Relaties
alle pijlers
Relatie redden, hoe?
donderdag 11 november 2010 om 11:22
Mijn vriend en ik zijn abrupt uit elkaar gegaan (zijn keuze) door een gebrek aan communicatie. Die communicatie kwam pas na de breuk weer op gang..Er zijn nogal wat irritaties aan elkaar en het gevoel is daardoor (?) ook bij beiden wel een beetje minder/weg. We woonden samen en zijn nu dus weer volledig op onszelf en alleen.
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
woensdag 17 november 2010 om 14:15
Nog steeds rustig hier...het gaat de goede kant op . Dank voor het applaus Amy...haha
Ik heb me er al helemaal op ingesteld dat hij niet meegaat naar het concert. Heb me voorgenomen om dit antwoord te verwachten en er positief op te reageren door voor te stellen om binnenkort gewoon even een kop koffie te drinken. De kans dat hij dat aanneemt is erg groot (omdat hij zelf ook contact wil blijven houden). En dan ga ik het gesprek leiden in de richting van de adviezen van Amygdala.
Eén van de redenen waarom ik me een stuk rustiger voel, is omdat ik naar mijn idee het heft weer in eigen handen heb genomen. Niet afhankelijk van hem maar zeggen dat ik hem wel bel zodat ik niet op zijn telefoontje hoef te gaan wachten. En wil hij het ene niet (concert) dan stel ik iets anders voor (koffie).
Ik heb me er al helemaal op ingesteld dat hij niet meegaat naar het concert. Heb me voorgenomen om dit antwoord te verwachten en er positief op te reageren door voor te stellen om binnenkort gewoon even een kop koffie te drinken. De kans dat hij dat aanneemt is erg groot (omdat hij zelf ook contact wil blijven houden). En dan ga ik het gesprek leiden in de richting van de adviezen van Amygdala.
Eén van de redenen waarom ik me een stuk rustiger voel, is omdat ik naar mijn idee het heft weer in eigen handen heb genomen. Niet afhankelijk van hem maar zeggen dat ik hem wel bel zodat ik niet op zijn telefoontje hoef te gaan wachten. En wil hij het ene niet (concert) dan stel ik iets anders voor (koffie).
woensdag 17 november 2010 om 16:37
Waarom gaan mensen vreemd?
Het staat buiten kijf dat een affaire een ingrijpende gebeurtenis is voor de betrokkene. Voor de andere partner, voor de kinderen, maar ook voor de persoon zelf en zelfs ook de persoon met wie hij/zij vreemdgaat.
Henk uit zijn betrokkenheid bij Annie op talloze manieren. Helaas niet op de manier waardoor hij de meeste positieve credits op haar liefdesbankrekening stort. (zie eerder) Zij mist bijvoorbeeld het met hem kunnen praten. Omdat ze iets mist in hun relatie, ligt een affaire op de loer.
Kees komt regelmatig bij Henk en Annie over de vloer. Hij is totaal niet bezig met de emotionele behoeftes van Annie, als hij met haar zat te praten. Feitelijk babbelde hij net zo met haar als hij met iedereen doet. Onbewust vervulde hij toch zo een behoefte van haar.
Kees zocht hier niets achter en zou er ongetwijfeld ook nooit verder wat mee gedaan hebben. Annie was ook vast nooit van plan verliefd op Kees te gaan worden. Tot ze zich ineens realiseert dat er toch gevoelens voor hem ontstaan zijn. En nu? Wat moet ze hiermee? Het is een risico voor haar relatie. Toch is het heel moeilijk om van hem weg te blijven.
Er zijn lezingen die zeggen dat mensen zich aangetrokken voelen tot een ander, omdat hun huidige relatie toch niet goed bij ze past.
Ik ben echter juist van mening dat dit simpelweg de manier is waarop de menselijke geest werkt: je wilt zijn bij de persoon die je zoveel mogelijk bevredigt in je emotionele behoeften.
En wat doe je dan, als je eenmaal gevoelens hebt voor een ander. Eerlijk zijn tegen je partner? In een optimale situatie (dan was het probleem niet ontstaan, maar goed), zou je met je partner eerlijk en open moeten praten. Vertellen hoe je je voelt, en moeten proberen er samen uit te komen.
Maar je wilt je partner niet kwetsen. Je hoopt er uit te komen, zonder het te hoeven zeggen. Waardoor je nog verder van je partner verwijderd raakt en dus nog minder emotioneel bij je partner aan je trekken komt. En dus is die ander een nog groter gevaar. Je gaat deze persoon op een voetstuk plaatsen. Bij hem/haar is alles zoveel mooier!
En je partner voldoet niet. Kijk maar! Ik kan niet bij m terecht! Maar heb jij je partner wel een goede kans gegeven om aan jouw emotionele behoeften te voldoen?
Het staat buiten kijf dat een affaire een ingrijpende gebeurtenis is voor de betrokkene. Voor de andere partner, voor de kinderen, maar ook voor de persoon zelf en zelfs ook de persoon met wie hij/zij vreemdgaat.
Henk uit zijn betrokkenheid bij Annie op talloze manieren. Helaas niet op de manier waardoor hij de meeste positieve credits op haar liefdesbankrekening stort. (zie eerder) Zij mist bijvoorbeeld het met hem kunnen praten. Omdat ze iets mist in hun relatie, ligt een affaire op de loer.
Kees komt regelmatig bij Henk en Annie over de vloer. Hij is totaal niet bezig met de emotionele behoeftes van Annie, als hij met haar zat te praten. Feitelijk babbelde hij net zo met haar als hij met iedereen doet. Onbewust vervulde hij toch zo een behoefte van haar.
Kees zocht hier niets achter en zou er ongetwijfeld ook nooit verder wat mee gedaan hebben. Annie was ook vast nooit van plan verliefd op Kees te gaan worden. Tot ze zich ineens realiseert dat er toch gevoelens voor hem ontstaan zijn. En nu? Wat moet ze hiermee? Het is een risico voor haar relatie. Toch is het heel moeilijk om van hem weg te blijven.
Er zijn lezingen die zeggen dat mensen zich aangetrokken voelen tot een ander, omdat hun huidige relatie toch niet goed bij ze past.
Ik ben echter juist van mening dat dit simpelweg de manier is waarop de menselijke geest werkt: je wilt zijn bij de persoon die je zoveel mogelijk bevredigt in je emotionele behoeften.
En wat doe je dan, als je eenmaal gevoelens hebt voor een ander. Eerlijk zijn tegen je partner? In een optimale situatie (dan was het probleem niet ontstaan, maar goed), zou je met je partner eerlijk en open moeten praten. Vertellen hoe je je voelt, en moeten proberen er samen uit te komen.
Maar je wilt je partner niet kwetsen. Je hoopt er uit te komen, zonder het te hoeven zeggen. Waardoor je nog verder van je partner verwijderd raakt en dus nog minder emotioneel bij je partner aan je trekken komt. En dus is die ander een nog groter gevaar. Je gaat deze persoon op een voetstuk plaatsen. Bij hem/haar is alles zoveel mooier!
En je partner voldoet niet. Kijk maar! Ik kan niet bij m terecht! Maar heb jij je partner wel een goede kans gegeven om aan jouw emotionele behoeften te voldoen?
woensdag 17 november 2010 om 17:41
Muisje! Je hebt niet voor niets 5 jaar wat gehad hoor, dus ja je bent zeker de moeite waard.. Helaas hebben wij kerels die opeens weglopen als het wat lastiger wordt (of het iig zo over doen laten komen)!
En Ragazza, inderdaad het heft in eigen handen is fijn! En instellen op dat hij niet meegaat, dan kan het evt. altijd nog meevallen! En een kop koffie is natuurlijk altijd een goed idee!
Dan inderdaad richting de adviesen van amy en het gaat de goede kant op!
Ik heb mijn ex voor het laatst vorige week via de sms 'gesproken'. Ohnee dat is niet waar. Ik kwam hem zaterdag tegen in de kroeg.. Elkaar eerst niets gezegd, maar vlak voordat ik naar huis ging toch maar even kort gepraat, omdat elkaar 'negeren' ook niet goed voelde.. En gelukkig vond hij dat ook zo.. Hoewel het moment dat je dan alleen naar huis gaat, kut is!
Maar hij twijfelt aan alles, dit laat hij ook door klinken.
Hij zegt zelf dat hij het nog TE goed vind voelen, om te zeggen dat het definitief over is, voor altijd! Maar hij heeft ook gezegd dat hij het wil proberen, maar alleen als het weer klopt.. Hij wil eerst weten of hij mij mist of iemand.. De ruimte is er nu dus voor hem om te kijken of hij mij mist, wat hij mist en of hij denkt dat het weer kan worden hoe het was! (alleen dan nog beter)..
Hij heeft ook gezegd dat hij me geen valse hoop wil geven, maar dit doet hij onbewust toch, heb ik hem ook gezegd, is hij zich van bewust, maar hij blijft het doen! Lastig..
Ondertusen probeer ik mn ding te blijven doen, bedenk ik voor mezelf hoelang ik wil bijven wachten, maar blijf ik hopen op een goede afloop, hoop ik op een smsje, mailtje van hem..
(Met natuurlijk daarin de vraag of ik langs wil komen, dat hij het weer wil proberen, dat hij voor zichzelf helder heeft hoe hij dat wil doen, dat we leuke dingen doen en voor altijd bij elkaar blijven! - dagdromen geeft je toch af en toe een goed gevoel, alleen is de val terug in de realiteit altijd wat minder prettig-)..
En Ragazza, inderdaad het heft in eigen handen is fijn! En instellen op dat hij niet meegaat, dan kan het evt. altijd nog meevallen! En een kop koffie is natuurlijk altijd een goed idee!
Dan inderdaad richting de adviesen van amy en het gaat de goede kant op!
Ik heb mijn ex voor het laatst vorige week via de sms 'gesproken'. Ohnee dat is niet waar. Ik kwam hem zaterdag tegen in de kroeg.. Elkaar eerst niets gezegd, maar vlak voordat ik naar huis ging toch maar even kort gepraat, omdat elkaar 'negeren' ook niet goed voelde.. En gelukkig vond hij dat ook zo.. Hoewel het moment dat je dan alleen naar huis gaat, kut is!
Maar hij twijfelt aan alles, dit laat hij ook door klinken.
Hij zegt zelf dat hij het nog TE goed vind voelen, om te zeggen dat het definitief over is, voor altijd! Maar hij heeft ook gezegd dat hij het wil proberen, maar alleen als het weer klopt.. Hij wil eerst weten of hij mij mist of iemand.. De ruimte is er nu dus voor hem om te kijken of hij mij mist, wat hij mist en of hij denkt dat het weer kan worden hoe het was! (alleen dan nog beter)..
