Burnout?

Ik moet om 1300 bij de psych zijn en om 1530 bij de ba. Heb een uitdagende dag dus. Nou, de ba kan in ieder geval niet ontkennen dat ik ziek ben met die rooie ogen van me, dat is dan een voordeel. Ik zou wel eens willen weten waarom ik zo huil. Dan kan ik er wat mee, het voelt nu een beetje nutteloos. Ik zal toch de oorzaak van dat verdriet moeten aanpakkken toch. Daar gaat het volgens mij om. Anders blijft het zo.



P.S. Ik moet volgende week ongesteld worden. Dus wellicht dat dat ook een oorzaak is. Weet ik veel eigenlijk. Maar ik ga wel een zak drop kopen en chips. Ben toch al dik

Oh, ik zag dat ook het 8-gangendiner-topic bij Eten. Kreeg er trek van. Wie weet ga ik me de komende weken lekker druk maken om een bescheiden 3 gangengerechtje voor mijn lieve man. Dat is een leuk ding, toch?

Zag gister op TV bij Masterchef ook Beef Wellington, dat wil ik ook wel eens proberen.



*kruipt weer in haar verdrietige schulp*

Lief, , emo-eten kan even heel lekker zijn, maar op de lange termijn heb je er niks aan hoor.



Maar daar mag ik eigenlijk niks over zeggen, mijn lunch bestond gister na kloten ochtend op het werk uit chips en chocoladeletter



Ik denk dat je je tranen deze keer niet op je ongesteldheid kunt schuiven. Je burnout lijkt me hier meer een oorzaak voor. Succes bij de psych en ba vanmiddag.



Annemie, je hebt wel een goed punt als je zegt dat coaching voor mijn denkpatroon niks oplost. Voor erbij is het wel goed, maar alleen is het misschien niet genoeg. Ik zit ook steeds meer over pmt na te denken. Ik hoor er van jou goede dingen over en mijn zwager is er ook heel tevreden over. Hij heeft ADHD en op zich is dat natuurlijk iets anders, maar er zijn toch wel veel overeenkomsten. Hij heeft ook nooit rust in zijn hoofd en kan daardoor soms heel bot reageren en kan slecht tegen drukte. Hoe ben jij bij pmt terecht gekomen? Gaat dat via de huisarts?



Ik had wel gezien dat je opstandig was vandaag, maar wou je toch even op je opmerking tegen Marriss wijzen. Een keer een dag niet willen voelen kan heel lekker zijn, als je je er maar bewust van bent dat je vlucht in je oude gedrag.

Lief: Je huilt misschien wel om het leven, niet alles heeft een naam. Ik boende ook altijd de tranen van mijn wangen, want ze waren toch nutteloos, en ik kon ze maar beter bewaren voor als ik ze echt nodig had.

Nu begin ik te leren dat ze er soms mogen zijn.

Een oorzaak aanpakken heeft eigenlijk niet zo veel zin, die kan je toch niet meer veranderen, wel kan je zelf leren om er anders mee om te gaan, zodat jij minder last hebt van die oorzaak.

Sterkte meis, met je afspraken vanmiddag.



Met mij gaat het weer wel goed. Mijn man heeft van de week te horen gekregen dat zijn baas failliet is. Gelukkig is hij zijn werk niet kwijt, maar het duurt wel een maand of twee voordat er weer een keer salaris gestort word. En dat is niet zo prettig met de komende feestdagen. Logisch dat vooral mijn man hier niet zo gelukkig van word.

Ik was net naar de cd van marco aan het luistern. En daar staat het nummer op van schouder aan schouder. En toen kwamen dus wel die tranen. Ik heb een sms naar man gestuurt: Schouder aan schouder dan komt alles goed, en ligt het mooiste nog voor ons.

Abc: De pmt is bij mij via de psycholoog gegaan, maar je zou misschien ook eens aan de huisarts kunnen vragen.



En anders informeren bij een ggz instelling?



http://www.pmtinfosite.nl/

Hier kan je misschien ook nog wel wat vinden.

Annemie, goed dat je toch je tranen hebt laten gaan. Ik baal er steeds meer van dat ik in ieder geval nog tot zaterdag op die cd moet wachten. Ik hoop dat mijn zus hem voor me gekocht heeft, anders moet ik zelfs tot maandag wachten.



