Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
vrijdag 26 november 2010 om 22:17
zaterdag 27 november 2010 om 21:15
quote:indigoblue schreef op 26 november 2010 @ 09:04:
Ht is logisch dat je je even niet goed voelt als je uit je comfort-zone bent getrokken (heet niet voor niks dan ook een comfort-zone). Oké, je wil niet oefenen met extraatjes. Dan doe je dat toch lekker niet? Niemand dwingt je toch? Maaarrrrr, waarom wilde je het ook alweer? Wat gebeurt als je het niet doet? Wat gebeurt er als je je vast blijft houden aan je regels, aan je controle? Wat is de afweging? Je moet namelijk niet.
Ik wil niet hard zijn, ik herken het maar al te goed, maar toch moet jij ervoor gaan uit eindelijk. Dat wil niet zeggen dat het niet moeilijk is, dat wil niet zeggen dat je niet 100x onderuit zal gaan. Waar ben je precies bang voor? Wat gaat er gebeuren als je vanmiddag 2 stroopwafels (of waar je ook zin in hebt, ik noem maar wat) neemt? Wat gaat er dan conreet gebeuren waar je zo bang voor bent?
Indigo je wilt niet weten hoeveel ik aan je post heb gehad. Ik begon ineens weer aan de spreekwoordelijke lat te denken die ik voor mezelf metershoog leg; ook in het 'beter worden'. Ik geef mezelf niet eens de ruimte om een paar keer op mijn bek te gaan. Terwijl ik niet mag verwachten dat zoiets in één keer goed gaat.
Ik ben bang om de controle te verliezen, door te slaan naar een eetbui. Door te slaan naar het gewicht wat ik had toen ik uit ellende alleen maar aan het bingen was en ontzettend veel was aangekomen (zit nu zo'n 14 kg onder dat gewicht op een formidabele lengte van 1.56 m is dat best veel
). Allemaal irreële angsten eigenlijk.
@ Klontje: klinkt misschien raar als ik het zo zeg, maar jij kan echt zijn wie je zou willen zijn. In zowel de positieve als negatieve zin van het woord: als jij het meisje met de eetstoornis wilt blijven (omdat het veiliger voelt of welke reden dan ook), dan blijf jij dat meisje ook. Het is eigenlijk ook niet gek dat je een beetje je identiteit koppelt aan je es als je er al zo lang mee zit. Maar ik denk idd dat een stukje zelfrespect je kan helpen. Want mét es doen we onszelf tekort. Heb je ooit nagedacht over een andere psycholoog/psychotherapeut/cognitieve therapie? Ik zit ook bij een psycholoog die niet gespecialiseerd is in es (wel vaker zulke patiënten gehad). En eigenlijk is dat ook wel fijn, want zij ziet ook wel de kern: een gebrek aan zelfvertrouwen/respect voor jezelf. Of wil je liever een andere hoek van hulpverlening opzoeken?
@ Lotte: hoe voel je je nu meid? Blij om even weekend te hebben? Hopelijk kun je lekker bijkomen .
@ stampertje: hoe gaat het nu met het afbouwen? Volgens mij ga je al richting de 4 weken lax-vrij of niet? Supergoed! Hou vol he!
@ iedereen: whoeeehoeee mijn wedstrijd ging goed. Boeeehoeeeee, daarna ging het slecht met eten . Net of ik alle spanning moest verwerken via deze slechte oude 'gewoonte'. Was onwijs zenuwachtig... Het lijkt weer terug te vallen in mijn oude patroon en dat wil ik niet. Ik ga hier echt proberen tegenin te gaan, want het gaat niet goed zo. Ben blij dat ik hier mijn gedachtes kan posten en zulke fijne reacties krijg. Bedankt daarvoor .
Oeh lange post geloof ik. Ik sluit maar eens af. Fijn weekend allen! xxx
Ht is logisch dat je je even niet goed voelt als je uit je comfort-zone bent getrokken (heet niet voor niks dan ook een comfort-zone). Oké, je wil niet oefenen met extraatjes. Dan doe je dat toch lekker niet? Niemand dwingt je toch? Maaarrrrr, waarom wilde je het ook alweer? Wat gebeurt als je het niet doet? Wat gebeurt er als je je vast blijft houden aan je regels, aan je controle? Wat is de afweging? Je moet namelijk niet.
Ik wil niet hard zijn, ik herken het maar al te goed, maar toch moet jij ervoor gaan uit eindelijk. Dat wil niet zeggen dat het niet moeilijk is, dat wil niet zeggen dat je niet 100x onderuit zal gaan. Waar ben je precies bang voor? Wat gaat er gebeuren als je vanmiddag 2 stroopwafels (of waar je ook zin in hebt, ik noem maar wat) neemt? Wat gaat er dan conreet gebeuren waar je zo bang voor bent?
Indigo je wilt niet weten hoeveel ik aan je post heb gehad. Ik begon ineens weer aan de spreekwoordelijke lat te denken die ik voor mezelf metershoog leg; ook in het 'beter worden'. Ik geef mezelf niet eens de ruimte om een paar keer op mijn bek te gaan. Terwijl ik niet mag verwachten dat zoiets in één keer goed gaat.
Ik ben bang om de controle te verliezen, door te slaan naar een eetbui. Door te slaan naar het gewicht wat ik had toen ik uit ellende alleen maar aan het bingen was en ontzettend veel was aangekomen (zit nu zo'n 14 kg onder dat gewicht op een formidabele lengte van 1.56 m is dat best veel
). Allemaal irreële angsten eigenlijk.@ Klontje: klinkt misschien raar als ik het zo zeg, maar jij kan echt zijn wie je zou willen zijn. In zowel de positieve als negatieve zin van het woord: als jij het meisje met de eetstoornis wilt blijven (omdat het veiliger voelt of welke reden dan ook), dan blijf jij dat meisje ook. Het is eigenlijk ook niet gek dat je een beetje je identiteit koppelt aan je es als je er al zo lang mee zit. Maar ik denk idd dat een stukje zelfrespect je kan helpen. Want mét es doen we onszelf tekort. Heb je ooit nagedacht over een andere psycholoog/psychotherapeut/cognitieve therapie? Ik zit ook bij een psycholoog die niet gespecialiseerd is in es (wel vaker zulke patiënten gehad). En eigenlijk is dat ook wel fijn, want zij ziet ook wel de kern: een gebrek aan zelfvertrouwen/respect voor jezelf. Of wil je liever een andere hoek van hulpverlening opzoeken?
@ Lotte: hoe voel je je nu meid? Blij om even weekend te hebben? Hopelijk kun je lekker bijkomen .
@ stampertje: hoe gaat het nu met het afbouwen? Volgens mij ga je al richting de 4 weken lax-vrij of niet? Supergoed! Hou vol he!
@ iedereen: whoeeehoeee mijn wedstrijd ging goed. Boeeehoeeeee, daarna ging het slecht met eten . Net of ik alle spanning moest verwerken via deze slechte oude 'gewoonte'. Was onwijs zenuwachtig... Het lijkt weer terug te vallen in mijn oude patroon en dat wil ik niet. Ik ga hier echt proberen tegenin te gaan, want het gaat niet goed zo. Ben blij dat ik hier mijn gedachtes kan posten en zulke fijne reacties krijg. Bedankt daarvoor .
Oeh lange post geloof ik. Ik sluit maar eens af. Fijn weekend allen! xxx
zaterdag 27 november 2010 om 22:02
Hey LilStar:
Fijn dat je wedstrijd goed ging! Wat voor wedstrijd was het? (Zo goed 'ken' ik jullie nog niet ).
En wat je zegt klopt aardig. Hoewel ik niet 'het meisje met de eetstoornis wí' zijn, gedraag ik me er wel naar. Ik denk dat dat vooral zo is omdat ik dat zó gewend ben, ik weet haast niet beter dan mezelf (uit voorzorg) maar op de achtergrond te houden. En die instelling wil ik heel graag anders hebben! Pas hoorde ik iemand zeggen dat je 'het bangst kan zijn voor wat je allemaal zou kunnen bereiken', dat raakte me gelijk en ik denk dat daar wel een kern van waarheid in zit.
En de hulp die ik nu krijg, is ook bij een psychologe die niet in es gespecialiseerd is. Dat vind ik ook fijn, maar ik heb het gevoel dat zij me niet echt meer verder kan helpen. In het begin van de therapie had ik echt van die 'Aha' momenten (ik kijk te vaak naar Oprah ), maar de laatste tijd heb ik die helemaal niet meer. Misschien stuur of controleer ik (onbewust) het gesprek nu teveel ofzo, ik weet niet zo goed waar het aan ligt.
Maar ik zit er sterk aan te denken om op zoek te gaan naar een ander soort therapie. Het liefst zou ik iets doen waarbij je ook fysieke opdrachten moet doen, dat je niet alleen praat maar ook een soort actie onderneemt/ met je lijf bezig bent. Ik weet niet precies hoe ik het uit moet leggen, maar ik denk dat zoiets wel voor mij goed zou zijn. Geen idee hoe en waar ik zoiets kan vinden, ik zal er maar eens een Google-sessie tegen aan gooien denk ik
Fijn weekend verder allemaal!
x, Klontje
Fijn dat je wedstrijd goed ging! Wat voor wedstrijd was het? (Zo goed 'ken' ik jullie nog niet ).
En wat je zegt klopt aardig. Hoewel ik niet 'het meisje met de eetstoornis wí' zijn, gedraag ik me er wel naar. Ik denk dat dat vooral zo is omdat ik dat zó gewend ben, ik weet haast niet beter dan mezelf (uit voorzorg) maar op de achtergrond te houden. En die instelling wil ik heel graag anders hebben! Pas hoorde ik iemand zeggen dat je 'het bangst kan zijn voor wat je allemaal zou kunnen bereiken', dat raakte me gelijk en ik denk dat daar wel een kern van waarheid in zit.
En de hulp die ik nu krijg, is ook bij een psychologe die niet in es gespecialiseerd is. Dat vind ik ook fijn, maar ik heb het gevoel dat zij me niet echt meer verder kan helpen. In het begin van de therapie had ik echt van die 'Aha' momenten (ik kijk te vaak naar Oprah ), maar de laatste tijd heb ik die helemaal niet meer. Misschien stuur of controleer ik (onbewust) het gesprek nu teveel ofzo, ik weet niet zo goed waar het aan ligt.
Maar ik zit er sterk aan te denken om op zoek te gaan naar een ander soort therapie. Het liefst zou ik iets doen waarbij je ook fysieke opdrachten moet doen, dat je niet alleen praat maar ook een soort actie onderneemt/ met je lijf bezig bent. Ik weet niet precies hoe ik het uit moet leggen, maar ik denk dat zoiets wel voor mij goed zou zijn. Geen idee hoe en waar ik zoiets kan vinden, ik zal er maar eens een Google-sessie tegen aan gooien denk ik
Fijn weekend verder allemaal!
x, Klontje
zaterdag 27 november 2010 om 22:05
Hai lieve meiden!
Wow, paar dagen afwezig geweest en weer veel geschreven, dit topic loopt als een tierelier! Sorry als ik niet overal op reageer, ben nog aan het bijlezen...
@Lotte: die Loesje he ("Misschien moet je jezelf eerst tegenkomen voordat je het kunt zijn" weer zo'n inkopper!)
Gefeliciteerd met je ortho-overwinning!! (want dat is het toch, je hebt je op een hele positieve, mooie manier opgesteld, en kijk wat je er mee wint, ja toch?) Je mag echt heel trots zijn op jezelf, en ik hoop ook dat het een knoertharde motivatie is om zo door te gaan, zoals je gaat, want dat is echt heel positief...!
Het is ook fijn als je de kans krijgt meer dingen te leren he? Verder te ontwikkelen, meer ervaringen opdoen...ik kan me dat heel goed voorstellen.
Hoe gaat het eetgewijs? Hoe is je energie?
Weet je, ik heb er nog eens over nagedacht. Over wat je postte dat je heel sterk die keus maakt tot anders over jezelf gaan nadenken. Dat heeft de afgelopen paar dagen de hele tijd in mijn hoofd gezeten. En ik kom tot de conclusie (hoezo rationeel bezig zijn haha) dat het écht lef vergt. Om te kiezen. Met zo'n keus, om jezelf 'aan te pakken' , en anders te gaan denken, kies je voor iets wat moeilijk is, wat nieuw is, onbekend, eng, wat een hele shift of life onderhand kan betekenen. Klinkt allemaal erg hoogdravend maar snap je mijn punt? Ik vind dat dus heel knap. En ergens geeft het mij ook een extra zetje in de goede richting. Ik denk namelijk dat we er niet aan ontkomen; aan zo'n keus maken. Als je jezelf al zo lang afmat, afblaft (bij wijze van), jezelf nooit genoeg geeft en nooit genoeg vindt, dan is zo'n shift heel wat. Dan móet je echt een streep trekken en een andere richting opgaan, want het gaat dus niet vanzelf of een beetje hier, een beetje daar, blabla...het vergt een alert zijn.
Ik wil dat ook, merk ik aan mezelf. Ik voel dat steeds sterker, hoewel ik het ook nog steeds eng vind en de neiging tot terugkrabbelen heb, maar misschien is dat voor nu oké, moet ik dat accepteren? (of juist niet, dunno)
@Lilstar: hoe is je wedstrijd gegaan??
