Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
maandag 29 november 2010 om 18:16
Annemie, sterkte hoor, lijkt me niet meevallen, afkicken. Ik weet nog ik me voelde toen ik stopte met roken, en dat was al erg......
Had ik toch potverdorie een driegangenmenu klaarstaan, kan man niet meer naar huis, zit vast op zijn werk..... Van twéé lullige centimetertjes sneeuw! Stom.
Jeetje Maris, ik zeg helemaal niks tegen mijn leidinggevende hoor en zeker niet dat soort dingen. Collega zei net nog, dat het wel aardig zou zijn als bedrijf eens ging nadenken over hoe ik kan reintegreren. Want ik zei al: het zal niet handig zijn als ik één uur per dag even projectleidertje ga spelen... Nee, dat was niet handig.
Ik laat dat initiatief bij het werk liggen, ik vind dat ik niet kan inschatten wat ik voor nuttigs kan doen in een paar uurtjes. Als zij niet met iets knaps komen, nou dan kan ik niet anders dan koffieleuten hoor. Het moet van twee kanten komen van meneer Poortwachter.
Had ik toch potverdorie een driegangenmenu klaarstaan, kan man niet meer naar huis, zit vast op zijn werk..... Van twéé lullige centimetertjes sneeuw! Stom.
Jeetje Maris, ik zeg helemaal niks tegen mijn leidinggevende hoor en zeker niet dat soort dingen. Collega zei net nog, dat het wel aardig zou zijn als bedrijf eens ging nadenken over hoe ik kan reintegreren. Want ik zei al: het zal niet handig zijn als ik één uur per dag even projectleidertje ga spelen... Nee, dat was niet handig.
Ik laat dat initiatief bij het werk liggen, ik vind dat ik niet kan inschatten wat ik voor nuttigs kan doen in een paar uurtjes. Als zij niet met iets knaps komen, nou dan kan ik niet anders dan koffieleuten hoor. Het moet van twee kanten komen van meneer Poortwachter.
maandag 29 november 2010 om 18:33
Hallo allemaal,
Ik lees af en toe jullie verhalen mee. Alles is zo herkenbaar. En dan lees ik iets, en denk ik: doe nou zus of zo, of maak je niet zo druk, want... of als je nou dit of dat...
Maar dat laat ik maar achterwege, want dat is niet wat je nodig hebt als je midden in zo'n proces zit. Het kost allemaal tijd, en alleen met de tijd veranderen dingen. Ik ben nu 2 jaar bezig met mijn herstel, en er een flink eind bovenop. Het ging echt met vallen en opstaan, ik heb veel terugvallen gehad doordat ik me beter voelde en weer teveel ging doen. Het kost veel tijd om daar balans in te vinden.
Wat mij erg heeft geholpen is in mijn emoties graven. Alle angsten, dingen die ik goed wilde doen, perfectionisme, voor anderen willen zorgen, mezelf voorbij lopen, frustraties, irritaties, ga zo maar door. Alles heb ik onder de loep genomen, en voor mij heeft dat veel rust gegeven.
Iemand schreef iets over karaktertrekken, die had ik natuurlijk dezelfde, en door naar m'n emoties te kijken zijn ze als sneeuw voor de zon verdwenen. Ik hoef niet meer te controlfreaken en verantwoordelijken, omdat ik niet meer bang ben dat dingen misgaan als ik ze niet zelf doe of dat er een ramp gebeurt als ik de controle kwijt raak. Voor mij waren het geen karaktertrekken, maar aangeleerde patronen met een angst eronder. Angst onder ogen zien --> patroon weg. 't Kost effe wat, maar het maakt het leven wel makkelijker.
Ik had 2 jaar geleden niet kunnen denken dat ik vrede zou hebben met het leven dat ik nu heb. En het klinkt cliché, maar nu ik erop terugkijk ben ik blij met alle ellende die de burn-out bracht. Hierdoor sta ik een stuk stabieler in het leven en ben ik veel rustiger. Ik hoop dat ik het niet nog een keer over hoef te doen, maar als dat wel moet dan is er de zekerheid dat ik er veel van zal leren.
De mensen die hier 2 jaar geleden in een burnout topic schreven zijn allang weer met andere dingen bezig. Succes met jullie proces, en over een half jaar of een jaar schrijf je hier misschien ook niet meer omdat het een stuk beter gaat.
Ik lees af en toe jullie verhalen mee. Alles is zo herkenbaar. En dan lees ik iets, en denk ik: doe nou zus of zo, of maak je niet zo druk, want... of als je nou dit of dat...
Maar dat laat ik maar achterwege, want dat is niet wat je nodig hebt als je midden in zo'n proces zit. Het kost allemaal tijd, en alleen met de tijd veranderen dingen. Ik ben nu 2 jaar bezig met mijn herstel, en er een flink eind bovenop. Het ging echt met vallen en opstaan, ik heb veel terugvallen gehad doordat ik me beter voelde en weer teveel ging doen. Het kost veel tijd om daar balans in te vinden.
Wat mij erg heeft geholpen is in mijn emoties graven. Alle angsten, dingen die ik goed wilde doen, perfectionisme, voor anderen willen zorgen, mezelf voorbij lopen, frustraties, irritaties, ga zo maar door. Alles heb ik onder de loep genomen, en voor mij heeft dat veel rust gegeven.
Iemand schreef iets over karaktertrekken, die had ik natuurlijk dezelfde, en door naar m'n emoties te kijken zijn ze als sneeuw voor de zon verdwenen. Ik hoef niet meer te controlfreaken en verantwoordelijken, omdat ik niet meer bang ben dat dingen misgaan als ik ze niet zelf doe of dat er een ramp gebeurt als ik de controle kwijt raak. Voor mij waren het geen karaktertrekken, maar aangeleerde patronen met een angst eronder. Angst onder ogen zien --> patroon weg. 't Kost effe wat, maar het maakt het leven wel makkelijker.
Ik had 2 jaar geleden niet kunnen denken dat ik vrede zou hebben met het leven dat ik nu heb. En het klinkt cliché, maar nu ik erop terugkijk ben ik blij met alle ellende die de burn-out bracht. Hierdoor sta ik een stuk stabieler in het leven en ben ik veel rustiger. Ik hoop dat ik het niet nog een keer over hoef te doen, maar als dat wel moet dan is er de zekerheid dat ik er veel van zal leren.
De mensen die hier 2 jaar geleden in een burnout topic schreven zijn allang weer met andere dingen bezig. Succes met jullie proces, en over een half jaar of een jaar schrijf je hier misschien ook niet meer omdat het een stuk beter gaat.
maandag 29 november 2010 om 18:59
lindy, bedankt voor je schrijven! Erg herkenbaar en leerzame stukken erin. Vooral over waar b.v. je te verantwoordelijk voelen, alles onder controle willen houden etc etc, wat daar achter zit! Daar wil ik ook wat mee gaan doen met behulp van mijn psycholoog. Dus idd dieper graven, waarom je zus en zo doet. Het leven wordt dan een stuk relaxter lijkt me.
