zal begrijpen en dat we alsnog een relatie aan kunnen gaan, die wél gelijkwaardig zal zijn en waarin we écht communiceren. Dat deden we wel, communiceren, maar ik pikte ook veel van hem. Ik liet zijn goede kant de overhand krijgen bij mezelf. "Maar van binnen is het geen slechte jongen", dacht ik dan altijd maar.
Het leek me inderdaad dat hij op de goede weg was, maar toch...het lijkt erop dat er ergens een stop zit bij hem. Tot hier en niet verder. Het is compenseren denk ik. Hij wil iemand zijn die hij niet kán zijn. Hij wil redden (al is-ie me nooit zo overgekomen, want ik was geen hulpbehoevend persoon toen ik hem leerde kennen en heb me ook nooit zo opgesteld), en hij wil andere mensen graag helpen. Hij denkt dat hij zo een leuke kerel is, maar als je hem goed kent kom je daar snel van terug. Ja goed, hij ís leuk en lief en zorgzaam, heel attent en grappig. Maar als hem iets niet aanstaat dan word het al moeilijker.
En daar zou iets aan gedaan moeten worden. Het nare is dat-ie zo vast zit in dat patroon....en ik hoop nog heel erg dat-ie toch verandert daarin.
Nou ja, beetje warrig, maar dit is zo even mijn nieuwste bijdrage aan mijn 'bizar en ongelovelijk' topic.
Lieverd als hij weer bij jou terug komt zal dat echt niet meer gaan werken.
Misschien zou het wel goed zijn als het weer "goedkomt"omdat je dan vanuit je zelf de relatie zult gaan verbreken en makkelijker los zal kunnen laten
Je post is absoluut nuttig voor mij en ik denkt dat je erg in de buurt komt, Paekzwart. Ik denk dat ik 'm nog een of twee maal zal lezen om het beter op me in te laten werken.
Maar je komt in de buurt van wat mijn moeder beschreef over hem.
Wellicht later nog feedback erover.
Diep van binnen hoop ik dat hij het op een dag zal begrijpen en dat we alsnog een relatie aan kunnen gaan, die wél gelijkwaardig zal zijn en waarin we écht communiceren. Dat deden we wel, communiceren, maar ik pikte ook veel van hem. Ik liet zijn goede kant de overhand krijgen bij mezelf. "Maar van binnen is het geen slechte jongen", dacht ik dan altijd maar.
Het leek me inderdaad dat hij op de goede weg was, maar toch...het lijkt erop dat er ergens een stop zit bij hem. Tot hier en niet verder. Het is compenseren denk ik. Hij wil iemand zijn die hij niet kán zijn. Hij wil redden (al is-ie me nooit zo overgekomen, want ik was geen hulpbehoevend persoon toen ik hem leerde kennen en heb me ook nooit zo opgesteld), en hij wil andere mensen graag helpen. Hij denkt dat hij zo een leuke kerel is, maar als je hem goed kent kom je daar snel van terug. Ja goed, hij ís leuk en lief en zorgzaam, heel attent en grappig. Maar als hem iets niet aanstaat dan word het al moeilijker.
En daar zou iets aan gedaan moeten worden. Het nare is dat-ie zo vast zit in dat patroon....en ik hoop nog heel erg dat-ie toch verandert daarin.
Nou ja, beetje warrig, maar dit is zo even mijn nieuwste bijdrage aan mijn 'bizar en ongelovelijk' topic.
Lieverd als hij weer bij jou terug komt zal dat echt niet meer gaan werken.
Misschien zou het wel goed zijn als het weer "goedkomt"omdat je dan vanuit je zelf de relatie zult gaan verbreken en makkelijker los zal kunnen laten
zondag 7 november 2010 om 12:11
zondag 7 november 2010 om 15:49
Dank je wel Pijnboompitje
Tjah Jillz, het kwaad is inderdaad al geschied. Hij heeft er wel spijt van, en snapt ook wel dat je zo niet met mensen om kan gaan, laat staan met je geliefde. Maar met die spijt doet hij weinig.
Ronniemitchell, als het ooit goed komt tussen ons of als hij iets met mij wil beginnen zou hij zichzelf moeten leren te begrijpen en leren hulp te aanvaarden. Nu is bezig met het compenseren van zijn eigen tekortkomingen, door anderen te helpen denkt hij dat hij een goed mens is.
Aan de andere kant weet-ie dondersgoed dat-ie het verknalt heeft en zichzelf in zo'n onmogelijke positie heeft geplaatst. Daar moet hij zelf mee dealen en hij zal er wellicht op een dag achterkomen hoe het wél moet. Maar dat is helemaal aan hem.
Ik zeg bij deze man nooit 'nooit' want hij zit nu eenmaal in mijn hart en ik ben druk bezig om dat een plekje te geven. Maar gevoel zit er nog steeds en daarom probeer ik me er bij neer te leggen dat áls er al zoiets bestaat als 'bestemd zijn' dat hij dan als iemand terugkomt die geleerd heeft van zijn fouten.
Maar het allerbelangrijkste is dat ik hem daar in moet vertrouwen en dat vertrouwen is nú in ieder geval niet aanwezig.
Tjah Jillz, het kwaad is inderdaad al geschied. Hij heeft er wel spijt van, en snapt ook wel dat je zo niet met mensen om kan gaan, laat staan met je geliefde. Maar met die spijt doet hij weinig.
Ronniemitchell, als het ooit goed komt tussen ons of als hij iets met mij wil beginnen zou hij zichzelf moeten leren te begrijpen en leren hulp te aanvaarden. Nu is bezig met het compenseren van zijn eigen tekortkomingen, door anderen te helpen denkt hij dat hij een goed mens is.
Aan de andere kant weet-ie dondersgoed dat-ie het verknalt heeft en zichzelf in zo'n onmogelijke positie heeft geplaatst. Daar moet hij zelf mee dealen en hij zal er wellicht op een dag achterkomen hoe het wél moet. Maar dat is helemaal aan hem.
Ik zeg bij deze man nooit 'nooit' want hij zit nu eenmaal in mijn hart en ik ben druk bezig om dat een plekje te geven. Maar gevoel zit er nog steeds en daarom probeer ik me er bij neer te leggen dat áls er al zoiets bestaat als 'bestemd zijn' dat hij dan als iemand terugkomt die geleerd heeft van zijn fouten.
Maar het allerbelangrijkste is dat ik hem daar in moet vertrouwen en dat vertrouwen is nú in ieder geval niet aanwezig.
zondag 7 november 2010 om 19:50
Mijn posting was een opeenvolging van gedachten dus dat je er doorheen kwam vind ik al knap!
Mensen horen verder ook lief en leuk te blijven als iemand een andere mening heeft. Het is altijd makkelijk om vriendelijk te blijven als iemand het met je eens is, vriendelijkheid bestaat juist bij het idee dat je het ook bent als iemand een andere mening heeft en daar respectvol mee om kan gaan.