Ik denk dat je, eatwise, aan de slag moet met de vraag: waarom wíl je niet oefenen met die extra's, waarom geef je nog toe aan compensatiedrang? Wat maakt dat je die stap niet zet, er zit natuurlijk angst onder, dat herken ik ook, maar waar staat die angst eigenlijk voor? (ik zit hardop te denken hoor)
Je kunt het ook praktisch bekijken. Nu voelt het 'veilig'. Héél herkenbaar. En heel gecontroleerd, bekend, je weet waar je aan toe bent (of dat schíjnt zo). En dan hebben we het nu even niet over de fysieke gevolgen/roofbouw die je op je lijf pleegt, maar puur het mentale aspect. Ik probeer vaak verder te denken: ik kan zo jarenlang nog blijven schipperen en dan blijft het zoals het is. Dan sta ik stil. Dan ontwikkel ik niet. Ik heb lang de gedachte gekoesterd dat ik óók heus wel kan groeien, ontwikkelen, nieuwe ervaringen kan opdoen, blabla, als ik in die 'veilig' stand blijf staan. Maar zo werkt het niet, besef ik nu. Het is meedoen, of niet meedoen, punt. Als jij wil léven, ik bedoel, écht leven, dan zul je de onzekerheid die daarmee gepaard gaat voor lief moeten nemen. (denk ik, voor mezelf althans) En dat betekent, oh horror, loslaten, en accepteren, en veranderen enz....en wat ik begin te merken, is, ik wíl dingen ervaren die ik nog niet heb ervaren, ik wil ontwikkelen, nieuwigheid kunnen proeven, en ik weet nu wel dat als ik in de 'veilig' stand blijf staan dat ik dan alleen maar zal terugkrijgen wat ik al weet/verwacht. Oeh klinkt heel vaag...snap je wat ik bedoel?
@Stampertje: ik herken je angst voor het doorslaan (hoewel het bij mij misschien anders gekleurd is omdat ik ook boulimische periodes heb) Ik denk dat het er ook omgaat om het 'gewicht' van eten, van bepaalde producten af te halen. En natuurlijk het vertrouwen op je lichaam. Een stroopwafel is een stroopwafel, niets meer of minder. Een pizza en een mars toe is geen doorslaan. Tien pizza's en tien marsen wel. Als je goed naar je honger kunt luisteren zul je ook merken dat je na een paar stroopwafels niet meer hoeft, of misschien een keer wél, en dan weer een tijdje er genoeg van hebt enz...ik probeer het als een 'gezond' iemand uit te leggen.
Wat vind je zo vervelend aan die extra 1,5 kilo? (ik weet niet of je nog moet aankomen?) Stel dat het geen vocht is, is dat dan onacceptabel voor jou? En waarom? Wat gebeurt er als je een nieuw gewicht accepteert?
Knuffel terug
@Senang: thanks voor je bemoedigende woorden! Slapen gaat al beter, ik moet mezelf ook gewoon op tijd naar bed schoppen, en dat is moeilijk als je een nachtdiertje bent . Mooi voorbeeld van die vergadering trouwens. Ik ken dat verlangen ook, om vrijer om te gaan met eten en specifiek eetmomenten. Het is prettig als je dan merkt dat vrijer eten niets bijzonders doet met je lijf, dat geeft weer vertrouwen. Het is balanceren; structuur helpt mij wel om voldoende/gezond te blijven eten, maar onverwachte dingen/eetmomenten (zoals in jouw voorbeeld) horen óók bij een gezonde, normale omgang met eten vind ik.
Je klinkt erg gemotiveerd. Dat inspireert me wel, moet ik zeggen. Je mag idd trots zijn, want feitelijk is het véél sterker om niet toe te geven aan compensatiedrang/jezelf minder te gunnen want (100 idiote redenen haha, vul naar gelieve in ), dan om wél in je es, of restjes daarvan, te blijven hangen.
You go girrrl
@Klontje: wat je schrijft over dat het een tijdje goed gaat, en dat je dan weer terugvalt, dat is echt ZO herkenbaar. Zo klungel ik zelf dus ook al een paar jaar (*schaam*) en hoewel ik je natuurlijk meer gun dan dat, vind ik het toch fijn het van een ander te lezen, de herkenning, dan voel ik me minder een screw up. (zo voelt het voor mij, dat gemier heen-en-weer)
Je hebt een Punt, absoluut. Het zit 'em in dat onderliggende stuk, ik ben dat dus ook aan het onderzoeken (denk ook dat het heeeeel veel te maken heeft met (gebrek aan) eigenwaarde) en merk dat ik nog een weg te gaan heb, anders zou ik het niet 'nodig' hebben om toch weer terug te vallen. Klinkt negatief, maar zo bedoel ik het niet per sé.
Ik herken die frustratie ook zo. Dan kan ik mezelf écht in de weg zitten, damn. Trouwens, over boksballen gesproken, ik ben begonnen met boksen en ik vind het echt zo vet!! Dat geeft ook wel een powerboost hoor. Beter om die frustratie eruit te kicken dan om een stuk chocola over te slaan .
@Indigo: ik vind het ook heel gek om niet te weten wie ik nou eigenlijk ben, wat wel en niet bij mij past enzovoorts. Het is zeker herkenbaar. Ik probeer mezelf aan te leren dat ik de tijd heb, dat ik, hoe lang ik er ook over doe, in míjn tijd dat mag ontdekken. En dan niet als vrijbrief om eetgestoord te blijven, maar wél om rustiger met mezelf om te gaan zeg maar. Weg van dat moeten moeten moeten, en het liefst binnen 10 seconden. Nee, dat dus niet.
Hoe ontdek jij dat? Probeer je dingen uit, praat je met mensen. kom je uit je hoofd? (stelletje wandelende ratio's dat we zijn )
Dat rommelige eten. Dat herken ik ook. Ik denk ook dat het een soort verwaarlozing van jezelf is. Het is toch een niet-gunnen. Jezelf iets niet gunnen. Het lijkt daar steeds op uit te komen, zucht.
Toch, he, ik weet het niet, ik blijf erbij. Ik vind het zo typerend, zo frappant, zo ik-weet-niet. Ik lees dan jouw posts, en ook van andere meiden hier, en dan worden er zulke wijze dingen gezegd, met een inzicht en zelfinzicht van hier tot Tokio, en dan toch zo in de knoop zitten met jezelf, zo'n laag zelfbeeld nog steeds hebben. Wat is dat? Waarom kunnen we onszelf niet geven wat we de ander geven? Is het echt psychologie van de koude grond? Dat je ergens along the way in het verleden niet genoeg sterke basis hebt meegekregen? (ik probeer dat voor mezelf uit te vinden)
Want, ik bedoel, voor zover ik jou 'ken' uit reacties hier, ben jij al een heel eind gekomen, op eigen kracht welteverstaan. Wat maakt dan dat het zo moeilijk is om 'helemaal' op te bloeien zeg maar (ok dat klinkt cheesy haha, maar je snapt hoop ik wat ik bedoel)? Om, simple as that, jezelf te accepteren en lief te hebben zoals je bent?
Het lijkt me gewoon zo'n verlichting...dat je blij bent met jezelf. Wat een energie er dan kan vrijkomen, en hoeveel plezieriger je dan kunt leven...of is dat te makkelijk gedacht en werkt het niet zo?
En ik weet wel dat ik niet BMI 22, of 23 of wat voor getal dan ook, hoef te hebben om te bewijzen dat ik es vrij ben. Maar ik weet wél dat ik mezelf niet voor de gek moet houden. Dat ik het mijn lijf moet gunnen om een setpoint te vinden. Ik behoor dat niet te sturen zeg maar. Het is aan mij om een setpoint te accepteren, wat voor BMI dat dan ook is, anders raak ik nooit helemaal vrij, zeg maar.
@iedereen: nogmaals thanks voor de bemoedigende woorden weer...dit topic helpt me echt en ik vind jullie lieverds .
Het gaat hier wel ok (denk ik?) Mijn uitdaging is toch, merk ik, het vinden van een setpoint. Waar voelt mijn lichaam zich het lekkerst op. Dat is eng. Juist omdat ik door de jaren heen verschillende gewichten heb gekend.
Ik zit nu op BMI 18. En als ik heel eerlijk ben, weet ik dat dat geen setpoint is voor mij. Ik ben niet erg smal gebouwd, ik ben lang, ik ben geen petit-je. En dus heb ik te groeien. En dat vind ik heel moeilijk. Again die 'veiligheid' van kleine maatjes, lubberende broeken, bladiebla, onzin van de Hoogste Orde, en ik voel ook wel dat ik er klaar mee ben. Diepvanbinnen zit ook gewoon (oeh ik vind dit best heftig om te zeggen) een Vrouw, iemand die zich Sexy, vrouwelijk, aantrekkelijk wil voelen, en die rondingen ook gewoon móói vind. Alleen, en daar zit het hekele punt: ik kan dat niet ZIEN bij mezelf. Zodra ik groei naar gezond gewicht lijkt mijn lijf een portret van Picasso; allemaal vlakken uit proportie.
I know, dat is lichaamsbeeld. En misschien ook realiteit: misschien behoor ik vetjes te hebben en is het niet reeel om totaal afgetraind te zijn en vooral te blíjven.
Daar moet ik dus iets mee doen, afgezien van de achterliggende dingen.
Lieve meiden, fijn weekend & enjoy! (ik heb nog chips op de menukaart staan vanavond, en nou ben ik allang niet meer echt bang voor eten, de kunst zit hem vandaag voor mij in het feit dat ik NIET erop compenseer hihi!)
Ik denk dat ik de 1e prijs in ontvangst mag nemen voor Langste Post Ever
xx
Wow, paar dagen afwezig geweest en weer veel geschreven, dit topic loopt als een tierelier! Sorry als ik niet overal op reageer, ben nog aan het bijlezen...
@Lotte: die Loesje he ("Misschien moet je jezelf eerst tegenkomen voordat je het kunt zijn" weer zo'n inkopper!)
Gefeliciteerd met je ortho-overwinning!! (want dat is het toch, je hebt je op een hele positieve, mooie manier opgesteld, en kijk wat je er mee wint, ja toch?) Je mag echt heel trots zijn op jezelf, en ik hoop ook dat het een knoertharde motivatie is om zo door te gaan, zoals je gaat, want dat is echt heel positief...!
Het is ook fijn als je de kans krijgt meer dingen te leren he? Verder te ontwikkelen, meer ervaringen opdoen...ik kan me dat heel goed voorstellen.
Hoe gaat het eetgewijs? Hoe is je energie?
Weet je, ik heb er nog eens over nagedacht. Over wat je postte dat je heel sterk die keus maakt tot anders over jezelf gaan nadenken. Dat heeft de afgelopen paar dagen de hele tijd in mijn hoofd gezeten. En ik kom tot de conclusie (hoezo rationeel bezig zijn haha) dat het écht lef vergt. Om te kiezen. Met zo'n keus, om jezelf 'aan te pakken' , en anders te gaan denken, kies je voor iets wat moeilijk is, wat nieuw is, onbekend, eng, wat een hele shift of life onderhand kan betekenen. Klinkt allemaal erg hoogdravend maar snap je mijn punt? Ik vind dat dus heel knap. En ergens geeft het mij ook een extra zetje in de goede richting. Ik denk namelijk dat we er niet aan ontkomen; aan zo'n keus maken. Als je jezelf al zo lang afmat, afblaft (bij wijze van), jezelf nooit genoeg geeft en nooit genoeg vindt, dan is zo'n shift heel wat. Dan móet je echt een streep trekken en een andere richting opgaan, want het gaat dus niet vanzelf of een beetje hier, een beetje daar, blabla...het vergt een alert zijn.
Ik wil dat ook, merk ik aan mezelf. Ik voel dat steeds sterker, hoewel ik het ook nog steeds eng vind en de neiging tot terugkrabbelen heb, maar misschien is dat voor nu oké, moet ik dat accepteren? (of juist niet, dunno)
@Lilstar: hoe is je wedstrijd gegaan??
Ik denk dat je, eatwise, aan de slag moet met de vraag: waarom wíl je niet oefenen met die extra's, waarom geef je nog toe aan compensatiedrang? Wat maakt dat je die stap niet zet, er zit natuurlijk angst onder, dat herken ik ook, maar waar staat die angst eigenlijk voor? (ik zit hardop te denken hoor)
Je kunt het ook praktisch bekijken. Nu voelt het 'veilig'. Héél herkenbaar. En heel gecontroleerd, bekend, je weet waar je aan toe bent (of dat schíjnt zo). En dan hebben we het nu even niet over de fysieke gevolgen/roofbouw die je op je lijf pleegt, maar puur het mentale aspect. Ik probeer vaak verder te denken: ik kan zo jarenlang nog blijven schipperen en dan blijft het zoals het is. Dan sta ik stil. Dan ontwikkel ik niet. Ik heb lang de gedachte gekoesterd dat ik óók heus wel kan groeien, ontwikkelen, nieuwe ervaringen kan opdoen, blabla, als ik in die 'veilig' stand blijf staan. Maar zo werkt het niet, besef ik nu. Het is meedoen, of niet meedoen, punt. Als jij wil léven, ik bedoel, écht leven, dan zul je de onzekerheid die daarmee gepaard gaat voor lief moeten nemen. (denk ik, voor mezelf althans) En dat betekent, oh horror, loslaten, en accepteren, en veranderen enz....en wat ik begin te merken, is, ik wíl dingen ervaren die ik nog niet heb ervaren, ik wil ontwikkelen, nieuwigheid kunnen proeven, en ik weet nu wel dat als ik in de 'veilig' stand blijf staan dat ik dan alleen maar zal terugkrijgen wat ik al weet/verwacht. Oeh klinkt heel vaag...snap je wat ik bedoel?