Het doet me goed om zo'n reactie te lezen van iemand, die al zo inbalans is mijn z'n eigen leven.
Nogmaals BEDANKT!
Het doet me goed om zo'n reactie te lezen van iemand, die al zo inbalans is mijn z'n eigen leven.
Nogmaals BEDANKT!
maandag 29 november 2010 om 20:34
Hoi Allemaal,
Abc, lekker he rundvlees, helaas was het vandaag weer niet zo als het zou moeten, was op zich wel lekker, aar erg zout en een tikkeltje taai nog, niet zo mals uit elkaar gevallen. Maar ja...buikje zit weer vol he haha.
Ja dat ik nu zo enorm aanekomen ben heeft 2 oorzaken, 1 hou ik even voor me ben bang dat ik dan helemaal herkenbaar ben en 2 ik heb nu regelmaat in mijn eten. toen ik nog werkte had(nam) ik de tijd niet om te ontbijten. als ik dan rond10 uur koffie pauze had nam ik snel een koek ofzo en tijdens de lunch ook een snelle hap en idd als ik dan thuis kwam tijdens het koken wat te snaaien en had ik een honer meer. nu eet ik gewoon 3 keer per dag zoals het hoort en ja laat ik ook eerlijk zijn ik zit ook regelmatig te snaaien. ik weet dus waar het aan ligt en volgende week ga ik daar wat aan doen en komt het weer goed.
Annemie, heftig zeg je ongeluk lijkt me heel eng.
maris, idd niet teveel zeggen tegen je baas kan altijd tegen je gebruikt worden. Ik heb ook zoveel dingen die ik wil zeggen. ik weet bijna 100 % zeker op dit moment dat ik mijn functie niet meer terug wil, ik kan het denk ik gewoon niet aan precies wat jij zegt het zit niet in me om te delegeren en ik wil alles zelf doen enz, MAAR.....ik a dit niet zeggen nu want ik denk eigenlijk ook wel dat de burn out hier spreekt. En ik heb eigenlijk de hoop dat als ik straks weer beter ben ik het een stuk zonniger zie allemaal en het weer aan kan, maar wel onder mijn "voorwaarden" zoals ik het maar even noem. Het liefst zou ik nu nog mijn baas bellen en zeggen ik doe een stap terug, ook omdat de reintegratie dan een stuk makkelijker zou zijn, maar als ik dat doe gooi ik mijn eigen glazen in. Ik heb wel laatst gezegt, toen ik dat rot gesprek had met hem en de pa, toen vroegen ze hoe ik mn toekomst zag, toen heb ik dus gezet dat ik het op dit moment helemaal niet meer zag zitten, maar dat ik dat nu zo zie omdat ik in deze situatie zit en dat ik het straks wel positiever zal zien. dus ik heb mezelf wel een beetje ingedekt, denk ik.
Ak, kan me voorstellen dat je de zenuwen kreeg hoor toen je onderweg was, dat heb ik ook, tis toch weer ff en he. ik heb dan ook dat ik ga denken oh wat denken ze wel niet van me en ze vinden me vast stom ofzo.
Oh boerenkool lees ik, lekker, word morgen mijn project denk ik, kan niet zoveel aan mis aan toch haha.
moet morgen weer ff het centrum in, handschoenen kopen voor de meiden. ze hebben nu van die katoenen dingen word zou nat en koud he et die sneeuw. wel leuk hoor, de hele straat is nu nog aan het buiten spelen, gezellig die rode koude koppies, sleeen sneeuwpoppen, sneeuwballen haha
ik ga ff buiten kijken en dan stuur k ze tch maar naar bed zo.
annemie hoe oud is jouw dochter trouwens??
Abc, lekker he rundvlees, helaas was het vandaag weer niet zo als het zou moeten, was op zich wel lekker, aar erg zout en een tikkeltje taai nog, niet zo mals uit elkaar gevallen. Maar ja...buikje zit weer vol he haha.
Ja dat ik nu zo enorm aanekomen ben heeft 2 oorzaken, 1 hou ik even voor me ben bang dat ik dan helemaal herkenbaar ben en 2 ik heb nu regelmaat in mijn eten. toen ik nog werkte had(nam) ik de tijd niet om te ontbijten. als ik dan rond10 uur koffie pauze had nam ik snel een koek ofzo en tijdens de lunch ook een snelle hap en idd als ik dan thuis kwam tijdens het koken wat te snaaien en had ik een honer meer. nu eet ik gewoon 3 keer per dag zoals het hoort en ja laat ik ook eerlijk zijn ik zit ook regelmatig te snaaien. ik weet dus waar het aan ligt en volgende week ga ik daar wat aan doen en komt het weer goed.
Annemie, heftig zeg je ongeluk lijkt me heel eng.
maris, idd niet teveel zeggen tegen je baas kan altijd tegen je gebruikt worden. Ik heb ook zoveel dingen die ik wil zeggen. ik weet bijna 100 % zeker op dit moment dat ik mijn functie niet meer terug wil, ik kan het denk ik gewoon niet aan precies wat jij zegt het zit niet in me om te delegeren en ik wil alles zelf doen enz, MAAR.....ik a dit niet zeggen nu want ik denk eigenlijk ook wel dat de burn out hier spreekt. En ik heb eigenlijk de hoop dat als ik straks weer beter ben ik het een stuk zonniger zie allemaal en het weer aan kan, maar wel onder mijn "voorwaarden" zoals ik het maar even noem. Het liefst zou ik nu nog mijn baas bellen en zeggen ik doe een stap terug, ook omdat de reintegratie dan een stuk makkelijker zou zijn, maar als ik dat doe gooi ik mijn eigen glazen in. Ik heb wel laatst gezegt, toen ik dat rot gesprek had met hem en de pa, toen vroegen ze hoe ik mn toekomst zag, toen heb ik dus gezet dat ik het op dit moment helemaal niet meer zag zitten, maar dat ik dat nu zo zie omdat ik in deze situatie zit en dat ik het straks wel positiever zal zien. dus ik heb mezelf wel een beetje ingedekt, denk ik.
Ak, kan me voorstellen dat je de zenuwen kreeg hoor toen je onderweg was, dat heb ik ook, tis toch weer ff en he. ik heb dan ook dat ik ga denken oh wat denken ze wel niet van me en ze vinden me vast stom ofzo.