Als je geen ruzie wilt ga je jezelf te veel aanpassen en op je tenen lopen en anders krijg je een gevecht om je eigenheid te behouden. Maar als er een moment komt waarbij het er echt om gaat, trek je helaas aan het kortste eind.
Niemand kan een ander verplichten of zeggen dat hij aan zichzelf moet werken. En heeft het helaas ook geen zin dat voor een ander te denken dat ze dat zouden moeten doen. Je mag het hopen of vermoeden dat een ander ooit andere wegen leert kennen maar iedereen moet zijn eigen pad zien te vinden en jammer genoeg is dat niet altijd het pad wat jouw kant op gaat. En mocht hij uit zijn burn-out komen en geen acties meer verrichten die velen bizar vinden, dan nog is het niet zeker of dat pad dezelfde kant opgaat. Het enige waar we voor onszelf iets aan hebben is denken dat we zelf niet zo behandeld willen worden en we mensen om ons heen zoeken die het beste met ons voor hebben en daar ook naar handelen.
Het kan helpen om te kijken waarom iemand zo doet, voor jezelf handig om er mee om te leren gaan of zelf niet dezelfde fout opnieuw te maken en soms helpt het ook met begrip te hebben voor de ander waardoor je met minder pijn blijft zitten omdat je snapt waar de ander vandaan komt. Maar we kunnen alleen vertrouwen hebben in dat wat bestemd is, dat dat zal gebeuren in welke tijd, plaats of manier dan ook en daar op vertrouwen, welke uitkomst dat ook moge zijn. En kunnen alleen het heft in handen nemen over ons eigen lot zover in onze eigen mogelijkheden ligt. Dat is het enige wat we in eigen hand hebben. En de dingen accepteren die we niet kunnen veranderen.
Voor mijzelf heb ik gemerkt dat ik moet accepteren dat ik mijn eigen ik ben en dat ik niet mag verwachten dat wie dan ook mij hierin tegemoet zal komen ook al wil ik graag de ander tegemoet komen het kan niet zonder dat ik de balans in de gaten houd en ik anders mijzelf verlies. Dat ik zo getrouw mogelijk de dingen doe vanuit mijzelf en vanuit mijn hart, dat ik probeer de goede kant van mensen te blijven zien maar dat ik niet uit het oog moet verliezen dat ze niet altijd het beste met mij voor hebben of weten wat het beste voor mij is en dat ik voor mijzelf dan moet bepalen in hoeverre ik de ander in mijn leven toelaat.
Starre patronen geven de neiging om jezelf teveel aan te passen als je zelf flexibel kan zijn of je gaat juist extra veel moeite doen om je eigen persoonlijkheid te uiten wat strijd oplevert. Het beste is misschien wel het accepteren dat een ander star is maar er tegelijkertijd met een grote boog omheen gaan en je eigen plan trekken. Dat neemt niet weg dat je niet van de ander nog steeds kan houden of dat daar een stopknop voor bestaat maar wel dat je jezelf de liefde moet geven en het respect voor je eigenheid die anderen jou niet gunnen. Dat je je eigen plezier moet opzoeken in de dingen als de mensen om je heen niet meewerken en hopen dat je mensen tegen komt die op dezelfde manier denken als jij zelf en dan trek je daar mee op als het leuk gaat en anders weer je eigen plan.
Veel mensen willen wel graag kijken of ze mee kunnen denken in een verhaal of herkennen zich in een verhaal, dat gaat niet altijd goed of niet iedereen kan de juiste woorden vinden maar ze zijn er wel en het is mooi als een ander even met je mee op kan lopen of wat kan ondersteunen.
Op dit moment is het moeilijk nog je gevoel los te laten voor hem maar vaak brengt de toekomst toch voldoende afstand om er niet meer mee bezig te zijn en andere dingen geven je weer betere gevoelens. Wat er ook gebeurt het is zoals het bestemd is óf nu éénmaal niet anders is en we moeten er maar op vertrouwen dat accepteren wat niet te veranderen meer valt en veranderen wat we kunnen veranderen, dat dat het beste is.
Wel mooi dat hij toch probeert wat van zijn gevoelens nu te laten zien, het is geen actie maar geeft wel aan dat hij er toch mee bezig is. Het is wel lastig voor jou nu juist alles afgesloten is en jij je eigen leven weer aan het leiden bent. Dus houd goed je grenzen in de gaten.
Mensen horen verder ook lief en leuk te blijven als iemand een andere mening heeft. Het is altijd makkelijk om vriendelijk te blijven als iemand het met je eens is, vriendelijkheid bestaat juist bij het idee dat je het ook bent als iemand een andere mening heeft en daar respectvol mee om kan gaan.
Als je geen ruzie wilt ga je jezelf te veel aanpassen en op je tenen lopen en anders krijg je een gevecht om je eigenheid te behouden. Maar als er een moment komt waarbij het er echt om gaat, trek je helaas aan het kortste eind.
Niemand kan een ander verplichten of zeggen dat hij aan zichzelf moet werken. En heeft het helaas ook geen zin dat voor een ander te denken dat ze dat zouden moeten doen. Je mag het hopen of vermoeden dat een ander ooit andere wegen leert kennen maar iedereen moet zijn eigen pad zien te vinden en jammer genoeg is dat niet altijd het pad wat jouw kant op gaat. En mocht hij uit zijn burn-out komen en geen acties meer verrichten die velen bizar vinden, dan nog is het niet zeker of dat pad dezelfde kant opgaat. Het enige waar we voor onszelf iets aan hebben is denken dat we zelf niet zo behandeld willen worden en we mensen om ons heen zoeken die het beste met ons voor hebben en daar ook naar handelen.
Het kan helpen om te kijken waarom iemand zo doet, voor jezelf handig om er mee om te leren gaan of zelf niet dezelfde fout opnieuw te maken en soms helpt het ook met begrip te hebben voor de ander waardoor je met minder pijn blijft zitten omdat je snapt waar de ander vandaan komt. Maar we kunnen alleen vertrouwen hebben in dat wat bestemd is, dat dat zal gebeuren in welke tijd, plaats of manier dan ook en daar op vertrouwen, welke uitkomst dat ook moge zijn. En kunnen alleen het heft in handen nemen over ons eigen lot zover in onze eigen mogelijkheden ligt. Dat is het enige wat we in eigen hand hebben. En de dingen accepteren die we niet kunnen veranderen.
Voor mijzelf heb ik gemerkt dat ik moet accepteren dat ik mijn eigen ik ben en dat ik niet mag verwachten dat wie dan ook mij hierin tegemoet zal komen ook al wil ik graag de ander tegemoet komen het kan niet zonder dat ik de balans in de gaten houd en ik anders mijzelf verlies. Dat ik zo getrouw mogelijk de dingen doe vanuit mijzelf en vanuit mijn hart, dat ik probeer de goede kant van mensen te blijven zien maar dat ik niet uit het oog moet verliezen dat ze niet altijd het beste met mij voor hebben of weten wat het beste voor mij is en dat ik voor mijzelf dan moet bepalen in hoeverre ik de ander in mijn leven toelaat.