@Stampertje: ik herken je angst voor het doorslaan (hoewel het bij mij misschien anders gekleurd is omdat ik ook boulimische periodes heb) Ik denk dat het er ook omgaat om het 'gewicht' van eten, van bepaalde producten af te halen. En natuurlijk het vertrouwen op je lichaam. Een stroopwafel is een stroopwafel, niets meer of minder. Een pizza en een mars toe is geen doorslaan. Tien pizza's en tien marsen wel. Als je goed naar je honger kunt luisteren zul je ook merken dat je na een paar stroopwafels niet meer hoeft, of misschien een keer wél, en dan weer een tijdje er genoeg van hebt enz...ik probeer het als een 'gezond' iemand uit te leggen.
Wat vind je zo vervelend aan die extra 1,5 kilo? (ik weet niet of je nog moet aankomen?) Stel dat het geen vocht is, is dat dan onacceptabel voor jou? En waarom? Wat gebeurt er als je een nieuw gewicht accepteert?
Knuffel terug
@Senang: thanks voor je bemoedigende woorden! Slapen gaat al beter, ik moet mezelf ook gewoon op tijd naar bed schoppen, en dat is moeilijk als je een nachtdiertje bent . Mooi voorbeeld van die vergadering trouwens. Ik ken dat verlangen ook, om vrijer om te gaan met eten en specifiek eetmomenten. Het is prettig als je dan merkt dat vrijer eten niets bijzonders doet met je lijf, dat geeft weer vertrouwen. Het is balanceren; structuur helpt mij wel om voldoende/gezond te blijven eten, maar onverwachte dingen/eetmomenten (zoals in jouw voorbeeld) horen óók bij een gezonde, normale omgang met eten vind ik.
Je klinkt erg gemotiveerd. Dat inspireert me wel, moet ik zeggen. Je mag idd trots zijn, want feitelijk is het véél sterker om niet toe te geven aan compensatiedrang/jezelf minder te gunnen want (100 idiote redenen haha, vul naar gelieve in ), dan om wél in je es, of restjes daarvan, te blijven hangen.
You go girrrl
@Klontje: wat je schrijft over dat het een tijdje goed gaat, en dat je dan weer terugvalt, dat is echt ZO herkenbaar. Zo klungel ik zelf dus ook al een paar jaar (*schaam*) en hoewel ik je natuurlijk meer gun dan dat, vind ik het toch fijn het van een ander te lezen, de herkenning, dan voel ik me minder een screw up. (zo voelt het voor mij, dat gemier heen-en-weer)
Je hebt een Punt, absoluut. Het zit 'em in dat onderliggende stuk, ik ben dat dus ook aan het onderzoeken (denk ook dat het heeeeel veel te maken heeft met (gebrek aan) eigenwaarde) en merk dat ik nog een weg te gaan heb, anders zou ik het niet 'nodig' hebben om toch weer terug te vallen. Klinkt negatief, maar zo bedoel ik het niet per sé.
Ik herken die frustratie ook zo. Dan kan ik mezelf écht in de weg zitten, damn. Trouwens, over boksballen gesproken, ik ben begonnen met boksen en ik vind het echt zo vet!! Dat geeft ook wel een powerboost hoor. Beter om die frustratie eruit te kicken dan om een stuk chocola over te slaan .
@Indigo: ik vind het ook heel gek om niet te weten wie ik nou eigenlijk ben, wat wel en niet bij mij past enzovoorts. Het is zeker herkenbaar. Ik probeer mezelf aan te leren dat ik de tijd heb, dat ik, hoe lang ik er ook over doe, in míjn tijd dat mag ontdekken. En dan niet als vrijbrief om eetgestoord te blijven, maar wél om rustiger met mezelf om te gaan zeg maar. Weg van dat moeten moeten moeten, en het liefst binnen 10 seconden. Nee, dat dus niet.
Hoe ontdek jij dat? Probeer je dingen uit, praat je met mensen. kom je uit je hoofd? (stelletje wandelende ratio's dat we zijn )
Dat rommelige eten. Dat herken ik ook. Ik denk ook dat het een soort verwaarlozing van jezelf is. Het is toch een niet-gunnen. Jezelf iets niet gunnen. Het lijkt daar steeds op uit te komen, zucht.
Toch, he, ik weet het niet, ik blijf erbij. Ik vind het zo typerend, zo frappant, zo ik-weet-niet. Ik lees dan jouw posts, en ook van andere meiden hier, en dan worden er zulke wijze dingen gezegd, met een inzicht en zelfinzicht van hier tot Tokio, en dan toch zo in de knoop zitten met jezelf, zo'n laag zelfbeeld nog steeds hebben. Wat is dat? Waarom kunnen we onszelf niet geven wat we de ander geven? Is het echt psychologie van de koude grond? Dat je ergens along the way in het verleden niet genoeg sterke basis hebt meegekregen? (ik probeer dat voor mezelf uit te vinden)
Want, ik bedoel, voor zover ik jou 'ken' uit reacties hier, ben jij al een heel eind gekomen, op eigen kracht welteverstaan. Wat maakt dan dat het zo moeilijk is om 'helemaal' op te bloeien zeg maar (ok dat klinkt cheesy haha, maar je snapt hoop ik wat ik bedoel)? Om, simple as that, jezelf te accepteren en lief te hebben zoals je bent?
Het lijkt me gewoon zo'n verlichting...dat je blij bent met jezelf. Wat een energie er dan kan vrijkomen, en hoeveel plezieriger je dan kunt leven...of is dat te makkelijk gedacht en werkt het niet zo?
En ik weet wel dat ik niet BMI 22, of 23 of wat voor getal dan ook, hoef te hebben om te bewijzen dat ik es vrij ben. Maar ik weet wél dat ik mezelf niet voor de gek moet houden. Dat ik het mijn lijf moet gunnen om een setpoint te vinden. Ik behoor dat niet te sturen zeg maar. Het is aan mij om een setpoint te accepteren, wat voor BMI dat dan ook is, anders raak ik nooit helemaal vrij, zeg maar.
@iedereen: nogmaals thanks voor de bemoedigende woorden weer...dit topic helpt me echt en ik vind jullie lieverds .
Het gaat hier wel ok (denk ik?) Mijn uitdaging is toch, merk ik, het vinden van een setpoint. Waar voelt mijn lichaam zich het lekkerst op. Dat is eng. Juist omdat ik door de jaren heen verschillende gewichten heb gekend.
Ik zit nu op BMI 18. En als ik heel eerlijk ben, weet ik dat dat geen setpoint is voor mij. Ik ben niet erg smal gebouwd, ik ben lang, ik ben geen petit-je. En dus heb ik te groeien. En dat vind ik heel moeilijk. Again die 'veiligheid' van kleine maatjes, lubberende broeken, bladiebla, onzin van de Hoogste Orde, en ik voel ook wel dat ik er klaar mee ben. Diepvanbinnen zit ook gewoon (oeh ik vind dit best heftig om te zeggen) een Vrouw, iemand die zich Sexy, vrouwelijk, aantrekkelijk wil voelen, en die rondingen ook gewoon móói vind. Alleen, en daar zit het hekele punt: ik kan dat niet ZIEN bij mezelf. Zodra ik groei naar gezond gewicht lijkt mijn lijf een portret van Picasso; allemaal vlakken uit proportie.
I know, dat is lichaamsbeeld. En misschien ook realiteit: misschien behoor ik vetjes te hebben en is het niet reeel om totaal afgetraind te zijn en vooral te blíjven.
Daar moet ik dus iets mee doen, afgezien van de achterliggende dingen.
Lieve meiden, fijn weekend & enjoy! (ik heb nog chips op de menukaart staan vanavond, en nou ben ik allang niet meer echt bang voor eten, de kunst zit hem vandaag voor mij in het feit dat ik NIET erop compenseer hihi!)
Ik denk dat ik de 1e prijs in ontvangst mag nemen voor Langste Post Ever
xx
zaterdag 27 november 2010 om 22:07
quote:LilStar schreef op 27 november 2010 @ 21:15:
[...]
Indigo je wilt niet weten hoeveel ik aan je post heb gehad. Ik begon ineens weer aan de spreekwoordelijke lat te denken die ik voor mezelf metershoog leg; ook in het 'beter worden'. Ik geef mezelf niet eens de ruimte om een paar keer op mijn bek te gaan. Terwijl ik niet mag verwachten dat zoiets in één keer goed gaat.
Ik ben bang om de controle te verliezen, door te slaan naar een eetbui. Door te slaan naar het gewicht wat ik had toen ik uit ellende alleen maar aan het bingen was en ontzettend veel was aangekomen (zit nu zo'n 14 kg onder dat gewicht op een formidabele lengte van 1.56 m is dat best veel). Allemaal irreële angsten eigenlijk.
@ Klontje: klinkt misschien raar als ik het zo zeg, maar jij kan echt zijn wie je zou willen zijn. In zowel de positieve als negatieve zin van het woord: als jij het meisje met de eetstoornis wilt blijven (omdat het veiliger voelt of welke reden dan ook), dan blijf jij dat meisje ook. Het is eigenlijk ook niet gek dat je een beetje je identiteit koppelt aan je es als je er al zo lang mee zit. Maar ik denk idd dat een stukje zelfrespect je kan helpen. Want mét es doen we onszelf tekort. Heb je ooit nagedacht over een andere psycholoog/psychotherapeut/cognitieve therapie? Ik zit ook bij een psycholoog die niet gespecialiseerd is in es (wel vaker zulke patiënten gehad). En eigenlijk is dat ook wel fijn, want zij ziet ook wel de kern: een gebrek aan zelfvertrouwen/respect voor jezelf. Of wil je liever een andere hoek van hulpverlening opzoeken?
@ Lotte: hoe voel je je nu meid? Blij om even weekend te hebben? Hopelijk kun je lekker bijkomen .
@ stampertje: hoe gaat het nu met het afbouwen? Volgens mij ga je al richting de 4 weken lax-vrij of niet? Supergoed! Hou vol he!
@ iedereen: whoeeehoeee mijn wedstrijd ging goed. Boeeehoeeeee, daarna ging het slecht met eten . Net of ik alle spanning moest verwerken via deze slechte oude 'gewoonte'. Was onwijs zenuwachtig... Het lijkt weer terug te vallen in mijn oude patroon en dat wil ik niet. Ik ga hier echt proberen tegenin te gaan, want het gaat niet goed zo. Ben blij dat ik hier mijn gedachtes kan posten en zulke fijne reacties krijg. Bedankt daarvoor .
Oeh lange post geloof ik. Ik sluit maar eens af. Fijn weekend allen! xxx
Cool dat je wedstrijd zo goed ging!
Wat ging er mis qua eten vind je zelf? Hoe had je het anders willen zien?
[...]
Indigo je wilt niet weten hoeveel ik aan je post heb gehad. Ik begon ineens weer aan de spreekwoordelijke lat te denken die ik voor mezelf metershoog leg; ook in het 'beter worden'. Ik geef mezelf niet eens de ruimte om een paar keer op mijn bek te gaan. Terwijl ik niet mag verwachten dat zoiets in één keer goed gaat.
Ik ben bang om de controle te verliezen, door te slaan naar een eetbui. Door te slaan naar het gewicht wat ik had toen ik uit ellende alleen maar aan het bingen was en ontzettend veel was aangekomen (zit nu zo'n 14 kg onder dat gewicht op een formidabele lengte van 1.56 m is dat best veel
). Allemaal irreële angsten eigenlijk.@ Klontje: klinkt misschien raar als ik het zo zeg, maar jij kan echt zijn wie je zou willen zijn. In zowel de positieve als negatieve zin van het woord: als jij het meisje met de eetstoornis wilt blijven (omdat het veiliger voelt of welke reden dan ook), dan blijf jij dat meisje ook. Het is eigenlijk ook niet gek dat je een beetje je identiteit koppelt aan je es als je er al zo lang mee zit. Maar ik denk idd dat een stukje zelfrespect je kan helpen. Want mét es doen we onszelf tekort. Heb je ooit nagedacht over een andere psycholoog/psychotherapeut/cognitieve therapie? Ik zit ook bij een psycholoog die niet gespecialiseerd is in es (wel vaker zulke patiënten gehad). En eigenlijk is dat ook wel fijn, want zij ziet ook wel de kern: een gebrek aan zelfvertrouwen/respect voor jezelf. Of wil je liever een andere hoek van hulpverlening opzoeken?
@ Lotte: hoe voel je je nu meid? Blij om even weekend te hebben? Hopelijk kun je lekker bijkomen .
@ stampertje: hoe gaat het nu met het afbouwen? Volgens mij ga je al richting de 4 weken lax-vrij of niet? Supergoed! Hou vol he!