Wat balen dat de baas van je man failliet is, gelukkig dat hij zijn baan houdt, maar twee maanden zonder salaris is deze tijd van het jaar is niet echt fijn. Samen komen jullie er wel doorheen. Jullie hebben met jouw gezondheid al veel moeilijke tijden samen doorstaan, dan kunnen jullie dit ook aan.



Ik ga me nu maar eens aankleden en shoppen. Mijn bad bewaar ik wel voor vanmiddag/vanavond, ik heb er een hekel aan om mijn haar te föhnen en met nat haar naar buiten lijkt me nu niet zo heel verstandig.

Ik heb net dat nummer even gedraaid op youtube annemie en ik krijg er een beetje kracht van. Dankjewel.

o ooh! Ik heb vandaag te veel gedaan....

Heb nu hoofdpijn enzo. En wat heb ik gedaan? Vanmorgen plinten geschuurd en vanmiddag die plinten geverfd...

Ga nu niet veel meer doen, maar eigenlijk moet? ik nog stofzuigen enzo. Nog niet gedaan deze week en helemaal geen zin in om te doen.



annemie, wat ellendig dat je man's baan er straks niet meer is. Maar gelukkig dat hij over een paar maanden met een nieuwe baan kan beginnen. Het is idd heel erg vervelend dat je nu een gat krijgt in je inkomen ivm uitbetaling van je loon. Mijn man heeft begin dit jaar een paar maanden zonder werk gezeten en die onzekerheid is echt geen pretje.



lief, wat ontzettend rot dat het vandaag niet zo lekker met je gaat! Jij was het toch? die zich eenzaam voelt enzo? Ik kan me er wel wat bij voorstellen hoor. Zo nu en dan heb ik dat ook wel, gelukkig hebben wij 2 honden want anders had ik me helemaal eenzaam gevoeld. Sterkte!

Lief, succes vanmiddag (al ben ik wat laat) Ik merkte zelf wel dat ik me nog rotter voelde toen ik ongesteld was. Ik heb daar sowieso altijd wel last van, ben emo/sjaggie en mn buik en rug doen zeer... dus dat nog bovenop hoe ik me nu voel, zorgde wel voor een extra ellendig gevoel. En die tranen, ik heb ze ook, en volgens mij komt dat gewoon door de situatie! Ik baal / ben verdrietig / ben boos omdat mij dit overkomt. Dat ik niet mezelf ben. Dat ik niet de dingen kan doen die ik graag wil doen. Dat ik niet weet wanneer het weer beter gaat. Dat ik geen plannen kan maken omdat ik niet weet hoe ik me volgende week voel. Nou, moet ik nog even doorgaan?? Ik voel me K*T en ja, daar moet ik regelmatig om huilen.



Ik heb vanmorgen nog even kunnen slapen, maar heb wel echt een minne dag. Heb tot 13u in bed gelegen... Voel me nog steeds beroerd. Ik heb mn ouders gebeld en verteld dat ik tegen sinterklaas opzie. Ze wilden de heleboel direct niet door laten gaan, maar dat wil ik niet. Ik heb aangegeven dat ik mn best doe om er bij te zijn, maar dat ik nog niet weet of het me lukt en hoelang. Ik heb niet zozeer het gevoel dat ik 'moet' van hun, maar meer van mezelf. Ik vind sinterklaas altijd onwijs leuk en gezellig, dus ik wil gewoon zoooo graag erbij kunnen zijn, ik denk dat ik zélf degene ben die druk op mn schouders legt. Moet ik niet doen, dat weet ik wel, maar ik wil zo graag. Ik heb al zoveel moeten afzeggen, mn leven is beresaai op het moment, ik vind dat ik een gezellig sinterklaasavondje wel verdien....



Ik lees dat de nieuwe Marco een aanrader is? Misschien dat ik die voor mezelf onder de kerstboom leg Krijg altijd een vette bonus in december en dan koop ik me altijd suf aan cadeautjes voor mezelf en mn vriend, ouders, broer en beste vriendin... Alhoewel ik me heb voorgenomen dit jaar wat rustiger aan te doen, we willen namelijk ook een nieuwe oven laten inbouwen, de trap renover, en de zolder opknappen.