Starre patronen geven de neiging om jezelf teveel aan te passen als je zelf flexibel kan zijn of je gaat juist extra veel moeite doen om je eigen persoonlijkheid te uiten wat strijd oplevert. Het beste is misschien wel het accepteren dat een ander star is maar er tegelijkertijd met een grote boog omheen gaan en je eigen plan trekken. Dat neemt niet weg dat je niet van de ander nog steeds kan houden of dat daar een stopknop voor bestaat maar wel dat je jezelf de liefde moet geven en het respect voor je eigenheid die anderen jou niet gunnen. Dat je je eigen plezier moet opzoeken in de dingen als de mensen om je heen niet meewerken en hopen dat je mensen tegen komt die op dezelfde manier denken als jij zelf en dan trek je daar mee op als het leuk gaat en anders weer je eigen plan.
Veel mensen willen wel graag kijken of ze mee kunnen denken in een verhaal of herkennen zich in een verhaal, dat gaat niet altijd goed of niet iedereen kan de juiste woorden vinden maar ze zijn er wel en het is mooi als een ander even met je mee op kan lopen of wat kan ondersteunen.
Op dit moment is het moeilijk nog je gevoel los te laten voor hem maar vaak brengt de toekomst toch voldoende afstand om er niet meer mee bezig te zijn en andere dingen geven je weer betere gevoelens. Wat er ook gebeurt het is zoals het bestemd is óf nu éénmaal niet anders is en we moeten er maar op vertrouwen dat accepteren wat niet te veranderen meer valt en veranderen wat we kunnen veranderen, dat dat het beste is.
Wel mooi dat hij toch probeert wat van zijn gevoelens nu te laten zien, het is geen actie maar geeft wel aan dat hij er toch mee bezig is. Het is wel lastig voor jou nu juist alles afgesloten is en jij je eigen leven weer aan het leiden bent. Dus houd goed je grenzen in de gaten.
zondag 7 november 2010 om 21:02
quote:Starre patronen geven de neiging om jezelf teveel aan te passen als je zelf flexibel kan zijn of je gaat juist extra veel moeite doen om je eigen persoonlijkheid te uiten wat strijd oplevert. Het beste is misschien wel het accepteren dat een ander star is maar er tegelijkertijd met een grote boog omheen gaan en je eigen plan trekken.
Ja daar herken ik wel veel van mijzelf in en hoe onze relatie eruitzag. Met zijn koppigheid viel op zich goed te leven. Ik hield ook (en doe dat nog trouwens) ontzettend veel van hem. We waren stapelgek op elkaar. We zijn niet voor niets gaan samenwonen. Juist omdat we beiden het gevoel hadden dat dit de juiste stap was. Hij leek stappen te maken, vooruit te gaan, te leren en hij werd milder, paste zich makkelijker aan en vroeg mensen om zich heen om hulp, bijv. mijn moeder op zakelijk gebied.
Maar dan nog, ik hield me vaak in of paste me aan. Maar wat voor mij ook goed werkte was accepteren dat iemand koppig en/of star is en daar vervolgens omheen te werken.
Ik had alleen nooit verwacht dat hij vervolgens deze stap zou nemen en die ene keuze zou maken. Dat was puur een eenzijdige beslissing en er was geen speld tussen te krijgen. Die extreme koppigheid en het niet willen luisteren, geen respect hebben voor zijn geliefde en over mijn grenzen gaan, geeft wel aan dat hij zodanig 'raar' is....Ik denk dat hij daar mee aan de slag kan, maar zoals ik al eerder schreef is dat niet iets wat ik zal meemaken of waar ik invloed op heb. Ik kan hem bovendien mijn wil niet opleggen. Ik kon hem maar tot op bepaalde hoogte helpen. Meer wil ik ook niet.
Maar goed, neemt niet weg dat ik hem nog steeds ontzettend mis en dat ik nu op dit moment ook echt te weinig om handen heb. Ik heb te veel tijd. Ik teken en ben creatief, schrijf, doe mijn rondje hardlopen, speel eens een computerspelletje, trek erop uit met mijn fototoestel of ga eens naar de stad om koffie te drinken. Meer kan ik niet doen en ik zal maar moeten accepteren dat alles niet in één dag over kan zijn. Mijn gevoel voor hem blijft erg sterk....
Ja daar herken ik wel veel van mijzelf in en hoe onze relatie eruitzag. Met zijn koppigheid viel op zich goed te leven. Ik hield ook (en doe dat nog trouwens) ontzettend veel van hem. We waren stapelgek op elkaar. We zijn niet voor niets gaan samenwonen. Juist omdat we beiden het gevoel hadden dat dit de juiste stap was. Hij leek stappen te maken, vooruit te gaan, te leren en hij werd milder, paste zich makkelijker aan en vroeg mensen om zich heen om hulp, bijv. mijn moeder op zakelijk gebied.
Maar dan nog, ik hield me vaak in of paste me aan. Maar wat voor mij ook goed werkte was accepteren dat iemand koppig en/of star is en daar vervolgens omheen te werken.
Ik had alleen nooit verwacht dat hij vervolgens deze stap zou nemen en die ene keuze zou maken. Dat was puur een eenzijdige beslissing en er was geen speld tussen te krijgen. Die extreme koppigheid en het niet willen luisteren, geen respect hebben voor zijn geliefde en over mijn grenzen gaan, geeft wel aan dat hij zodanig 'raar' is....Ik denk dat hij daar mee aan de slag kan, maar zoals ik al eerder schreef is dat niet iets wat ik zal meemaken of waar ik invloed op heb. Ik kan hem bovendien mijn wil niet opleggen. Ik kon hem maar tot op bepaalde hoogte helpen. Meer wil ik ook niet.
Maar goed, neemt niet weg dat ik hem nog steeds ontzettend mis en dat ik nu op dit moment ook echt te weinig om handen heb. Ik heb te veel tijd. Ik teken en ben creatief, schrijf, doe mijn rondje hardlopen, speel eens een computerspelletje, trek erop uit met mijn fototoestel of ga eens naar de stad om koffie te drinken. Meer kan ik niet doen en ik zal maar moeten accepteren dat alles niet in één dag over kan zijn. Mijn gevoel voor hem blijft erg sterk....
zondag 7 november 2010 om 23:32
Je hebt wel toch best veel gedaan nog dit weekend! Ik zag je schilderijen, vond ik erg mooi! Dat is wel lekker om creatief bezig te zijn. Gisteren weer eens gekeken bij winkels voor schilderijen en beelden of ik iets zag voor de nodige inspiratie of om eventueel mijn huis weer mee op te vrolijken.