Hij heeft ook gezegd dat hij me geen valse hoop wil geven, maar dit doet hij onbewust toch, heb ik hem ook gezegd, is hij zich van bewust, maar hij blijft het doen! Lastig..
Ondertusen probeer ik mn ding te blijven doen, bedenk ik voor mezelf hoelang ik wil bijven wachten, maar blijf ik hopen op een goede afloop, hoop ik op een smsje, mailtje van hem..
(Met natuurlijk daarin de vraag of ik langs wil komen, dat hij het weer wil proberen, dat hij voor zichzelf helder heeft hoe hij dat wil doen, dat we leuke dingen doen en voor altijd bij elkaar blijven! - dagdromen geeft je toch af en toe een goed gevoel, alleen is de val terug in de realiteit altijd wat minder prettig-)..
-
woensdag 17 november 2010 om 18:18
Ik wilde even zeggen: bedankt voor alle steun van jullie!! Heel fijn om te merken dat er mensen zijn die ongeveer hetzelfde meemaken en meedenken...
Mootje, fijn om te horen dat er nog kansen zijn. Ruimte geven is denk ik de enige manier om het weer goed te laten komen..en ook zelf alles op een rijtje te kunnen zetten.
Ragazza, koffie is inderdaad lekker vrijblijvend en als je van het slechtste scenario uitgaat, kan het alleen maar meevallen inderdaad!!
Amy, bedankt weer voor de morele steun even .
Ik heb zelf nu erg veel moeite met niet bellen. Ik wil hem ZO graag spreken en alles op tafel gooien. Maar dat kan niet, heb namelijk zelf besloten dat we het contact beperken tot 1 keer per week. Ik hoop gewoon dat hij het er ook moeilijk mee heeft...maar ik blijf maar denken; zijn twijfel komt echt wel ergens vandaan, maar waarvandaan??? Hijzelf kan het niet beantwoorden, omdat zijn hoofd compleet vast zit en hij niet lekker in zijn vel zit (zegt hij zelf). Dat wordt dus wachten op gesprekken met een coach..
Mootje, fijn om te horen dat er nog kansen zijn. Ruimte geven is denk ik de enige manier om het weer goed te laten komen..en ook zelf alles op een rijtje te kunnen zetten.
Ragazza, koffie is inderdaad lekker vrijblijvend en als je van het slechtste scenario uitgaat, kan het alleen maar meevallen inderdaad!!
Amy, bedankt weer voor de morele steun even .
Ik heb zelf nu erg veel moeite met niet bellen. Ik wil hem ZO graag spreken en alles op tafel gooien. Maar dat kan niet, heb namelijk zelf besloten dat we het contact beperken tot 1 keer per week. Ik hoop gewoon dat hij het er ook moeilijk mee heeft...maar ik blijf maar denken; zijn twijfel komt echt wel ergens vandaan, maar waarvandaan??? Hijzelf kan het niet beantwoorden, omdat zijn hoofd compleet vast zit en hij niet lekker in zijn vel zit (zegt hij zelf). Dat wordt dus wachten op gesprekken met een coach..
woensdag 17 november 2010 om 18:31
woensdag 17 november 2010 om 19:08
Jah...succes stories willen we, om ons aan op te halen. Wie o wie steekt ons naast Amy een hart onder de riem.
Goed idee mootje om steeds te posten als we willen bellen. Wordt wel een vol topic maar dat mag de pret niet drukken
Zelf had ik altijd als ik iets dergelijks hoorde dat één van beide in een relatie ruimte wilde al snel dat het nog weinig kans van slagen had. Hoe anders is het als je er zelf in zit. Als je zelf weet over wie het gaat, wat hij voor je voelt of voelde en dat je zeker weet dat je nog een kans maakt om de relatie te laten werken, al is het alleen al omdat je er zo hard voor wilt vechten.
Maar een relatie in je eentje in stand houden gaat (helaas zou ik bijna zeggen) niet lukken. It takes two..
Hoorde gisteren dat de relatie tussen prince William en zijn lief ook een tijdje is uitgeweest, misschien hebben zij nog leuke tips
Goed idee mootje om steeds te posten als we willen bellen. Wordt wel een vol topic maar dat mag de pret niet drukken
Zelf had ik altijd als ik iets dergelijks hoorde dat één van beide in een relatie ruimte wilde al snel dat het nog weinig kans van slagen had. Hoe anders is het als je er zelf in zit. Als je zelf weet over wie het gaat, wat hij voor je voelt of voelde en dat je zeker weet dat je nog een kans maakt om de relatie te laten werken, al is het alleen al omdat je er zo hard voor wilt vechten.
Maar een relatie in je eentje in stand houden gaat (helaas zou ik bijna zeggen) niet lukken. It takes two..
Hoorde gisteren dat de relatie tussen prince William en zijn lief ook een tijdje is uitgeweest, misschien hebben zij nog leuke tips
woensdag 17 november 2010 om 19:25
Haha ragazza, ja! De laatste tijd zaten die er bij mij alleen niet meer tussen, maar dat heeft misschien ook meer met de duur van de relatie te maken (ik stuurde dat ook nooit meer eigenlijk)...
Ik trek me ook op aan alle verhalen van mensen die ooit even uit elkaar waren. Maar ergens: denk ik dat het bij mij niet meer goed komt....dat kan nooit nu. Al die twijfels van zijn kant, waarom zou hij het binnen twee maanden opeens WEL weten..??
Ik trek me ook op aan alle verhalen van mensen die ooit even uit elkaar waren. Maar ergens: denk ik dat het bij mij niet meer goed komt....dat kan nooit nu. Al die twijfels van zijn kant, waarom zou hij het binnen twee maanden opeens WEL weten..??
woensdag 17 november 2010 om 21:47
Dit zijn wel hele herkenbare verhalen zeg..
Ik heb nu een jaar en een week een relatie. Niet lang dus. Hij was toen 29 en ik 19 toen we een relatie kregen en inmiddels 30 en 20.
Het verliep allemaal vanaf het begin al soepel.
Hij heeft een eigen huis en ik woon nog thuis. In de weekend was ik bij hem en vond het onwennig om hem te helpen bij het huishouden, boodschappen doen, langs z'n ouders en zus gaan.. Allemaal dingen die ik niet gewend was, omdat ik nog thuis woonde.
Toch voelde ik me snel thuis en hielp hem elk weekend met z'n huishouden, boodschappen en ging met alle plezier mee naar z'n ouders en zus en stappen met z'n vrienden.
Hij doet aan motorcrossen en wanneer kon ging ik kijken. Ik doe aan western paardrijden en hij vindt paarden eng, maar is wel eens mee geweest. Echt super lief!
Hij heeft voor mij 1 serieuze relatie van 7 jaar gehad en daarna een kortstondige relatie van 2 maand. Tussen die twee relaties en mij zat z'n 4 jaar.
Alleen was de relatie van 7 jaar bij hem nogal heftig. Zij had anorexia en dat zorgde voor veel spanning.
Nu hebben wij eigenlijk nooit echte ruzies gehad. Wel de gebruikelijke onenigheden en irritaties. Toch bespraken we dit met elkaar en kwamen we er altijd uit.
Het is op een nogal rare manier stuk gelopen en zijn we 2 weken uit elkaar geweest.
Hij heeft het na een fikse ruzie uitgemaakt, terwijl die ruzie al nergens over ging.
Even een korte uitleg van de ruzie; Hij ging naar een vrijgezellenfeest, maar ik stond daar niet helemaal achter, doordat ik nogal nare verhalen van kennissen erover gehoord had. Maar ik heb hem wel gewoon laten gaan, omdat ik hem vertrouw. Hij zou contact houden, maar dat was 's morgens al vet kortaf en afstandelijk. In eerste instantie niks op gedaan, tot dat ik 'm een dringende vraag moest stellen en wou bellen. Tot 3x toe de voicemail en raakte gestresst en boos. Ik snapte niet waarom z'n telefoon uit stond en had 'm echt nodig. Ik raakte nogal geïrriteerd, waardoor hij natuurlijk ook geïrriteerd raakte. Dit is compleet uit de hand gelopen, door gigantische miscommunicaties. Dit gebeurde op vrijdagavond en op zaterdag hadden we geen mogelijkheid om elkaar te spreken. Ik wordt daar dan onrustig van en zoek contact, terwijl hij gewoon bezig is met klussen en geen tijd heeft. Nadat ik 'm gesmst en gebeld had, belde hij terug en ik vroeg wat hij aan 't doen was. Gewoon uit interesse, terwijl hij 't opvatte als controle. Dus ik vroeg of er iets te controleren viel, dat hij zo reageerde. Dat was er niet, maar hij ontplofte wel.. We kunnen allebei nogal heftig reageren, dus ook dit liep uit de hand. Zondagochtend ben ik naar 'm toe gegaan en hebben we gepraat. 'Wat was er in hemelsnaam aan de hand?' Dit hadden we nog nooit gehad.
We hebben een goed en verhelderend gesprek gehad. Het kwam erop neer dat we toch allebei licht twijfelen aan de betrouwbaarheid van elkaar, terwijl we diep van binnen heel goed weten dat we allebei monogaam zijn.
Net in 't diepste van 't gesprek krijgt hij een sms, waarop hij direct z'n telefoon uit zet. Dat is nogal raar, want zoiets doet 'ie nooit. Ik vroeg wie dat was, dat was Isabel (laten we d'r ff zo noemen.). Dus ik vroeg waarom Isabel smste en wat er te verbergen viel. Er viel niks te verbergen volgens hem, dus ik vroeg of ik 't smsje mocht lezen. Dat mocht dan.. Nou, zoiets kwetsend als dat had ik nog nooit gehoord.. Ze smste ongveer; Ik hoorde dat je weer onder de levenden bent, dat je vrijgezel bent. Hoe gaat 't nu met je? Ik vond 't al zo vervelend dat je niks meer van je liet horen.. Kusjes Isabel.
Even voor de duidelijkheid; Isabel is een vriendin van mijn vriend. De eerste keer dat ik haar zag, wou ze me dolgraag zien, maar heeft me dood genegeerd en de hele avond naar complimentjes bij m'n vriend lopen vissen. Die ze kreeg, want hij was dronken en dan is hij nogal van de complimentjes. Ze vermaakte zich opperbest, terwijl ik me steeds kutter voelde, want ik kende niemand daar en zat er dus alleen.