Ik zit nog een beetje te zoeken naar een goeie therapie voor mij. Ik wil bezig met mijn karakter, mijn gedrag, de enorme controlfreak in mij. Daar moet echt iets in veranderen. Mijn mw zegt wel heel makkelijk dat ik moet loslaten en vertrouwen, maar daar heb ik weinig aan. Want hoe doe ik dat dan? Nou ja, ik moet over 2 weken voor het eerst naar de BA, eerst dat maar even afwachten (ben heel bang dat ba zegt dat ik in januari weer moet gaan opbouwen richting werk, krijg het spaans benauwd bij de gedachte, het is over een paar weken al januari... )

Ak, verfdampen kunnen ook voor hoofdpijn zorgen he! Heb ik wel altijd. En ik heb sindskort een kamerveger, voor een paar euro bij de action gekocht. Kost me veel minder energie dan stofzuigen... even met de veger erdoor, het hoopje zuig ik op met de kruimeldief en het ziet er weer (redelijk) schoon uit.



Annemie, had er nog niet op gereageerd, maar wat vervelend dat je een paar maanden minder inkomsten hebt. Jezelf geregeld uitnodigen bij vrienden Ik begrijp dat hij wel zekerheid heeft dat ie werk behoudt en dat het dus sowieso tijdelijk is? Dat is wel fijn, want die onzekerheid had je er helemaaaal niet bij kunnen hebben. Maar inderdaad, wel net in de duurste maand van het jaar...

Marriss, ik weet even niet wat ik moet zeggen, maar ik leef met je mee. Kan de juiste woorden niet vinden om je op te vrolijken.



Ak, stofzuigen enzo kan best tot morgen wachten. Je hebt al heel veel gedaan vandaag, en wat denk je van de impact die twee dagen werken heeft. Dat is je lichaam nu ook nog aan het verwerken.



Ik heb mijn sinterklaascadeautjes binnen. Ik ben naar het overdekte winkelcentrum hier in de buurt gegaan ivm de kou en dat hadden meer mensen bedacht. Het was echt vreselijk druk. Ik had ook niet echt inspiratie, dus ben echt in de cliché cadeautjes terecht gekomen. De dingen die ik voor mezelf wou komen heb ik maar achterwege gelaten. Dat komt later wel een keer.

Ak, oh ja, dat wilde ik eigenlijk zeggen: er gaat niemand dood als jij vandaag niet stofzuigt. Uit je hoofd zetten dus... en zeker als je al hoofdpijn hebt, een teken dat je hoofd al weer overvol zit. (dat van die veger was meer een tip, die overigens niet werkt als je vloerbedekking hebt, hihi)



Abc, thanks voor de knuf. (en de rest ook, voor de lieve woorden....)

maris, bedankt voor de tip maarre heb nu nog vloerbedekking.

Enne ben toch snel ff aan het stofzuigen geweest. Die hoofdpijn kan idd van de verfdampen komen, maar ik wordt nu steeds meer huilerig. Mijn schoonmoeder komt er aan en snel mijn tranen weg doen (erg he?!). Morgenochtend heb ik evaluatie gesprek met l.g. en zal daar ook vertellen dat ik niet tegen die negatieve sfeer kan, die er nu nog steeds aanwezig is op ons werk. Benieuwd wat hij daarvan zegt natuurlijk. Ik kan er ook niet tegen om mijn naaste collega/vriendin zo te zien. Zij 'runt' nu als het ware de locatie en de l.g. maakt daar gebruik van. Ik vindt dit verschrikkelijk.... En ja, die 2 dagen werken neemt toch wel veel energie. Had eerst in het hoofd om het volgende week wat meer op te bouwen... maar nu begin ik toch echt wel te twijfelen hoor!

Ak: Wat jammer dat je het toch weer moet bezuren, maar wat mariss ook al zei, hoofdpijn kan ook van de verfdampen komen, dus misschien dat het meevalt. Wel een goed idee om de negatieve sfeer aan te kaarten, maar probeer het wel bij jezelf te houden. Dus niet die en die zijn altijd zo negatief, maar: Ik heb het idee dat er momenteel een negatieve sfeer hangt, en ik heb daar erg veel last van. Zeker nu ik niet lekker in mijn vel zit, komt het dubbel zo hard aan.