Ik zou willen dat het ik iets kon zeggen dat het sneller over gaat maar het enige wat meestal echt helpt is tijd. Soms lukt het om een andere visie te vinden die helpt om het proces te versnellen en inderdaad ook bezig blijven met daarnaast rustmomentjes.
Die knop die omgezet moet worden is altijd lastig te vinden en een pil ervoor hebben ze ook nog steeds niet uitgevonden! Dat zou wel eens handig zijn...
Ik zou willen dat het ik iets kon zeggen dat het sneller over gaat maar het enige wat meestal echt helpt is tijd. Soms lukt het om een andere visie te vinden die helpt om het proces te versnellen en inderdaad ook bezig blijven met daarnaast rustmomentjes.
Die knop die omgezet moet worden is altijd lastig te vinden en een pil ervoor hebben ze ook nog steeds niet uitgevonden! Dat zou wel eens handig zijn...
maandag 8 november 2010 om 16:13
Vandaag weer een rare dag. Werd zwetend wakker en ik probeerde wat ontspannings-trucjes toe te passen om rustig te worden. Maar ik dommelde telkens weer weg in een droom-slaap. Heb mezelf wakker moeten schudden en op een gegeven moment de telefoon gepakt om ex te bellen omdat ik me zo alleen voelde.
Ik weet dat je beter alle contact kan verbreken, maar in de eerste instantie was het wel prettig om hem te spreken. Ik stelde me kwetsbaar op en hij leek wel even een steunende houding aan te nemen.
Maar op een gegeven moment zei ik: Je helpt de één uit de shit en de ander ín de shit. En degene die je hebt geholpen, wat heeft die voor je gedaan? Staat die voor jou klaar als je het moeilijk hebt, houd die van je? Heeft ze je ooit gesteund en alles gegeven?
Okay dat vond-ie niet zo leuk om te horen, en ons gesprek verzandde weer in een discussie die hij eigenlijk niet eens echt aankon. Ik raakte er verdrietig van. Ik had het beter bij dat eerste gesprekje kunnen laten. Werd weer helemaal gefrustreerd en boos dat hij het op mij aan het afschuiven was. Hij hoort dingen die hij niet wil horen en zei dat ík niet goed gecommuniceerd zou hebben.Ja ga de wereld omdraaien...Het sloeg nergens op, maar dat is weer zijn afweer-mechanisme voor als het hem te veel wordt.
Had natuurlijk wel door dat ik energie aan hem aan het verspillen was, dus opgehangen. Wel nog een lange boze sms, omdat ik dat niet kon laten.
Vervolgens een mail gestuurd en gezegd dat ik wel inzie dat het inderdaad nutteloos was en dat ik toch niet tot hem door kon dringen. Dat wist ik wel, maar je doet gekke dingen wanneer je zoveel verdriet hebt.
Ik probeer wel verder te gaan, maar het is soms moeilijk te bevatten en dan ga ik bijna liever terug dan vooruit.
Ik kreeg daarna een smsje dat ik niet zo dramatisch moest doen en dat hij me leuker vond als ik gewoon normaal deed.
Ik schreef terug dat ik hem ook leuker vond als hij eens wat van me aannam.
Niks meer op gehoord. Belde hij me daarnet. Hij was van slag en van streek. Moeilijk gesprek met z'n baas gehad en hij zei dat hij niet meer terug moest gaan, omdat het anders echt fout zou gaan. Hij was even verschrikkelijk boos geweest, maar had zich kunnen bedwingen om er naartoe te rijden.
Morgen moet hij naar de arbo-arts en volgende week naar de psycholoog.
Ik zei dat hij maar moest kijken of hij woensdag met spullen moest rijden. Heb normaal gedaan, nog even verteld over mijn proef-rijles morgen en dat vond hij leuk om te horen.
Ondertussen denk ik wel: Je was hier voor gewaarschuwd. Mijn moeder had hem geholpen met werkproblematiek en hem al gezegd dat hij beter een andere baan kon gaan zoeken. Maar nee, hij was eigenwijs en hij zou ze er wel onder krijgen.
En dan krijg je dit.
Boontje komt om z'n loontje.
Ik ga me wel proberen sterker op te stellen. Woensdag zie ik hem dan weer, maar misschien laat ik het hem gewoon voor de deur zetten. Ik ga hem geen macht meer geven. Hij had de macht in handen om het te repareren tussen ons, en een nieuwe kans van mij, maar als hij niet erkent en weer verzand in van dat onvolwassen en onverantwoordelijke gedrag, dan houd het gewoon op.
Ik weet dat je beter alle contact kan verbreken, maar in de eerste instantie was het wel prettig om hem te spreken. Ik stelde me kwetsbaar op en hij leek wel even een steunende houding aan te nemen.
Maar op een gegeven moment zei ik: Je helpt de één uit de shit en de ander ín de shit. En degene die je hebt geholpen, wat heeft die voor je gedaan? Staat die voor jou klaar als je het moeilijk hebt, houd die van je? Heeft ze je ooit gesteund en alles gegeven?
Okay dat vond-ie niet zo leuk om te horen, en ons gesprek verzandde weer in een discussie die hij eigenlijk niet eens echt aankon. Ik raakte er verdrietig van. Ik had het beter bij dat eerste gesprekje kunnen laten. Werd weer helemaal gefrustreerd en boos dat hij het op mij aan het afschuiven was. Hij hoort dingen die hij niet wil horen en zei dat ík niet goed gecommuniceerd zou hebben.Ja ga de wereld omdraaien...Het sloeg nergens op, maar dat is weer zijn afweer-mechanisme voor als het hem te veel wordt.
Had natuurlijk wel door dat ik energie aan hem aan het verspillen was, dus opgehangen. Wel nog een lange boze sms, omdat ik dat niet kon laten.
Vervolgens een mail gestuurd en gezegd dat ik wel inzie dat het inderdaad nutteloos was en dat ik toch niet tot hem door kon dringen. Dat wist ik wel, maar je doet gekke dingen wanneer je zoveel verdriet hebt.
Ik probeer wel verder te gaan, maar het is soms moeilijk te bevatten en dan ga ik bijna liever terug dan vooruit.
Ik kreeg daarna een smsje dat ik niet zo dramatisch moest doen en dat hij me leuker vond als ik gewoon normaal deed.
Ik schreef terug dat ik hem ook leuker vond als hij eens wat van me aannam.
Niks meer op gehoord. Belde hij me daarnet. Hij was van slag en van streek. Moeilijk gesprek met z'n baas gehad en hij zei dat hij niet meer terug moest gaan, omdat het anders echt fout zou gaan. Hij was even verschrikkelijk boos geweest, maar had zich kunnen bedwingen om er naartoe te rijden.
Morgen moet hij naar de arbo-arts en volgende week naar de psycholoog.
