Kinderen
alle pijlers
schoonmoeder als oppas..
zondag 28 november 2010 om 16:39
Hallo!
Ik heb jullie mening nodig;
5 weken geleden ben ik bevallen van een zoon. Mijn vriend heeft al een zoon (3,5). Om die reden zijn we dus al bekend met het fenomeen "oppas zoeken". Die oppas vonden we voorheen in de moeder van mijn vriend. Een lieve vrouw die veel voor haar kleinkinderen over heeft.
Maar mijn schoonmoeder heeft ook behoorlijk wat lichamelijke mankementen. Zo heb ik haar al eens naar het ziekenhuis moeten brengen omdat ze was gevallen in de badkamer en ze heeft ons al geregeld 's nachts wakker gebeld voor verscheidene gezondheidsklachten. (Uiteenlopend van galsteenaanval tot hartklachten/benauwdheid)
Toch hadden we tot van de week geen twijfel over haar oppasskilss. We lieten de zoon van vriend met een gerust hart achter, als we eventjes weg moesten. Let wel, voor een hele dag niet, maar voor een uurtje of drie/vier is prima. Ze genieten daar allebei van.
Nu hoorden via de zus van schoonmoeder dat ze geregeld flauwvalt. Dit wisten we dus helemaal niet. De oorzaak van het flauwvallen is tot vinden in psychische hoek; paniekaanvallen, hyperventilatie etc. Volgens de zus van schoonmoeder gebeurt dat wel een aantal keer per week. Ik schrok hier wel van. Sowieso omdat het dus helemaal niet goed blijkt te gaan met schoonmoeder op dat vlak en wij er niets vanaf wisten. Maar ook omdat ze soms komt oppassen en ze dan toch wel kon flauwvallen. En een kind, ongeacht leeftijd, is toch wel afhankelijk van zijn oppas.
Nu heb ik over een paar weken een afspraak, het zal ongeveer een paar uurtjes duren. Mijn vriend is dan werken en we hadden dan gedacht om schoonmoeder op te laten passen op onze zoon (5 wk oud dus, dan 8 wk). Maar na deze informatie twijfel ik daar enorm over. Sterker nog, het voelt absoluut niet goed.
Ook mijn vriend heeft zijn bedenkingen om haar te laten oppassen, maar we zitten beiden met een loyaliteit. Ze vindt het zo ontzettend leuk en geniet van het oppassen. Maar de angst dat ze zal flauwvallen wanneer wij er niet zijn en de kindjes afhankelijk van haar zijn, is ontzettend groot.
Nu hebben we dit gisteren voorzichtig ter sprake gebracht. Voorzichtig ja, omdat schoonmoeder zich ontzettend snel aangevallen voelt en dan niet meer aanspreekbaar (kan enorm blijven hangen in het negatieve; zie je wel, ik doe alles verkeerd, ik kan ook nooit iets goed doen, jullie gunnen mij niets)
En jawel, wat we verwachtten gebeurde ook: Schoonmoeder barstte in huilen uit toen ik haar vroeg of het klopt dat ze flauwvalt. Ze schoot direct in de verdediging dat ze het onder controle heeft. Toen mijn vriend aangaf dat we het dan toch wel eng vonden om haar te laten oppassen op twee kinderen die compleet afhankelijk zijn van haar zorg, werd ze kwaad en begon te schreeuwen. Het riedeltje zoals hierboven beschreven kwam naar voren en we probeerden haar te kalmeren. Maar het werkte niet en ze werd steeds bozer en liep tegen de hysterie (hyperventileren, met gierende uithalen huilen, gooien met de deuren). Ik schrok hier echt van, heb haar nooit op die manier meegemaakt. Uiteindelijk nam de spanning niet af en hebben vriend en ik ervoor gekozen om haar eventjes met rust te laten. Dit leek te helpen en ze belde gisteravond nog eventjes op. Nog steeds boos en verontwaardigd na wat we hebben gezegd.
Vanmorgen belde de broer van mijn vriend. Ook boos op ons na het voorval van gisteren. Hij vindt dat we haar gebruiken voor de lasten en dat het egoistisch is dat we haar niet meer laten oppassen omdat ze "maar"geregeld flauwvalt. Ik sta op zich nog steeds achter die beslissing, vindt het gewoon eng (stel je voor dat ze flauwvalt als ze de baby op haar armen heeft en de trap af komt) maar ben door de tirade van broer van vriend diep van binnen ook gaan twijfelen.