Oh boerenkool lees ik, lekker, word morgen mijn project denk ik, kan niet zoveel aan mis aan toch haha.
moet morgen weer ff het centrum in, handschoenen kopen voor de meiden. ze hebben nu van die katoenen dingen word zou nat en koud he et die sneeuw. wel leuk hoor, de hele straat is nu nog aan het buiten spelen, gezellig die rode koude koppies, sleeen sneeuwpoppen, sneeuwballen haha
ik ga ff buiten kijken en dan stuur k ze tch maar naar bed zo.
annemie hoe oud is jouw dochter trouwens??
maandag 29 november 2010 om 21:32
Mooi dat je gesprek met je baas meeviel, Marriss. Dat hij niet luistert en dingen vaker vraagt, is volgens mij man-eigen (om maar weer even te generaliseren) en geeft ook wel aan dat hij niet precies weet hoe hij er mee om moet gaan. Ik ben heel open naar mijn baas en mijn baas weet dus alles van me, maar dat blijft wel allemaal onder ons en er komt niks van op papier. Wat zwart op wit komt is heel oppervlakkig en niet meer dan echt nodig is.
Ak, fijn dat het toch wel meeviel op je werk. Zenuwen van te voren zijn heel logisch. Dat heb ik af en toe nog wel, even diep ademhalen voor ik het kantoor binnen loop.
Je hebt mail terug, Lief. Compleet met foto van de chocoladetaart. Een paar uur per dag projectleider zijn schiet inderdaad niet op. In je eigen functie reintegreren zal dus lastig worden. Dat is (was) bij Annemie en Toffe ook zo. Dan zul je dus ook stommetjes werk moeten gaan doen .
Annemie, de zh eilanden is wel aan de heel andere kant van het land. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar nog nooit geweest ben, maar daar is ook zee, dus het zal er vast heel mooi zijn. Je afkickverschijnselen klinken niet heel prettig, sterkte ermee.
Mijn rundvlees was ook niet zo geworden als het moest zijn Toffe. Ik dacht dat ik nog een zakje kruidenmix had, dus ik had het vlees in kleine stukjes gesneden zodat er rijst en boontjes bij konden. Die mix lag niet meer in de kast en ik had geen zin om ervoor naar de winkel te gaan dus zelf wat geprobeerd met kruiden, maar dat is toch minder lekker. Boerenkool heb ik nog nooit zelf gemaakt moet ik zeggen. Mijn vriend vindt dat niet zo lekker en dan heb ik ook geen zin om het te maken. Ik maak dan liever zuurkool (stamppot of ovenschotel) of stamppot bruine bonen (maar dat is een streek gerecht geloof ik).
Lindy, bedankt voor je positieve verhaal. Heel herkenbaar, ik moet ook van die angst af om dingen aan anderen over te laten.
Ak, fijn dat het toch wel meeviel op je werk. Zenuwen van te voren zijn heel logisch. Dat heb ik af en toe nog wel, even diep ademhalen voor ik het kantoor binnen loop.
Je hebt mail terug, Lief. Compleet met foto van de chocoladetaart. Een paar uur per dag projectleider zijn schiet inderdaad niet op. In je eigen functie reintegreren zal dus lastig worden. Dat is (was) bij Annemie en Toffe ook zo. Dan zul je dus ook stommetjes werk moeten gaan doen .
Annemie, de zh eilanden is wel aan de heel andere kant van het land. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar nog nooit geweest ben, maar daar is ook zee, dus het zal er vast heel mooi zijn. Je afkickverschijnselen klinken niet heel prettig, sterkte ermee.
Mijn rundvlees was ook niet zo geworden als het moest zijn Toffe. Ik dacht dat ik nog een zakje kruidenmix had, dus ik had het vlees in kleine stukjes gesneden zodat er rijst en boontjes bij konden. Die mix lag niet meer in de kast en ik had geen zin om ervoor naar de winkel te gaan dus zelf wat geprobeerd met kruiden, maar dat is toch minder lekker. Boerenkool heb ik nog nooit zelf gemaakt moet ik zeggen. Mijn vriend vindt dat niet zo lekker en dan heb ik ook geen zin om het te maken. Ik maak dan liever zuurkool (stamppot of ovenschotel) of stamppot bruine bonen (maar dat is een streek gerecht geloof ik).
Lindy, bedankt voor je positieve verhaal. Heel herkenbaar, ik moet ook van die angst af om dingen aan anderen over te laten.
maandag 29 november 2010 om 21:35
maandag 29 november 2010 om 21:43
maandag 29 november 2010 om 22:17
Ik vertel mijn lg geen dingen die hij niet mag horen hoor. Ik zal toch -voordat ik uberhaupt weer begin met werken- met hem in gesprek gaan om een heleboel dingen uit te spreken. De dingen die ik nu over de telefoon zeg, zullen dan ook aan bod komen. En door een beetje te vertellen waar ik mee zit en waar ik over praat met mn mw, laat ik hem ook merken dat ik wel mn best doe om hieruit te komen...
Sorry voor de ego berichten, heb wel bijgelezen maar weinig reageer-puf, heb weer heel erg hoofdpijn. Zal morgen weer socialer doen.
Ik ga nog even tegen mn vriend aanhangen met een kopje thee en dan lekker slapen (hopelijk).
Sorry voor de ego berichten, heb wel bijgelezen maar weinig reageer-puf, heb weer heel erg hoofdpijn. Zal morgen weer socialer doen.
Ik ga nog even tegen mn vriend aanhangen met een kopje thee en dan lekker slapen (hopelijk).
maandag 29 november 2010 om 22:44
ik maak draadjesvlees altijd in bouillon, wijn en provenciaalse kruiden en speculaaskruiden. Gaat super.
Het is hier nog wit. Denk dat ik morgen ga wandelen, dan is het ook mooi weer dus lekker kop in de zon (en de wind...).
Ja, het zal wel stommetjeswerk worden voor mij, maar dan nog moet de baas er maar mee komen, ik voel me niet geroepen.
Morgen naar de ba, bah.
Het is hier nog wit. Denk dat ik morgen ga wandelen, dan is het ook mooi weer dus lekker kop in de zon (en de wind...).
Ja, het zal wel stommetjeswerk worden voor mij, maar dan nog moet de baas er maar mee komen, ik voel me niet geroepen.
Morgen naar de ba, bah.
dinsdag 30 november 2010 om 10:02
Wat een mooie taart maris! Ziet er heul lekker uit!
Ik heb nu echte stress hoor. De ba heeft me voor de tweede dag laten afbellen vanwege lekkage bij haar thuis. Elke ochtend ben ik me aan het opladen om naar haar toe te gaan, en elke keer is het voor niks..... Morgen wederom een nieuwe poging. Ik vroeg nog aan de assistente of ze dan wel echt komt, zegt die: Ja, dan moet ze wel hoor, want dan heeft ze ook een vergadering Klinkt idd veel belangrijker dan ik.