Snap je wat ik bedoel, je verwijt niemand iets, maar geeft wel aan dat ze er echt wat mee moeten gaan doen.

Wat opbouwen betreft, zou ik eerst maar eens het voorstel van je lg afwachten, dan kan je altijd nog beslissen.



Marriss: Jammer dat je het nog steeds niet kwijt bent. Misschien een idee om tegen je ouders te zeggen dat ze het juist wel door moeten laten gaan, omdat jij je anders heel erg schuldig gaat voelen. En dat ze onbewust op deze manier de lat wel hoog leggen voor jou.

Wat een therapie zoeken betreft, zou je een intake kunnen doen bij een ggz instelling, (Riagg Psyq o.i.d) vaak kunnen hun je heel goed adviseren wat bij je zou kunnen passen.



Abc: Je hebt gelijk dat je naar een overdekt winkelcentrum geweest bent, menn wat is het koud. Ik heb vanmiddag mijn rondje ook ingekort tot 3 kilometer hoor, ik was bijna bevroren.

Waarom heb je niets voor jezelf gekocht? Vind je misschien onbewust dat je het niet verdient?



Dat we tijdelijk even geen salaris hebben is idd niet leuk, maar ik heb er eigenlijk niet zo heel veel last van. Ik weet inmiddels dat er zoveel dingen veel belangrijker zijn. Mijn man daarentegen heeft er wel moeite mee, ik denk ook een beetje trots, (is redelijk behoudend, hoofd van het gezin hoort voor inkomen te zorgen). En dat zorgt er weer wel voor dat ik hem nog minder dan normaal wil belasten met mijn dingetjes.

Pfff...heb weer wat anders om me druk over te maken... wij hebben een reis geboekt voor februari naar Afrika, 10 dagen. Af en toe flitste het wel door mn hoofd, zal ik daar al wel aan toe zijn over 2 maanden.... ??? Ging voor de zekerheid even de reisvoorwaarden doorkijken, zag ik dat je 7 weken van tevoren moet annuleren, dan hoef je alleen de de aanbetaling te betalen... als je later annuleert moet je ook een bepaald percentage (steeds oplopend) van de reissom betalen. Dat betekent dat ik over 2 weken al moet beslissen of ik in februari die reis kan maken.... En van dat idee krijg ik het nogal benauwd!!!

An de ene kant denk ik: nog 2 maanden, dat is best heel lang. Aan de andere kant denk ik: ik zit al 1,5e maand thuis, en ik heb nog maar zoooo weinig vooruitgang geboekt in die periode.... wat nou als ik de komende twee maanden met dezelfde muizestapjes vooruitga... ik zie nu al op tegen een simpele sinterklaasavond, 10 dagen naar Afrika is nog iets veeel groters!



Vriend zegt dat het niet klopt trouwens. We hebben een annuleringsverzekering, en volgens hem kan je dan ook kort van te voren annuleren zonder dat je zoveel kosten verschuldigt bent, daar heb je immers de annuleringsverzekering voor. Ik weet het niet, in die reisvoorwaarden waar die aantal dagen en verschuldigde percentages worden genoemd, staat niet bij of dat geldt voor met of zonder annuleringsverzekering...





Annemie, ik wacht nog even mn gesprek met BA af, en moet volgende week ook weer naar MW, wil het met beide bespreken wat zij denken dat goed bij mij zou passen. Weet je (klinkt stom dit) ik woon in een dorp, en er is één grote stad hier in de buurt, en daar werk ik dus ook. Ben sinds ik thuis zit, 2x in die stad geweest, en dat kost me nog heel veel moeite. Die route rijden, op dezelfde punten in de file staan als waar ik normaal gesproken 5x per week in de file sta... klinkt misschien stom maar dat vind ik nog heel lastig. En als ik naar een GGZ / Lentis / Psyq ga, zal ik ook naar die stad moeten. Dat betekent dus wekelijks dat ritje maken, over de weg die ik kan dromen, maar die ik zo graag even wil ontwijken....