Blazen we het niet op, moeten we haar geen kans geven. Mijn vriend is heel resoluut; ze past niet op totdat ze dat flauwvallen echt onder controle heeft.
Ik baal van de situatie en ben heel erg benieuwd naar jullie mening.
Ik heb jullie mening nodig;
5 weken geleden ben ik bevallen van een zoon. Mijn vriend heeft al een zoon (3,5). Om die reden zijn we dus al bekend met het fenomeen "oppas zoeken". Die oppas vonden we voorheen in de moeder van mijn vriend. Een lieve vrouw die veel voor haar kleinkinderen over heeft.
Maar mijn schoonmoeder heeft ook behoorlijk wat lichamelijke mankementen. Zo heb ik haar al eens naar het ziekenhuis moeten brengen omdat ze was gevallen in de badkamer en ze heeft ons al geregeld 's nachts wakker gebeld voor verscheidene gezondheidsklachten. (Uiteenlopend van galsteenaanval tot hartklachten/benauwdheid)
Toch hadden we tot van de week geen twijfel over haar oppasskilss. We lieten de zoon van vriend met een gerust hart achter, als we eventjes weg moesten. Let wel, voor een hele dag niet, maar voor een uurtje of drie/vier is prima. Ze genieten daar allebei van.
Nu hoorden via de zus van schoonmoeder dat ze geregeld flauwvalt. Dit wisten we dus helemaal niet. De oorzaak van het flauwvallen is tot vinden in psychische hoek; paniekaanvallen, hyperventilatie etc. Volgens de zus van schoonmoeder gebeurt dat wel een aantal keer per week. Ik schrok hier wel van. Sowieso omdat het dus helemaal niet goed blijkt te gaan met schoonmoeder op dat vlak en wij er niets vanaf wisten. Maar ook omdat ze soms komt oppassen en ze dan toch wel kon flauwvallen. En een kind, ongeacht leeftijd, is toch wel afhankelijk van zijn oppas.
Nu heb ik over een paar weken een afspraak, het zal ongeveer een paar uurtjes duren. Mijn vriend is dan werken en we hadden dan gedacht om schoonmoeder op te laten passen op onze zoon (5 wk oud dus, dan 8 wk). Maar na deze informatie twijfel ik daar enorm over. Sterker nog, het voelt absoluut niet goed.
Ook mijn vriend heeft zijn bedenkingen om haar te laten oppassen, maar we zitten beiden met een loyaliteit. Ze vindt het zo ontzettend leuk en geniet van het oppassen. Maar de angst dat ze zal flauwvallen wanneer wij er niet zijn en de kindjes afhankelijk van haar zijn, is ontzettend groot.
Nu hebben we dit gisteren voorzichtig ter sprake gebracht. Voorzichtig ja, omdat schoonmoeder zich ontzettend snel aangevallen voelt en dan niet meer aanspreekbaar (kan enorm blijven hangen in het negatieve; zie je wel, ik doe alles verkeerd, ik kan ook nooit iets goed doen, jullie gunnen mij niets)
En jawel, wat we verwachtten gebeurde ook: Schoonmoeder barstte in huilen uit toen ik haar vroeg of het klopt dat ze flauwvalt. Ze schoot direct in de verdediging dat ze het onder controle heeft. Toen mijn vriend aangaf dat we het dan toch wel eng vonden om haar te laten oppassen op twee kinderen die compleet afhankelijk zijn van haar zorg, werd ze kwaad en begon te schreeuwen. Het riedeltje zoals hierboven beschreven kwam naar voren en we probeerden haar te kalmeren. Maar het werkte niet en ze werd steeds bozer en liep tegen de hysterie (hyperventileren, met gierende uithalen huilen, gooien met de deuren). Ik schrok hier echt van, heb haar nooit op die manier meegemaakt. Uiteindelijk nam de spanning niet af en hebben vriend en ik ervoor gekozen om haar eventjes met rust te laten. Dit leek te helpen en ze belde gisteravond nog eventjes op. Nog steeds boos en verontwaardigd na wat we hebben gezegd.