Ik heb nu echte stress hoor. De ba heeft me voor de tweede dag laten afbellen vanwege lekkage bij haar thuis. Elke ochtend ben ik me aan het opladen om naar haar toe te gaan, en elke keer is het voor niks..... Morgen wederom een nieuwe poging. Ik vroeg nog aan de assistente of ze dan wel echt komt, zegt die: Ja, dan moet ze wel hoor, want dan heeft ze ook een vergadering Klinkt idd veel belangrijker dan ik.
dinsdag 30 november 2010 om 10:21
Och.... lindy.. Nou ben ik toch al tien keer vergeten op jou te reageren (herkenbaar ook zeker )quote:lindy5 schreef op 29 november 2010 @ 18:33:
Ik ben nu 2 jaar bezig met mijn herstel, en er een flink eind bovenop. Het ging echt met vallen en opstaan, ik heb veel terugvallen gehad doordat ik me beter voelde en weer teveel ging doen. Het kost veel tijd om daar balans in te vinden.
Twee jaar??? Mijn God... Oh help, dat wil ik niet hoor. Hoe denk je dat ik dat zou kunnen voorkomen, dat ik te hard van stapel ga? Is er een manier om dat te voorkomen denk je?
Wat mij erg heeft geholpen is in mijn emoties graven. Alle angsten, dingen die ik goed wilde doen, perfectionisme, voor anderen willen zorgen, mezelf voorbij lopen, frustraties, irritaties, ga zo maar door. Alles heb ik onder de loep genomen, en voor mij heeft dat veel rust gegeven.
Dat vind ik zo moeilijk nu. Volgens mij ben ik nog niet bij mijn emoties, diep van binnen. Wanneer begon dat bij jou?
... Ik had 2 jaar geleden niet kunnen denken dat ik vrede zou hebben met het leven dat ik nu heb.
Waarom? Doe je nu minder dan? Heb je minder verantwoording? Wat is er anders waarvan jij dacht dat dat je neit zou aanstaan?
En het klinkt cliché, maar nu ik erop terugkijk ben ik blij met alle ellende die de burn-out bracht. Hierdoor sta ik een stuk stabieler in het leven en ben ik veel rustiger. Ik hoop dat ik het niet nog een keer over hoef te doen, maar als dat wel moet dan is er de zekerheid dat ik er veel van zal leren.
De mensen die hier 2 jaar geleden in een burnout topic schreven zijn allang weer met andere dingen bezig. Succes met jullie proces, en over een half jaar of een jaar schrijf je hier misschien ook niet meer omdat het een stuk beter gaat.
Laten we het in godsnaam hopen...
Ik ben nu 2 jaar bezig met mijn herstel, en er een flink eind bovenop. Het ging echt met vallen en opstaan, ik heb veel terugvallen gehad doordat ik me beter voelde en weer teveel ging doen. Het kost veel tijd om daar balans in te vinden.
Twee jaar??? Mijn God... Oh help, dat wil ik niet hoor. Hoe denk je dat ik dat zou kunnen voorkomen, dat ik te hard van stapel ga? Is er een manier om dat te voorkomen denk je?
Wat mij erg heeft geholpen is in mijn emoties graven. Alle angsten, dingen die ik goed wilde doen, perfectionisme, voor anderen willen zorgen, mezelf voorbij lopen, frustraties, irritaties, ga zo maar door. Alles heb ik onder de loep genomen, en voor mij heeft dat veel rust gegeven.
Dat vind ik zo moeilijk nu. Volgens mij ben ik nog niet bij mijn emoties, diep van binnen. Wanneer begon dat bij jou?
... Ik had 2 jaar geleden niet kunnen denken dat ik vrede zou hebben met het leven dat ik nu heb.
Waarom? Doe je nu minder dan? Heb je minder verantwoording? Wat is er anders waarvan jij dacht dat dat je neit zou aanstaan?
En het klinkt cliché, maar nu ik erop terugkijk ben ik blij met alle ellende die de burn-out bracht. Hierdoor sta ik een stuk stabieler in het leven en ben ik veel rustiger. Ik hoop dat ik het niet nog een keer over hoef te doen, maar als dat wel moet dan is er de zekerheid dat ik er veel van zal leren.
De mensen die hier 2 jaar geleden in een burnout topic schreven zijn allang weer met andere dingen bezig. Succes met jullie proces, en over een half jaar of een jaar schrijf je hier misschien ook niet meer omdat het een stuk beter gaat.
Laten we het in godsnaam hopen...
dinsdag 30 november 2010 om 11:44
lief, ik zou ook steeds weer in de zenuwen zitten 's morgens als steeds de ba afbelt! En kan me voorstellen dat het dan ook steeds erger wordt die zenuwen! En was idd niet leuk om te horen dat het morgen wel doorgaat, omdat zij dan een vergadering heeft. Dat jij je daardoor minder belangrijk voelt enzo begrijp ik goed. Toch weet ik uit ervaring, dat dat wel zo kan zijn. In mijn geval voel ik me bij mijn werk een nummer wanneer je ziek raakt! En dat is ook zo, ik heb me er al bij neergelegd en heb geen verwachtingen meer naar hun toe. Probeer die gevoelens opzij te schuiven en van je schouders af te laten glijden. Jij bent voor jezelf het belangrijkste en dat je minder belangrijk bent voor de ba is dan zo. Je kan het ook bespreekbaar maken bij je ba (zou ik wel doen, heb je wat met je gevoelens gedaan en ben je het hopelijk kwijt) wanneer je daar weer heen moet. Succes morgen!
dinsdag 30 november 2010 om 14:25
Mensen ik heb het koud!!
LIef ik begrijp je zenuwen ook hoor. wat ik wel idiot vind is dat een ba zomaar de afspraak af kan zeggen he, andersom is het zo goed als onmogelijk, bij ons bedrijf dan. dan moet je echt met super goeie reden komen als je niet kan op dat moment. ze vragen van te voren wel wanneer je mediche afspraken hebt staan dan houden ze daar rekening mee, maar andere afspraken heb je lekker pech als he toevallig samen valt.
maar ja tis niet anders he. Nou vind ik lekkage op zich wel een goeie reden hoor om af te zeggen.