Hier heb ik na afloop een korte opmerking over gemaakt en verder niks meer over gezegd, maar onbewust blijft het knagen.
Maar na dat smsje was ik kokend van woede en heb haar terug gesmst dat ze niet zo op m'n vriend moest azen, want ze had zelf een vriend en dat 't nog helemaal niet uit was. Daar nooit meer wat op gehoord. Via mail nog wat laten horen en uitgelegd waarom ik zo reageerde en wat me dwars zat. Niks op gehoord, tot ik smste of ze 't berichtje wel ontvangen had. Dat had ze, maar ze was geschrokken. Goeiendag! Ze was er zelf bij toen ze zo deed. En dat was niet alleen die keer die ik beschreef, maar ook nog een paar keer eerder. Ze wou met ons vieren wat doen, zodat ze kon laten zien dat ze me vriend niet wou hebben. M'n vriend en ik voelden daar niks voor. M'n vriend had al duidelijk aangegeven dat hij begreep dat ik 't niet prettig vond en onacceptabel dat hij zo tegen Isabel deed. Dus we zijn nooit met z'n vieren een dagje weggeweest. Heb haar een bericht terug gegeven en ook daar nooit meer wat op weer gehoord. Prima, afgedane zaak.
M'n vriend en ik hebben na dat smsje van Isabel nog lang zitten praten. We waren allebei in de war, radeloos en verdrietig. Besloten om verder te gaan en het los te laten. Toch ging dat niet/moeilijk. Hij wou even rust, waardoor ik bang en paniekerig werd, omdat ik bang was dat hij ging bedenken hoe hij me op een nette manier kon dumpen.. Dat gebeurde dus ook, ondanks dat hij meerdere malen mij ervan overtuigde dat dat niet zo was. M'n gevoel vertelde wat anders en daar kan ik 99% op vertrouwen.
Hij wou geen contact meer en het was klaar. Ik was gebroken en heb dagen zitten janken en niet gegeten.
Toch bleef hij contact zoeken, zowel via mail als telefonisch. Hij was duidelijk over z'n beslissing aan het nadenken en analyseerde alles. Hij bekeek het van zij eigen kant, maar ook van mijn kant. Hij vertelde wat 'm dwars zit, ik luisterde. Ik heb zelf via mail en telefoon vrij weinig los gelaten. Wel dat ik me deze breuk erg aanrekende, omdat ik zo boos was geworden, dat hij me niet meer als vriendin wou hebben. Dat ik hem vreselijk miste, maar z'n mails en belletjes wel kon waarderen.
Na een week heb ik een brief gestuurd. Hierin stond hoe ik onze toekomst zag/zie en hoe ik me voelde en wat hij voor me betekende. Ook hoe ik de situatie zag en wat ik dacht dat we zouden kunnen doen.
Steeds om de 2 dagen contact gehad, maar steeds vanuit zijn initiatief. Het was voor mij lastig om 'm niet te bellen of te smsen, want ik doe dat vreselijk veel. Ik deelde altijd alles met hem en ineens stopte dat. Toch heb ik het vol gehouden.
We zijn allebei nogal heftig bij ruzies, maar ik heb er toen bewust voor gekozen om hem aan te horen, rustig te blijven, de tijd te nemen om te reageren en na te denken over wat hij zei.
Hiervoor praatten we ook wel, maar tijdens onze breuk was het nog vele malen beter. Hierdoor hebben we elkaar terug gevonden. We hebben weer een keer samen afgesproken. Ik wou het ergens op neutraal gebied, hij bij hem thuis. Ik heb toen eerlijk aangegeven dat ik bang was dat de situatie weer zou escaleren en we weer ruzie zouden krijgen en daarom liever naar een café o.i.d. wou gaan. Dit begreep hij wel, maar hij beloofde te luisteren en rustig te blijven. Ik heb dit ook beloofd. (Het klinkt nu net of hij losse handjes heeft, maar dat is niet zo!)
Het gesprek ging hartstikke goed. Veel gehuild, maar allebei kunnen zeggen wat we wouden in een relatie en hoe we de toekomst voor ons zagen. Hiermee zitten we op één lijn. We misten elkaar die 2 weken ook heel erg en we hebben die avond dat we gingen praten ook veel geknuffeld. De liefde zat er echt nog en we wouden er allebei aan werken.
We hebben uiteindelijk duidelijke afspraken gemaakt. We zouden het rustig aan oppakken. Elkaar nog niet zo vaak zien en weinig contact via sms, bellen of mailen. Als er contact was, dan zou het via bellen gaan. Dit verliep goed. We hebben de palen voor onze toekomst weer stevig in de grond geslagen en pakken ons leven samen weer op. Dit is nu zo'n 2 maand geleden, dus nog hartstikke vers.
Maar ik kan met alle vertrouwen zeggen; We zijn hier sterker uitgekomen, we zijn dichter tot elkaar gekomen, onze communicatie is verbeterd en we betrekken elkaar meer bij elkaars leven.
Nu klinkt dit nogal simpel zo, maar dat was het niet. Het is keihard werken en vooral aan jezelf! Er moet iets veranderen, maar je moet wel jezelf blijven! Dit is soms een lastige combinatie, daarom is het belangrijk om jezelf in de gaten te houden en soms jezelf de vraag te stellen; Ben ik nog wie ik ben en voel ik me goed bij wat ik doe? En dan niet jezelf voor de gek houden, maar er serieus over nadenken. Het gaat om jezelf en je toekomst en alleen jijzelf kan iets moois maken van je toekomst. Je partner is er alleen een verrijking in.
Ik heb nu een jaar en een week een relatie. Niet lang dus. Hij was toen 29 en ik 19 toen we een relatie kregen en inmiddels 30 en 20.
Het verliep allemaal vanaf het begin al soepel.
Hij heeft een eigen huis en ik woon nog thuis. In de weekend was ik bij hem en vond het onwennig om hem te helpen bij het huishouden, boodschappen doen, langs z'n ouders en zus gaan.. Allemaal dingen die ik niet gewend was, omdat ik nog thuis woonde.
Toch voelde ik me snel thuis en hielp hem elk weekend met z'n huishouden, boodschappen en ging met alle plezier mee naar z'n ouders en zus en stappen met z'n vrienden.
Hij doet aan motorcrossen en wanneer kon ging ik kijken. Ik doe aan western paardrijden en hij vindt paarden eng, maar is wel eens mee geweest. Echt super lief!
Hij heeft voor mij 1 serieuze relatie van 7 jaar gehad en daarna een kortstondige relatie van 2 maand. Tussen die twee relaties en mij zat z'n 4 jaar.
Alleen was de relatie van 7 jaar bij hem nogal heftig. Zij had anorexia en dat zorgde voor veel spanning.
Nu hebben wij eigenlijk nooit echte ruzies gehad. Wel de gebruikelijke onenigheden en irritaties. Toch bespraken we dit met elkaar en kwamen we er altijd uit.
Het is op een nogal rare manier stuk gelopen en zijn we 2 weken uit elkaar geweest.
Hij heeft het na een fikse ruzie uitgemaakt, terwijl die ruzie al nergens over ging.
Even een korte uitleg van de ruzie; Hij ging naar een vrijgezellenfeest, maar ik stond daar niet helemaal achter, doordat ik nogal nare verhalen van kennissen erover gehoord had. Maar ik heb hem wel gewoon laten gaan, omdat ik hem vertrouw. Hij zou contact houden, maar dat was 's morgens al vet kortaf en afstandelijk. In eerste instantie niks op gedaan, tot dat ik 'm een dringende vraag moest stellen en wou bellen. Tot 3x toe de voicemail en raakte gestresst en boos. Ik snapte niet waarom z'n telefoon uit stond en had 'm echt nodig. Ik raakte nogal geïrriteerd, waardoor hij natuurlijk ook geïrriteerd raakte. Dit is compleet uit de hand gelopen, door gigantische miscommunicaties. Dit gebeurde op vrijdagavond en op zaterdag hadden we geen mogelijkheid om elkaar te spreken. Ik wordt daar dan onrustig van en zoek contact, terwijl hij gewoon bezig is met klussen en geen tijd heeft. Nadat ik 'm gesmst en gebeld had, belde hij terug en ik vroeg wat hij aan 't doen was. Gewoon uit interesse, terwijl hij 't opvatte als controle. Dus ik vroeg of er iets te controleren viel, dat hij zo reageerde. Dat was er niet, maar hij ontplofte wel.. We kunnen allebei nogal heftig reageren, dus ook dit liep uit de hand. Zondagochtend ben ik naar 'm toe gegaan en hebben we gepraat. 'Wat was er in hemelsnaam aan de hand?' Dit hadden we nog nooit gehad.
We hebben een goed en verhelderend gesprek gehad. Het kwam erop neer dat we toch allebei licht twijfelen aan de betrouwbaarheid van elkaar, terwijl we diep van binnen heel goed weten dat we allebei monogaam zijn.
Net in 't diepste van 't gesprek krijgt hij een sms, waarop hij direct z'n telefoon uit zet. Dat is nogal raar, want zoiets doet 'ie nooit. Ik vroeg wie dat was, dat was Isabel (laten we d'r ff zo noemen.). Dus ik vroeg waarom Isabel smste en wat er te verbergen viel. Er viel niks te verbergen volgens hem, dus ik vroeg of ik 't smsje mocht lezen. Dat mocht dan.. Nou, zoiets kwetsend als dat had ik nog nooit gehoord.. Ze smste ongveer; Ik hoorde dat je weer onder de levenden bent, dat je vrijgezel bent. Hoe gaat 't nu met je? Ik vond 't al zo vervelend dat je niks meer van je liet horen.. Kusjes Isabel.
Even voor de duidelijkheid; Isabel is een vriendin van mijn vriend. De eerste keer dat ik haar zag, wou ze me dolgraag zien, maar heeft me dood genegeerd en de hele avond naar complimentjes bij m'n vriend lopen vissen. Die ze kreeg, want hij was dronken en dan is hij nogal van de complimentjes. Ze vermaakte zich opperbest, terwijl ik me steeds kutter voelde, want ik kende niemand daar en zat er dus alleen.
Hier heb ik na afloop een korte opmerking over gemaakt en verder niks meer over gezegd, maar onbewust blijft het knagen.