Ik zei dat hij maar moest kijken of hij woensdag met spullen moest rijden. Heb normaal gedaan, nog even verteld over mijn proef-rijles morgen en dat vond hij leuk om te horen.
Ondertussen denk ik wel: Je was hier voor gewaarschuwd. Mijn moeder had hem geholpen met werkproblematiek en hem al gezegd dat hij beter een andere baan kon gaan zoeken. Maar nee, hij was eigenwijs en hij zou ze er wel onder krijgen.
En dan krijg je dit.
Boontje komt om z'n loontje.
Ik ga me wel proberen sterker op te stellen. Woensdag zie ik hem dan weer, maar misschien laat ik het hem gewoon voor de deur zetten. Ik ga hem geen macht meer geven. Hij had de macht in handen om het te repareren tussen ons, en een nieuwe kans van mij, maar als hij niet erkent en weer verzand in van dat onvolwassen en onverantwoordelijke gedrag, dan houd het gewoon op.
maandag 8 november 2010 om 20:59
Lieve dream,
ben weer een paar dagen weggeweest (reis veel) maar heb je zeker gevolgd. Wat ik jammer vind om te lezen is dat je zo verschrikkelijk bezig bent met zijn welzijn. Hij heeft je de deur gewezen, je heden en toekomst samen afgekapt, is alleen met zichzelf bezig en wat HIJ wil, en jij maakt je druk over wat hij voelt, of het wel goed komt met hem, of de therapie helpt en of hij gelukkig is met wat hij nu wil en zijn keuzes omtrent haar. Dat is heel lief, maar niet echt fair naar jezelf (in mijn ogen). Jammer dat hij af en toe verdrietig is, maar jij bent ook aan het huilen om hem! Hij heeft de consequenties van zijn grillige gedrag maar te accepteren en hij lost het maar op, desnoods met professionele hulp. Waarom zou jij hem met jouw verdriet daar ook nog bij redden en praten over hoe rot het met hem is? Waarom hem schrijven dat je hem leuker vindt als hij wat aanneemt? Hij is naar jou toe een egoistische oen die erg in de war is en met zichzelf lekker wil puzzelen, alleen en rücksichtlos. Het gaat hem alleen om zichzelf in alles wat ik lees en eruit haal (mijn mening). Ik vind het moeilijk om te lezen dat je zo begaan bent met zijn verdriet terwijl je zo lief en gekwetst bent en ben (net als nog een paar hier) ook begaan met jou. Wat wil jij meid? Ik begrijp dat je hem nog ziet als meest aantrekkelijk, leukst, liefst en knapst, maar dit gedrag van nu en deze keuzes zijn ook hem, en dat is geen man waar je ooit op zou vallen als hij je dat had laten zien in het begin.
Dream, probeer wat afstand te nemen, dit ettert en doet je pijn. Pak de dingen op die je nu steunen, je autorijles, je schilderwerk, vriendinnen, hoe moeilijk ook. Ik lees mee, en ik zie al een tijdje dat ik zeker niet de enige ben!
P.s. je hebt niet meer verteld hoe je sollicitatie is afgelopen, is er al nieuws?
P.P.S. waanzinnig mooie postings van peakzwart.
ben weer een paar dagen weggeweest (reis veel) maar heb je zeker gevolgd. Wat ik jammer vind om te lezen is dat je zo verschrikkelijk bezig bent met zijn welzijn. Hij heeft je de deur gewezen, je heden en toekomst samen afgekapt, is alleen met zichzelf bezig en wat HIJ wil, en jij maakt je druk over wat hij voelt, of het wel goed komt met hem, of de therapie helpt en of hij gelukkig is met wat hij nu wil en zijn keuzes omtrent haar. Dat is heel lief, maar niet echt fair naar jezelf (in mijn ogen). Jammer dat hij af en toe verdrietig is, maar jij bent ook aan het huilen om hem! Hij heeft de consequenties van zijn grillige gedrag maar te accepteren en hij lost het maar op, desnoods met professionele hulp. Waarom zou jij hem met jouw verdriet daar ook nog bij redden en praten over hoe rot het met hem is? Waarom hem schrijven dat je hem leuker vindt als hij wat aanneemt? Hij is naar jou toe een egoistische oen die erg in de war is en met zichzelf lekker wil puzzelen, alleen en rücksichtlos. Het gaat hem alleen om zichzelf in alles wat ik lees en eruit haal (mijn mening). Ik vind het moeilijk om te lezen dat je zo begaan bent met zijn verdriet terwijl je zo lief en gekwetst bent en ben (net als nog een paar hier) ook begaan met jou. Wat wil jij meid? Ik begrijp dat je hem nog ziet als meest aantrekkelijk, leukst, liefst en knapst, maar dit gedrag van nu en deze keuzes zijn ook hem, en dat is geen man waar je ooit op zou vallen als hij je dat had laten zien in het begin.
Dream, probeer wat afstand te nemen, dit ettert en doet je pijn. Pak de dingen op die je nu steunen, je autorijles, je schilderwerk, vriendinnen, hoe moeilijk ook. Ik lees mee, en ik zie al een tijdje dat ik zeker niet de enige ben!
P.s. je hebt niet meer verteld hoe je sollicitatie is afgelopen, is er al nieuws?
P.P.S. waanzinnig mooie postings van peakzwart.
maandag 8 november 2010 om 21:52
Wortelsoep, dank je wel voor je bericht. Blij om weer wat feedback van je te krijgen.
Ik weet het ook niet precies. Het valt me tegen deze keer, met het verwerken van. Ik ben er hele dagen mee bezig en pas sinds vandaag voel ik me er wat losser van. Misschien hoort het bij het proces. Telkens die klappen krijgen. Het is omdat ik van die kerel houd dat ik deze dingen doe en zoveel energie aan hem besteed. Ik probeer dit wel te laten, maar mijn gevoel is gewoon heel sterk. Ik weet niet waarom het zo moeilijk loslaten is. Het is weld atgene wat ik wíl en als ik zo lees wat je schrijft weet ik dat je gelijk hebt.
Ik zie het en ik weet het, maar ik voel het niet zo zoals jij schrijft dat het wel degelijk is. Dat gevoel moet komen, moet groeien, denk ik. Tegen hoop kan ik weinig doen vrees ik, maar ik merk wel dat het hopen op een wondertje aan het slinken is en zodanig dat het er ook nauwelijks meer is. Wat goed is, want hij moet naar de achtergrond verdwijnen.
Hij is er wel degelijk mee bezig, maar doet er niet écht wat mee. Hij leeft en zit in die onmogelijke positie waar hij zichzelf ingewerkt heeft. Ik heb er genoeg energie aan besteed. Elke keer als dat lampje aangaat bij hem, gaat het ook bijna direct weer uit. Ik kan daar niks mee. Ik heb alles gedaan wat ik kon.
