Relatie redden, hoe?

Als jullie allebei niet de behoefte hebben het contact te verbreken, moet je het vooral niet doen.

Afstand nemen kan soms helpen, maar je riskeert ook om dan niet meer samen de dingen op te lossen, maar alleen (juist verdere verwijdering).



Je hebt afstand nemen en afstand nemen.

Je kunt apart wonen en vandaar af weer gaan opbouwen en je focussen op de goede dingen en die verder uitwerken.

Je kunt bij elkaar op de lip blijven zitten en het pijnlijke onderwerp negeren, en alles wat daar tussen zit.



Twijfels zijn heel moeilijk, maar ook normaal als je veel doormaakt. Accepteer dat hij ze heeft. Jij zult ze soms ook hebben.

Vraag hem of je samen met hem kan proberen die twijfels weg te nemen. Vraag hem waar zijn twijfels over gaan. Want jij kunt dat wel voor hem invullen... het zijn natuurlijk toch nog altijd ZIJN twijfels.

Doodzwijgen van het onderwerp heeft meestal weinig zin. Maar als je weer gaat genieten van wat je WEL hebt, komt er vanzelf een basis waarin je kunt bespreken wat je mist.

Het is zo lastig en het vreet energie om jezelf steeds maar te moeten afvragen hoeveel afstand je moet nemen om hem ruimte te geven zonder dat hij afscheid neemt, hoeveel tijd je hem moet geven zonder dat hij denkt dat jij je niet meer interesseert voor hem. Hoeveel ruimte is precies goed en hoeveel tijd moet er tussen het contact zitten? Niemand kan het zeggen, zelfs je ex niet.



Frustrerend en het is wat het is.



Ook bij ons ligt alles wel zo'n beetje op tafel. Er is nog een aantal dingen die ik hem wil laten zien van mezelf en dat heb ik opgeschreven. Die krijgt hij van mij. Ik weet niet wanneer, ik weet niet wat het goede moment daarvoor is maar ik weet wel dat dit moment niet nu is.



Onze situaties lijken erg veel op elkaar muisje: ook bij ons is er twijfel over wel of niet anders kunnen gedragen of reageren. Over wel of niet jezelf meer open kunnen stellen en beter kunnen communiceren. Wij van onze kant zeggen: probeer het!! Dat is de enige manier waarop je erachter kan komen. Zij op hun beurt blijven in hun hoofd wikken en wegen en hopen daar het antwoord te vinden.



Hoe komen deze wegen bij elkaar?

Muisje, het is goed dat jullie hebben benoemd waar jullie denken dat het mis gaat. Mijn advies om nu weer te gaan opbouwen:spreek concreet af dat je samen dit traject ingaat en alles wat jullie naar elkaar doen erop gericht is om eruit te komen.spreek concreet af dat jullie voor zaterdagmiddag 14:00 uur jullie huiswerk doen: die 10 dingen van de emotionele behoeften op volgorde zetten (top5). Dan spreken jullie dus af (op het moment dat het afmoet zijn. Leg nu die afspraak alvast vast, dan kun je elkaar tot die tijd weer met rust laten, en is het SMART).Jullie bespreken dan de punten waar je bij elkaar aan gaat werken. Dus niet: jij wordt dan altijd boos, maar ik vind het belangrijk dat we iedere dag een uur tijd samen doorbrengen (afhankelijk van wat je top5 is)Het verleden is benoemd. Het is er nog, je neemt de wijze les mee, maar je moet nu weer vooruit kijken. Geen oude koeien uit de sloot halenLaat elkaar uitpraten tijdens dit gesprek en leg elkaar uit wat je bedoelt en wat je belangrijk vindt. Begint de ander toch weer over oud zeer, ga hier niet tegenin. Dit zijn zijn/jouw gevoelens en daar heeft hij/heb jij recht op. Maar zeg dan: 'ik begrijp wat je zegt, ik vind het vervelend dat je hier zoveel pijn van hebt en ik wil proberen om dit in de toekomst niet meer te laten voorkomen.'Zorg dat je in dit gesprek alles open hebt en dat de regels duidelijk zijnVanaf daarna ga je opbouwen. Spreek af om dingen die jullie willen doen, samen te doen. Naar de film, drankje doen, bij elkaar eten. Dus even niet de dingen waar jullie altijd conflicten over hadden, maar de dingen die jullie fijn vinden samen. Bouw vertrouwen op. Laat die andere dingen nog even buiten beeld. Doe die nog even alsof jullie nog apart zijn. Dan moet je ze ook zelf opknappen. Neem genoeg van deze momenten en doe dit in ieder geval een maandje of 2 op deze manier. Twee maanden lang? Meid, je moet nog tot je 85e!!!