@ iedereen: whoeeehoeee mijn wedstrijd ging goed. Boeeehoeeeee, daarna ging het slecht met eten . Net of ik alle spanning moest verwerken via deze slechte oude 'gewoonte'. Was onwijs zenuwachtig... Het lijkt weer terug te vallen in mijn oude patroon en dat wil ik niet. Ik ga hier echt proberen tegenin te gaan, want het gaat niet goed zo. Ben blij dat ik hier mijn gedachtes kan posten en zulke fijne reacties krijg. Bedankt daarvoor .
Oeh lange post geloof ik. Ik sluit maar eens af. Fijn weekend allen! xxx
Cool dat je wedstrijd zo goed ging!
Wat ging er mis qua eten vind je zelf? Hoe had je het anders willen zien?
zaterdag 27 november 2010 om 22:08
Klontje, wil je mijn posting van gisteravond 20:45 nog even teruglezen? Ik heb die namelijk verwijderd, en er iets anders voor teruggeplaatst.
Het zat me toch niet lekker dat ik zo'n herkenbaar verhaal had geplaatst. Als één van m'n collega's het zou lezen, zou ze mij er direct uit kunnen halen. Nu zitten mijn collega's helemaal niet op dit forum, maarja, weet ik dat 100% zeker...?
Alvast bedankt!
Het zat me toch niet lekker dat ik zo'n herkenbaar verhaal had geplaatst. Als één van m'n collega's het zou lezen, zou ze mij er direct uit kunnen halen. Nu zitten mijn collega's helemaal niet op dit forum, maarja, weet ik dat 100% zeker...?
Alvast bedankt!
zaterdag 27 november 2010 om 22:14
quote:Klontje schreef op 27 november 2010 @ 22:02:
Hey LilStar:
Fijn dat je wedstrijd goed ging! Wat voor wedstrijd was het? (Zo goed 'ken' ik jullie nog niet ).
En wat je zegt klopt aardig. Hoewel ik niet 'het meisje met de eetstoornis wí' zijn, gedraag ik me er wel naar. Ik denk dat dat vooral zo is omdat ik dat zó gewend ben, ik weet haast niet beter dan mezelf (uit voorzorg) maar op de achtergrond te houden. En die instelling wil ik heel graag anders hebben! Pas hoorde ik iemand zeggen dat je 'het bangst kan zijn voor wat je allemaal zou kunnen bereiken', dat raakte me gelijk en ik denk dat daar wel een kern van waarheid in zit.
En de hulp die ik nu krijg, is ook bij een psychologe die niet in es gespecialiseerd is. Dat vind ik ook fijn, maar ik heb het gevoel dat zij me niet echt meer verder kan helpen. In het begin van de therapie had ik echt van die 'Aha' momenten (ik kijk te vaak naar Oprah ), maar de laatste tijd heb ik die helemaal niet meer. Misschien stuur of controleer ik (onbewust) het gesprek nu teveel ofzo, ik weet niet zo goed waar het aan ligt.
Maar ik zit er sterk aan te denken om op zoek te gaan naar een ander soort therapie. Het liefst zou ik iets doen waarbij je ook fysieke opdrachten moet doen, dat je niet alleen praat maar ook een soort actie onderneemt/ met je lijf bezig bent. Ik weet niet precies hoe ik het uit moet leggen, maar ik denk dat zoiets wel voor mij goed zou zijn. Geen idee hoe en waar ik zoiets kan vinden, ik zal er maar eens een Google-sessie tegen aan gooien denk ik
Fijn weekend verder allemaal!
x, Klontje
Haai Klontje,
Ik heb het even vetgedrukt, het bang zijn voor je wat allemaal zou kunnen, bereiken. Oftewel hoe krachtig je zou kunnen zijn. Het slaat de spijker op z'n kop vind ik, het is voor mij ook wel heel erg waar. Bang zijn voor je eigen kracht, klinkt gek, maar zo lijkt het wel te zijn...bang om dat op een constructieve, positieve manier te gebruiken, in te zetten.
Zoiets lijfelijks, qua therapie, zou denk ik ook een goeie voor mij zijn. Houdt me op de hoogte van je Google bevindingen
Hey LilStar:
Fijn dat je wedstrijd goed ging! Wat voor wedstrijd was het? (Zo goed 'ken' ik jullie nog niet ).
En wat je zegt klopt aardig. Hoewel ik niet 'het meisje met de eetstoornis wí' zijn, gedraag ik me er wel naar. Ik denk dat dat vooral zo is omdat ik dat zó gewend ben, ik weet haast niet beter dan mezelf (uit voorzorg) maar op de achtergrond te houden. En die instelling wil ik heel graag anders hebben! Pas hoorde ik iemand zeggen dat je 'het bangst kan zijn voor wat je allemaal zou kunnen bereiken', dat raakte me gelijk en ik denk dat daar wel een kern van waarheid in zit.
En de hulp die ik nu krijg, is ook bij een psychologe die niet in es gespecialiseerd is. Dat vind ik ook fijn, maar ik heb het gevoel dat zij me niet echt meer verder kan helpen. In het begin van de therapie had ik echt van die 'Aha' momenten (ik kijk te vaak naar Oprah ), maar de laatste tijd heb ik die helemaal niet meer. Misschien stuur of controleer ik (onbewust) het gesprek nu teveel ofzo, ik weet niet zo goed waar het aan ligt.
Maar ik zit er sterk aan te denken om op zoek te gaan naar een ander soort therapie. Het liefst zou ik iets doen waarbij je ook fysieke opdrachten moet doen, dat je niet alleen praat maar ook een soort actie onderneemt/ met je lijf bezig bent. Ik weet niet precies hoe ik het uit moet leggen, maar ik denk dat zoiets wel voor mij goed zou zijn. Geen idee hoe en waar ik zoiets kan vinden, ik zal er maar eens een Google-sessie tegen aan gooien denk ik
Fijn weekend verder allemaal!
x, Klontje
Haai Klontje,
Ik heb het even vetgedrukt, het bang zijn voor je wat allemaal zou kunnen, bereiken. Oftewel hoe krachtig je zou kunnen zijn. Het slaat de spijker op z'n kop vind ik, het is voor mij ook wel heel erg waar. Bang zijn voor je eigen kracht, klinkt gek, maar zo lijkt het wel te zijn...bang om dat op een constructieve, positieve manier te gebruiken, in te zetten.
Zoiets lijfelijks, qua therapie, zou denk ik ook een goeie voor mij zijn. Houdt me op de hoogte van je Google bevindingen
zaterdag 27 november 2010 om 22:16
quote:Soof25 schreef op 27 november 2010 @ 22:05:
Weet je, ik heb er nog eens over nagedacht. Over wat je postte dat je heel sterk die keus maakt tot anders over jezelf gaan nadenken. Dat heeft de afgelopen paar dagen de hele tijd in mijn hoofd gezeten. En ik kom tot de conclusie (hoezo rationeel bezig zijn haha) dat het écht lef vergt. Om te kiezen. Met zo'n keus, om jezelf 'aan te pakken' , en anders te gaan denken, kies je voor iets wat moeilijk is, wat nieuw is, onbekend, eng, wat een hele shift of life onderhand kan betekenen. Klinkt allemaal erg hoogdravend maar snap je mijn punt? Ik vind dat dus heel knap. En ergens geeft het mij ook een extra zetje in de goede richting. Ik denk namelijk dat we er niet aan ontkomen; aan zo'n keus maken. Als je jezelf al zo lang afmat, afblaft (bij wijze van), jezelf nooit genoeg geeft en nooit genoeg vindt, dan is zo'n shift heel wat. Dan móet je echt een streep trekken en een andere richting opgaan, want het gaat dus niet vanzelf of een beetje hier, een beetje daar, blabla...het vergt een alert zijn.
Ik wil dat ook, merk ik aan mezelf. Ik voel dat steeds sterker, hoewel ik het ook nog steeds eng vind en de neiging tot terugkrabbelen heb, maar misschien is dat voor nu oké, moet ik dat accepteren? (of juist niet, dunno)
Zó mee eens en herkenbaar! Nu voel ik het even niet zo (helaas), maar in de momenten dat het echt goed gaat merk ik ook dat ik keuzes moet maken, en ze dan ook 'echt maak! Kost even een innerlijk gesprekje met mezelf & ik, maar toch
Als het slecht gaat heb ik trouwens wel het idee dat ik die keuze wel zou kúnnen maken, maar dan lijkt het net alsof ik daarmee wacht totdat ik er 'zeker' van ben dat ik het dan ook een tijd vol kan houden. Klinkt wat vreemd denk ik, ik moet er nog eens over nadenken hoe het zit.
Nouja, even een paar hersenspinsels
x, Klontje
Weet je, ik heb er nog eens over nagedacht. Over wat je postte dat je heel sterk die keus maakt tot anders over jezelf gaan nadenken. Dat heeft de afgelopen paar dagen de hele tijd in mijn hoofd gezeten. En ik kom tot de conclusie (hoezo rationeel bezig zijn haha) dat het écht lef vergt. Om te kiezen. Met zo'n keus, om jezelf 'aan te pakken' , en anders te gaan denken, kies je voor iets wat moeilijk is, wat nieuw is, onbekend, eng, wat een hele shift of life onderhand kan betekenen. Klinkt allemaal erg hoogdravend maar snap je mijn punt? Ik vind dat dus heel knap. En ergens geeft het mij ook een extra zetje in de goede richting. Ik denk namelijk dat we er niet aan ontkomen; aan zo'n keus maken. Als je jezelf al zo lang afmat, afblaft (bij wijze van), jezelf nooit genoeg geeft en nooit genoeg vindt, dan is zo'n shift heel wat. Dan móet je echt een streep trekken en een andere richting opgaan, want het gaat dus niet vanzelf of een beetje hier, een beetje daar, blabla...het vergt een alert zijn.
Ik wil dat ook, merk ik aan mezelf. Ik voel dat steeds sterker, hoewel ik het ook nog steeds eng vind en de neiging tot terugkrabbelen heb, maar misschien is dat voor nu oké, moet ik dat accepteren? (of juist niet, dunno)
Zó mee eens en herkenbaar! Nu voel ik het even niet zo (helaas), maar in de momenten dat het echt goed gaat merk ik ook dat ik keuzes moet maken, en ze dan ook 'echt maak! Kost even een innerlijk gesprekje met mezelf & ik, maar toch
Als het slecht gaat heb ik trouwens wel het idee dat ik die keuze wel zou kúnnen maken, maar dan lijkt het net alsof ik daarmee wacht totdat ik er 'zeker' van ben dat ik het dan ook een tijd vol kan houden. Klinkt wat vreemd denk ik, ik moet er nog eens over nadenken hoe het zit.
Nouja, even een paar hersenspinsels
x, Klontje
zaterdag 27 november 2010 om 22:21
@Soof
Die zin raakte me echt, zo dat de tranen meteen in je ogen zitten zeg maar. En dat is denk ik ook een gedeelte van waarom ik steeds weer terugval, het voelt soms zo beangstigend wanneer je je goed voelt en alles als het ware 'open ligt' en er geen barrières zijn die je tegenhouden. En die je (of ik in ieder geval) dan zelf maar weer opwerpt omdat je denkt dat er iets niet klopt.
Denk ik
Die zin raakte me echt, zo dat de tranen meteen in je ogen zitten zeg maar. En dat is denk ik ook een gedeelte van waarom ik steeds weer terugval, het voelt soms zo beangstigend wanneer je je goed voelt en alles als het ware 'open ligt' en er geen barrières zijn die je tegenhouden. En die je (of ik in ieder geval) dan zelf maar weer opwerpt omdat je denkt dat er iets niet klopt.
Denk ik
zaterdag 27 november 2010 om 22:38
quote:Soof25 schreef op 27 november 2010 @ 22:05:
Gefeliciteerd met je ortho-overwinning!! (want dat is het toch, je hebt je op een hele positieve, mooie manier opgesteld, en kijk wat je er mee wint, ja toch?) Je mag echt heel trots zijn op jezelf, en ik hoop ook dat het een knoertharde motivatie is om zo door te gaan, zoals je gaat, want dat is echt heel positief...!
Dank je wel! Weet je wat nog wel het geweldigst voelt? Dat ik blijkbaar in staat ben invloed uit te oefenen op situaties, puur door mezelf te zijn. Het antwoord van de ortho was 'nee', toen ik de eerste keer vroeg of ik daar regelmatig mocht komen oefenen. Uiteindelijk stemde hij toe in eenmalig meekijken. Tijdens die middag was ik volledig mezelf. Ik hoefde me niet te bewijzen, omdat het toch maar eenmalig was. Het was een succes, en diezelfde avond mailde hij dat het nog wel een keer kon. En na die tweede keer blijkt dus, dat hij nu wel wil gaan kijken hoe ik in het schema van de praktijk kan gaan passen.
Dat heb ik helemaal zelf bereikt. Blijkbaar ben ik dus toch leuk genoeg. En ik heb er niks bijzonders voor hoeven doen. Ik hoefde er alleen maar te zijn, en me te gedragen zoals m'n hart me ingaf.