Ik realiseerde me ook dat ik het hem aan het opdringen was. Waarom wil ík dat het goedkomt? Omdat ik van dat rot-gevoel afwil. Omdat ik graag wilde voortzetten wat we hadden voordat hij me eruit zette en onze toekomst afkapte.
Laat hij het nu inderdaad maar zelf gaan oplossen. Ik ga me niet meer kwetsbaar opstellen. Ik wou alleen dat ik wat meer om handen had en aan het werk kon, gewoon lekker me daarop richten zodat het gemis en de gedachten aan hem naar de achtergrond verdwijnen.
Hoe verstandig ik ook wil zijn en hoe erg hij me ook gekwetst heeft, ik blijf gewoon naar hem verlangen. Ik hoop dat dit minder gaat worden. Ik vind het al rot genoeg dat hij me zo behandeld heeft. Hij kan wel toegeven dat hij spijt heeft, maar daar heb ik verder niks aan. Hij had er wat mee moeten doen en als hij dat niet doet...
Tjah ik moet er gewoon mee stoppen me druk te maken om hem. Maar we waren het gewoon. Mocht hij me bellen met moeilijkheden, dan zal ik me idd sterk opstellen.
Ik weet het ook niet precies. Het valt me tegen deze keer, met het verwerken van. Ik ben er hele dagen mee bezig en pas sinds vandaag voel ik me er wat losser van. Misschien hoort het bij het proces. Telkens die klappen krijgen. Het is omdat ik van die kerel houd dat ik deze dingen doe en zoveel energie aan hem besteed. Ik probeer dit wel te laten, maar mijn gevoel is gewoon heel sterk. Ik weet niet waarom het zo moeilijk loslaten is. Het is weld atgene wat ik wíl en als ik zo lees wat je schrijft weet ik dat je gelijk hebt.
Ik zie het en ik weet het, maar ik voel het niet zo zoals jij schrijft dat het wel degelijk is. Dat gevoel moet komen, moet groeien, denk ik. Tegen hoop kan ik weinig doen vrees ik, maar ik merk wel dat het hopen op een wondertje aan het slinken is en zodanig dat het er ook nauwelijks meer is. Wat goed is, want hij moet naar de achtergrond verdwijnen.
Hij is er wel degelijk mee bezig, maar doet er niet écht wat mee. Hij leeft en zit in die onmogelijke positie waar hij zichzelf ingewerkt heeft. Ik heb er genoeg energie aan besteed. Elke keer als dat lampje aangaat bij hem, gaat het ook bijna direct weer uit. Ik kan daar niks mee. Ik heb alles gedaan wat ik kon.
Ik realiseerde me ook dat ik het hem aan het opdringen was. Waarom wil ík dat het goedkomt? Omdat ik van dat rot-gevoel afwil. Omdat ik graag wilde voortzetten wat we hadden voordat hij me eruit zette en onze toekomst afkapte.
Laat hij het nu inderdaad maar zelf gaan oplossen. Ik ga me niet meer kwetsbaar opstellen. Ik wou alleen dat ik wat meer om handen had en aan het werk kon, gewoon lekker me daarop richten zodat het gemis en de gedachten aan hem naar de achtergrond verdwijnen.
Hoe verstandig ik ook wil zijn en hoe erg hij me ook gekwetst heeft, ik blijf gewoon naar hem verlangen. Ik hoop dat dit minder gaat worden. Ik vind het al rot genoeg dat hij me zo behandeld heeft. Hij kan wel toegeven dat hij spijt heeft, maar daar heb ik verder niks aan. Hij had er wat mee moeten doen en als hij dat niet doet...
Tjah ik moet er gewoon mee stoppen me druk te maken om hem. Maar we waren het gewoon. Mocht hij me bellen met moeilijkheden, dan zal ik me idd sterk opstellen.
maandag 8 november 2010 om 21:55
Oja, van de sollicitatie hoor ik eind van de week als het goed is.
Het gesprek ging best wel goed. Ze stelden goede vragen, kritisch en vroegen ook door. Ik kon me er redelijk goed uitredden, ik had natuurlijk wel wat praktijk voorbeelden. Ik moest vooral met concrete dingen komen, maar ik kan natuurlijk ook niet álles weten.
Ik hoop dat ze me niet 'afrekenen' op het feit dat ik in een dorp uit de buurt woon en geen rijbewijs heb.
Het kan trouwens ook zijn dat je bij een andere vestiging in de regio geplaatst wordt. De afstand kan anderhalf uur bedragen...maar ze houden er wel rekening mee. Als ik door ben komt er dus een 2e ronde en dan nog een test...Pfff...
Morgenochtend heb ik een proefles bij een autorijschool hier uit de buurt. Ik weet niet of ik het allemaal kan betalen, maar ik ga het proberen. Vanavond heb ik wat theorie geoefend met de cd's die ik nog had. Ik hoop dat ik het gewoon snel kan halen...
Het gesprek ging best wel goed. Ze stelden goede vragen, kritisch en vroegen ook door. Ik kon me er redelijk goed uitredden, ik had natuurlijk wel wat praktijk voorbeelden. Ik moest vooral met concrete dingen komen, maar ik kan natuurlijk ook niet álles weten.
Ik hoop dat ze me niet 'afrekenen' op het feit dat ik in een dorp uit de buurt woon en geen rijbewijs heb.
Het kan trouwens ook zijn dat je bij een andere vestiging in de regio geplaatst wordt. De afstand kan anderhalf uur bedragen...maar ze houden er wel rekening mee. Als ik door ben komt er dus een 2e ronde en dan nog een test...Pfff...
Morgenochtend heb ik een proefles bij een autorijschool hier uit de buurt. Ik weet niet of ik het allemaal kan betalen, maar ik ga het proberen. Vanavond heb ik wat theorie geoefend met de cd's die ik nog had. Ik hoop dat ik het gewoon snel kan halen...
maandag 8 november 2010 om 22:41
Hee Dream!
Ik lees en leef ook nog steeds met je mee hoor. Fijn dat je met je rijbewijs begint, vooral als je straks misschien op afstand gaat werken. Wat betreft je verdriet: natuurlijk gaat het in kleine stapjes. Van boosheid, naar hoop, naar boosheid en naar verdriet. En weet terug en opnieuw. Dit zal nog wel een tijdje blijven, helaas. Maar weet dat het overgaat, ook al duurt het zo lang en lijkt het alsof je iedere keer weer opnieuw begint met het beleven ervan. Zolang je jezelf niet in gaan wentelen, je schouders en hoofd opgeheven houdt en vooral vooruit kijkt ipv achteruit, dan komt het wel goed!
Hopelijk ga je door naar de tweede ronde, heb je nog andere sollicitatie-plannen ?