Ragazza, je moet je niet afvragen hoe je het moet doen. Je moet samen afspreken hoe je het GAAT doen. Scheelt je een hoop verspilde energie.

Spreek samen af wat je prettig vindt. Het is wel jullie relatie.

Dus tenminste 1x per week iets afspreken. Misschien zelfs wel om en om verzinnen wat. En afspreken of je het goed vindt dat als zich iets voordoet dat je elkaar dan belt om ineens samen naar dat geweldige concert te gaan waar jij zojuist kaarten voor hebt gekregen.



Hoe deze wegen bij elkaar komen:



- gun elkaar een laatste moment om oud zeer uit te spreken. Laat elkaar uitpraten. Neem maar aan dat hij/zij het zo voelt. Ga niet in de verdediging. Het zijn de emoties van de ander. Die zijn dus alleen al waar omdat hij/zij denkt dat hij/zij dit voelt.



- ga dan om tafel om de focus goed te krijgen (zie hierboven).



- ga dan werken aan de toekomst. Telkens kleine positieve stapjes (zie hierboven).



Komt goed, echt.

Enige voorwaarde is dat je het samen moet doen. Maar wat hebben jullie te verliezen? Misschien word je hierdoor wel heel gelukkig samen... oei, dat zou vervelend zijn! :-S

Haha ja dat zou echt vervelend zijn Amy als we samen gelukkig zouden worden .



Ik heb een klein stappen plannetje gemaakt hoe ik het ga aanpakken aan de hand van jouw adviezen. Heel simpel, 6 stapjes met de ingrediënten die je me hebt gegeven. Het voelt goed om zelf de controle te nemen. Ik laat me ook niet van het plannetje afbrengen als hij besluit eerder contact met mij op te nemen zodat hij sowieso geen roet in het eten kan gooien. Dus als hij belt...pech... ik neem niet op en bel hem terug als ik dat wil.



Oké here we go... op naar het lijmen van de relatie!! Woensdag is mijn eerste stap van het plan. Duimen jullie voor me Amy en Muisje?

Natuurlijk duimen we (laat ik voor mezelf spreken: duim ik) voor je!!!

Je komt wel verslag uitbrengen, toch?!



Zet m op meid... gewoon volhouden en je niet gek laten maken!



liefs,

Amy

Ja uiteraard blijf ik posten en ik hoop dat je ook nog gewoon je adviezen blijft uitbrengen want ze inspireren enorm.



@Muisje: zou het jou ook helpen om een plannetje voor jezelf te maken zodat je niet zo afhankelijk bent van wat hij gaat doen?

Wanneer is de laatste check van jullie appartementje muisje?

Muisje.. dat is wel heel confronterend zeg!

Waar wonen jullie nu? Elk apart, of bij vrienden of familie in?

Moet er nog veel gebeuren?

Muisje, ik heb net even vlug het andere topic doorgelezen.

Eerlijk gezegd is dat precies waar ik zelf altijd zo'n moeite mee heb.

Er is tegenwoordig weinig betrokkenheid bij een relatie (er zijn natuurlijk uitzonderingen!)

Er is een soort ontwikkeling geweest dat iedereen gelijk is, en alles maar moet kunnen, vrijheid-blijheid enzo.



Begrijp me niet verkeerd. Ik ben een zelfstandige vrouw, met een goede opleiding. Heb geen man nodig om mijn leven te kunnen leiden. Verdien een prima boterham in mijn eentje, kan goed klussen, banden plakken, mn computer installeren en repareren, met de naaimachine overweg en noem maar op.

Kortom, veelzijdig en onafhankelijk.

Ik kies er echter voor om mijn leven te delen met iemand van wie ik houd. En aangezien we samen een team zijn, hoeven we niet alles meer zelf te doen, of alleen te doen. Dus wij hebben een verdeling in taken.

En nee, wij zijn niet gelijk. We zijn gelijkwaardig, dat wel. Allebei even belangrijk, met allebei onze eigen kwaliteiten. Ik ben beslist veel beter in zorgen, communiceren en (andere)sociale vaardigheden. En hij is echt veel beter met techniek. Nou en?

Waarom zou ik dan perse moeten roepen dat ik perse zelfstandig/autonoom moet zijn? We nemen beslissingen samen. Overleggen over (vrijwel) alles. Is het zo erg dat mijn man de bbq aansteekt, terwijl ik de salades aanmaak?