Als ik daar nu aan denk, en het diep tot me door laat dringen, ben ik echt een ontzettend gelukkig mens.
quote:Weet je, ik heb er nog eens over nagedacht. Over wat je postte dat je heel sterk die keus maakt tot anders over jezelf gaan nadenken. Dat heeft de afgelopen paar dagen de hele tijd in mijn hoofd gezeten. En ik kom tot de conclusie (hoezo rationeel bezig zijn haha) dat het écht lef vergt. Om te kiezen. Met zo'n keus, om jezelf 'aan te pakken' , en anders te gaan denken, kies je voor iets wat moeilijk is, wat nieuw is, onbekend, eng, wat een hele shift of life onderhand kan betekenen. Klinkt allemaal erg hoogdravend maar snap je mijn punt? Ik vind dat dus heel knap.
Dank je wel. Het vergt ook lef, en is verschrikkelijk moeilijk. Het lukt ook lang nog niet altijd. Gistermiddag op m'n werk was echt een ramp. Heb daar gisteravond uitgebreid met Klontje over 'gepraat', hier in dit topic. Zij heeft me goed geholpen. Toen ik echter op bed lag, vloog het me aan dat ik veel herkenbare dingen in mijn postings had gezet, over mijn werk en de persoon met wie ik werk. Ik heb dat dus verwijderd.
Klontje, bedankt dat je op mijn verzoek ook die quote hebt verwijderd!
Maar het kwam er dus op neer, dat ik door de slechte sfeer op het werk, mezelf totaal verloor. Ik voelde me zo ongelukkig, terwijl ik met een goed humeur de werkmiddag begon.
Dat mag ik niet meer doen, dat wíl ik niet meer laten gebeuren. Ik ben ik, ik gedraag me zoals ik me voel. En als een ander chagrijnig is, moet ik dat negeren, of er iets van zeggen. Maar me er niet meer in laten meeslepen.
Heel erg moeilijk, vind ik dat. Maar ik ben van nature een vrolijk en positief mens, dus ik moet dat wel kunnen.
Qua eten gaat het best goed met mij. Ik ben weer iets aangekomen. Vond het niet leuk om te zien op de weegschaal, maar heb niet gecompenseerd. Ik accepteer het, heb me er een soort bij neergelegd. Nog niet bij mijn vastgestelde minimumgewicht hoor, da's nog ver van mijn bed. Maar over twee weken ga ik weer een uurtje oefenen bij de ortho, en ik heb me voorgenomen dan een kilo zwaarder te zijn. En dat gaat me lukken, dat weet ik.
Ik wil me goed voelen. Ik ben nu al zover gekomen, dit ga ik niet meer verpesten door te weinig te eten.
Gefeliciteerd met je ortho-overwinning!! (want dat is het toch, je hebt je op een hele positieve, mooie manier opgesteld, en kijk wat je er mee wint, ja toch?) Je mag echt heel trots zijn op jezelf, en ik hoop ook dat het een knoertharde motivatie is om zo door te gaan, zoals je gaat, want dat is echt heel positief...!
Dank je wel! Weet je wat nog wel het geweldigst voelt? Dat ik blijkbaar in staat ben invloed uit te oefenen op situaties, puur door mezelf te zijn. Het antwoord van de ortho was 'nee', toen ik de eerste keer vroeg of ik daar regelmatig mocht komen oefenen. Uiteindelijk stemde hij toe in eenmalig meekijken. Tijdens die middag was ik volledig mezelf. Ik hoefde me niet te bewijzen, omdat het toch maar eenmalig was. Het was een succes, en diezelfde avond mailde hij dat het nog wel een keer kon. En na die tweede keer blijkt dus, dat hij nu wel wil gaan kijken hoe ik in het schema van de praktijk kan gaan passen.
Dat heb ik helemaal zelf bereikt. Blijkbaar ben ik dus toch leuk genoeg. En ik heb er niks bijzonders voor hoeven doen. Ik hoefde er alleen maar te zijn, en me te gedragen zoals m'n hart me ingaf.
Als ik daar nu aan denk, en het diep tot me door laat dringen, ben ik echt een ontzettend gelukkig mens.
quote:Weet je, ik heb er nog eens over nagedacht. Over wat je postte dat je heel sterk die keus maakt tot anders over jezelf gaan nadenken. Dat heeft de afgelopen paar dagen de hele tijd in mijn hoofd gezeten. En ik kom tot de conclusie (hoezo rationeel bezig zijn haha) dat het écht lef vergt. Om te kiezen. Met zo'n keus, om jezelf 'aan te pakken' , en anders te gaan denken, kies je voor iets wat moeilijk is, wat nieuw is, onbekend, eng, wat een hele shift of life onderhand kan betekenen. Klinkt allemaal erg hoogdravend maar snap je mijn punt? Ik vind dat dus heel knap.
Dank je wel. Het vergt ook lef, en is verschrikkelijk moeilijk. Het lukt ook lang nog niet altijd. Gistermiddag op m'n werk was echt een ramp. Heb daar gisteravond uitgebreid met Klontje over 'gepraat', hier in dit topic. Zij heeft me goed geholpen. Toen ik echter op bed lag, vloog het me aan dat ik veel herkenbare dingen in mijn postings had gezet, over mijn werk en de persoon met wie ik werk. Ik heb dat dus verwijderd.
Klontje, bedankt dat je op mijn verzoek ook die quote hebt verwijderd!
Maar het kwam er dus op neer, dat ik door de slechte sfeer op het werk, mezelf totaal verloor. Ik voelde me zo ongelukkig, terwijl ik met een goed humeur de werkmiddag begon.
Dat mag ik niet meer doen, dat wíl ik niet meer laten gebeuren. Ik ben ik, ik gedraag me zoals ik me voel. En als een ander chagrijnig is, moet ik dat negeren, of er iets van zeggen. Maar me er niet meer in laten meeslepen.
Heel erg moeilijk, vind ik dat. Maar ik ben van nature een vrolijk en positief mens, dus ik moet dat wel kunnen.
Qua eten gaat het best goed met mij. Ik ben weer iets aangekomen. Vond het niet leuk om te zien op de weegschaal, maar heb niet gecompenseerd. Ik accepteer het, heb me er een soort bij neergelegd. Nog niet bij mijn vastgestelde minimumgewicht hoor, da's nog ver van mijn bed. Maar over twee weken ga ik weer een uurtje oefenen bij de ortho, en ik heb me voorgenomen dan een kilo zwaarder te zijn. En dat gaat me lukken, dat weet ik.
Ik wil me goed voelen. Ik ben nu al zover gekomen, dit ga ik niet meer verpesten door te weinig te eten.
zaterdag 27 november 2010 om 22:46
Mooie en inspirerende post Lotte. Het klinkt misschien raar omdat ik hier net ben, maar ik ben echt trots op je!
(ps: mocht er nog iets in mijn eigen teksten staan die misschien te herkenbaar zijn, laat het me gerust weten!)
(ps: mocht er nog iets in mijn eigen teksten staan die misschien te herkenbaar zijn, laat het me gerust weten!)
anoniem_95054 wijzigde dit bericht op 27-11-2010 22:48
Reden: ps
Reden: ps
% gewijzigd
zaterdag 27 november 2010 om 23:10
Wat is het druk geweest hier vandaag. Ik typ alleen een aantal dingen kort, er is veel om op te reageren, ik lees jullie posts en herken er zoveel in, zoveel dingen waar ik op wil reageren, mara kom net van het werk en ben te moe om een echte post te schrijven. In ieder geval een dikke voor iedereen en deze korte boodschapjes:
@ Lotte, hoi! Lijkt een tijdje geleden dat ik jou heb "gesproken" - steeds maar korte berichtjes tussendoor. Wat goed dat je weer een beetje bent aangekomen, dat betekent dat je het ook goed doet met eten. Super en heel knap, ik weet dat het niet makkelijk voor je is allemaal.
@ Klontje, is haptotherapie niet iets voor jou? Ik weet dat een andere forumster van dit topic veel aan haptotherapie heeft gehad. Ik ga me er ook in verdiepen binnenkort.
@ Soof, ik herken zo wat je schrijft...net of het uit mijn eigen hoofd komt. Ik kom erop terug. Hoe gaat het verder met je? Hoe ging het met de chips? Hopelijk heb je ervan genoten!
@ Lilstar, fijn dat je iets aan mijn post hebt gehad. Echt, als je zou weten hoe vaak ik op mijn bek ben gegaan...pffff....alhoewel 'op je bek gaan' het gaat nu eenmaal niet in 1 keer. Het is wennen en gaat in kleine stapjes. Oefenen, jezelf de tijd en de ruimte ervoor geven. En nog gefeliciteerd met je wedstrijd.
Nou, ik ga erin, morgenvroeg gaat de wekker weer...
@ Lotte, hoi! Lijkt een tijdje geleden dat ik jou heb "gesproken" - steeds maar korte berichtjes tussendoor. Wat goed dat je weer een beetje bent aangekomen, dat betekent dat je het ook goed doet met eten. Super en heel knap, ik weet dat het niet makkelijk voor je is allemaal.
@ Klontje, is haptotherapie niet iets voor jou? Ik weet dat een andere forumster van dit topic veel aan haptotherapie heeft gehad. Ik ga me er ook in verdiepen binnenkort.
@ Soof, ik herken zo wat je schrijft...net of het uit mijn eigen hoofd komt. Ik kom erop terug. Hoe gaat het verder met je? Hoe ging het met de chips? Hopelijk heb je ervan genoten!
@ Lilstar, fijn dat je iets aan mijn post hebt gehad. Echt, als je zou weten hoe vaak ik op mijn bek ben gegaan...pffff....alhoewel 'op je bek gaan' het gaat nu eenmaal niet in 1 keer. Het is wennen en gaat in kleine stapjes. Oefenen, jezelf de tijd en de ruimte ervoor geven. En nog gefeliciteerd met je wedstrijd.
Nou, ik ga erin, morgenvroeg gaat de wekker weer...
zondag 28 november 2010 om 05:36
Ha lieve meiden.
@ Soof: ik leef helemaal met je mee, want ik sta op hetzelfde punt als jij. Misschien ben ik al iets langer opgehouden met die eetbuien en het overgeven, maar geestelijk probeer ik nu ook steeds meer los te laten, en dat is echt eng. Heel eng. Terwijl ik mezelf uitlach als ik bedenk waarvóór ik dan bang ben, want echt, ik weet dat het allemaal nergens over gaat, maar toch. Weet je wat ik misschien nog wel het engste vind van het hebben van zo'n eetstoornis? Dat het zo diep in je zit dat je soms het niet eens doorhebt. Dus het is niet eens zozeer dat je dan honger hebt en er bewust voor kiest niet te eten (dat heet belachelijk lijnen, denk ik), maar dat je -als je echt nog middenin je anorexia zit, dénkt dat je niet zoveel honger hebt/dat koekje niet nodig hebt/héél graag wilt sporten. Pas later, als je daaruit komt, zie je hoe vertekend die beelden waren. Dat vond ik echt schrikken: ik dacht tijdens mijn anorexia dat ik goed voor mezelf zorgde, ik at immers zo gezond en sportte veel en werkte hard (al voelde het nooit genoeg)? En dan kom je ineens tot de conclusie dat je héél slecht voor je lijf hebt gezorgd, en dat je een soort van gek bent...Auw...Met boulimia voelde ik me 'zieker'op de momenten dat ik het deed, en nu, met er vooral nog veel over nadenken, en op die manier toch een soort controle uit blijven oefenen, is het weer meer een verborgen probleem. Maar dus nog wel een probleem. En dus is de strijd niet over
(En terwijl ik dit schrijf wordt me duidelijk dat ik een extra boterham moet gaan smeren. Want ik was vanochtend extreem vroeg op, ontbeet dus ook extreem vroeg, en ik denk dus dat het okee is, gezond, om een éxtra boterhammen te nemen tussen mijn lunch en ontbijt, maar mijn lijf geeft geen extreme honger aan, dus dan vind ik dat moeilijk. Onverwacht, anders dan anders, al die dingen. Maar jij herinnert me er nu aan, dat die strijd nog niet gestreden is, en inderdaad, ik moet NU, elke keer bij dit soort keuzemomenten, kiezen om beterder te willen worden. Dank je...)
PS: Ik denk ook dat haptotherapie het misschien kan zijn voor je. En ook voor Klontje. Gaat veel meer over de relatie tussen je verstand en emotie, middels je lijf. Google daar eens op!
PS2: Lukte de chips?
@ Lotte: meid, goed dat je aankomt en nog veel beter dat je niet compenseert. Hoe moeilijk het ook voelt, je weet dat dit gezonder is en dat je dit uiteindelijk wilt. Zet 'm op, wij staan achter je.
@ Lilstar: hee, maar zo gek is het niet dat je een superspannend iets nog even laat vertroebelen door je stoornis. Je doet het al niet meer elke dag, toch? Dus nu is dit nog soms je zwakke plek, okee, dat is natuurlijk ook zonde, maar wel begrijpelijk, en je gaat gewoon stap voor stap door met het ook uitbannen van die ziekte in de extreme momenten!
Hier opzich goed, had dus tijdens het schrijven van deze mail weer even een doorbraak, eye-opener momentje, door wat Soof schreef: dat je niet zomaar een beetje kunt kiezen om ervan af te willen, maar er keihard en bewust steeds weer aan moet werken. Dus we gaan weer door. Tot snel, lieve meiden.