Zo, mijn administratie is ook weer bijgewerkt. Morgen nog even alles netjes opruimen boven en dan is dat ook weer klaar.



Ik heb niks voor mezelf gekocht omdat het zo druk was en ik geen zin had in opdringerige verkopers. Ik was op zoek naar een waterkoker (de deksel van die van mij is stuk en dat is heel irritant), maar er stond geen mooie en dan zo'n stomme verkoper die me zowat uitlacht omdat ik zeg dat ik een mooie waterkoker zoek. Ik heb net op internet een waterkoker gezien die uit dezelfde lijn komt als ons koffiezetapparaat, die vind ik dus wel mooi. Daar moet ik dus maar naar op zoek.



Ik heb trouwens nog wel twee sjaals gekocht. Mijn vriend zal straks wel vragen of ik aan de drie die al aan de kapstok hangen niet genoeg had. Ik heb heel vaak een sjaal om met dit weer (ook binnen) en ik zag hele leuke hangen bij een klein winkeltje en die kon ik niet laten hangen.



Verstandig Annemie om nu wat minder ver te lopen. Het is echt heel koud, vooral door de wind. Ik kan me best voorstellen dat je man het moeilijk vindt om nu even geen inkomen te hebben. Ik denk dat veel mannen toch het gevoel hebben dat ze kostwinner moeten zijn. Toen ik in verhouding meer verdiende dan mijn vriend (ik werk 36 uur, hij 40 dus netto had hij wel meer) kon ik hem daar altijd heel leuk mee plagen. Inmiddels verdient hij meer dan ik en dat vindt hij toch wel prettig.



Probeer je niet te veel voor jezelf te houden? Ik snap dat je je man niet te veel wilt belasten, maar door nu de boel weer op te kroppen doe je jezelf te kort en daar heeft je man uiteindelijk alleen maar last van.



Ak, succes met je evaluatie gesprek morgen. Probeer het inderdaad bij jezelf te houden. Bij twijfel niet verder opbouwen. Ik moest van de ba minder snel opbouwen dan ik wou, dus al je twijfelt niet uitbouwen.

Marriss, vaak kun je ivm ziekte wel later annuleren. Met een dokters verklaring kun je bij je annuleringsverzekering vast heel ver komen. Ik kan me voorstellen dat het heel moeilijk is om nu te beslissen over een vakantie in februari. Het is inderdaad nog twee maanden verder, maar de tijd gaat heel snel. Gaan jullie met zijn tweeën of met meer mensen?



Wat lastig dat je nog zo veel moeite hebt met de route naar je werk. Daar is trouwens niks stoms aan, maar heel begrijpelijk. Ik woon ook in een dorp en heb de eerste tijd mijn werkdorp ook vermeden. Niet zozeer omdat ik daar de zenuwen van kreeg, maar meer omdat ik geen collega's tegen wou komen. Mijn psych zit ook in werkdorp, ik werkte nog toen ik daar voor het eerst heen ging dus toen leek me dat makkelijk. Toen ik eenmaal thuis zat, vond ik dat een stuk minder makkelijk.

Abc: Gelukkig dat je toch nog wel wat voor jezelf gekocht heb.

Ik ben inderdaad wel geneigd om nu weer helemaal alles voor mezelf te houden. En je hebt gelijk dat werkt ook niet goed.

Gelukkig heb ik jullie, dan kan ik het toch kwijt, echt voor mij scheelt dat enorm.

Had je de link van die pmtinfo nog gezien? (had ik hierboven neergezet)



Marriss: Ik snap je wel dat je er tegenop ziet om te gaan rijden, ik heb het eerste jaar een taxi vergoeding gekregen, en dat was wel heel erg lekker.

Waar je wel even rekening mee moet houden is dat er bij de meeste tweedelijnspsychologen behoorlijke wachtlijsten zijn. Je zou er voor kunnen kiezen, om bij bijvoorbeeld psyq een afspraak te maken, en als het toch wat anders word, kan je die altijd afbellen.

Ik heb de link gezien. Ik vind de site niet erg duidelijk eigenlijk. Ik ga er nog even over nadenken en verdere informatie zoeken. Zal mijn zwager ook eens vragen waar hij geweest is.