En wat voegt vrijheid-blijheid nu echt toe aan je leven? Je mag doen wat je wil, lekker erop los leven, sex met iedereen, laat thuis, doorzakken in de kroeg. Iedereen heeft weleens zo'n periode. Maar is dat wat je uiteindelijk wil? Sommigen misschien wel, maar uiteindelijk zijn de meesten van ons volgens mij gewoon uit op liefde en genegenheid. Een warm nest en een veilige plek. Wil je niet over alles wat moet gebeuren strijd voeren wie het moet doen. En wil je helemaal niet stilstaan bij alle dingen die moeten gebeuren, maar wil je ze gewoon zo efficient mogelijk gedaan hebben, zodat het gewoon is, en geen verplichting.



Ik mis bij veel mensen de betrokkenheid bij hun relatie. Vind je vriendin het niet leuk dat jij een week met kameraden op vakantie gaat om lekker te zuipen en om je heen te n**ken? Dan is ze een zeikwijf en dan roepen je vrienden dat je vooral bij dr weg moet gaan.

Kijkt je vriend 's avonds porno? Dan wordt je als vrouw vooral heel verdrietig en onzeker en dan houdt ie vast niet meer van je!

Wil een man ruimte? Dan is hij een loser. Terwijl er doorgaans een hele andere oorzaak voor zijn gevoel te vinden is.



Waar is het praten? En vooral: waar is het luisteren? Waar is het respect in je relatie? Waarom zou je geen rekening met elkaar houden? Waarom zou je je relatie niet centraal stellen en als uitgangsbasis nemen? Waarom zou je je relatie verbreken bij problemen in plaats van die problemen op te lossen?



Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet tegen het verbreken van een relatie/scheiden. Ik geloof best dat je op een gegeven moment echt een keer uitgepraat bent en dat er echt niets meer te redden is. Maar ik denk dat in het leeuwendeel van de gevallen de keuze net even iets te makkelijk gezet wordt. Eeuwig zonde.

muisje muisje toch, je weet echt wat je ermee moet aanvangen. De wanhoop glijdt als een rode draad door jou verhaal, en erover schrijven lucht op. Het is misschien beter als je met een zielsverwant 1 op 1 hierover kunt praten/schrijven zodat je voor jezelf meer structuur kunt ontdekken. dit zal niet gemakkelijk gaan, daar deze ook in staat moet zijn om jou te confronteren, en anderzijds zul jij in staat moeten zijn om met deze confrontatie om te gaan, en er niet voor weg te lopen. Erop vertrouwende dat alles gezegd, geschreven wordt met de goede bedoelingen.

@ Amy: ben het helemaal met je eens. Relaties zijn geen wegwerpartikelen maar zo worden ze soms wel behandeld. Soms met opzet en soms uit onwetendheid. Koste wat het kost bij elkaar blijven is zeker geen oplossing maar evenmin om het maar op te geven bij de eerste hobbel die je tegenkomt. Geef het een kans, een eerlijke kans.



@ Alfons: ik begrijp niet helemaal wat je precies bedoelt, kun je het iets meer uitleggen? Ik vind de wanhoop van muisje wel meevallen, ze wil vechten voor haar relatie.

Ongemerkt beïnvloeden jij en je vriend elkaar teveel, met ieder een ander eigen belang, echter ontdek ik niet het gemeenschappelijk belang. Probeer autonoom te blijven, (lees reacties op deze topic). zelfs zaken welke misschien onbelangrijk zijn, bv hoe vaak gaan we bellen, geven aan hoe beïnvloedbaar je bent/wordt, laat staan als het gaat om echt belangrijke zaken. Ga ervoor staan als, hier ben ik, en hier moet je het mee doen. Dat zal eerder bij je vriend iets losmaken van een gevoel naar jou, waar je diep in je hart naar verlangt.

quote:muisje23 schreef op 15 november 2010 @ 19:37:

Er is een nieuw topic geopend over een gelijksoortige situatie; exvriend heeft ruimte nodig.



Ik vind het wel bijzonder om de reacties daarop te lezen, want die zijn eigenlijk totaal tegenovergesteld over het algemeen! Terwijl er eigenlijk niet zoveel verschil in situatie is...ik heb het alleen anders opgeschreven...Hoi Muisje, lees nog mee bij je en zag andere topic ook. Reacties verschillen toch niet zo erg? Daar wordt toch ook gezegd dat TO haar ex ruimte moet geven en haar eigen plan moet trekken?

goed om te horen muisje, wordt tijd dat de kat eruit komt..