Ik ga een beetje de goeie kant op mensen. Ik voel me al een paar dagen niet meer zo down en zie het allemaal wat zonniger. ben alleen nog wel regelatig moe. maar dat zal er wel bijhoren. ben alleen zo bang voor een trug val. maar ik hoop dan dat ik mezelf op kan peppen met het idee dat het weer goed zal komen.
oh ik heb het echt koud, zit bijna tegen de kachel aan geplakt.
oh nog iets naars...een vage bekende van me heeft vandaag zelfmord gepleegd. diegene is rond dezelfde tijd als ik ook ziekt thuis komen te zitten en met dezelfdeklachten. toch een eng idee he dat het zo verschillend kan uiten. want hoewel ik laatst zei dat ik mn leven op zich geen klap aan vond, ben ik gelukkig niet zo ver heen dat ik helemaal niet meer wil.
tot laters allemaal, ga ff boodschappen doen
LIef ik begrijp je zenuwen ook hoor. wat ik wel idiot vind is dat een ba zomaar de afspraak af kan zeggen he, andersom is het zo goed als onmogelijk, bij ons bedrijf dan. dan moet je echt met super goeie reden komen als je niet kan op dat moment. ze vragen van te voren wel wanneer je mediche afspraken hebt staan dan houden ze daar rekening mee, maar andere afspraken heb je lekker pech als he toevallig samen valt.
maar ja tis niet anders he. Nou vind ik lekkage op zich wel een goeie reden hoor om af te zeggen.
Ik ga een beetje de goeie kant op mensen. Ik voel me al een paar dagen niet meer zo down en zie het allemaal wat zonniger. ben alleen nog wel regelatig moe. maar dat zal er wel bijhoren. ben alleen zo bang voor een trug val. maar ik hoop dan dat ik mezelf op kan peppen met het idee dat het weer goed zal komen.
oh ik heb het echt koud, zit bijna tegen de kachel aan geplakt.
oh nog iets naars...een vage bekende van me heeft vandaag zelfmord gepleegd. diegene is rond dezelfde tijd als ik ook ziekt thuis komen te zitten en met dezelfdeklachten. toch een eng idee he dat het zo verschillend kan uiten. want hoewel ik laatst zei dat ik mn leven op zich geen klap aan vond, ben ik gelukkig niet zo ver heen dat ik helemaal niet meer wil.
tot laters allemaal, ga ff boodschappen doen
dinsdag 30 november 2010 om 15:07
Jeetje Toffe: is dat het meisje wat hier ook nog even meegeschreven heeft?
Fijn om te horen dat het de goede kant opgaat, en bang voor die terugval is wel heel bekend hoor, heb ik ook nog steeds. Ik denk dat er ook gewoon heel veel tijd voor nodig is omdat te laten slijten.
O, ja mijn dochter is bijna 11.
Lindy: Dank voor je post, het is zo herkenbaar wat je schrijft. Vooral het stukje van emoties, pas als je die toelaat, kan je je eigen leven gaan leven. Ik ben er nu druk mee bezig, het is lastig maar het levert wel heel veel op.
Lief: Ik kan me voorstellen dat je er van baalt dat de ba afbelt, je ziet er toch tegen op en dan ben je voorbereid en dan gaat het weer niet door.
De twee jaar waar Lindy het over heeft, moet je niet echt van schrikken, ik denk wel dat het proces zo lang duurt, maar dat wil niet zeggen dat je ook zolang niks kan. (Dat het bij mij twee jaar duurt, komt ook door alle andere dingen). Ik denk dat het allerbelangrijkste is dat je het maar over je heen moet laten komen, en afwachten hoe lang dat het bij jou zal duren.
Marriss: Oh wat ziet die taart er lekker uit! Ik ben echt een chocolade monster. Wat jammer dat je zoveel last hebt van je hoofd. Is misschien toch ook de spanning van het gesprek met je baas?
Ak: ik ben zo benieuwd hoe het vanmmiddag met je gaat, als je ook echt de kinderen weer om je heen hebt.
Abc: Stampot bruine bonen, klinkt wel erg lekker, vooral mijn man is gek op bruine bonen. Heb je een recept voor me?
Gaat het nu weer een beetje beter met je?
Ik ben net weer naar gesprekstherapie geweest, en idd ook over emoties gehad. Over het eeuwig altijd zeggen dat het goed gaat, terwijl het niet zo is. Tegen mensen die verder weg staan is dat natuurlijk geen probleem, maar de mensen die heel dicht bij staan hou je er mee op afstand. Want je lichaamshouding heeft natuurlijk al lang verraden dat het niet goed gaat, als ik dan het to beweer, kan dat een enorm gat geven wat er weer voor zorgt dat ik heel koud en afstandelijk overkom.
Ik geloof dat ik een beetje warrig ben, sorry daarvoor. Maar jeetje ik begin te snappen waarom dat ze de morfinesoort die ik heb normaal alleen maar aan mensen geven die dood gaan. Wat een hel is dit, om af te kicken. En dan moet ik over twee weken nog een stap gaan zetten.
Maar ja dan kom ik misschien wel makkelijker bij die emotie, en dat is me ook wel wat waard.
Fijn om te horen dat het de goede kant opgaat, en bang voor die terugval is wel heel bekend hoor, heb ik ook nog steeds. Ik denk dat er ook gewoon heel veel tijd voor nodig is omdat te laten slijten.
O, ja mijn dochter is bijna 11.
Lindy: Dank voor je post, het is zo herkenbaar wat je schrijft. Vooral het stukje van emoties, pas als je die toelaat, kan je je eigen leven gaan leven. Ik ben er nu druk mee bezig, het is lastig maar het levert wel heel veel op.
Lief: Ik kan me voorstellen dat je er van baalt dat de ba afbelt, je ziet er toch tegen op en dan ben je voorbereid en dan gaat het weer niet door.
De twee jaar waar Lindy het over heeft, moet je niet echt van schrikken, ik denk wel dat het proces zo lang duurt, maar dat wil niet zeggen dat je ook zolang niks kan. (Dat het bij mij twee jaar duurt, komt ook door alle andere dingen). Ik denk dat het allerbelangrijkste is dat je het maar over je heen moet laten komen, en afwachten hoe lang dat het bij jou zal duren.
Marriss: Oh wat ziet die taart er lekker uit! Ik ben echt een chocolade monster. Wat jammer dat je zoveel last hebt van je hoofd. Is misschien toch ook de spanning van het gesprek met je baas?
Ak: ik ben zo benieuwd hoe het vanmmiddag met je gaat, als je ook echt de kinderen weer om je heen hebt.
Abc: Stampot bruine bonen, klinkt wel erg lekker, vooral mijn man is gek op bruine bonen. Heb je een recept voor me?
Gaat het nu weer een beetje beter met je?
Ik ben net weer naar gesprekstherapie geweest, en idd ook over emoties gehad. Over het eeuwig altijd zeggen dat het goed gaat, terwijl het niet zo is. Tegen mensen die verder weg staan is dat natuurlijk geen probleem, maar de mensen die heel dicht bij staan hou je er mee op afstand. Want je lichaamshouding heeft natuurlijk al lang verraden dat het niet goed gaat, als ik dan het to beweer, kan dat een enorm gat geven wat er weer voor zorgt dat ik heel koud en afstandelijk overkom.