Maar na dat smsje was ik kokend van woede en heb haar terug gesmst dat ze niet zo op m'n vriend moest azen, want ze had zelf een vriend en dat 't nog helemaal niet uit was. Daar nooit meer wat op gehoord. Via mail nog wat laten horen en uitgelegd waarom ik zo reageerde en wat me dwars zat. Niks op gehoord, tot ik smste of ze 't berichtje wel ontvangen had. Dat had ze, maar ze was geschrokken. Goeiendag! Ze was er zelf bij toen ze zo deed. En dat was niet alleen die keer die ik beschreef, maar ook nog een paar keer eerder. Ze wou met ons vieren wat doen, zodat ze kon laten zien dat ze me vriend niet wou hebben. M'n vriend en ik voelden daar niks voor. M'n vriend had al duidelijk aangegeven dat hij begreep dat ik 't niet prettig vond en onacceptabel dat hij zo tegen Isabel deed. Dus we zijn nooit met z'n vieren een dagje weggeweest. Heb haar een bericht terug gegeven en ook daar nooit meer wat op weer gehoord. Prima, afgedane zaak.
M'n vriend en ik hebben na dat smsje van Isabel nog lang zitten praten. We waren allebei in de war, radeloos en verdrietig. Besloten om verder te gaan en het los te laten. Toch ging dat niet/moeilijk. Hij wou even rust, waardoor ik bang en paniekerig werd, omdat ik bang was dat hij ging bedenken hoe hij me op een nette manier kon dumpen.. Dat gebeurde dus ook, ondanks dat hij meerdere malen mij ervan overtuigde dat dat niet zo was. M'n gevoel vertelde wat anders en daar kan ik 99% op vertrouwen.
Hij wou geen contact meer en het was klaar. Ik was gebroken en heb dagen zitten janken en niet gegeten.
Toch bleef hij contact zoeken, zowel via mail als telefonisch. Hij was duidelijk over z'n beslissing aan het nadenken en analyseerde alles. Hij bekeek het van zij eigen kant, maar ook van mijn kant. Hij vertelde wat 'm dwars zit, ik luisterde. Ik heb zelf via mail en telefoon vrij weinig los gelaten. Wel dat ik me deze breuk erg aanrekende, omdat ik zo boos was geworden, dat hij me niet meer als vriendin wou hebben. Dat ik hem vreselijk miste, maar z'n mails en belletjes wel kon waarderen.
Na een week heb ik een brief gestuurd. Hierin stond hoe ik onze toekomst zag/zie en hoe ik me voelde en wat hij voor me betekende. Ook hoe ik de situatie zag en wat ik dacht dat we zouden kunnen doen.
Steeds om de 2 dagen contact gehad, maar steeds vanuit zijn initiatief. Het was voor mij lastig om 'm niet te bellen of te smsen, want ik doe dat vreselijk veel. Ik deelde altijd alles met hem en ineens stopte dat. Toch heb ik het vol gehouden.
We zijn allebei nogal heftig bij ruzies, maar ik heb er toen bewust voor gekozen om hem aan te horen, rustig te blijven, de tijd te nemen om te reageren en na te denken over wat hij zei.
Hiervoor praatten we ook wel, maar tijdens onze breuk was het nog vele malen beter. Hierdoor hebben we elkaar terug gevonden. We hebben weer een keer samen afgesproken. Ik wou het ergens op neutraal gebied, hij bij hem thuis. Ik heb toen eerlijk aangegeven dat ik bang was dat de situatie weer zou escaleren en we weer ruzie zouden krijgen en daarom liever naar een café o.i.d. wou gaan. Dit begreep hij wel, maar hij beloofde te luisteren en rustig te blijven. Ik heb dit ook beloofd. (Het klinkt nu net of hij losse handjes heeft, maar dat is niet zo!)
Het gesprek ging hartstikke goed. Veel gehuild, maar allebei kunnen zeggen wat we wouden in een relatie en hoe we de toekomst voor ons zagen. Hiermee zitten we op één lijn. We misten elkaar die 2 weken ook heel erg en we hebben die avond dat we gingen praten ook veel geknuffeld. De liefde zat er echt nog en we wouden er allebei aan werken.
We hebben uiteindelijk duidelijke afspraken gemaakt. We zouden het rustig aan oppakken. Elkaar nog niet zo vaak zien en weinig contact via sms, bellen of mailen. Als er contact was, dan zou het via bellen gaan. Dit verliep goed. We hebben de palen voor onze toekomst weer stevig in de grond geslagen en pakken ons leven samen weer op. Dit is nu zo'n 2 maand geleden, dus nog hartstikke vers.
Maar ik kan met alle vertrouwen zeggen; We zijn hier sterker uitgekomen, we zijn dichter tot elkaar gekomen, onze communicatie is verbeterd en we betrekken elkaar meer bij elkaars leven.
Nu klinkt dit nogal simpel zo, maar dat was het niet. Het is keihard werken en vooral aan jezelf! Er moet iets veranderen, maar je moet wel jezelf blijven! Dit is soms een lastige combinatie, daarom is het belangrijk om jezelf in de gaten te houden en soms jezelf de vraag te stellen; Ben ik nog wie ik ben en voel ik me goed bij wat ik doe? En dan niet jezelf voor de gek houden, maar er serieus over nadenken. Het gaat om jezelf en je toekomst en alleen jijzelf kan iets moois maken van je toekomst. Je partner is er alleen een verrijking in.
woensdag 17 november 2010 om 22:42
Ik had vanavond zo'n zin om gewoon bij hem langs te gaan, op de bank te ploffen en gewoon ons leven te leven voordat al deze twijfels en gekkigheid op ons pad kwamen..
Niet gedaan, want tja, ik geef hem ruimte.. Maar het leek me leuk!
En muisje, jou gevoel ken ik ook hoor..
Als hij al bijna 2 maand twijfelt, waarom hij het dan na 2 maand wel weet.. Geen idee.. Dat vraag ik mij ook vaak af..
Maar, weetje, het blijven mannen (sorry mannen)..
Ik denk dat ze gewoon meer met zichzelf in de knoop zitten, tijd nodig hebben om alles op een rij te zetten, duidelijk te krijgen voor zichzelf..
En zoals mijn ex zelf zegt: Jij bent zo goed, en betekend zoveel voor mij, dat ik je niet met een 'leugen' op wil zadelen, het beste is nog niet goed genoeg voor je.. Dus twijfel aanzichzelf..
Nouja, sorry, eigenlijk een echte uitleg heb ik ook niet..
Ik hou gewoon nog lekker even hoop
En ragazza, jaa mn hele inbox staat bijna nog vol met smsjes van hem.. Kan ze gewoon nog niet versturen..
Staan smsjes in van hoe goed, lief, sexy en geweldig ik wel niet was.. Maar ook veel smsjes van toen het uit was.. Smsjes waar ik als ik even me kut voel, weer hoop uit haal..
Dus ik laat ze lekker nog even staan
Denk dat ik is een topic ga openen voor succesverhalen.. Ben er wel aan toe!
Nann90, thnx, het eerste succesverhaal (in iets andere context dan onze verhalen) is al binnen! Hou het vol!
Niet gedaan, want tja, ik geef hem ruimte.. Maar het leek me leuk!
En muisje, jou gevoel ken ik ook hoor..
Als hij al bijna 2 maand twijfelt, waarom hij het dan na 2 maand wel weet.. Geen idee.. Dat vraag ik mij ook vaak af..
Maar, weetje, het blijven mannen (sorry mannen)..
Ik denk dat ze gewoon meer met zichzelf in de knoop zitten, tijd nodig hebben om alles op een rij te zetten, duidelijk te krijgen voor zichzelf..
En zoals mijn ex zelf zegt: Jij bent zo goed, en betekend zoveel voor mij, dat ik je niet met een 'leugen' op wil zadelen, het beste is nog niet goed genoeg voor je.. Dus twijfel aanzichzelf..
Nouja, sorry, eigenlijk een echte uitleg heb ik ook niet..
Ik hou gewoon nog lekker even hoop
En ragazza, jaa mn hele inbox staat bijna nog vol met smsjes van hem.. Kan ze gewoon nog niet versturen..
Staan smsjes in van hoe goed, lief, sexy en geweldig ik wel niet was.. Maar ook veel smsjes van toen het uit was.. Smsjes waar ik als ik even me kut voel, weer hoop uit haal..
Dus ik laat ze lekker nog even staan
Denk dat ik is een topic ga openen voor succesverhalen.. Ben er wel aan toe!
Nann90, thnx, het eerste succesverhaal (in iets andere context dan onze verhalen) is al binnen! Hou het vol!
-
woensdag 17 november 2010 om 23:57
Mootje, waar woont je ex dan nu eigenlijk? En jij? De mijne woont bij vrienden en heeft het daar volgens mij echt prima naar zijn zin, hij vertelde dat hij blij is dat ie gewoon lekker alles kan doen waar hij zin in heeft (rotzooi maken, aan zijn tenen pulken etc etc). Oke, ik was best niet altijd even makkelijk.
Maar ja, dit klinkt mij ook een beetje in de oren als: eindelijk vrijheid!! Het laatste telefoongesprek was hij wel iets meer down en miste hij me...maar toch. Ik weet het allemaal niet hoor..
Maar ja, dit klinkt mij ook een beetje in de oren als: eindelijk vrijheid!! Het laatste telefoongesprek was hij wel iets meer down en miste hij me...maar toch. Ik weet het allemaal niet hoor..
donderdag 18 november 2010 om 00:17
Mijn ex woont nog in zijn huis.. Hij woonde daar al, en ik ben er (impulsief) bij in getrokken. Ik woon nu weer bij mn ouders thuis.. (wat 2 straten bij hem vandaan is...)
Mn ex zegt wel dat hij mij mist, dat hij niet alleen wil eten, tv kijken, in slaap vallen en wakker worden.. Maar hij wil voor zichzelf uitzoeken of hij dan mij mist of 'iemand' mist..
Ter info:
Hij was wel bezig met een huisje te kopen (hij woont nu huur), en ik zou meegaan.. Dus heb bij hem ergens ook het idee dat het allemaal wat te definitief werd.. benauwend ofzo..
Zn koophuis gaat overigens wel door, was een kans die hij niet kan laten liggen.. (En hij heeft groot gelijk)..
Wel vroeg hij mij laatst nog hoe ik over bepaalde dingen dacht.. Heb hem gezegd dat het niet uitmaakt omdat hij het toch zelf moet beslissen.. Maar hij wou het toch weten..
Voelde voor mij alsof hij zelf nog hoop heeft dat het 'ons' huis wordt..
Heb hem later wel gezegd dat hij dat beter niet kan doen,als hij het niet zo bedoeld, omdat dat voor mij dubbel naar is..
Nya hier antwoorde hij weer op dat het gewoon vertrouwd voelt, dat ik zo'n goede smaak heb (qua huisinrichting liggen we vrijwel op 1 lijn), en het verder ook niet echt weet..