@ Soof: ik leef helemaal met je mee, want ik sta op hetzelfde punt als jij. Misschien ben ik al iets langer opgehouden met die eetbuien en het overgeven, maar geestelijk probeer ik nu ook steeds meer los te laten, en dat is echt eng. Heel eng. Terwijl ik mezelf uitlach als ik bedenk waarvóór ik dan bang ben, want echt, ik weet dat het allemaal nergens over gaat, maar toch. Weet je wat ik misschien nog wel het engste vind van het hebben van zo'n eetstoornis? Dat het zo diep in je zit dat je soms het niet eens doorhebt. Dus het is niet eens zozeer dat je dan honger hebt en er bewust voor kiest niet te eten (dat heet belachelijk lijnen, denk ik), maar dat je -als je echt nog middenin je anorexia zit, dénkt dat je niet zoveel honger hebt/dat koekje niet nodig hebt/héél graag wilt sporten. Pas later, als je daaruit komt, zie je hoe vertekend die beelden waren. Dat vond ik echt schrikken: ik dacht tijdens mijn anorexia dat ik goed voor mezelf zorgde, ik at immers zo gezond en sportte veel en werkte hard (al voelde het nooit genoeg)? En dan kom je ineens tot de conclusie dat je héél slecht voor je lijf hebt gezorgd, en dat je een soort van gek bent...Auw...Met boulimia voelde ik me 'zieker'op de momenten dat ik het deed, en nu, met er vooral nog veel over nadenken, en op die manier toch een soort controle uit blijven oefenen, is het weer meer een verborgen probleem. Maar dus nog wel een probleem. En dus is de strijd niet over
(En terwijl ik dit schrijf wordt me duidelijk dat ik een extra boterham moet gaan smeren. Want ik was vanochtend extreem vroeg op, ontbeet dus ook extreem vroeg, en ik denk dus dat het okee is, gezond, om een éxtra boterhammen te nemen tussen mijn lunch en ontbijt, maar mijn lijf geeft geen extreme honger aan, dus dan vind ik dat moeilijk. Onverwacht, anders dan anders, al die dingen. Maar jij herinnert me er nu aan, dat die strijd nog niet gestreden is, en inderdaad, ik moet NU, elke keer bij dit soort keuzemomenten, kiezen om beterder te willen worden. Dank je...)
PS: Ik denk ook dat haptotherapie het misschien kan zijn voor je. En ook voor Klontje. Gaat veel meer over de relatie tussen je verstand en emotie, middels je lijf. Google daar eens op!
PS2: Lukte de chips?
@ Lotte: meid, goed dat je aankomt en nog veel beter dat je niet compenseert. Hoe moeilijk het ook voelt, je weet dat dit gezonder is en dat je dit uiteindelijk wilt. Zet 'm op, wij staan achter je.
@ Lilstar: hee, maar zo gek is het niet dat je een superspannend iets nog even laat vertroebelen door je stoornis. Je doet het al niet meer elke dag, toch? Dus nu is dit nog soms je zwakke plek, okee, dat is natuurlijk ook zonde, maar wel begrijpelijk, en je gaat gewoon stap voor stap door met het ook uitbannen van die ziekte in de extreme momenten!
Hier opzich goed, had dus tijdens het schrijven van deze mail weer even een doorbraak, eye-opener momentje, door wat Soof schreef: dat je niet zomaar een beetje kunt kiezen om ervan af te willen, maar er keihard en bewust steeds weer aan moet werken. Dus we gaan weer door. Tot snel, lieve meiden.
zondag 28 november 2010 om 10:55
@ Klontje: toen je zei dat je iets met je lijf wilde doen (qua therapie) dacht ik meteen aan haptotherapie. Maar zie dat senang het hierboven ook voorstelde . Maar je uitspraak van het bangst zijn voor hetgeen wat je kan bereiken klopt precies. Moest gelijk aan een nummer van Pete Murray - Opportunity denken:
'Don't be scared of what you cannot see
Your only fear is possibility
Never wonder what the hell went wrong
Your second chance may never come along'
Ik doe eigenlijk precies hetzelfde: me weer terugtrekken in die es wanneer er ook maar iets te veel spanning voorbij komt. Vanuit die enorme behoefte aan controle is het eng om alles los te laten om zo iets nieuws te ondervinden. Maakt het dubbel he?
@ Lotte: wat goed dat je zulke positieve ervaringen nu hebt met dingen ondernemen die je eng vindt (zoals dat vragen om weer mee te lopen). Vooral je zin: Dat ik blijkbaar in staat ben invloed uit te oefenen op situaties, puur door mezelf te zijn. grijpt me aan. Ik hoop dat het jouw eigenwaarde wat aansterkt; hopelijk zie je hierdoor in dat jij goed bent zoals je bent . Hou dit gevoel vast he meid!
@ senang: doe het idd niet elke dag meer gelukkig. Gemiddeld 1,5x per week gok ik zo. Die stomme boulimia is zo hardnekkig. Ik vind het knap hoe jij die strijd zo met jezelf aan het aangaan bent. Moeilijk he om te beoordelen wat je behoefte is en wanneer je nu echt honger hebt? Dat is zo lang onderdrukt geweest.
Vanaaf reageer ik op de rest! Bedankt voor alle lieve, steunende woorden.
xxx
'Don't be scared of what you cannot see
Your only fear is possibility
Never wonder what the hell went wrong
Your second chance may never come along'
Ik doe eigenlijk precies hetzelfde: me weer terugtrekken in die es wanneer er ook maar iets te veel spanning voorbij komt. Vanuit die enorme behoefte aan controle is het eng om alles los te laten om zo iets nieuws te ondervinden. Maakt het dubbel he?
@ Lotte: wat goed dat je zulke positieve ervaringen nu hebt met dingen ondernemen die je eng vindt (zoals dat vragen om weer mee te lopen). Vooral je zin: Dat ik blijkbaar in staat ben invloed uit te oefenen op situaties, puur door mezelf te zijn. grijpt me aan. Ik hoop dat het jouw eigenwaarde wat aansterkt; hopelijk zie je hierdoor in dat jij goed bent zoals je bent . Hou dit gevoel vast he meid!
@ senang: doe het idd niet elke dag meer gelukkig. Gemiddeld 1,5x per week gok ik zo. Die stomme boulimia is zo hardnekkig. Ik vind het knap hoe jij die strijd zo met jezelf aan het aangaan bent. Moeilijk he om te beoordelen wat je behoefte is en wanneer je nu echt honger hebt? Dat is zo lang onderdrukt geweest.
Vanaaf reageer ik op de rest! Bedankt voor alle lieve, steunende woorden.
xxx
zondag 28 november 2010 om 11:42
quote:Klontje schreef op 27 november 2010 @ 22:46:
Mooie en inspirerende post Lotte. Het klinkt misschien raar omdat ik hier net ben, maar ik ben echt trots op je!
Jee, wat lief!
Dank je wel.
Indigoblue, senang en LilStar, jullie ook bedankt voor de lieve woorden. Ik moet zeggen dat ik me echt heel erg gesteund voel door dit topic.
't Is allemaal zo herkenbaar, wat jullie schrijven. En ik realiseer me gewoon, dat ik veel te streng voor mezelf ben. Ik vind al lange tijd dat het véél te lang duurt allemaal, het afkomen van die eetstoornis. Maar als ik jullie verhalen lees, is dat eigenlijk heel normaal. Het is een enorm tijdrovend proces, en dat ligt niet aan mij.
Van de week op m'n werk had ik trouwens nog een kleine discussie met iemand. Ik had die nacht erg slecht geslapen, en vertelde dat dat kwam doordat ik zo ontzettend lig te piekeren 's nachts. Omdat ik zo met mezelf in de knoop zit, en niet goed weet hoe ik mezelf moet ontwarren.
Er kwam toen een mevrouw in een rolstoel in de praktijk. Toen zij weg was, zei mijn collega: Kijk, dat is nou iemand die écht problemen heeft. Daar moet je naar kijken. Ik voelde me toen best wel gekwetst, moet ik zeggen. Natuurlijk, het is onwijs erg als je in een rolstoel zit (het was trouwens een oudere mevrouw, in de 70), maar dat zegt toch niets over de problemen die ik heb? Lichamelijke problemen vergelijken met psychische, is appels met peren vergelijken.
Ik heb nog geprobeerd uit te leggen dat ik zielsgelukkig ben dat ik geen lichamelijke handicap heb, maar dat ik worstel met een ander soort 'handicap'. Maar het kwam niet echt aan bij de ander, dus heb ik het maar opgegeven.
Ik heb me er nog een tijdje rot om gevoeld, maar nu ik hier weer lees hoe hard ook jullie allemaal moeten vechten, weet ik dat ik dat gevoel niet hoef te hebben. Een eetstoornis is een serieus probleem. Iemand die niet weet hoe het is om dit probleem te hebben, kan er ook niet over oordelen, en het al helemaal niet vergelijken met andere kwalen.
Verder voel ik me behoorlijk positief. Mede door jullie lieve reacties op mijn veranderde kijk op mezelf (of althans een poging daartoe). Ik zie gewoon opeens heel duidelijk in, dat mijn leven er heel anders, veel béter uit kan zien, als ik mezelf voor de verandering eens als volwaardig ga zien.
Mooie en inspirerende post Lotte. Het klinkt misschien raar omdat ik hier net ben, maar ik ben echt trots op je!
Jee, wat lief!
Dank je wel.
Indigoblue, senang en LilStar, jullie ook bedankt voor de lieve woorden. Ik moet zeggen dat ik me echt heel erg gesteund voel door dit topic.
't Is allemaal zo herkenbaar, wat jullie schrijven. En ik realiseer me gewoon, dat ik veel te streng voor mezelf ben. Ik vind al lange tijd dat het véél te lang duurt allemaal, het afkomen van die eetstoornis. Maar als ik jullie verhalen lees, is dat eigenlijk heel normaal. Het is een enorm tijdrovend proces, en dat ligt niet aan mij.
Van de week op m'n werk had ik trouwens nog een kleine discussie met iemand. Ik had die nacht erg slecht geslapen, en vertelde dat dat kwam doordat ik zo ontzettend lig te piekeren 's nachts. Omdat ik zo met mezelf in de knoop zit, en niet goed weet hoe ik mezelf moet ontwarren.
Er kwam toen een mevrouw in een rolstoel in de praktijk. Toen zij weg was, zei mijn collega: Kijk, dat is nou iemand die écht problemen heeft. Daar moet je naar kijken. Ik voelde me toen best wel gekwetst, moet ik zeggen. Natuurlijk, het is onwijs erg als je in een rolstoel zit (het was trouwens een oudere mevrouw, in de 70), maar dat zegt toch niets over de problemen die ik heb? Lichamelijke problemen vergelijken met psychische, is appels met peren vergelijken.
Ik heb nog geprobeerd uit te leggen dat ik zielsgelukkig ben dat ik geen lichamelijke handicap heb, maar dat ik worstel met een ander soort 'handicap'. Maar het kwam niet echt aan bij de ander, dus heb ik het maar opgegeven.
Ik heb me er nog een tijdje rot om gevoeld, maar nu ik hier weer lees hoe hard ook jullie allemaal moeten vechten, weet ik dat ik dat gevoel niet hoef te hebben. Een eetstoornis is een serieus probleem. Iemand die niet weet hoe het is om dit probleem te hebben, kan er ook niet over oordelen, en het al helemaal niet vergelijken met andere kwalen.
Verder voel ik me behoorlijk positief. Mede door jullie lieve reacties op mijn veranderde kijk op mezelf (of althans een poging daartoe). Ik zie gewoon opeens heel duidelijk in, dat mijn leven er heel anders, veel béter uit kan zien, als ik mezelf voor de verandering eens als volwaardig ga zien.
zondag 28 november 2010 om 14:14
hallo allemaal, ik ben hier sinds vandaag nieuw, althans ik ken en bekijk de site regelmatig maar in het speciale deze.
Graag wil ik mijn verhaal met jullie dele, als dit mag.
Ik zelf heb ook eetstoornis "gehad" . De omschrijving was voor mij NAO. Vast herkenbaar voor jullie. Het kwam op van de ene dag op de andere dag, nooit eerder dit gehad of signalen gehad.
Ik had veel problemen in die periode en door die problemen was ik TE veel afgevallen, prettig idee toen en sloeg door, kreeg eetbuien en goooide die eruit. Opgenomen en op streef mocht ik uit de kliniek en moest het verder zelf doen. Ging goed, ik begreep mijn eetbuien toen, kwam door de honger en stress wegkauwen en ervaarde dit als " het moment van mezelf" en toen ik normaal at had ik er ook geen behoeft meer aan.
Nu, 6 jaar later, zijn er weer veel problemen geweest en merk dat ik langzaaam terug schiet, ben veel afgevallen en zit weer onder mijn minimum gewicht en ja heb dus weer eetbuien die ik eruit gooi(zo dit is eruit!).
Ik heb doordeweeks een strak schema, werk en beweeg(wandel) veel en merk in de weekenden dat ik TEKORTEN heb gehad, luister dan nog niet en na 1.5 week dan plan ik zo'n giga bui in en gooi het er weer uit. en dit herhaald zich nu al weer een maand of 2.