Ik geloof dat ik een beetje warrig ben, sorry daarvoor. Maar jeetje ik begin te snappen waarom dat ze de morfinesoort die ik heb normaal alleen maar aan mensen geven die dood gaan. Wat een hel is dit, om af te kicken. En dan moet ik over twee weken nog een stap gaan zetten.
Maar ja dan kom ik misschien wel makkelijker bij die emotie, en dat is me ook wel wat waard.
dinsdag 30 november 2010 om 15:29
dinsdag 30 november 2010 om 15:43
Jippie ik ben klaar met alle sintgedichten!!!!! Heb er 18 gemaakt (wij vieren het bij 2 families, dus voor 4 mensen dichten, ja ik maak de gedichten voor vriend ook... ) Pfff.. wat ben ik blij dat het me weer gelukt is, hoef ik daar niet meer tegenaan te hikken de rest van de week.
Jeetje Toffe, wat heftig! Hoe goed kende je haar? Ga je ook naar de uitvaart? Kan je het wat uit je hoofd zitten? Ik word er altijd helemaal naar van, zulke berichten.
En....het is ook koud!!!!!!!!! Ik bibber met je mee.
Lindy, bedankt voor je post, ik schrok wel enorm van je '2 jaar'.... ik hoop echt van harte dat het allemaal niet zo lang gaat duren. Je klinkt inderdaad al veel verder dan wij! Het stukje van die emoties zegt mij op dit moment nog niet zo veel, maar er komt vast een periode dat ik dat beter begrijp dan nu.
Lief, wat irritant zeg, van je ba. En ook een stomme opmerking van die vergadering. Moet je je morgen voor de 3e keer klaar gaan maken voor het gesprek... kom je de dag wat door verder?
Ak, vanmiddag met kinderen toch? Heel benieuwd hoe het gaat. Hoop dat je er niet teveel spanning van hebt.
Annemie, jouw bericht over je ongeluk vond ik echt enorm heftig... en de enorme nasleep en impact dat zoiets met zich meebrengt. Heb je na je ongeluk ook contact gehad met de chauffeur? Had / heb je ook boosheid richting hem/haar? (dat zou ik me namelijk wel voor kunnen stellen)
Abc, hoe is het met jou? Weer een beetje beter??
Ik zit weeeeeer tegen de sportschool aan te hikken. Ben nu al iets van twee weken niet geweest en daar baal ik van. Ten eerste omdat ik het zonde vind van mn abbonement (43 euro p/mnd!!) en ten tweede omdat ik mn conditie en mn lichaam belangrijk vind... ik baal er ook echt enorm van dat ik me zo'n vaatdoek voel, ik had altijd een prima conditie, kon wel een uur achterelkaar hardlopen, en nu kom ik niet eens de straat uit... ik wil naar de sportschool maar het lukt me gewoon niet mezelf in de kleren te hijzen en er daadwerkelijk heen te gaan. Bah.
Jeetje Toffe, wat heftig! Hoe goed kende je haar? Ga je ook naar de uitvaart? Kan je het wat uit je hoofd zitten? Ik word er altijd helemaal naar van, zulke berichten.
En....het is ook koud!!!!!!!!! Ik bibber met je mee.
Lindy, bedankt voor je post, ik schrok wel enorm van je '2 jaar'.... ik hoop echt van harte dat het allemaal niet zo lang gaat duren. Je klinkt inderdaad al veel verder dan wij! Het stukje van die emoties zegt mij op dit moment nog niet zo veel, maar er komt vast een periode dat ik dat beter begrijp dan nu.
Lief, wat irritant zeg, van je ba. En ook een stomme opmerking van die vergadering. Moet je je morgen voor de 3e keer klaar gaan maken voor het gesprek... kom je de dag wat door verder?
Ak, vanmiddag met kinderen toch? Heel benieuwd hoe het gaat. Hoop dat je er niet teveel spanning van hebt.
Annemie, jouw bericht over je ongeluk vond ik echt enorm heftig... en de enorme nasleep en impact dat zoiets met zich meebrengt. Heb je na je ongeluk ook contact gehad met de chauffeur? Had / heb je ook boosheid richting hem/haar? (dat zou ik me namelijk wel voor kunnen stellen)
Abc, hoe is het met jou? Weer een beetje beter??
Ik zit weeeeeer tegen de sportschool aan te hikken. Ben nu al iets van twee weken niet geweest en daar baal ik van. Ten eerste omdat ik het zonde vind van mn abbonement (43 euro p/mnd!!) en ten tweede omdat ik mn conditie en mn lichaam belangrijk vind... ik baal er ook echt enorm van dat ik me zo'n vaatdoek voel, ik had altijd een prima conditie, kon wel een uur achterelkaar hardlopen, en nu kom ik niet eens de straat uit... ik wil naar de sportschool maar het lukt me gewoon niet mezelf in de kleren te hijzen en er daadwerkelijk heen te gaan. Bah.
dinsdag 30 november 2010 om 15:50
Ik zit er zwaar over te denken om te stoppen met mijn mw (is eigenlijk praktijkondersteuner, gesprekken die ik anders met de huisarts zou hebben, heb ik nu met haar) Ik denk dat ik meer baat heb bij een psycholoog, dat die net een stapje verder kan gaan met mij. Vorige keer was ik ook erg teleurgesteld, ik zat huilend op de stoel, te roepen dat ik moet veranderen, dat ik er zat van ben om zo'n enórme controlfreak te zijn. Zegt zij: Ja Maris, het motto moet 'loslaten & vertrouwen' zijn. Dus ik vraag: HOE doe ik dat dan? En daar heeft ze dan geen antwoord op.
En dan lees ik hier van jullie van die kleine opdrachtjes die je van je psycholoog krijgt, dat wil ik ook, dat heb ik ook nodig, maar dat hoef ik van haar niet te verwachten volgens mij... 85% van wat ze zegt denk ik: ja dat wéét ik wel, maar hóé doe ik dat dan?
Maar nu nog uitzoeken of het vergoed wordt door mn zorgverzekering, hoe zit dat bij jullie?
En dan lees ik hier van jullie van die kleine opdrachtjes die je van je psycholoog krijgt, dat wil ik ook, dat heb ik ook nodig, maar dat hoef ik van haar niet te verwachten volgens mij... 85% van wat ze zegt denk ik: ja dat wéét ik wel, maar hóé doe ik dat dan?