Maar hij begint er nu niet over, tenzij ik er na vraag, tenminste dat is afgesproken..
Ben zelf overigens wel opzoek naar een eigen plekje, heb hem dat ook verteld.. Komt ie ermee dat ik daar niet te impulsief over moet beslissen.. 1. ivm geld, en 2. omdat hij vind dat ik mezelf (en ons) eerst ruimte moet geven..
Hoezo, signalen van hoop afgeven! pfff
Net als jij, weet ik het dus soms ook niet.. Ene x ben ik heel zeker dat het weer goed komt, andere x twijfel ik of het nog wel kan.. Maar toch, de hoop heeft de overhand.. Ze missen ons iig, dat is toch een goed teken!
Muisje.. zullen we maar gewoon afwachten..
Mn ex zegt wel dat hij mij mist, dat hij niet alleen wil eten, tv kijken, in slaap vallen en wakker worden.. Maar hij wil voor zichzelf uitzoeken of hij dan mij mist of 'iemand' mist..
Ter info:
Hij was wel bezig met een huisje te kopen (hij woont nu huur), en ik zou meegaan.. Dus heb bij hem ergens ook het idee dat het allemaal wat te definitief werd.. benauwend ofzo..
Zn koophuis gaat overigens wel door, was een kans die hij niet kan laten liggen.. (En hij heeft groot gelijk)..
Wel vroeg hij mij laatst nog hoe ik over bepaalde dingen dacht.. Heb hem gezegd dat het niet uitmaakt omdat hij het toch zelf moet beslissen.. Maar hij wou het toch weten..
Voelde voor mij alsof hij zelf nog hoop heeft dat het 'ons' huis wordt..
Heb hem later wel gezegd dat hij dat beter niet kan doen,als hij het niet zo bedoeld, omdat dat voor mij dubbel naar is..
Nya hier antwoorde hij weer op dat het gewoon vertrouwd voelt, dat ik zo'n goede smaak heb (qua huisinrichting liggen we vrijwel op 1 lijn), en het verder ook niet echt weet..
Maar hij begint er nu niet over, tenzij ik er na vraag, tenminste dat is afgesproken..
Ben zelf overigens wel opzoek naar een eigen plekje, heb hem dat ook verteld.. Komt ie ermee dat ik daar niet te impulsief over moet beslissen.. 1. ivm geld, en 2. omdat hij vind dat ik mezelf (en ons) eerst ruimte moet geven..
Hoezo, signalen van hoop afgeven! pfff
Net als jij, weet ik het dus soms ook niet.. Ene x ben ik heel zeker dat het weer goed komt, andere x twijfel ik of het nog wel kan.. Maar toch, de hoop heeft de overhand.. Ze missen ons iig, dat is toch een goed teken!
Muisje.. zullen we maar gewoon afwachten..
-
donderdag 18 november 2010 om 09:05
Mootje... ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb het gevoel dat je vriend eigenlijk best wel graag met je verder wil, maar even niet zo goed weet hoe.
Klinkt mij als HET moment om concreet te gaan proberen. Verstandig dat hij in ieder geval zijn huisje gekocht hebt. Als jij een woning hebt waar je vrij snel vanaf kunt en er geen duizenden euro's tegenaan gooit (want wie weet is het maar voor kort), heb je weinig te verliezen en juist een goede basis om rustig aan weer op te bouwen.
Ik denk dat het juist goed is dat hij je om advies vraagt. Geef gerust aan dat je dat verwarrend vindt, maar he... hij betrekt je er wel bij!
Vergeet niet om ook te bespreken waar je met je relatie naartoe wil. Mijn ex heeft nog maanden gebeld waar allerlei spulletjes in huis lagen. Hij kon niet zo goed tegen de eenzaamheid en probeerde mij die leegte te laten opvullen. Dat kan dus niet.
Maar zo lang jullie opbouwend bezig zijn (vooruit kijken, huisje, relatie etc) zou ik zeggen: Go for it!
Maar laat hem wel weten dat je dit op die manier doet, dat je dus samen opbouwt, en niet alleen jij in je fantasie.
Maar goed, dat is mijn mening... :-S
Klinkt mij als HET moment om concreet te gaan proberen. Verstandig dat hij in ieder geval zijn huisje gekocht hebt. Als jij een woning hebt waar je vrij snel vanaf kunt en er geen duizenden euro's tegenaan gooit (want wie weet is het maar voor kort), heb je weinig te verliezen en juist een goede basis om rustig aan weer op te bouwen.
Ik denk dat het juist goed is dat hij je om advies vraagt. Geef gerust aan dat je dat verwarrend vindt, maar he... hij betrekt je er wel bij!
Vergeet niet om ook te bespreken waar je met je relatie naartoe wil. Mijn ex heeft nog maanden gebeld waar allerlei spulletjes in huis lagen. Hij kon niet zo goed tegen de eenzaamheid en probeerde mij die leegte te laten opvullen. Dat kan dus niet.
Maar zo lang jullie opbouwend bezig zijn (vooruit kijken, huisje, relatie etc) zou ik zeggen: Go for it!
Maar laat hem wel weten dat je dit op die manier doet, dat je dus samen opbouwt, en niet alleen jij in je fantasie.
Maar goed, dat is mijn mening... :-S
donderdag 18 november 2010 om 09:29
quote:muisje23 schreef op 17 november 2010 @ 23:57:
Mootje, waar woont je ex dan nu eigenlijk? En jij? De mijne woont bij vrienden en heeft het daar volgens mij echt prima naar zijn zin, hij vertelde dat hij blij is dat ie gewoon lekker alles kan doen waar hij zin in heeft (rotzooi maken, aan zijn tenen pulken etc etc). Oke, ik was best niet altijd even makkelijk.
Maar ja, dit klinkt mij ook een beetje in de oren als: eindelijk vrijheid!! Het laatste telefoongesprek was hij wel iets meer down en miste hij me...maar toch. Ik weet het allemaal niet hoor..
Muisje, ik kan me voorstellen dat je vriend even geniet van zijn vrijheid. Een beetje alsof je op vakantie bent. Hij is bij die vrienden te gast. Hoeft vast niet de wc te poetsen en boodschappen te doen. Tis lekker relaxed en een beetje man doet liever niets in het huishouden. Dus ja, zolang het een onderbreking van de dagelijkse sleur is, is het vast heel lekker voor hem. Biertje erbij, voeten op tafel... lekker toch?
Maar die vrienden gaan dat vast ook niet eeuwig goed vinden. Of je vriend begint eraan te wennen en merkt dat het toch ook niet ideaal is om telkens tussen de spullen van een ander te zitten.
Wat je dan misschien t beste kunt doen is zorgen dat die dagelijkse sleur die in het verleden dus niet zo lekker (meer) liep, weer prettig maken. En dat kun je m dus gerust voorstellen.
Mootje, waar woont je ex dan nu eigenlijk? En jij? De mijne woont bij vrienden en heeft het daar volgens mij echt prima naar zijn zin, hij vertelde dat hij blij is dat ie gewoon lekker alles kan doen waar hij zin in heeft (rotzooi maken, aan zijn tenen pulken etc etc). Oke, ik was best niet altijd even makkelijk.
Maar ja, dit klinkt mij ook een beetje in de oren als: eindelijk vrijheid!! Het laatste telefoongesprek was hij wel iets meer down en miste hij me...maar toch. Ik weet het allemaal niet hoor..
Muisje, ik kan me voorstellen dat je vriend even geniet van zijn vrijheid. Een beetje alsof je op vakantie bent. Hij is bij die vrienden te gast. Hoeft vast niet de wc te poetsen en boodschappen te doen. Tis lekker relaxed en een beetje man doet liever niets in het huishouden. Dus ja, zolang het een onderbreking van de dagelijkse sleur is, is het vast heel lekker voor hem. Biertje erbij, voeten op tafel... lekker toch?
Maar die vrienden gaan dat vast ook niet eeuwig goed vinden. Of je vriend begint eraan te wennen en merkt dat het toch ook niet ideaal is om telkens tussen de spullen van een ander te zitten.
Wat je dan misschien t beste kunt doen is zorgen dat die dagelijkse sleur die in het verleden dus niet zo lekker (meer) liep, weer prettig maken. En dat kun je m dus gerust voorstellen.
donderdag 18 november 2010 om 09:31
Wow Nanne... wat een verhaal!
En wat zal dat heftig geweest zijn. Wat fijn dat jullie nu weer zo naar elkaar toe groeien. Soms is het gewoon even goed om ergens flink mee geconfronteerd te worden. Het is zo makkelijk om door te prutsen met wat je altijd gewend bent. Een stevige wake-up call kan dat best doorbreken.
Niet denken dat het nu voor altijd goed blijft gaan he? Wel blijven werken samen!!!!
Geniet ervan!
En wat zal dat heftig geweest zijn. Wat fijn dat jullie nu weer zo naar elkaar toe groeien. Soms is het gewoon even goed om ergens flink mee geconfronteerd te worden. Het is zo makkelijk om door te prutsen met wat je altijd gewend bent. Een stevige wake-up call kan dat best doorbreken.
Niet denken dat het nu voor altijd goed blijft gaan he? Wel blijven werken samen!!!!
Geniet ervan!
donderdag 18 november 2010 om 09:32
Ja, Amy, dat denk ik ook. Denk dat hij toch ook een soort bang is voor de toekomst, voor het 'altijd' verhaal..
Ik wil het iig wel concreet proberen, alleen zegt hij dan dat zijn gevoel weer goed (genoeg) moet zijn, en dat hij daarvoor wel echt mij moet missen.. Dus, ik hoop maar dat dat gebeurd..
Als we een gespek gaan hebben (op mijn of zijn verzoek) ben ik iig van plan om jou tips te gebruiken, om te zeggen hoe en wat, en dat we het samen gaan doen en negens 'echt' aan vast zitten.. Is het raar dat ik dat dan op papier zet en dat mee neem maar hem? Als een soort van stappenplan?
Ook moeten we dan denk ik de juiste balans zien te vinden tussen hoe 'vast' het de eerste tijd weer is.. Want ja, we hebben samengewoond, dus het zal erg verlijdelijk zijn om er weer elke x te blijven slapen, daar af te spreken enz, enz..
Ik vind jou mening iig erg fijn, dat je er nog ingeloofd! Een goed begin van mijn dag
Ik wil het iig wel concreet proberen, alleen zegt hij dan dat zijn gevoel weer goed (genoeg) moet zijn, en dat hij daarvoor wel echt mij moet missen.. Dus, ik hoop maar dat dat gebeurd..