Vanmorgen belde de broer van mijn vriend. Ook boos op ons na het voorval van gisteren. Hij vindt dat we haar gebruiken voor de lasten en dat het egoistisch is dat we haar niet meer laten oppassen omdat ze "maar"geregeld flauwvalt. Ik sta op zich nog steeds achter die beslissing, vindt het gewoon eng (stel je voor dat ze flauwvalt als ze de baby op haar armen heeft en de trap af komt) maar ben door de tirade van broer van vriend diep van binnen ook gaan twijfelen.
Blazen we het niet op, moeten we haar geen kans geven. Mijn vriend is heel resoluut; ze past niet op totdat ze dat flauwvallen echt onder controle heeft.
Ik baal van de situatie en ben heel erg benieuwd naar jullie mening.
zondag 28 november 2010 om 17:28
Broer van vriend heeft zelf zeker geen kinderen?
Ik heb zelf ook geen kinderen, maar ik zou het ook niet aan durven denk ik. Zo'n kleintje van 3,5 is iets minder afhankelijk van oma dan een baby, maar schrikt zich natuurlijk ook wezenloos als ze flauw valt en is nog te jong om dan te kunnen bellen voor hulp. En met een baby lijkt het me helemaal eng, ze zal maar flauw vallen als ze met de baby de trap af loopt, zoals je zegt, of de baby valt van de commode af als zij flauw valt tijdens het luier verschonen ofzo.
Is het ook geen optie om je schoonmoeder samen met nog iemand op te laten passen zodat er een tweede oppas bij is die een oogje in het zeil kan houden en de kinderen eventueel kan kalmeren als oma flauw valt?
Ik heb zelf ook geen kinderen, maar ik zou het ook niet aan durven denk ik. Zo'n kleintje van 3,5 is iets minder afhankelijk van oma dan een baby, maar schrikt zich natuurlijk ook wezenloos als ze flauw valt en is nog te jong om dan te kunnen bellen voor hulp. En met een baby lijkt het me helemaal eng, ze zal maar flauw vallen als ze met de baby de trap af loopt, zoals je zegt, of de baby valt van de commode af als zij flauw valt tijdens het luier verschonen ofzo.
Is het ook geen optie om je schoonmoeder samen met nog iemand op te laten passen zodat er een tweede oppas bij is die een oogje in het zeil kan houden en de kinderen eventueel kan kalmeren als oma flauw valt?
zondag 28 november 2010 om 17:37
Ik vind de reactie van je zwager erg vreemd. Je wilt toch het beste voor je kind en de zorg voor kinderen is zwaar als je niet meer zo gezond bent. Je valt niet zonder reden zo maar flauw...
Het is wel fijn dat je partner en jij op een lijn zitten. De reactie van je schoonmoeder is gewoon op het hysterische af; niet normaal meer.
Het is wel fijn dat je partner en jij op een lijn zitten. De reactie van je schoonmoeder is gewoon op het hysterische af; niet normaal meer.
zondag 28 november 2010 om 17:44
Oppassen is nu echt niet verantwoord. Oma wil dat zelf niet onder ogen zien en voelt zich aangevallen. Dat dit zo gelopen is is heel rot voor jullie allemaal maar het is zo'n situatie die nauwelijks te voorkomen is.
Ik denk dat het heel belangrijk is dat ze weet dat jullie haar waarderen. Vertel haar dat je weet hoe leuk ze als oma is en dat je haar graag als oppas hebt maar dat het nu gewoon even niet kan. Biedt eventueel aan om samen met haar passende hulpverlening te zoeken zodat ze geholpen kan worden. En ga lekker langs met de kinderen zodat ze daar van kan blijven genieten. Sterkte.
Ik denk dat het heel belangrijk is dat ze weet dat jullie haar waarderen. Vertel haar dat je weet hoe leuk ze als oma is en dat je haar graag als oppas hebt maar dat het nu gewoon even niet kan. Biedt eventueel aan om samen met haar passende hulpverlening te zoeken zodat ze geholpen kan worden. En ga lekker langs met de kinderen zodat ze daar van kan blijven genieten. Sterkte.
zondag 28 november 2010 om 17:51
zondag 28 november 2010 om 17:52
Ik zou het denk ik ook niet meer prettig vinden als oma zou oppassen. Ik vraag me alleen wel af, aangezien jij schreef dat de basis van het probleem te maken heeft met paniek- en angstaanvallen of de kans bestaat of ze ook daadwerkelijk flauw zou vallen als jullie kinderen er zijn. Ik denk dat ze bij de kinderen volledig ontspannen is waardoor angst en paniek niet voor zal komen en het flauwvallen dus ook niet. Maar dit verzin ik nu ter plekke dus het kan ook klink klare onzin zijn. Vraag anders eens in het ziekenhuis wat zij zouden adviseren.