Ik weet waarom, ik weet dat het te korten zijn en stress(opzich wordt dit al minder en mag dus niet klagen of het hierop gooien) maar ik zit in die veilige cirkel en snap niet waarom ik er niet " gewoon" uitstap, het " voelt" alsof ik het nodig heb en eigenlijk ergens diep van binnen wil ik dit niet en als ik deze gedachtes heb denk ik direct: oh jee als ik op normaal gewicht ben en normaal ga eten heb ik geen eetbuien meer en die zijn wel lekker! Stom?!
Ik weet dat het leven beter is met al die gedachtes en normaal eten....
Wie kan en wil mij raad geven hierover.
Bedankt dat ik dit met jullie mocht delen en alvast bedankt voor het lezen
Graag wil ik mijn verhaal met jullie dele, als dit mag.
Ik zelf heb ook eetstoornis "gehad" . De omschrijving was voor mij NAO. Vast herkenbaar voor jullie. Het kwam op van de ene dag op de andere dag, nooit eerder dit gehad of signalen gehad.
Ik had veel problemen in die periode en door die problemen was ik TE veel afgevallen, prettig idee toen en sloeg door, kreeg eetbuien en goooide die eruit. Opgenomen en op streef mocht ik uit de kliniek en moest het verder zelf doen. Ging goed, ik begreep mijn eetbuien toen, kwam door de honger en stress wegkauwen en ervaarde dit als " het moment van mezelf" en toen ik normaal at had ik er ook geen behoeft meer aan.
Nu, 6 jaar later, zijn er weer veel problemen geweest en merk dat ik langzaaam terug schiet, ben veel afgevallen en zit weer onder mijn minimum gewicht en ja heb dus weer eetbuien die ik eruit gooi(zo dit is eruit!).
Ik heb doordeweeks een strak schema, werk en beweeg(wandel) veel en merk in de weekenden dat ik TEKORTEN heb gehad, luister dan nog niet en na 1.5 week dan plan ik zo'n giga bui in en gooi het er weer uit. en dit herhaald zich nu al weer een maand of 2.
Ik weet waarom, ik weet dat het te korten zijn en stress(opzich wordt dit al minder en mag dus niet klagen of het hierop gooien) maar ik zit in die veilige cirkel en snap niet waarom ik er niet " gewoon" uitstap, het " voelt" alsof ik het nodig heb en eigenlijk ergens diep van binnen wil ik dit niet en als ik deze gedachtes heb denk ik direct: oh jee als ik op normaal gewicht ben en normaal ga eten heb ik geen eetbuien meer en die zijn wel lekker! Stom?!
Ik weet dat het leven beter is met al die gedachtes en normaal eten....
Wie kan en wil mij raad geven hierover.
Bedankt dat ik dit met jullie mocht delen en alvast bedankt voor het lezen
zondag 28 november 2010 om 18:57
Welkom blubbie. Goed dat je je verhaal hier doet.quote:blubbie schreef op 28 november 2010 @ 14:14:
maar ik zit in die veilige cirkel en snap niet waarom ik er niet " gewoon" uitstap, het " voelt" alsof ik het nodig heb en eigenlijk ergens diep van binnen wil ik dit niet
Tja, dit is nu precies waar we allemaal mee worstelen.
We willen allemaal niets liever dan 'gewoon' uit die eetstoornis stappen, maar als dat zomaar zou kunnen, zouden eetstoornissen waarschijnlijk niet eens bestaan....
Als je er eenmaal inzit, is het zo moeilijk de cirkel te doorbreken. Of je nu moet stoppen met eetbuien en braken, meer moet gaan eten, minder moet gaan bewegen, of wat dan ook.
Je zegt dat als je op een normaal gewicht bent, je geen eetbuien meer zal hebben, en die dan misschien wel zal missen, omdat ze ook lekker zijn. Je vraagt je af of dat stom is. Ik denk het niet.
Je geeft zelf al aan dat je dagenlang veel te weinig eet, waardoor je op een gegeven moment enorme behoefte hebt aan een eetbui. Ik heb vroeger ook eetbuien gehad (zonder braken, maar wel met daarna weer dagen, weken streng lijnen), en weet hoe heerlijk het kan zijn om alles opeens te mogen wat je je jezelf dagen hebt ontzegd. Je bent dan even helemaal in een roes, het is jouw moment.
Maar voor die korte momenten van genot, betaal je wel een hele hoge prijs. Probeer jezelf dat voor te houden.
Ook met een gezond gewicht kun je genieten van eten. Dat is iets wat ik voor mezelf ook elke dag moet herhalen hoor. Ik kan alleen maar echt van eten genieten als ik weet dat het te weinig is, zodat ik de zekerheid heb dat ik er níet van aan zal komen.
Jij mag alleen maar lekkere dingen eten van jezelf, als je jezelf daarvoor dagenlang hebt uitgehongerd.
Allebei zó fout! Eten is niet bedoeld om zo mee om te gaan. Eten is heerlijk, je krijgt er energie van en hebt het nodig om het leven te kunnen leiden wat je wilt.
Mijn posting is gericht aan jou, blubbie, maar ik schrijf 'm net zo goed voor mezelf. Want ook ik ga echt nog niet op de goede manier met eten om. Maar ik ben wel op de goede weg, en ik moet zeggen: die weg bevalt me eigenlijk wel!
maar ik zit in die veilige cirkel en snap niet waarom ik er niet " gewoon" uitstap, het " voelt" alsof ik het nodig heb en eigenlijk ergens diep van binnen wil ik dit niet
Tja, dit is nu precies waar we allemaal mee worstelen.
We willen allemaal niets liever dan 'gewoon' uit die eetstoornis stappen, maar als dat zomaar zou kunnen, zouden eetstoornissen waarschijnlijk niet eens bestaan....
Als je er eenmaal inzit, is het zo moeilijk de cirkel te doorbreken. Of je nu moet stoppen met eetbuien en braken, meer moet gaan eten, minder moet gaan bewegen, of wat dan ook.
Je zegt dat als je op een normaal gewicht bent, je geen eetbuien meer zal hebben, en die dan misschien wel zal missen, omdat ze ook lekker zijn. Je vraagt je af of dat stom is. Ik denk het niet.
Je geeft zelf al aan dat je dagenlang veel te weinig eet, waardoor je op een gegeven moment enorme behoefte hebt aan een eetbui. Ik heb vroeger ook eetbuien gehad (zonder braken, maar wel met daarna weer dagen, weken streng lijnen), en weet hoe heerlijk het kan zijn om alles opeens te mogen wat je je jezelf dagen hebt ontzegd. Je bent dan even helemaal in een roes, het is jouw moment.
Maar voor die korte momenten van genot, betaal je wel een hele hoge prijs. Probeer jezelf dat voor te houden.
Ook met een gezond gewicht kun je genieten van eten. Dat is iets wat ik voor mezelf ook elke dag moet herhalen hoor. Ik kan alleen maar echt van eten genieten als ik weet dat het te weinig is, zodat ik de zekerheid heb dat ik er níet van aan zal komen.
Jij mag alleen maar lekkere dingen eten van jezelf, als je jezelf daarvoor dagenlang hebt uitgehongerd.
Allebei zó fout! Eten is niet bedoeld om zo mee om te gaan. Eten is heerlijk, je krijgt er energie van en hebt het nodig om het leven te kunnen leiden wat je wilt.
Mijn posting is gericht aan jou, blubbie, maar ik schrijf 'm net zo goed voor mezelf. Want ook ik ga echt nog niet op de goede manier met eten om. Maar ik ben wel op de goede weg, en ik moet zeggen: die weg bevalt me eigenlijk wel!
maandag 29 november 2010 om 15:54
Hallo allemaal,
Welkom blubbie!!
Ik heb alle berichtjes van jullie gelezen en zit nu ff in een dipje. Ik voel nu echt dat ik in die cirkel zit en er niet uit kan... Ik voel me sinds lange tijd echt somber, heb nergens zin in (ben niet depressief maar gewoon huilerig) en sluit iedereen buiten. Het ergste is dat ik het mezelf zie doen en toch doorga. De telefoon neem ik niet meer op, reageer niet meer op de deurbel en doe op een dag het strikt noodzakelijke.
Reden waarom ik zo somber ben heeft te maken met mijn lichaam (ben nog steeds lax vrij hoor). Ik voel me echt een vies vet varkentje. Ik merk ook dat ik steeds strenger voor mezelf word. Een paar dagen geleden nam ik bij de koffie een koekje, nam als tussendoortje een stukje chocola. Nu ik toch baal van mijn lijf heb ik alle extraatjes geschrapt. En het ergste is dat ik merk dat ik weer begin te liegen over het avondeten. Als vriendje later thuis is zeg ik al dat ik al gegeten heb.... Ik eet wel wat maar niet de maaltijd die hij krijgt.
Ik baal van mijn gedrag maar heb nu zo een hekel aan mijn lijf..... Gek he dat je problemen van een ander altijd helderder ziet dan die van jezelf.
@Lotte: Ik snap wel dat je je gekwets voelde toen je vergeleken werd met dat omaatje van 70. Psychische problemen zijn ook echte problemen, alleen begrijpen buitenstaanders dat niet altijd. Ik vind het sterk van je dat je wat beter in je vel zit en dat het op werk-gebied ook zijn gangetje gaat. Super van je!!
@Blubbie: Ik lees dat als je een gezond gewicht hebt je wil stoppen met die eetbuien. Het lijkt me moeilijk omdat het een gewenning is, iets waar je naar uitkijkt en veilig voelt. En wat Lotte al schreef, het is echt jouw momentje. Heb je eigenlijk nog hulp?
Tot later meiden!!
Welkom blubbie!!
Ik heb alle berichtjes van jullie gelezen en zit nu ff in een dipje. Ik voel nu echt dat ik in die cirkel zit en er niet uit kan... Ik voel me sinds lange tijd echt somber, heb nergens zin in (ben niet depressief maar gewoon huilerig) en sluit iedereen buiten. Het ergste is dat ik het mezelf zie doen en toch doorga. De telefoon neem ik niet meer op, reageer niet meer op de deurbel en doe op een dag het strikt noodzakelijke.
Reden waarom ik zo somber ben heeft te maken met mijn lichaam (ben nog steeds lax vrij hoor). Ik voel me echt een vies vet varkentje. Ik merk ook dat ik steeds strenger voor mezelf word. Een paar dagen geleden nam ik bij de koffie een koekje, nam als tussendoortje een stukje chocola. Nu ik toch baal van mijn lijf heb ik alle extraatjes geschrapt. En het ergste is dat ik merk dat ik weer begin te liegen over het avondeten. Als vriendje later thuis is zeg ik al dat ik al gegeten heb.... Ik eet wel wat maar niet de maaltijd die hij krijgt.
Ik baal van mijn gedrag maar heb nu zo een hekel aan mijn lijf..... Gek he dat je problemen van een ander altijd helderder ziet dan die van jezelf.
@Lotte: Ik snap wel dat je je gekwets voelde toen je vergeleken werd met dat omaatje van 70. Psychische problemen zijn ook echte problemen, alleen begrijpen buitenstaanders dat niet altijd. Ik vind het sterk van je dat je wat beter in je vel zit en dat het op werk-gebied ook zijn gangetje gaat. Super van je!!
@Blubbie: Ik lees dat als je een gezond gewicht hebt je wil stoppen met die eetbuien. Het lijkt me moeilijk omdat het een gewenning is, iets waar je naar uitkijkt en veilig voelt. En wat Lotte al schreef, het is echt jouw momentje. Heb je eigenlijk nog hulp?
Tot later meiden!!
maandag 29 november 2010 om 16:13
Hoi iedereen,
Stampertje, ik wil je bij deze even een hart onder je riem steken. Het is erg vervelend dat het nu niet gaat. Maar probeer niet te vergeten hoe ver je al bent gekomen, wat je allemaal al bereikt hebt! Probeer daar, ook al gaat het nu niet, toch trots op te zijn en wees niet te streng voor jezelf. Zou je aan je vriend aan kunnen geven dat het niet zo goed gaat?
En Lotte, alvast veel succes voor morgen! Ik hoop dat je een goed gesprek met hem kan hebben en dat 'de last' daardoor een beetje van je af gaat.
Met mij gaat het eigenlijk ook slecht. Hetzelfde gevoel als jouw Stampertje, ik vermijd iedereen, baal van mijn lichaam en ik kan nergens vrolijk over zijn. En daarnaast zeg ik tegen mijn ouders dat het prima gaat. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om te vertellen hoe slecht het weer gaat, dat alles me teveel is en wat doet dat pijn. Dus eigenlijk zou ik mijn eigen advies op moeten volgen, maar ja.. 't Komt wel weer goed, dat weet ik rationeel gezien wel, maar ik hoop dat ik het binnenkort ook weer ga 'voelen'
Veel succes allemaal
x, Klontje
Stampertje, ik wil je bij deze even een hart onder je riem steken. Het is erg vervelend dat het nu niet gaat. Maar probeer niet te vergeten hoe ver je al bent gekomen, wat je allemaal al bereikt hebt! Probeer daar, ook al gaat het nu niet, toch trots op te zijn en wees niet te streng voor jezelf. Zou je aan je vriend aan kunnen geven dat het niet zo goed gaat?