Ik lees en leef ook nog steeds met je mee hoor. Fijn dat je met je rijbewijs begint, vooral als je straks misschien op afstand gaat werken. Wat betreft je verdriet: natuurlijk gaat het in kleine stapjes. Van boosheid, naar hoop, naar boosheid en naar verdriet. En weet terug en opnieuw. Dit zal nog wel een tijdje blijven, helaas. Maar weet dat het overgaat, ook al duurt het zo lang en lijkt het alsof je iedere keer weer opnieuw begint met het beleven ervan. Zolang je jezelf niet in gaan wentelen, je schouders en hoofd opgeheven houdt en vooral vooruit kijkt ipv achteruit, dan komt het wel goed!
Hopelijk ga je door naar de tweede ronde, heb je nog andere sollicitatie-plannen ?
maandag 8 november 2010 om 23:23
Ja staan zo'n beetje bij allemaal ingeschreven, maar moet er telkens achteraan zitten, want mij bellen ze zelf niet. Ze hebben eigenlijk niks als ik zo online kijk. Heb ook al veel open brieven verstuurd en houd websites in de gaten van bedrijven waar ik wel wil werken.
Mja, het meeste werk wat ik vind is tijdelijk, zoals schoonmaken, en dat zou ik puur voor het geld moeten doen.
Mja, het meeste werk wat ik vind is tijdelijk, zoals schoonmaken, en dat zou ik puur voor het geld moeten doen.
dinsdag 9 november 2010 om 19:11
Hoi Dream,
wat je gisteravond geschreven hebt begrijp ik helemaal, je verstand zegt dat het klaar is en hij een @#$ is, maar je gevoel houdt van hem en blijft hopen op beter, herkansing, inzien bij hem. Bij mij gebeurde dat niet, nu al bijna 3 jaar en mijn nieuwe lief draagt nog de pijn voor dat. Ik volg hem nog steeds op hyves om in te zien wat een @#$ hij is, en mijn verstand beaamt dat met 200%, maar mijn gevoel ziet soms de leuke momenten, magische blikken en beloftes en dan weet ik weer waarom ik op hem viel. Dat is frustrerend, ik heb het nog steeds niet afgesloten (wel de liefde hoor, maar ik wil het zo graag begrijpen en me erbij neerleggend dat dit niet gaat lukken zo is tergend). Ik wil je dat graag besparen maar weet nu al dat niemand me in al die tijd de magische woorden had kunnen geven om dat te echt ook te kunnen doen. En ook al ben ik nu heel gelukkig met mijn nieuwe relatie, de pijn ebt heel (te) langzaam weg. Voor jou heb ik dus geen magische woorden maar de hoop dat het jou eerder lukt, en dat wordt alleen maar moeilijker met contact blijven zoeken zonder antwoorden omdat hij die nu niet heeft. Het gaat om hem bij hem, en wat hij heeft gedaan is echt way beyond borders. Je laatste paar postjes klinken wel wat beter, en terugval komt zeker nog. Heb je de lijst inmiddels gemaild en een afspraak gemaakt? Heb je hulp met halen of komt hij het brengen?
Wat mij ook heeft geholpen was nieuwe mensen ontdekken (via prikbord bij Viva!!) en een paar maanden met ze afspreken en wat meer visies en blikken kreeg over de wereld. Ik ontmoette zo'n verschillende meiden dat ik veel leerde over beweegredenen en invulling van mijn leven. Na een paar maanden had ik weer genoeg opgepakt om dat los te laten en mijn eigen dagen gevuld te houden. Zou dat voor jou werken?
En schilder je weer/nog?
(moet nu weg want bezoek is er, maar blijf je lezen hoor!!!)
wat je gisteravond geschreven hebt begrijp ik helemaal, je verstand zegt dat het klaar is en hij een @#$ is, maar je gevoel houdt van hem en blijft hopen op beter, herkansing, inzien bij hem. Bij mij gebeurde dat niet, nu al bijna 3 jaar en mijn nieuwe lief draagt nog de pijn voor dat. Ik volg hem nog steeds op hyves om in te zien wat een @#$ hij is, en mijn verstand beaamt dat met 200%, maar mijn gevoel ziet soms de leuke momenten, magische blikken en beloftes en dan weet ik weer waarom ik op hem viel. Dat is frustrerend, ik heb het nog steeds niet afgesloten (wel de liefde hoor, maar ik wil het zo graag begrijpen en me erbij neerleggend dat dit niet gaat lukken zo is tergend). Ik wil je dat graag besparen maar weet nu al dat niemand me in al die tijd de magische woorden had kunnen geven om dat te echt ook te kunnen doen. En ook al ben ik nu heel gelukkig met mijn nieuwe relatie, de pijn ebt heel (te) langzaam weg. Voor jou heb ik dus geen magische woorden maar de hoop dat het jou eerder lukt, en dat wordt alleen maar moeilijker met contact blijven zoeken zonder antwoorden omdat hij die nu niet heeft. Het gaat om hem bij hem, en wat hij heeft gedaan is echt way beyond borders. Je laatste paar postjes klinken wel wat beter, en terugval komt zeker nog. Heb je de lijst inmiddels gemaild en een afspraak gemaakt? Heb je hulp met halen of komt hij het brengen?
Wat mij ook heeft geholpen was nieuwe mensen ontdekken (via prikbord bij Viva!!) en een paar maanden met ze afspreken en wat meer visies en blikken kreeg over de wereld. Ik ontmoette zo'n verschillende meiden dat ik veel leerde over beweegredenen en invulling van mijn leven. Na een paar maanden had ik weer genoeg opgepakt om dat los te laten en mijn eigen dagen gevuld te houden. Zou dat voor jou werken?
En schilder je weer/nog?
(moet nu weg want bezoek is er, maar blijf je lezen hoor!!!)
dinsdag 9 november 2010 om 19:49
Hoi Wortel, dank je wel voor je lieve woorden en feedback.
Ik heb daar echt wat aan. Ik hoop ook dat ik hier op een gegeven moment echt overheen ben en niet meer mis, niet meer treur en alles een plekje heb kunnen geven. Nu achtervolgd het 'waarom' me nog geregeld. Hoe kan iemand nou zo tegen je doen? Tegen z'n geliefde, tegen de vrouw van wie hij zei te houden? Ik voel me soms vreselijk eenzaam en verlaten, maar de 'aardse' dingen, zoals mijn autorijles vandaag (kom ik zo op terug) en het sollicitatie gesprek zetten me toch even weer met beide benen op de grond. En vanavond is er ook weer bezoek. Ik moet erin geloven dat ik mijn eigen leven weer op orde kan krijgen. Aan een nieuwe relatie moet ik nog niet denken. Mijn ex zit nog te veel 'in' mijn lichaam, hij spookt in mijn dromen en denk nog veel aan hoe we met elkaar waren op alle gebieden.
Vanavond had ik een goed, maar pittig gesprek met mijn moeder. Ze zei: "weet je wat je zou moeten doen? Als hij komt, wijs hem dan eens keihard de deur. Zeg: ik hoef je niet meer te zien, niet meer te spreken en je zoekt het maar uit".