Als we een gespek gaan hebben (op mijn of zijn verzoek) ben ik iig van plan om jou tips te gebruiken, om te zeggen hoe en wat, en dat we het samen gaan doen en negens 'echt' aan vast zitten.. Is het raar dat ik dat dan op papier zet en dat mee neem maar hem? Als een soort van stappenplan?
Ook moeten we dan denk ik de juiste balans zien te vinden tussen hoe 'vast' het de eerste tijd weer is.. Want ja, we hebben samengewoond, dus het zal erg verlijdelijk zijn om er weer elke x te blijven slapen, daar af te spreken enz, enz..
Ik vind jou mening iig erg fijn, dat je er nog ingeloofd! Een goed begin van mijn dag
-
donderdag 18 november 2010 om 09:37
En muisje, denk dat Amy ook in jou situatie gelijk heeft.. Het is natuurlijk heerlijk bij zn vrienden.. En na 5jaar krijg je waars. toch een soort van sleur. Wij hadden dat na 1 jaar al een beetje, en dat in combinatie met het elkaar te weinig 'echt' zien, en 'echt' praten, is het misgelopen.. Dus tja, ik wil dat graag veranderen..
Jij ook neem ik aan? En je ex wi lhet toch ook weer?
En daarbij, is het natuurlijk misgegaan in een moeilijke privesituatie, hij kan nu gewoon zn ding doen, zonder teveel rekening met je te houden, heerlijk voor hem natuurlijk..
Ik denk, dat je na een breuk, alleen maar sterker kan gaan staan!
Jij ook neem ik aan? En je ex wi lhet toch ook weer?
En daarbij, is het natuurlijk misgegaan in een moeilijke privesituatie, hij kan nu gewoon zn ding doen, zonder teveel rekening met je te houden, heerlijk voor hem natuurlijk..
Ik denk, dat je na een breuk, alleen maar sterker kan gaan staan!
-
donderdag 18 november 2010 om 09:48
Ex weet niet of hij ervoor wil gaan, maar wil het wel een kans geven...snap het ook niet echt. Bij ons was er zeker een sleur, vooral na een tijdje samenwonen..ik voelde me er ook niet echt lekker meer bij. Het lukte ons gewoon ook niet dat huishouden goed geregeld te krijgen met z'n tweetjes, altijd strijd..
Hij woont nu idd bij vrienden waar het zeker een stuk relaxter zal zijn allemaal..hij is ook nogal van het: hoe makkelijker, hoe beter..Het is eigenlijk een studentenhuis, dus hij kan er wel gewoon blijven.
Hij woont nu idd bij vrienden waar het zeker een stuk relaxter zal zijn allemaal..hij is ook nogal van het: hoe makkelijker, hoe beter..Het is eigenlijk een studentenhuis, dus hij kan er wel gewoon blijven.
donderdag 18 november 2010 om 10:00
quote:Mootje13 schreef op 18 november 2010 @ 09:32:
Ja, Amy, dat denk ik ook. Denk dat hij toch ook een soort bang is voor de toekomst, voor het 'altijd' verhaal..
Ik wil het iig wel concreet proberen, alleen zegt hij dan dat zijn gevoel weer goed (genoeg) moet zijn, en dat hij daarvoor wel echt mij moet missen.. Dus, ik hoop maar dat dat gebeurd..
Als we een gespek gaan hebben (op mijn of zijn verzoek) ben ik iig van plan om jou tips te gebruiken, om te zeggen hoe en wat, en dat we het samen gaan doen en negens 'echt' aan vast zitten.. Is het raar dat ik dat dan op papier zet en dat mee neem maar hem? Als een soort van stappenplan?
Ook moeten we dan denk ik de juiste balans zien te vinden tussen hoe 'vast' het de eerste tijd weer is.. Want ja, we hebben samengewoond, dus het zal erg verlijdelijk zijn om er weer elke x te blijven slapen, daar af te spreken enz, enz..
Ik vind jou mening iig erg fijn, dat je er nog ingeloofd! Een goed begin van mijn dag
Graag gedaan... ik zou willen dat ik mijn mening kon overstralen naar jouw vriend. Ging het gelijk goedkomen!
Tegen angst voor vastigheid en de toekomst wil het nog weleens helpen om te benadrukken dat iedere dag een keuze is. Dus als je nu besluit verder te gaan, betekent het niet dat je tot je 80e ongelukkig samen moet zijn. Maar dat je ervoor kiest om iedere dag samen gelukkig te willen zijn. En als je gelukkig bent, dan is het toch niet erg dat het nog heel lang duurt?
Ja, Amy, dat denk ik ook. Denk dat hij toch ook een soort bang is voor de toekomst, voor het 'altijd' verhaal..
Ik wil het iig wel concreet proberen, alleen zegt hij dan dat zijn gevoel weer goed (genoeg) moet zijn, en dat hij daarvoor wel echt mij moet missen.. Dus, ik hoop maar dat dat gebeurd..
Als we een gespek gaan hebben (op mijn of zijn verzoek) ben ik iig van plan om jou tips te gebruiken, om te zeggen hoe en wat, en dat we het samen gaan doen en negens 'echt' aan vast zitten.. Is het raar dat ik dat dan op papier zet en dat mee neem maar hem? Als een soort van stappenplan?
Ook moeten we dan denk ik de juiste balans zien te vinden tussen hoe 'vast' het de eerste tijd weer is.. Want ja, we hebben samengewoond, dus het zal erg verlijdelijk zijn om er weer elke x te blijven slapen, daar af te spreken enz, enz..
Ik vind jou mening iig erg fijn, dat je er nog ingeloofd! Een goed begin van mijn dag
Graag gedaan... ik zou willen dat ik mijn mening kon overstralen naar jouw vriend. Ging het gelijk goedkomen!
Tegen angst voor vastigheid en de toekomst wil het nog weleens helpen om te benadrukken dat iedere dag een keuze is. Dus als je nu besluit verder te gaan, betekent het niet dat je tot je 80e ongelukkig samen moet zijn. Maar dat je ervoor kiest om iedere dag samen gelukkig te willen zijn. En als je gelukkig bent, dan is het toch niet erg dat het nog heel lang duurt?
donderdag 18 november 2010 om 10:44
Oh muisje, wat herkenbaar, die strijd over het huishouden.
Mijn man had overal een hekel aan. Wilde een aantal dingen perse niet doen. Verder vond hij van bepaalde dingen dat het echt niet zovaak hoefde, en dat ik dat wel nodig vond, dat ik dat maar vooral moest doen. Bovendien is het huishouen echt mijn ding, dus heel soms wilde hij mij wel een beetje helpen.
Kwaad dat ik was!!! Jouw vieze sokken mijn ding???? Daggut niet. Ik iedere dag voor jou koken? Zoek het uit, ik wil ook wel ns een dagje lekker op de bank zitten!!!
Het heeft even geduurd hoor. Maar we kijken nu naar het grotere plaatje.
Doel: schoon, opgeruimd huis en voldoende tijd voor hobby's en elkaar.
Oplossing: op zaterdagochtend het huishouden doen (huisdieren, stofzuigen, dweilen, wc,badkamer). Even samen, afgewisseld met een kopje koffie. Dan zijn we rond 11:00 uur klaar en is de rest van t weekend van ons.
De rest van de week: verdeel de taken praktisch. Hou op met op je strepen te gaan staan dat hij net zoveel moet doen als jij en andersom.
Je kunt verschillende dingen bijdragen aan het huishouden. Als hij de fiets repareert, de auto naar de garage brengt, jou 's avonds ergens ophaalt als je anders door het donker terugmoet, dan telt dat ook!
Je kunt een vaste taakverdeling afspreken, maar meestal loopt dat vanzelf wel volgens bepaalde patronen.
Kijk ook praktisch naar de verdeling. Kun je iets goed, of kun je iets juist niet door een blessure, dan kan de ander dat beter doen.
Op door de weekse dagen koken wij samen, eten wij samen, wast hij af, en ruim ik wat dingetjes in huis op. Aan het eind van deze 20 minuten staat de koffie klaar. Zo hebben we altijd een net huis en kunnen we op zaterdagochtend overal goed bij.
Ik stof af en verplaats (dingen van de grond tbv stofzuigen etc) en pas de decoratie af en toe aan. Hij stofzuigt. Ik dweil. Zo lopen we achter elkaar aan door het huis heen.
En meestal doet hij dan de huisdieren en ik het toilet en de badkamer.
Hij doet meestal de fietsen/auto etc, en ik het naaimachinewerk. Strijken doe ik op zondagochtend met een opname van mijn soap (en duffe kop). En hij maait het gras wanneer dat gedaan moet worden.
Loopt op zich prima.
Natuurlijk kan ik me er best aan ergeren dat hij sommige dingen gewoon niet opruimt. Hij ziet ze niet, of ziet ze net genoeg om er niet over te struikelen. Hij registreert gewoon niet dat iets daar niet hoort en het misschien weg moet. Dat doe ik dan maar. In ruil daarvoor mag hij de administratie doen.
Ieder doet waar ie goed in is. Mannen en vrouwen zijn nu eenmaal verschillend. Daar kun je een probleem van maken... je kunt er ook van profiteren.
Mijn man had overal een hekel aan. Wilde een aantal dingen perse niet doen. Verder vond hij van bepaalde dingen dat het echt niet zovaak hoefde, en dat ik dat wel nodig vond, dat ik dat maar vooral moest doen. Bovendien is het huishouen echt mijn ding, dus heel soms wilde hij mij wel een beetje helpen.
Kwaad dat ik was!!! Jouw vieze sokken mijn ding???? Daggut niet. Ik iedere dag voor jou koken? Zoek het uit, ik wil ook wel ns een dagje lekker op de bank zitten!!!
Het heeft even geduurd hoor. Maar we kijken nu naar het grotere plaatje.
Doel: schoon, opgeruimd huis en voldoende tijd voor hobby's en elkaar.
Oplossing: op zaterdagochtend het huishouden doen (huisdieren, stofzuigen, dweilen, wc,badkamer). Even samen, afgewisseld met een kopje koffie. Dan zijn we rond 11:00 uur klaar en is de rest van t weekend van ons.
De rest van de week: verdeel de taken praktisch. Hou op met op je strepen te gaan staan dat hij net zoveel moet doen als jij en andersom.
Je kunt verschillende dingen bijdragen aan het huishouden. Als hij de fiets repareert, de auto naar de garage brengt, jou 's avonds ergens ophaalt als je anders door het donker terugmoet, dan telt dat ook!
Je kunt een vaste taakverdeling afspreken, maar meestal loopt dat vanzelf wel volgens bepaalde patronen.