Ik snap overigens wel dat oma helemaal uit haar pan is gegaan, niet dat het slim is hoor, dat totaal niet. Ze is denk ik gewoon hartstikke bang dat ze de controle over haar leven compleet verliest en de paar dingen die ze dan nog heeft, waaronder het intense genieten van haar kleinkinderen, wordt dan voor haar gevoel ook nog van haar afgenomen.
Ik snap overigens wel dat oma helemaal uit haar pan is gegaan, niet dat het slim is hoor, dat totaal niet. Ze is denk ik gewoon hartstikke bang dat ze de controle over haar leven compleet verliest en de paar dingen die ze dan nog heeft, waaronder het intense genieten van haar kleinkinderen, wordt dan voor haar gevoel ook nog van haar afgenomen.
zondag 28 november 2010 om 17:57
Ik ben het eens met je vriend. Niet laten oppassen.
Jammer dat je schoonmoeder zelf ook niet ziet dat het een risico is zo, en jullie zo een schuldgevoel geeft.
Het is voor jullie alledrie niet leuk om het zo te moeten doen. Want je gunt het je schoonmoeder heus wel.
Jammer dat je schoonmoeder zelf ook niet ziet dat het een risico is zo, en jullie zo een schuldgevoel geeft.
Het is voor jullie alledrie niet leuk om het zo te moeten doen. Want je gunt het je schoonmoeder heus wel.
Stressed is just desserts spelled backwards
zondag 28 november 2010 om 18:21
Ik heb een aandoening waardoor ik zo nu en dan duizelig word. Ik haal het niet in mijn hoofd om op mijn kleindochter te passen, de kinderen weten waarom. Ik zou het met alle liefde en heel veel plezier doen maar niet als ik alleen thuis ben, ik moet er niet aan denken dat er iets gebeurt. Ik vind niet dat je het opblaast, zeker niet omdat je schoonmoeder geregeld flauwvalt, ik vind het ook vreemd dat ze zich aangevallen voelt, zij heeft het immers verzwegen.
verba volant, scripta manent.
zondag 28 november 2010 om 19:27
Oplossing om de pijn te verzachten: samen met schoonmoeder dagje kinderen doen. Doe ik ook. Ontlast mij en is voor mijn moeder minder zwaar. Ook nog goed voor de moeder (schoon-)dochter/zoon en kleinkinderen relatie.
Absoluut niet alleen laten oppassen ivm de veiligheid vd kinderen èn schoonmoeder! Baby die valt kan (zeer) verkeerd aflopen! Kind van 3,5 kan wat meer hebben lichamelijk.
Absoluut niet alleen laten oppassen ivm de veiligheid vd kinderen èn schoonmoeder! Baby die valt kan (zeer) verkeerd aflopen! Kind van 3,5 kan wat meer hebben lichamelijk.
zondag 28 november 2010 om 19:47
Er werd gevraagd of we de vraag over het flauwvallen alleen hebben gesteld mbt het oppassen. Niet alleen daarom. Ook omdat we ons oprecht zorgen maken over (schoon)moeder.
Ik dacht eerst niet na over het oppassen, dat kwam pas later. Maar we hebben die boodschap wel meegenomen in de "confrontatie".
Overigens, zojuist met vriend er nog over gehad tijdens het eten. Hij vindt het wel bij zijn moeder "passen", dat flauwvallen. Het is zo dat zijn moeder een beetje, tja, labiel is soms. Kan soms erg neerslachtig zijn. Je kunt dan niet heel erg van haar op aan. Daarom hebben we er voor gekozen om, ondanks dat ze hier om de hoek woont en heel graag wil, haar niet op een vaste dag op te laten passen. Dat doet nu een vriendin. Ze voelde zich hierdoor overigens erg gepasseert, heeft het daar ook erg moeilijk mee gehad. Toen ik uiteindelijk een keer alleen naar haar toe ging om het haar uit te leggen, leek ze het te snappen. Dit komt nog wel regelmatig naar voren hoor, de frustratie.