Maar nu nog uitzoeken of het vergoed wordt door mn zorgverzekering, hoe zit dat bij jullie?
dinsdag 30 november 2010 om 15:56
Marriss: Wees niet zo hard voor jezelf. Ik snap dat je er van baalt, dat je nu niet in de sportschool komt, Maar het is niet nodig om jezelf er zo om te veroordelen dat het je nu even niet lukt. Conditie komt weer wel. Probeer er zo tegenover te staan: Ik streef er naar om te gaan, en ik doe mijn best, maar als het niet lukt is dat ook oke.
Wat zou je zeggen tegen een van ons, als we in jou situatie zouden zitten?
Ik heb de chauffeur nooit meer gesproken. Drank maakt meer kapot dan je lief is. Het was zo duidelijk zijn fout, is ook veroordeeld, maar hij bleef tot het laatste moment in de rechtbank volhouden dat het mijn schuld was. En de straf die dan uitgedeeld word, daar kan ik dus nog steeds verdrietig om worden: 6 maanden gevangenisstraf, een cursus een proeftijd van twee jaar. En een schadevergoeding aan mij van 5000 euro.
De boosheid, onmacht en verdriet beginnen nu pas een beetje een weg te vinden. En eigenlijk vind ik dat hij dat helemaal niet verdient dat ik hier nog steeds mee bezig ben. Die lamlul is het niet waard dat ik nog een gedachte aan hem denk. Maar volgens mijn psych is dat dus juist niet de manier om er mee om te gaan, want dat stop ik het weer weg, met het gevaar dat het op de meest ongelegen momenten toch weer omhoog komt.
Wat zou je zeggen tegen een van ons, als we in jou situatie zouden zitten?
Ik heb de chauffeur nooit meer gesproken. Drank maakt meer kapot dan je lief is. Het was zo duidelijk zijn fout, is ook veroordeeld, maar hij bleef tot het laatste moment in de rechtbank volhouden dat het mijn schuld was. En de straf die dan uitgedeeld word, daar kan ik dus nog steeds verdrietig om worden: 6 maanden gevangenisstraf, een cursus een proeftijd van twee jaar. En een schadevergoeding aan mij van 5000 euro.
De boosheid, onmacht en verdriet beginnen nu pas een beetje een weg te vinden. En eigenlijk vind ik dat hij dat helemaal niet verdient dat ik hier nog steeds mee bezig ben. Die lamlul is het niet waard dat ik nog een gedachte aan hem denk. Maar volgens mijn psych is dat dus juist niet de manier om er mee om te gaan, want dat stop ik het weer weg, met het gevaar dat het op de meest ongelegen momenten toch weer omhoog komt.
dinsdag 30 november 2010 om 16:05
Marriss: We hadden even crosspost. Ik denk dat je er zeker baat bij zal hebben om naar een psycholoog te gaan. Zij kunnen je net wat beter helpen, als het idd om een gedragsverandering gaat.
Bij de meeste verzekeraars word er wel een aantal sessies vergoed vanuit de aanvullende verzekering.Meestal tussen de 4 en 8 keer. Dat zijn dan de zgn eerstelijnspsychologen. Je mag dan de psych kiezen die jij wilt.
Je kan ook aan je huisarts vragen of hij een verwijzing wil schrijven voor een tweedelijnspsycholoog. Deze zitten meestal bij bijvoorbeeld de ggz, de riagg, en waar ik zelf hele goede ervaringen mee heb psyq.
De tweedelijnspsycholoog is meestal een gz psycholoog of psychotherapeut, hebben meestal ook net weer wat verder gestudeerd. Er zijn ook wel vrijgevestigde tweedelijnspsychologen, maar daar moet je dan wel even goed naar informeren.
Het voordeel van tweedelijns is dat het volledig vergoed word door de basisverzekering. Geeft toch wel een rustig gevoel dat je je daar in ieder geval geen zorgen over hoeft te maken.
Bij de meeste verzekeraars word er wel een aantal sessies vergoed vanuit de aanvullende verzekering.Meestal tussen de 4 en 8 keer. Dat zijn dan de zgn eerstelijnspsychologen. Je mag dan de psych kiezen die jij wilt.
Je kan ook aan je huisarts vragen of hij een verwijzing wil schrijven voor een tweedelijnspsycholoog. Deze zitten meestal bij bijvoorbeeld de ggz, de riagg, en waar ik zelf hele goede ervaringen mee heb psyq.
De tweedelijnspsycholoog is meestal een gz psycholoog of psychotherapeut, hebben meestal ook net weer wat verder gestudeerd. Er zijn ook wel vrijgevestigde tweedelijnspsychologen, maar daar moet je dan wel even goed naar informeren.
Het voordeel van tweedelijns is dat het volledig vergoed word door de basisverzekering. Geeft toch wel een rustig gevoel dat je je daar in ieder geval geen zorgen over hoeft te maken.
dinsdag 30 november 2010 om 16:52
Ik heb alles gelezen maar ben het ook allemaal al weer kwijt geloof ik.
Ik heb vanmorgen gewerkt en dat viel weer heel erg tegen. Ik heb afgelopen weekend met mijn vriend afgesproken dat ik niet zou gaan werken als ik hoofdpijn had en dat heb ik gister ook aan mijn baas gemaild (samen met nog wat andere dingen die ik na mijn fg nog bedacht heb, maar die ik toch wel kwijt wou en/of van hem wilde weten). Ik heb slecht geslapen vannacht doordat ik weer heel raar gedroomd heb. Ik had wel last van mijn hoofd vanmorgen, maar dan van het snot dat in elke holte in mijn hoofd vastzit. Ben dus wel gaan werken, vooral ook omdat ik even met mijn baas wou praten en een afspraak had over een onderwerp waarvoor deze week iets opgeleverd moet worden en zonder mijn input zal het een stuk moeilijker worden om die deadline te halen.
Het begon meteen al goed, ik kon weer eens niet inloggen en heb eerst een half uur met de helpdesk aan de telefoon gehangen. Uiteindelijk konden ze me daar ook niet helpen op afstand en zouden ze iemand naar me toe sturen om te kijken of ter plekke iets gedaan kon worden. Uiteraard heb ik niemand gezien die daarvoor kwam, maar ik ben maar blijven proberen en op den duur kon ik er wel in. Toen ik met de helpdesk aan de telefoon was, kwam mijn baas onze kamer binnen, hij had heel erg hoofdpijn en kwam zeggen dat hij weer naar huis ging (hij zag er ook erg beroerd uit). Voor mijn gevoel wou hij nog wel even praten, maar doordat ik aan de telefoon was hebben we dus niet gepraat. Het overleg was heel vermoeiend, de collega die er verantwoordelijk voor is dat dit stuk opgeleverd wordt, was niet echt meewerkend. Ik stelde een paar kritische vragen die hem werk opleverden (ik kwam erachter dat hij een aantal dingen vergeten was) en dat vond hij niet zo leuk geloof ik. De drukte op onze kamer was erg belastend voor me vandaag.