Kijk ook praktisch naar de verdeling. Kun je iets goed, of kun je iets juist niet door een blessure, dan kan de ander dat beter doen.
Op door de weekse dagen koken wij samen, eten wij samen, wast hij af, en ruim ik wat dingetjes in huis op. Aan het eind van deze 20 minuten staat de koffie klaar. Zo hebben we altijd een net huis en kunnen we op zaterdagochtend overal goed bij.
Ik stof af en verplaats (dingen van de grond tbv stofzuigen etc) en pas de decoratie af en toe aan. Hij stofzuigt. Ik dweil. Zo lopen we achter elkaar aan door het huis heen.
En meestal doet hij dan de huisdieren en ik het toilet en de badkamer.
Hij doet meestal de fietsen/auto etc, en ik het naaimachinewerk. Strijken doe ik op zondagochtend met een opname van mijn soap (en duffe kop). En hij maait het gras wanneer dat gedaan moet worden.
Loopt op zich prima.
Natuurlijk kan ik me er best aan ergeren dat hij sommige dingen gewoon niet opruimt. Hij ziet ze niet, of ziet ze net genoeg om er niet over te struikelen. Hij registreert gewoon niet dat iets daar niet hoort en het misschien weg moet. Dat doe ik dan maar. In ruil daarvoor mag hij de administratie doen.
Ieder doet waar ie goed in is. Mannen en vrouwen zijn nu eenmaal verschillend. Daar kun je een probleem van maken... je kunt er ook van profiteren.
donderdag 18 november 2010 om 10:56
quote:Amygdala schreef op 18 november 2010 @ 09:31:
Wow Nanne... wat een verhaal!
En wat zal dat heftig geweest zijn. Wat fijn dat jullie nu weer zo naar elkaar toe groeien. Soms is het gewoon even goed om ergens flink mee geconfronteerd te worden. Het is zo makkelijk om door te prutsen met wat je altijd gewend bent. Een stevige wake-up call kan dat best doorbreken.
Niet denken dat het nu voor altijd goed blijft gaan he? Wel blijven werken samen!!!!
Geniet ervan!
Heftig was het zeker ja.. Maar voor ons was het nodig. Door prutsen was echt geen optie, dan was het vroeg of laat definitief stuk gelopen.
Nu geven we elkaar de ruimte om te doen wat we graag willen, maar betrekken elkaar erbij. Regelmatig gaan we samen wat leuks doen en dat is erg prettig. Ik vindt het vooral belangrijk om ook samen iets te hebben en dat samen te kunnen doen. Dit hebben we nog niet echt gevonden, maar daar komen we wel uit. We zijn beide gek op auto's en motoren, dus ik denk dat we naar races en cross gaan samen.
Daarbij praten we ontzettend veel. Over leuke dingen, dingen die ons interesseren, werk, studie.. Maar ook minder leuke dingen. Ik zit met een zieke moeder thuis en een overspannen vader, hij heeft een best goede relatie met z'n ouders, maar soms kan hij z'n pa wel wurgen. Daarnaast doet hij alles voor z'n zus, terwijl hij eigenlijk vindt dat ze 't zelf wel kan. Daar hebben we het dan ook gewoon over. Maar ook wat we qua seks lekker vinden en wat we zouden willen uitproberen. Maar ook wat we in de toekomst willen en hoe we dit op elkaar kunnen afstemmen.
Het klinkt allemaal nogal omslachtig, maar het brengt ons dichter bij elkaar. Je leert elkaar dan ook op andere manieren kennen. Dat vindt ik belangrijk. Gezien ons leeftijdsverschil, lopen we nog wel eens tegen situaties aan. Zoals samenwonen, trouwen en kinderen. Hij heeft allang de leeftijd om getrouwd te zijn en kinderen te hebben, dus zeker om samen te wonen. Ik heb de leeftijd dat ik nog naar school ga en de meeste zullen dan op zichzelf wonen en lekker doen wat ze willen. Terwijl ik nu al weet dat ik vroeg kinderen wil en wil trouwen, in ons eigen huisje. Dit gebeurd nog niet met 3 jaar, maar zeker wel met 5 jaar. Dan ben ik 25 en hij 35. Dat zijn nog niet zulke gekke leeftijden. Mja, wie zegt dat we er dan financieel goed genoeg ervoor staan. Of dat we tijd voor kinderen hebben? Het is niet te vertellen. M'n vriend heeft er wel haast mee, vanwege z'n leeftijd, maar hij ziet wel in dat ik nog te jong ben kom kinderen te krijgen. Dat is erg prettig en geeft mij rust. Kinderen komt wel zodra we er klaar voor zijn. Trouwen willen we allebei heel graag. Hij voor de kerk, van mij hoeft dat niet. Dus dat is ook een punt die we goed moeten bespreken. Maar we komen er wel uit. Na die gigantische ruzie en de 2 weken uit elkaar, hebben we elkaar beter leren kennen, beter leren communiceren, meer vertrouwen in elkaar gekregen. Heel apart, maar hierdoor ben ik 'blij' dat het gebeurd is. Het was ontzettend kut en wil het zeker niet nog eens meemaken. Maar het heeft ons wel verder gebracht en ons bepaalde inzichten in elkaar gegeven. Hier halen we het goede uit en leren van de foute dingen. Waardoor we verder komen.
Ik weet dat het altijd nog mis kan gaan, maar dat kan ook als je al 20 jaar getrouwd bent en volwassen kinderen hebt. Dus waarom zou ik me daar op focussen? Ik richt m'n energie liever op de punten die ons samen brengt, waardoor we een fijne relatie hebben. Zo denken we allebei, dus het zal goed moeten gaan. Maar ik zie wel wat de tijd ons te brengen heeft!
Wow Nanne... wat een verhaal!
En wat zal dat heftig geweest zijn. Wat fijn dat jullie nu weer zo naar elkaar toe groeien. Soms is het gewoon even goed om ergens flink mee geconfronteerd te worden. Het is zo makkelijk om door te prutsen met wat je altijd gewend bent. Een stevige wake-up call kan dat best doorbreken.
Niet denken dat het nu voor altijd goed blijft gaan he? Wel blijven werken samen!!!!
Geniet ervan!
Heftig was het zeker ja.. Maar voor ons was het nodig. Door prutsen was echt geen optie, dan was het vroeg of laat definitief stuk gelopen.
Nu geven we elkaar de ruimte om te doen wat we graag willen, maar betrekken elkaar erbij. Regelmatig gaan we samen wat leuks doen en dat is erg prettig. Ik vindt het vooral belangrijk om ook samen iets te hebben en dat samen te kunnen doen. Dit hebben we nog niet echt gevonden, maar daar komen we wel uit. We zijn beide gek op auto's en motoren, dus ik denk dat we naar races en cross gaan samen.
Daarbij praten we ontzettend veel. Over leuke dingen, dingen die ons interesseren, werk, studie.. Maar ook minder leuke dingen. Ik zit met een zieke moeder thuis en een overspannen vader, hij heeft een best goede relatie met z'n ouders, maar soms kan hij z'n pa wel wurgen. Daarnaast doet hij alles voor z'n zus, terwijl hij eigenlijk vindt dat ze 't zelf wel kan. Daar hebben we het dan ook gewoon over. Maar ook wat we qua seks lekker vinden en wat we zouden willen uitproberen. Maar ook wat we in de toekomst willen en hoe we dit op elkaar kunnen afstemmen.
Het klinkt allemaal nogal omslachtig, maar het brengt ons dichter bij elkaar. Je leert elkaar dan ook op andere manieren kennen. Dat vindt ik belangrijk. Gezien ons leeftijdsverschil, lopen we nog wel eens tegen situaties aan. Zoals samenwonen, trouwen en kinderen. Hij heeft allang de leeftijd om getrouwd te zijn en kinderen te hebben, dus zeker om samen te wonen. Ik heb de leeftijd dat ik nog naar school ga en de meeste zullen dan op zichzelf wonen en lekker doen wat ze willen. Terwijl ik nu al weet dat ik vroeg kinderen wil en wil trouwen, in ons eigen huisje. Dit gebeurd nog niet met 3 jaar, maar zeker wel met 5 jaar. Dan ben ik 25 en hij 35. Dat zijn nog niet zulke gekke leeftijden. Mja, wie zegt dat we er dan financieel goed genoeg ervoor staan. Of dat we tijd voor kinderen hebben? Het is niet te vertellen. M'n vriend heeft er wel haast mee, vanwege z'n leeftijd, maar hij ziet wel in dat ik nog te jong ben kom kinderen te krijgen. Dat is erg prettig en geeft mij rust. Kinderen komt wel zodra we er klaar voor zijn. Trouwen willen we allebei heel graag. Hij voor de kerk, van mij hoeft dat niet. Dus dat is ook een punt die we goed moeten bespreken. Maar we komen er wel uit. Na die gigantische ruzie en de 2 weken uit elkaar, hebben we elkaar beter leren kennen, beter leren communiceren, meer vertrouwen in elkaar gekregen. Heel apart, maar hierdoor ben ik 'blij' dat het gebeurd is. Het was ontzettend kut en wil het zeker niet nog eens meemaken. Maar het heeft ons wel verder gebracht en ons bepaalde inzichten in elkaar gegeven. Hier halen we het goede uit en leren van de foute dingen. Waardoor we verder komen.
Ik weet dat het altijd nog mis kan gaan, maar dat kan ook als je al 20 jaar getrouwd bent en volwassen kinderen hebt. Dus waarom zou ik me daar op focussen? Ik richt m'n energie liever op de punten die ons samen brengt, waardoor we een fijne relatie hebben. Zo denken we allebei, dus het zal goed moeten gaan. Maar ik zie wel wat de tijd ons te brengen heeft!
donderdag 18 november 2010 om 11:17
Haha, ik hoop dat alle gedachten over mij en mn ex, vanzelf in zn hoofd gestraald worden, zodat hij tot hetzelfde inzicht komt!
En muisje, exen (mannen) zijn denk ik af en toe onbegrijpbaar omdat ze het zelf niet weten, maar dit is voor ons erg frustrerend!
Hebben jullie al concrete plannen? Of is het pas volgende week dat jullie elkaar weer spreken/bellen?
Nanno, herkenbaar, dat leeftijdsverschil.. Heb ik ook.. Maar het ondewerp kinderen is bij ons gelukkig geen probleem.. Willen het beide (zo mogelijk), maar allebei nog niet nu..
Maar denk dat dat een van de weinige toekomstdingen is waar we het echt over gehad hebben.. Verder kennen we elkaar natuurlijk goed, dus ga je ervanuit dat je weet hoe de ander denkt over de toekomst.. Maar hebben er nooit echt over gesproken, omdat het zo vanzelf ging allemaal..