En Lotte, alvast veel succes voor morgen! Ik hoop dat je een goed gesprek met hem kan hebben en dat 'de last' daardoor een beetje van je af gaat.
Met mij gaat het eigenlijk ook slecht. Hetzelfde gevoel als jouw Stampertje, ik vermijd iedereen, baal van mijn lichaam en ik kan nergens vrolijk over zijn. En daarnaast zeg ik tegen mijn ouders dat het prima gaat. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om te vertellen hoe slecht het weer gaat, dat alles me teveel is en wat doet dat pijn. Dus eigenlijk zou ik mijn eigen advies op moeten volgen, maar ja.. 't Komt wel weer goed, dat weet ik rationeel gezien wel, maar ik hoop dat ik het binnenkort ook weer ga 'voelen'
Veel succes allemaal
x, Klontje
anoniem_95054 wijzigde dit bericht op 29-11-2010 16:19
Reden: edit
Reden: edit
% gewijzigd
maandag 29 november 2010 om 22:30
voor stampertje
voor klontje
Wat vervelend en lastig voor jullie allebei.
Sorry, ik kan verder niet zoveel zinnigs schrijven vanavond. Kom weer net van een hectische werkdag. Morgen reageer ik!
Zet hem op meiden, een leven waarbij de es de controle heeft is zooooveel minder fijn dan een leven dat écht helemaal van jou zelf is! Ik weet dat de strijd zwaar is en dat de weg naar dat eigen leven zo lang en hobbelig is, dat je soms in zulke diepe dalen zit dat je het einde van de weg niet meer kan zien.
Je weet dat dun zijn, afvallen, je eten controleren alleen maar een schijnveiligheid geeft en dat je uit eindelijk alleen maar verder van huis bent. Kies voor jezelf, want je verdient een fijn en gelukkig leven zonder al deze ellende! Gun jezelf die vrijheid!
En onthou dat elke dip overgaat. Erken dat je je nu rot voelt en wees lief voor jezelf in plaats van alleen maar strenger te zijn. Laat dat rotgevoel toe, laat je je stom, vervelend, onzeker, boos, bang en verdrietig voelen zonder het af te reageren op jezelf, je lichaam, je eten. Ervaar die gevoelens eens, laat ze er zijn. Het is kut, het is zwaar, het is ellendig, maar jullie zijn sterke vrouwen die al zo ver zijn gekomen. Een dipje mag, laat die er zijn. Gun jezelf even wat rust, laat het 'moeten' los.
Jullie kunnen het!!!!
voor klontje
Wat vervelend en lastig voor jullie allebei.
Sorry, ik kan verder niet zoveel zinnigs schrijven vanavond. Kom weer net van een hectische werkdag. Morgen reageer ik!
Zet hem op meiden, een leven waarbij de es de controle heeft is zooooveel minder fijn dan een leven dat écht helemaal van jou zelf is! Ik weet dat de strijd zwaar is en dat de weg naar dat eigen leven zo lang en hobbelig is, dat je soms in zulke diepe dalen zit dat je het einde van de weg niet meer kan zien.
Je weet dat dun zijn, afvallen, je eten controleren alleen maar een schijnveiligheid geeft en dat je uit eindelijk alleen maar verder van huis bent. Kies voor jezelf, want je verdient een fijn en gelukkig leven zonder al deze ellende! Gun jezelf die vrijheid!
En onthou dat elke dip overgaat. Erken dat je je nu rot voelt en wees lief voor jezelf in plaats van alleen maar strenger te zijn. Laat dat rotgevoel toe, laat je je stom, vervelend, onzeker, boos, bang en verdrietig voelen zonder het af te reageren op jezelf, je lichaam, je eten. Ervaar die gevoelens eens, laat ze er zijn. Het is kut, het is zwaar, het is ellendig, maar jullie zijn sterke vrouwen die al zo ver zijn gekomen. Een dipje mag, laat die er zijn. Gun jezelf even wat rust, laat het 'moeten' los.
Jullie kunnen het!!!!
dinsdag 30 november 2010 om 12:31
Zo, daar ben ik weer.
@ Stampertje, wat rot dat je je niet goed voelt. Je zit nu toch ook een tijdje zonder werk? Zou dat ermee te maken kunnen hebben? Ik heb ook een beetje een vervelende/onzekere werk situatie op het moment en merkte dat ik daar een paar weken terug echt heel veel last van had. Ik had gewoon te weinig uitdaging in mijn leven, te veel tijd om over van alles te gaan denken, voelde me behoorlijk doelloos en nutteloos. Ik kan me dus voorstellen dat die situatie echt niet goed voor je stemming is en dat slaat dan heel makkelijk door naar negatieve gedachten over jezelf, wat weer doorslaat naar het eetgedrag enz.
Is er een vriend(in) met wie je wel iets kan gaan doen? Een middagje thee drinken of zoiets? Soms helpt het om gewoon te doen, want door je neerslachtige stemming heb je bij voorbaat al geen zin, maar ik merk zelf dat sociale contacten heel belangrijk zijn om mij op de been te houden in moeilijke tijden. Vooral in het gewone leven blijven, anders raak je opgesloten in je eigen kleine wereldje en dat zuigt echt alle energie uit je.
Lastig, lastig. Echt vervelend dat je je zo rot voelt nu
@ Klontje, Wat een moeilijke tijd Klontje, waar loop je nu precies tegenaan? Misschien gaat het niet zo slecht als je denkt en ben je te streng voor jezelf? Zijn er andere factoren in je leven waardoor je je nu misschien niet goed voelt? Je schrijft dat alles je teveel is, maar moet je ook alle dingen waarvan je denkt dat die moeten? Waarom moeten die dan? Ook voor jou een lastige dagen zijn het zo.
Oh en bedankt nog voor het herschrijven van je verhaal, ik had het inderdaad gelezen een tijdje terug, maar had het niet goed in mijn hoofd denk ik. Volgens mij moet jij best hard knokken op het moment, ben je echt op een moeilijk punt aangekomen. Gun jezelf de tijd om hier doorheen te komen!
@ Lotte, hoe is het met je? Ik heb het gesprek over je werk gemist, maar wat vervelend dat die vakantie de tandarts niet heef geholpen. Goed dat je weet dat het niet door jou komt, want ik weet 100% zeker dat dat niet zo is. Hoe is het verder?
@ Blubbie, Welkom hier, voel je vrij om mee te schrijven! Fijn dat je weet wat de triggers zijn voor jou en wat goed dat jij ook al zover bent gekomen! Wat misschien een tip is, als je "normaal" eet heb je de behoefte aan eetbuien veel minder. Nu lijkt het misschien alsof je die moet "opgeven" als je normaal gaat eten, maar die drang zal ook minder worden. Als je jezelf toestaat gewoon te eten is die drang naar zo'n enorme eetbui ook minder. Als je jezelf alles gaat ontzeggen weken achter elkaar, dan neemt die drang natuurlijk alleen maar toe.
Het is heel moeilijk om "gewoon" uit dit cirkeltje te stappen, dus wees niet te streng voor jezelf. Wat het juist makkelijker maakt is lief voor jezelf zijn. Misschien helpt het om dat tegen jezelf te zeggen, "vandaag behandel ik mezelf op een lieve manier, dus ga ik me niet volproppen met allemaal rommel waardoor ik me straks eigenlijk nóg slechter voel." Maar die drang blijft op zo'n moment natuurlijk en het lukt misschien niet in 1x om die drang tegen te houden, wees dan niet boos op jezelf naar een eetbui. Jammer dat het niet gelukt is, maar helaas, volgende keer beter. Het is denk ik wel belangrijk om goed te (blijven) eten, gewoon voldoende, niet te streng. Lukt dat jou wel? Hoe zit het met je lichaamsbeeld?
@ Lilstar, Senang, Soof, hoe gaat het met jullie deze week?
@ iedereen, Hier lijkt het eindelijk, eindelijk weer wat beter te gaan. Pfffff wat is dit een k*ttijd geweest de laatste maand/anderhalve maand. Ik heb gisteren voor het eerst in een aantal weken weer gesport, dat betekent meestal dat het goed gaat met mij. Sporten is voor mij toch een stukje goed voor mezelf zorgen, als het slecht gaat sport ik niet.
Het is toch lang geleden dat het zó slecht ging, maar hierdoor heb ik volgens mij wel wat meer inzicht gekregen in waar mijn triggers liggen, dus kan ik daar ook wat mee in de toekomst om zulke periodes te voorkomen. Het is ook voor het eerst dat zo'n slechte periode me wat inzicht heeft opgeleverd, dus voor mij een teken dat ik echt vooruit ben gegaan in vergelijking met voorgaande jaren.
@ Rooos en Kanga, hoe gaat het met jullie?
@ Stampertje, wat rot dat je je niet goed voelt. Je zit nu toch ook een tijdje zonder werk? Zou dat ermee te maken kunnen hebben? Ik heb ook een beetje een vervelende/onzekere werk situatie op het moment en merkte dat ik daar een paar weken terug echt heel veel last van had. Ik had gewoon te weinig uitdaging in mijn leven, te veel tijd om over van alles te gaan denken, voelde me behoorlijk doelloos en nutteloos. Ik kan me dus voorstellen dat die situatie echt niet goed voor je stemming is en dat slaat dan heel makkelijk door naar negatieve gedachten over jezelf, wat weer doorslaat naar het eetgedrag enz.
Is er een vriend(in) met wie je wel iets kan gaan doen? Een middagje thee drinken of zoiets? Soms helpt het om gewoon te doen, want door je neerslachtige stemming heb je bij voorbaat al geen zin, maar ik merk zelf dat sociale contacten heel belangrijk zijn om mij op de been te houden in moeilijke tijden. Vooral in het gewone leven blijven, anders raak je opgesloten in je eigen kleine wereldje en dat zuigt echt alle energie uit je.
Lastig, lastig. Echt vervelend dat je je zo rot voelt nu
@ Klontje, Wat een moeilijke tijd Klontje, waar loop je nu precies tegenaan? Misschien gaat het niet zo slecht als je denkt en ben je te streng voor jezelf? Zijn er andere factoren in je leven waardoor je je nu misschien niet goed voelt? Je schrijft dat alles je teveel is, maar moet je ook alle dingen waarvan je denkt dat die moeten? Waarom moeten die dan? Ook voor jou een lastige dagen zijn het zo.
Oh en bedankt nog voor het herschrijven van je verhaal, ik had het inderdaad gelezen een tijdje terug, maar had het niet goed in mijn hoofd denk ik. Volgens mij moet jij best hard knokken op het moment, ben je echt op een moeilijk punt aangekomen. Gun jezelf de tijd om hier doorheen te komen!
@ Lotte, hoe is het met je? Ik heb het gesprek over je werk gemist, maar wat vervelend dat die vakantie de tandarts niet heef geholpen. Goed dat je weet dat het niet door jou komt, want ik weet 100% zeker dat dat niet zo is. Hoe is het verder?
@ Blubbie, Welkom hier, voel je vrij om mee te schrijven! Fijn dat je weet wat de triggers zijn voor jou en wat goed dat jij ook al zover bent gekomen! Wat misschien een tip is, als je "normaal" eet heb je de behoefte aan eetbuien veel minder. Nu lijkt het misschien alsof je die moet "opgeven" als je normaal gaat eten, maar die drang zal ook minder worden. Als je jezelf toestaat gewoon te eten is die drang naar zo'n enorme eetbui ook minder. Als je jezelf alles gaat ontzeggen weken achter elkaar, dan neemt die drang natuurlijk alleen maar toe.
Het is heel moeilijk om "gewoon" uit dit cirkeltje te stappen, dus wees niet te streng voor jezelf. Wat het juist makkelijker maakt is lief voor jezelf zijn. Misschien helpt het om dat tegen jezelf te zeggen, "vandaag behandel ik mezelf op een lieve manier, dus ga ik me niet volproppen met allemaal rommel waardoor ik me straks eigenlijk nóg slechter voel." Maar die drang blijft op zo'n moment natuurlijk en het lukt misschien niet in 1x om die drang tegen te houden, wees dan niet boos op jezelf naar een eetbui. Jammer dat het niet gelukt is, maar helaas, volgende keer beter. Het is denk ik wel belangrijk om goed te (blijven) eten, gewoon voldoende, niet te streng. Lukt dat jou wel? Hoe zit het met je lichaamsbeeld?
@ Lilstar, Senang, Soof, hoe gaat het met jullie deze week?
@ iedereen, Hier lijkt het eindelijk, eindelijk weer wat beter te gaan. Pfffff wat is dit een k*ttijd geweest de laatste maand/anderhalve maand. Ik heb gisteren voor het eerst in een aantal weken weer gesport, dat betekent meestal dat het goed gaat met mij. Sporten is voor mij toch een stukje goed voor mezelf zorgen, als het slecht gaat sport ik niet.
Het is toch lang geleden dat het zó slecht ging, maar hierdoor heb ik volgens mij wel wat meer inzicht gekregen in waar mijn triggers liggen, dus kan ik daar ook wat mee in de toekomst om zulke periodes te voorkomen. Het is ook voor het eerst dat zo'n slechte periode me wat inzicht heeft opgeleverd, dus voor mij een teken dat ik echt vooruit ben gegaan in vergelijking met voorgaande jaren.
@ Rooos en Kanga, hoe gaat het met jullie?