Ik ben ook erg blij dat ik mijn verhaal hier kwijt kan. De herkenning, de erkenning en gewoon alles van me af schrijven zonder dat ik me een zeur voel. Ik wil niet de hele tijd zitten klagen tegen mijn vriend, hij heeft het druk op zijn werk, houdt al heel veel rekening met mij en moet regelmatig mijn tranen drogen, dus de 'normale' problemen en gevoelens deel ik vooral met jullie.



Ik ga nu lekker in bad, vriend zat vandaag aan de andere kant van het land en zit nu nog in de trein naar huis. Met een beetje mazzel is hij over een uur thuis, maar als ze een aansluiting missen kan dat zo een uur later worden. Hij ging vanmorgen al om half zes de deur uit, dus hij zal wel goed moe zijn als thuis komt.

Jullie schrijven veel, hoop dat het goed doet om zo je ei kwijt te kunnen.

Ik zal even reageren op wat vragen enzo.



Ak en Annemie, fijn dat je wat hebt aan mijn reactie. Graven is jezelf lijkt me de sleutel tot herstel. Ik heb ook met de psycholoog en andere hulpverleners uitgezocht wat er achter mijn patronen zat. Zo kwam ik er alleen al achter hoe vaak ik dacht dat ik iets niet kon, of bij vervelende dingen stil bleef staan waardoor ze nog zwaarder werden. Ik wilde ook heel graag alles goed doen, in de ogen van iedereen (vrienden, familie, collega’s), waardoor ik altijd net wat extra energie ergens in stak. Teveel energie, want zo heb ik mezelf opgebrand. Ik ben hier echt grotendeels van verlost!



Maris, 2 jaar herstel heeft wel verschillende fases, variërend van hele dag in bed liggen met m’n ogen dicht, tot weer elke dag een paar uurtjes gaan werken, of weer eens een rondje kunnen hardlopen zonder de rest van de dag volledig uitgeput te zijn.



Lief, antwoord op je vragen:

Twee jaar??? Mijn God... Oh help, dat wil ik niet hoor. Hoe denk je dat ik dat zou kunnen voorkomen, dat ik te hard van stapel ga? Is er een manier om dat te voorkomen denk je?Ik weet niet of je dat kunt voorkomen. Ik ben zelf heel vaak te hard van stapel gegaan, en alleen door steeds weer erbij neer te vallen leerde ik op te staan en overeind te blijven. Letterlijk en figuurlijk. Geen rooskleurig nieuws voor je dit, maar zo was het voor mij. En zoals Annemie al zei, in die 2 jaar heb ik ook periodes gehad dat het redelijk goed ging, dat ik weer begon met werken, en redelijk onbezorgd vakantie kon vieren zonder steeds in bed te liggen. Maar in vergelijking met 3 jaar geleden heb ik nu nog wat minder energie en ga ik meestal eerder naar huis van een feestje. Daarom zie ik dit nog als de herstelfase.



Dat vind ik zo moeilijk nu. Volgens mij ben ik nog niet bij mijn emoties, diep van binnen. Wanneer begon dat bij jou?Ik was al jaren bekend met naar m’n emoties kijken, dat maakte de stap iets kleiner. Maar het was evengoed moeilijk, en ik heb met verschillende hulpverleners en coaches steeds een stukje aangepakt wat dan weer bovenkwam. Ik ben een zoeker, ik blijf nooit lang bij 1 iemand onder behandeling maar probeer verschillende soorten van hulp –vooral in het alternatieve circuit- uit om te kijken wat me aanspreekt.



... Ik had 2 jaar geleden niet kunnen denken dat ik vrede zou hebben met het leven dat ik nu heb.

Waarom? Doe je nu minder dan? Heb je minder verantwoording? Wat is er anders waarvan jij dacht dat dat je neit zou aanstaan?

Ik vond het toen verschrikkelijk om mijn baan kwijt te raken, en was erg bang dat ik werk zou moeten doen waar ik niet voor gestudeerd heb (HBO) en weinig mee verdien. Nu werk ik parttime als serveerster in de horeca, tegen minimumloon, en ik heb het ontzettend naar m’n zin. Juist doordat ik niet aan 100 dingen hoef te denken maar gewoon glazen mag ophalen en eten serveren, kom ik helemaal tot rust. Dat had ik 2 jaar geleden nooit verwacht.



over een half jaar of een jaar schrijf je hier misschien ook niet meer omdat het een stuk beter gaat.