Ik zei: "Ja maar dan komt hij zéker niet terug, want hij zal doen wat ik zeg. En waarschijnlijk komt hij sowieso niet meer terug".
"Ja," zei ze, "maar dan weet je toch wat je aan hem hebt? Als iemand écht van je houd, dan gebeurt er het tegenovergestelde. Dan komt hij terug en weet je wat je aan hem hebt. Komt hij niet terug als je dit gezegd hebt, dan ben je hem zeker liever kwijt dan rijk".
Ik dacht: Verdorie ze heeft nog gelijk ook. Eigenlijk wil ik hem helemaal niet wegjagen. Ik houd toch veel van hem en wil nog steeds toch wel bij hem zijn. Maar dan zouden er wel dingen moeten veranderen, niet bij hem, maar ook in de praktische situatie. Hij heeft mij afgewezen, dus nu is het tijd om hém af te wijzen. Ik heb er alles aan gedaan en ik heb hem de macht gegeven om het weer goed te maken.
Mijn plan was niet om hem af te stoten, dat wil ik ook niet. Ik wil aardig doen en lief zijn, zodat ik hem niet wegjaag. En dat is eigenlijk een hele rare en wanhopige houding. Ik lijk wel gek, een beetje stilletjes op hem gaan zitten wachten?? Terwijl hij me zó behandeld heet?
Ik moet het lef nog gaan opbrengen hoor. Hij komt morgen met mijn spullen.
Afstoten betekent aantrekken en aantrekken betekent afstoten. Nu zeg ik niet dat ik hem hiermee dus wil aantrekken, maar als hij niet terugkomt, dan zegt dat in feite genoeg. Het is een eikel die zijn kans op geluk niet grijpt en bovendien mij laat lopen. Komt-ie wel terug, dan betekent dat wel dat hij toch bereid is om er alles aan te doen. En iemand die niet bereid is om er alles aan te doen is gewoon stom!
Hopelijk is dit dan voor mij ook een manier om beter te kunnen afsluiten...en vooral niet meer te hopen. Het lijkt wel alsof ik er niets aan kan doen. Het is de eeuwige strijd van gevoel en verstand. Maar dat herkent iedereen hier wel. Ik heb er alleen wat meer last van geloof ik...
Ik heb daar echt wat aan. Ik hoop ook dat ik hier op een gegeven moment echt overheen ben en niet meer mis, niet meer treur en alles een plekje heb kunnen geven. Nu achtervolgd het 'waarom' me nog geregeld. Hoe kan iemand nou zo tegen je doen? Tegen z'n geliefde, tegen de vrouw van wie hij zei te houden? Ik voel me soms vreselijk eenzaam en verlaten, maar de 'aardse' dingen, zoals mijn autorijles vandaag (kom ik zo op terug) en het sollicitatie gesprek zetten me toch even weer met beide benen op de grond. En vanavond is er ook weer bezoek. Ik moet erin geloven dat ik mijn eigen leven weer op orde kan krijgen. Aan een nieuwe relatie moet ik nog niet denken. Mijn ex zit nog te veel 'in' mijn lichaam, hij spookt in mijn dromen en denk nog veel aan hoe we met elkaar waren op alle gebieden.
Vanavond had ik een goed, maar pittig gesprek met mijn moeder. Ze zei: "weet je wat je zou moeten doen? Als hij komt, wijs hem dan eens keihard de deur. Zeg: ik hoef je niet meer te zien, niet meer te spreken en je zoekt het maar uit".
Ik zei: "Ja maar dan komt hij zéker niet terug, want hij zal doen wat ik zeg. En waarschijnlijk komt hij sowieso niet meer terug".
"Ja," zei ze, "maar dan weet je toch wat je aan hem hebt? Als iemand écht van je houd, dan gebeurt er het tegenovergestelde. Dan komt hij terug en weet je wat je aan hem hebt. Komt hij niet terug als je dit gezegd hebt, dan ben je hem zeker liever kwijt dan rijk".
Ik dacht: Verdorie ze heeft nog gelijk ook. Eigenlijk wil ik hem helemaal niet wegjagen. Ik houd toch veel van hem en wil nog steeds toch wel bij hem zijn. Maar dan zouden er wel dingen moeten veranderen, niet bij hem, maar ook in de praktische situatie. Hij heeft mij afgewezen, dus nu is het tijd om hém af te wijzen. Ik heb er alles aan gedaan en ik heb hem de macht gegeven om het weer goed te maken.
Mijn plan was niet om hem af te stoten, dat wil ik ook niet. Ik wil aardig doen en lief zijn, zodat ik hem niet wegjaag. En dat is eigenlijk een hele rare en wanhopige houding. Ik lijk wel gek, een beetje stilletjes op hem gaan zitten wachten?? Terwijl hij me zó behandeld heet?
Ik moet het lef nog gaan opbrengen hoor. Hij komt morgen met mijn spullen.
Afstoten betekent aantrekken en aantrekken betekent afstoten. Nu zeg ik niet dat ik hem hiermee dus wil aantrekken, maar als hij niet terugkomt, dan zegt dat in feite genoeg. Het is een eikel die zijn kans op geluk niet grijpt en bovendien mij laat lopen. Komt-ie wel terug, dan betekent dat wel dat hij toch bereid is om er alles aan te doen. En iemand die niet bereid is om er alles aan te doen is gewoon stom!
Hopelijk is dit dan voor mij ook een manier om beter te kunnen afsluiten...en vooral niet meer te hopen. Het lijkt wel alsof ik er niets aan kan doen. Het is de eeuwige strijd van gevoel en verstand. Maar dat herkent iedereen hier wel. Ik heb er alleen wat meer last van geloof ik...
dinsdag 9 november 2010 om 19:52
Oja de rijles ging best wel goed. Ik voelde me op mijn gemak bij deze instructeur. Een wat oudere meneer die een rijschool heeft in de buurt en die al 30 jaar lesgeeft. Hij leek me goed te begrijpen toen ik vertelde dat ik nogal gevoelig ben en moeilijk kan omgaan met iemand die op je inhakt (zoals mijn vorige instructeur) en me daar niet zo goed voor kan afsluiten.
Gelukkig waren veel basis dingen me nog wel bijgebleven en had ik veel dingen na een korte tijd rijden al wel weer in de gaten. Hij dacht dat ik nog zo'n 10 a 15 lessen nodig zou hebben en ik heb afgesproken 2 keer in de week te gaan rijden. Ik hoop héél erg dat ik het snel kan gaan halen. Dat is een hele last minder!
Gelukkig waren veel basis dingen me nog wel bijgebleven en had ik veel dingen na een korte tijd rijden al wel weer in de gaten. Hij dacht dat ik nog zo'n 10 a 15 lessen nodig zou hebben en ik heb afgesproken 2 keer in de week te gaan rijden. Ik hoop héél erg dat ik het snel kan gaan halen. Dat is een hele last minder!