En nu heeft ze dus het gevoel dat we dit "snoepje" (zoals ze het zelf noemt) ook van haar afnemen. Ergens wel begrijpelijk, dat doen we ook. Maar het gaat hier om de kinderen en die zijn zo ontzettend kwetsbaar en afhankelijk. Ik zou het mezelf erg kwalijk nemen als hen iets zou overkomen.
Uiteraard wil ik mijn schoonmoeder ook voor ernstige situaties beschermen. Jammer dat zij dit niet inziet.
Die woede-uitbarstingen kent mijn vriend nog wel van vroeger. Dan was het feest thuis, zoals hij het zojuist zei. Alleen was het al heel lang niet voorgekomen.
Of ze naar de huisarts is geweest voor die woede-uitbarstingen etc, weet ik niet. Ze ziet al een psycholoog en wanneer we weer on speaking terms zijn zal ik haar, subtiel, aanraden om dit ook bespreekbaar te maken.
Broer van vriend; Tja, geval apart. Hun moeder en hij zijn twee handen op een buik. Gaan voor elkaar door het vuur. Overigens, zwager heeft geen kinderen. Wel honden, waar moeder regelmatig op past.
Nou ja, ik moet het loslaten..denk ik. Kan niet zo goed tegen dit soort situaties en trek het me misschien een beetje aan. Het is moeilijke vrouw hoor, omgang met haar is ingewikkeld maar naar de kinderen is ze superlief en leuk.
Ik ga het laten rusten en binnenkort weer eens neutraal contact met haar opzoeken.
NB: overigens is en blijft ze hier van harte welkom en zullen wij haar gewoon blijven opzoeken zoals we dat nu al doen. Daar hoeft ze zich geen zorgen maken. Ze wil gewoon graag oppassen.
Ik dacht eerst niet na over het oppassen, dat kwam pas later. Maar we hebben die boodschap wel meegenomen in de "confrontatie".
Overigens, zojuist met vriend er nog over gehad tijdens het eten. Hij vindt het wel bij zijn moeder "passen", dat flauwvallen. Het is zo dat zijn moeder een beetje, tja, labiel is soms. Kan soms erg neerslachtig zijn. Je kunt dan niet heel erg van haar op aan. Daarom hebben we er voor gekozen om, ondanks dat ze hier om de hoek woont en heel graag wil, haar niet op een vaste dag op te laten passen. Dat doet nu een vriendin. Ze voelde zich hierdoor overigens erg gepasseert, heeft het daar ook erg moeilijk mee gehad. Toen ik uiteindelijk een keer alleen naar haar toe ging om het haar uit te leggen, leek ze het te snappen. Dit komt nog wel regelmatig naar voren hoor, de frustratie.
En nu heeft ze dus het gevoel dat we dit "snoepje" (zoals ze het zelf noemt) ook van haar afnemen. Ergens wel begrijpelijk, dat doen we ook. Maar het gaat hier om de kinderen en die zijn zo ontzettend kwetsbaar en afhankelijk. Ik zou het mezelf erg kwalijk nemen als hen iets zou overkomen.
Uiteraard wil ik mijn schoonmoeder ook voor ernstige situaties beschermen. Jammer dat zij dit niet inziet.
Die woede-uitbarstingen kent mijn vriend nog wel van vroeger. Dan was het feest thuis, zoals hij het zojuist zei. Alleen was het al heel lang niet voorgekomen.
Of ze naar de huisarts is geweest voor die woede-uitbarstingen etc, weet ik niet. Ze ziet al een psycholoog en wanneer we weer on speaking terms zijn zal ik haar, subtiel, aanraden om dit ook bespreekbaar te maken.
Broer van vriend; Tja, geval apart. Hun moeder en hij zijn twee handen op een buik. Gaan voor elkaar door het vuur. Overigens, zwager heeft geen kinderen. Wel honden, waar moeder regelmatig op past.
Nou ja, ik moet het loslaten..denk ik. Kan niet zo goed tegen dit soort situaties en trek het me misschien een beetje aan. Het is moeilijke vrouw hoor, omgang met haar is ingewikkeld maar naar de kinderen is ze superlief en leuk.
Ik ga het laten rusten en binnenkort weer eens neutraal contact met haar opzoeken.
NB: overigens is en blijft ze hier van harte welkom en zullen wij haar gewoon blijven opzoeken zoals we dat nu al doen. Daar hoeft ze zich geen zorgen maken. Ze wil gewoon graag oppassen.
zondag 28 november 2010 om 23:37