Laten we het in godsnaam hopen...

Zeker weten



Nogmaals succes allemaal!!!

fijn lindy dat je nog een keer hebt gereageerd op onze reactie's!



mariss, een reis naar afrika... wauw! Maar kan me voorstellen dat je het nu aan vliegt omdat je niet weet of je het dan wel of niet aan kunt. Kun je misschien uitzoeken hoe het met jullie annuleringsverzekering precies zit? Misschien geeft je dit meer rust als je alles zeker weet. En dat je het moeilijk vindt om steeds diezelfde route te moeten rijden naar je psych, waar je ook reed om naar je werk te gaan is idd niet vreemd! Heb ik ook gehad hoor!



Ik ga morgenochtend alleen maar over mezelf hebben, dat ik het niet aan kan om in een team terug te komen die (nog) niet is veranderd kwa instelling en waar een erg negatieve sfeer hangt. Er is niets veranderd sinds 5 weken geleden en ik zit om o.a. die reden ook thuis. Verder ga ik zeggen dat ik graag overgeplaatst wil worden naar een andere locatie, om daar terug te kunnen komen op de werkvloer. Ik denk dat ik op die wijze ook sneller zal kunnen terugkeren in het werkproces. Of ben ik hier te vroeg mee om te vertellen?

Ak, je ben nooit te vroeg met het aangeven van je grenzen! Het gaat nu even om jou, en het laatste wat jij (en je omgeving) wil, is dat je weer terug valt. En als jij weet wat jij ongeveer nodig hebt om zo goed mogelijk te kunnen reintegreren, moet je dat vooral aangeven. Snap dat dat lastig is, want het past waarschijnlijk niet helemaal bij je...



lief, hoe waren je gesprekken?

Ak: Als jij zeker weet dat het voor jou beter is om overgeplaatst te worden, kan je dat idd bespreekbaar maken. Maar nogmaals probeer het bij jezelf te houden. Probeer echt goed na te denken hoe dat je iets zegt.

Misschien klinkt het hard, maar ik bedoel het goed, als je het brengt zoals je het hierboven schrijft, komt het redelijk aanvallend over, en bereik je er misschien het tegenovergestelde mee.

Heel veel succes morgen!



Lief: Hoe is het gegaan vanmiddag?

Ik ben kapot..... Even snel dus, morgen meer.

Bij de psych een uur zitten huilen. Dat ik geen voortgang zie. Dat het me niet lukt. Enzovoorts. Ze zegt dat ik als een sneltrein ben gegaan de afgelopen jaren, dat ik nu ineens tot stilstand wordt gedwongen, en dat ik nog steeds, al drie weken aan het remmen ben.... Nou lekker dan. Hoop maar dat die remmen niet doorbranden.



De ba wil me toch graag weer naar het werk zien gaan. Eerst koffiedrinken bij de baas, dan afspraken maken over reintegratie, en dan starten, "al is het maar twee keer twee uurtjes per week". Om te proberen. Aan de ene kant lijkt het me heerlijk, iets om handen hebben, aan de andere kant, zoals ik me vandaag voel.... pffff...... Ik heb aangegeven dat ik het met de psych wil overleggen en dat viel niet echt in goede aarde, ze gaf nogal pinnig aan dat mijn psych niet degene is die daarover gaat. Ik heb aangegeven dat mijn psych zegt dat ik nog tot stilstand moet komen en dat zij zegt dat ik alweer meot starten en dat dat tegenstrijdig is en dat ik er dus over wil praten met de psych. Helaas is de ba niet onder de indruk van SPV-er, want die is geen arts. Nou en....

Toch viel het me mee. Ik had erger verwacht.

Nou ja, ik geef mijn bazen deze week de tijd om met mij contact op te nemen en als ze dat niet doen gaat er een email uit waarin ik aangeef dat ik helaas nog niets heb vernomen van ze en dat ik dus maar het goede voorbeeld geef door een afspraak voor te stellen. Ofzo. Maar dat het volgens de wet van twee kanten moet komen.



Ik ga naar bed. Welterusten.