In de auto terug kreeg ik alweer tranen in mijn ogen van frustratie en stress en was ik weer helemaal klaar mee. Ik begin dat ik mijn werk begin te associëren met negativiteit en stress en dat vind ik heel moeilijk om mee om te gaan. Daar had ik helemaal geen last van en dat komt nu wel.
Vanmiddag heb ik een paar uur liggen slapen op de bank en nu voel ik me ondanks de hoofdpijn wel weer iets beter. Ik zat er aan te denken om yoga af te zeggen, maar ik ga toch maar wel. Kan wel wat ontspanning gebruiken.
Ik heb wel besloten dat ik morgen en donderdag niet ga werken. Ik moet nu gewoon aan mezelf denken en dat betekent dus even weer op de rem. Vrijdag moet ik naar de bedrijfsarts dus dan moet ik wel naar het werk.
Marriss, ik snap het heel goed dat je het niet kan opbrengen om te gaan sporten. Ik sport bij de fysio en dat geeft me net de stok achter de deur om wel te gaan. Bovendien ga ik meteen 's morgens en dat ik ook wel lekker.
Verder een knuffel voor iedereen die het kan gebruiken en een 'super' voor iedereen waarbij het goed gaat.
Ik heb vanmorgen gewerkt en dat viel weer heel erg tegen. Ik heb afgelopen weekend met mijn vriend afgesproken dat ik niet zou gaan werken als ik hoofdpijn had en dat heb ik gister ook aan mijn baas gemaild (samen met nog wat andere dingen die ik na mijn fg nog bedacht heb, maar die ik toch wel kwijt wou en/of van hem wilde weten). Ik heb slecht geslapen vannacht doordat ik weer heel raar gedroomd heb. Ik had wel last van mijn hoofd vanmorgen, maar dan van het snot dat in elke holte in mijn hoofd vastzit. Ben dus wel gaan werken, vooral ook omdat ik even met mijn baas wou praten en een afspraak had over een onderwerp waarvoor deze week iets opgeleverd moet worden en zonder mijn input zal het een stuk moeilijker worden om die deadline te halen.
Het begon meteen al goed, ik kon weer eens niet inloggen en heb eerst een half uur met de helpdesk aan de telefoon gehangen. Uiteindelijk konden ze me daar ook niet helpen op afstand en zouden ze iemand naar me toe sturen om te kijken of ter plekke iets gedaan kon worden. Uiteraard heb ik niemand gezien die daarvoor kwam, maar ik ben maar blijven proberen en op den duur kon ik er wel in. Toen ik met de helpdesk aan de telefoon was, kwam mijn baas onze kamer binnen, hij had heel erg hoofdpijn en kwam zeggen dat hij weer naar huis ging (hij zag er ook erg beroerd uit). Voor mijn gevoel wou hij nog wel even praten, maar doordat ik aan de telefoon was hebben we dus niet gepraat. Het overleg was heel vermoeiend, de collega die er verantwoordelijk voor is dat dit stuk opgeleverd wordt, was niet echt meewerkend. Ik stelde een paar kritische vragen die hem werk opleverden (ik kwam erachter dat hij een aantal dingen vergeten was) en dat vond hij niet zo leuk geloof ik. De drukte op onze kamer was erg belastend voor me vandaag.
In de auto terug kreeg ik alweer tranen in mijn ogen van frustratie en stress en was ik weer helemaal klaar mee. Ik begin dat ik mijn werk begin te associëren met negativiteit en stress en dat vind ik heel moeilijk om mee om te gaan. Daar had ik helemaal geen last van en dat komt nu wel.
Vanmiddag heb ik een paar uur liggen slapen op de bank en nu voel ik me ondanks de hoofdpijn wel weer iets beter. Ik zat er aan te denken om yoga af te zeggen, maar ik ga toch maar wel. Kan wel wat ontspanning gebruiken.
Ik heb wel besloten dat ik morgen en donderdag niet ga werken. Ik moet nu gewoon aan mezelf denken en dat betekent dus even weer op de rem. Vrijdag moet ik naar de bedrijfsarts dus dan moet ik wel naar het werk.
Marriss, ik snap het heel goed dat je het niet kan opbrengen om te gaan sporten. Ik sport bij de fysio en dat geeft me net de stok achter de deur om wel te gaan. Bovendien ga ik meteen 's morgens en dat ik ook wel lekker.
Verder een knuffel voor iedereen die het kan gebruiken en een 'super' voor iedereen waarbij het goed gaat.
dinsdag 30 november 2010 om 17:16
Jeetje Abc, dat klinkt niet goed hoor. Je lichaam geeft duidelijk aan dat je over je grenzen heen gaat... maar gelukkig heb je dat zelf ook in de gaten en trap je meteen op de rem. Rustig aan meis!!!
En nog een 'jemig'.... Annemie, een dronken bestuurder, pfff.. ik weet serieus niet wat ik moet zeggen. Ongelooflijk...
En nog een 'jemig'.... Annemie, een dronken bestuurder, pfff.. ik weet serieus niet wat ik moet zeggen. Ongelooflijk...
dinsdag 30 november 2010 om 17:20
Abc: Ohhhhh meis, wat is je verhaal herkenbaar, ik heb zo met je te doen. Je wil is zo groot, maar het gaat ten koste van jou.
Je bent zo een sterk lief mens, het word tijd dat er voor je gezorgd gaat worden in de eerste plaats, door jezelf.
Echt niet gaat werken van de week, print dit bericht maar even uit, en geef het aan de ba, dan zijn er wel heel veel dingen duidelijk denk ik. Als ik jou was, zou ik ook niet te lang meer wachten om aan de bel te trekken bij de psych, dat je eerder terug wilt, of bij je ha voor overleg voor een anderen psych.
Vergeet je je afwezigheidsassistent niet aan te zetten? En dan een hele week niet meer naar die mail kijken hoor.
Heel veel sterkte meis
Je bent zo een sterk lief mens, het word tijd dat er voor je gezorgd gaat worden in de eerste plaats, door jezelf.
Echt niet gaat werken van de week, print dit bericht maar even uit, en geef het aan de ba, dan zijn er wel heel veel dingen duidelijk denk ik. Als ik jou was, zou ik ook niet te lang meer wachten om aan de bel te trekken bij de psych, dat je eerder terug wilt, of bij je ha voor overleg voor een anderen psych.
Vergeet je je afwezigheidsassistent niet aan te zetten? En dan een hele week niet meer naar die mail kijken hoor.
Heel veel sterkte meis