Hoop dat het nog komt dat we het erover gaan hebben..
Bij jou was jullie breuk dus een echte wake-up call, fijn dat het beter gaat, keep going!
Amy, jij bent toch ook tijdelijk uit elkaar geweest? Tenminste dacht dat ik dat ergens gelezen had in dit topic, maar weet het niet meer... Hoelang duurde dat bij jou? En hoe ging dit..
(Sorry, als je het al verteld hebt en het nog een x moet vertellen)...
En muisje, exen (mannen) zijn denk ik af en toe onbegrijpbaar omdat ze het zelf niet weten, maar dit is voor ons erg frustrerend!
Hebben jullie al concrete plannen? Of is het pas volgende week dat jullie elkaar weer spreken/bellen?
Nanno, herkenbaar, dat leeftijdsverschil.. Heb ik ook.. Maar het ondewerp kinderen is bij ons gelukkig geen probleem.. Willen het beide (zo mogelijk), maar allebei nog niet nu..
Maar denk dat dat een van de weinige toekomstdingen is waar we het echt over gehad hebben.. Verder kennen we elkaar natuurlijk goed, dus ga je ervanuit dat je weet hoe de ander denkt over de toekomst.. Maar hebben er nooit echt over gesproken, omdat het zo vanzelf ging allemaal..
Hoop dat het nog komt dat we het erover gaan hebben..
Bij jou was jullie breuk dus een echte wake-up call, fijn dat het beter gaat, keep going!
Amy, jij bent toch ook tijdelijk uit elkaar geweest? Tenminste dacht dat ik dat ergens gelezen had in dit topic, maar weet het niet meer... Hoelang duurde dat bij jou? En hoe ging dit..
(Sorry, als je het al verteld hebt en het nog een x moet vertellen)...
-
donderdag 18 november 2010 om 11:28
quote:Mootje13 schreef op 18 november 2010 @ 11:17:Nanno, herkenbaar, dat leeftijdsverschil.. Heb ik ook.. Maar het ondewerp kinderen is bij ons gelukkig geen probleem.. Willen het beide (zo mogelijk), maar allebei nog niet nu..
Maar denk dat dat een van de weinige toekomstdingen is waar we het echt over gehad hebben.. Verder kennen we elkaar natuurlijk goed, dus ga je ervanuit dat je weet hoe de ander denkt over de toekomst.. Maar hebben er nooit echt over gesproken, omdat het zo vanzelf ging allemaal..
Hoop dat het nog komt dat we het erover gaan hebben..
Bij jou was jullie breuk dus een echte wake-up call, fijn dat het beter gaat, keep going!
We praten er eigenlijk bewust over, zodat we zeker weten dat we niet in een later moment in onze relatie tegen dingen aanlopen, die zo van elkaar verschillen, dat het lastig wordt om samen door te gaan. Niet dat we ons er niet voor in zouden willen zetten om alles goed te laten verlopen en dingen te nemen zoals ze zijn/worden. We hebben op deze manier meer tijd om zulke dingen op te lossen. Zodat het tegen die tijd goed gaat. Al zijn we eigenlijk nog nergens tegenaan gelopen. Natuurlijk, hij vindt 't wel eens lastig dat hij al de leeftijd heeft om kids te hebben, terwijl ik die leeftijd nog niet heb. Dit is heel lastig voor hem, maar hij weet dat het vervelender wordt als we nu kinderen zouden krijgen, omdat ik dat nog niet kan. Ik ben er niet aan toe.
Verder zitten we qua huis en inrichting op dezelfde lijn, maar ook met de auto, tijd samen doorbrengen en tijd voor jezelf en allemaal van zulke praktische dingen. Sommige dingen klinken heel onlogisch om erover te hebben zo vroeg in een relatie, maar vanwege ons leeftijdsverschil en ik toch een behoorlijke sprong maak met volwassen worden, praten we er over zodat we niet voor verrassingen komen te staan. Al zullen die er wel zijn, natuurlijk.
We steunen elkaar en vullen elkaar aan. We leren ook van elkaar.
Ik moet zeggen dat ik dit juist prettig vindt. M'n vriend doet 't juist om niet over een aantal jaar weer alleen te zijn en dan moeite te hebben om weer iets met iemand op te bouwen. Ik snap dat wel. Als hij 37 is, dan wordt 't allemaal lastiger.
Gelukkig kunnen we hier goed over praten, dus ik geloof erin dat het goed komt.
Maar denk dat dat een van de weinige toekomstdingen is waar we het echt over gehad hebben.. Verder kennen we elkaar natuurlijk goed, dus ga je ervanuit dat je weet hoe de ander denkt over de toekomst.. Maar hebben er nooit echt over gesproken, omdat het zo vanzelf ging allemaal..
Hoop dat het nog komt dat we het erover gaan hebben..
Bij jou was jullie breuk dus een echte wake-up call, fijn dat het beter gaat, keep going!
We praten er eigenlijk bewust over, zodat we zeker weten dat we niet in een later moment in onze relatie tegen dingen aanlopen, die zo van elkaar verschillen, dat het lastig wordt om samen door te gaan. Niet dat we ons er niet voor in zouden willen zetten om alles goed te laten verlopen en dingen te nemen zoals ze zijn/worden. We hebben op deze manier meer tijd om zulke dingen op te lossen. Zodat het tegen die tijd goed gaat. Al zijn we eigenlijk nog nergens tegenaan gelopen. Natuurlijk, hij vindt 't wel eens lastig dat hij al de leeftijd heeft om kids te hebben, terwijl ik die leeftijd nog niet heb. Dit is heel lastig voor hem, maar hij weet dat het vervelender wordt als we nu kinderen zouden krijgen, omdat ik dat nog niet kan. Ik ben er niet aan toe.
Verder zitten we qua huis en inrichting op dezelfde lijn, maar ook met de auto, tijd samen doorbrengen en tijd voor jezelf en allemaal van zulke praktische dingen. Sommige dingen klinken heel onlogisch om erover te hebben zo vroeg in een relatie, maar vanwege ons leeftijdsverschil en ik toch een behoorlijke sprong maak met volwassen worden, praten we er over zodat we niet voor verrassingen komen te staan. Al zullen die er wel zijn, natuurlijk.
We steunen elkaar en vullen elkaar aan. We leren ook van elkaar.
Ik moet zeggen dat ik dit juist prettig vindt. M'n vriend doet 't juist om niet over een aantal jaar weer alleen te zijn en dan moeite te hebben om weer iets met iemand op te bouwen. Ik snap dat wel. Als hij 37 is, dan wordt 't allemaal lastiger.
Gelukkig kunnen we hier goed over praten, dus ik geloof erin dat het goed komt.
donderdag 18 november 2010 om 11:38
Ons huwelijk is in het begin niet leuk geweest. Wel getrouwd, maar ik was diepongelukkig. We zijn na een hoop gedoe na circa 3 jaar voor een periode van ongeveer 2 jaar apart gaan wonen. Wel contact gehouden en wel getrouwd gebleven.
Tja, is het dan uit? Geen idee. We waren uit elkaar maar hielden contact. Ik was voor mijn gevoel nooit echt met m getrouwd. Alleen op papier. Verder voelde ik een grotere afstand dan ooit tevoren.
Het doet er ook weinig toe of het 'uit' is, vind ik. Dat is dan weer zo'n formaliteit. Je moet leren ontdekken wat je zelf wilt en wat je samen wilt. Ongeacht het labeltje wat je erop plakt.
Nu sinds een jaar of 2-3 wonen we weer samen, ik ben weer terug in ons gezamenlijke huisje. Eerst nog wat extra spullen in de opslag gehouden, om de zekerheid te hebben dat als het toch misgaat, je niet je hele huisraad opnieuw moet kopen.
Misschien gaf dat juist wel voldoende geruststelling zodat het toch ging lukken.
Ik voel me nu eindelijk getrouwd en intens met hem verbonden. Ik ben ook nu pas begonnen zijn naam te gebruiken!
Tja, is het dan uit? Geen idee. We waren uit elkaar maar hielden contact. Ik was voor mijn gevoel nooit echt met m getrouwd. Alleen op papier. Verder voelde ik een grotere afstand dan ooit tevoren.
Het doet er ook weinig toe of het 'uit' is, vind ik. Dat is dan weer zo'n formaliteit. Je moet leren ontdekken wat je zelf wilt en wat je samen wilt. Ongeacht het labeltje wat je erop plakt.
Nu sinds een jaar of 2-3 wonen we weer samen, ik ben weer terug in ons gezamenlijke huisje. Eerst nog wat extra spullen in de opslag gehouden, om de zekerheid te hebben dat als het toch misgaat, je niet je hele huisraad opnieuw moet kopen.
Misschien gaf dat juist wel voldoende geruststelling zodat het toch ging lukken.
Ik voel me nu eindelijk getrouwd en intens met hem verbonden. Ik ben ook nu pas begonnen zijn naam te gebruiken!
donderdag 18 november 2010 om 11:53
Mooi verhaal Amy, vind ik echt..
Over het huishouden; bij ons was het zo: eigenlijk deed hij best wel veel, alleen NOOIT op eigen initiatief. Zo voelde ik me enorm verantwoordelijk daarvoor, terwijl ik steeds maar dacht: we wonen hier toch samen?!? Een uitspraak van hem: "Zal ik de WC doen of doe je het zelf?" Hoezo zelf??? Kon daar echt slecht tegen. Maar van de andere kant: ik hoefde maar iets te vragen en hij stond klaar, dus nu denk ik: is dat dan zo erg....
Wil hem trouwens steeds even snel een berichtje sturen om te vragen of alles goed gaat! Maar we hebben die wekelijkse belafspraak he, dus zeg me dat ik het niet moet doen!!!
Over het huishouden; bij ons was het zo: eigenlijk deed hij best wel veel, alleen NOOIT op eigen initiatief. Zo voelde ik me enorm verantwoordelijk daarvoor, terwijl ik steeds maar dacht: we wonen hier toch samen?!? Een uitspraak van hem: "Zal ik de WC doen of doe je het zelf?" Hoezo zelf??? Kon daar echt slecht tegen. Maar van de andere kant: ik hoefde maar iets te vragen en hij stond klaar, dus nu denk ik: is dat dan zo erg....
Wil hem trouwens steeds even snel een berichtje sturen om te vragen of alles goed gaat! Maar we hebben die wekelijkse belafspraak he, dus zeg me dat ik het niet moet doen!!!
