Burnout?

Lief: Wat jammer dat het zo moeizaam ging bij de ba. Als ik je berichten van de afgelopen dagen lees, denk ik ook dat je psych echt gelijk heeft, dat je nu pas aan het remmen bent. En is het dus niet verstandig om weer al door te schakelen en gas bij te gaan geven.

Ik snap je ba ook wel, het is ook superbelangrijk om die band met je werk te houden, omdat het steeds moeilijker word om weer terug te gaan. Maar die band houden kan natuurlijk ook door een aantal weken een keer per week koffie te gaan drinken. En ik denk dat dat nu meer dan genoeg is voor je.



Toffe: Balen is dat he, dat je hele verhaal weg is. Jij vraagt wat emoties zijn, en hoe je daar bij komt. Er zijn 4 basis emoties: Bang, Blij, Boos, en Bedroefd.

Bij mij werkte het idd ook zo, dat ik echt niet meer wist wat emoties waren, en dat ik me ook zoals jij beschrijft heel vlak voelde. Nu probeer ik me regelmatig af te vragen, in welke emotie ik op dat moment zit. Dus: Welke b er op dat moment van toepassing is. Door daar bewust mee bezig te zijn, kan je weer een beetje leren voelen. De volgende stap is dan, gaan kijken waar die emotie vandaan komt, en wat het met je doet. Dan kom je weer in het g-schema waar we het al eerder over gehad hebben.

Op deze manier is het mogelijk om je gedrag en je denkpatroon te veranderen, zodat je je uiteindelijk beter zal gaan voelen.



Ik ga naar mijn mandje, tot morgen weer!

Na een nachtje slapen wordt het al weer wat helderder in mijn hoofd. De ba is nogal van de snelle conclusies, dat was ze de vorige keer ook. Maar ik heb dus besloten dat ik best bereid ben volgende week koffie te gaan drinken bij de baas, nádat ik bij de psych ben geweest. Het voordeel is dan dat ik het er met haar nog even over kan hebben, wat ik wel en niet zeg, wat zij ervan denkt, wellicht heeft ze de ba al gesproken. De ba wil namelijk dat er dan meteen heel goede afspraken worden gemaakt over werkhervatting en ik zie dat al als werk. En ik heb geen idee of ik sterk genoeg ben om een voor mij redelijke afspraak eruit te peuteren. Kijk, ik dacht zelf, een afspraak kan ook zijn dat ik elke week koffie kom drinken de komende tijd (bijvoorbeeld dit jaar, waar hebben we het nog over nietwaar). Ofzo. En denken jullie dat i kdan bij de bazen ook het gevalletje vakantie kan aankaarten? Gewoon eens vragen hoe ze daarover denken?

Lief: Gelukkig dat het al wat helderder word in je hoofd. Ik denk dat je heel redelijk bent, als je zegt dat je nu de komende even koffie komt drinken, en dat je in het nieuwe jaar twee keer twee uurtjes per week op at basis komt werken.

Die vakantie stond toch gepland voor tussen kerst en oud en nieuw, of ben ik nu dingen door elkaar aan het halen?

Je mag gewoon op vakantie gaan, alleen moet je het melden bij je ba, want het mag je herstel niet schaden. De ba geeft er dus een advies over aan je baas, en die zal eigenlijk altijd dat advies wel volgen.



Ik ga morgen voor de allerlaatste keer naar mijn oude werk, ik zie er tegenop. Ik weet eigenlijk niet waar ik goed aan doe, aan de ene kant wil ik niet meer naar mijn eigen kantoor, en zien dat daar een ander zit. De plaats van de reanimatie is ook in die hoek. Dus als ik alleen naar mijn baas ga, en langs pz, hoef ik daar niet te komen. Maar aan de andere kant wil ik ook wel met opgeheven hoofd weggaan, en hoef ik me ook niet te verstoppen voor de andere collega's. Ik ben bang dat ik mijn emoties niet onder controle kan houden, als ik daar ben. En inmiddels heb ik geleerd dat ze er mogen zijn, maar niet tenoverstaan van al mijn collega's.

Wat moeilijk annemie, dat je morgen nog even langs moet. Ik denk dat je achteraf blij zal zijn als je de confrontatie nog even hebt gedaan. Maar kun je neit aangeven bij je collega's dat je ze graag nog even bij de koffieautomaat spreekt ofzo? Omdat je moeite hebt met de reanimatieplek? Dat lijkt me hell logisch namelijk. En wellicht is de confrontatie wat lichter dan.



Ik had vier weken kerstvakantie gepland, te beginnen 13 december en dus tot half januari. Het komt er nu dus op neer, als de ba het voor het zeggen heeft, dat ik juist in die tijd ga starten. Ik denk dat het niet handig is, ook omdat de begeleiding dan minder goed zal zijn, het is altijd erg druk in deze tijd en tussen kerst en oud en nieuw zijn er sowieso weinig mensen. Aan de andere kant, als ik het bij een beetje koffiedrinken kan houden, heb ik er niet zo'n bezwaar tegen, dat zou ook maar twee of drie keer zijn dit jaar. Ik wil graag wel wat vrijheid om een weekendje ofzo weg te gaan, maar daar kom ik zeker met mijn baas wel uit, en de ba zal daar toch geen bezwaar tegen hebben. Ik weet alleen niet of ik al in week1 kan starten of dat ik toch beter kan wachten tot die (inmiddels fictieve) vakantie voorbij is, dan is het 12 januari ofzo. Maar misschien moet ik daar tegen die tijd nog eens over denken.



Oveigens gaf de ba ook aan dat als ik weer beter ben, ik eens moet nadenken of deze baan wel bij mij past. Omdat ik al eens eerder ziek ben geweest. Natuurlijk heb ik vrijwel geen tegengas gegeven omdat ik een rotdag had.

Ik ben daar een beetje geirriteerd over omdat ik toen ziek was vanwege allerlei voedingstekorten, en dus heel moe was. Ik was daar ook emotioneel onder, dat heb ik nou eenmaal als ik moe ben, en ik was verdrietig om de diagnose. Zij vond toen dat ik een depressie had. En dan dit erbij is voor haar aanleiding om de geschiktheid van mijn baan aan te kaarten. Ik vind het een beetje gemeen, ik kan dat er niet goed bij hebben, ik kan er nu niks mee, en bovendien heeft zij toen in haar eentje een verkeerde diagnose gesteld. Ze vond dat je niet moe kan worden van coeliakie omdat zij er nog nooit van had gehoord.

Nu hoop ik dat zij dit niet bij mijn bazen neerlegt want dan sta ik er mooi op.

sorry moet even mijn verhaal eerst kwijt:



Ik heb t de l.g. verteld dat ik heel graag naar een andere locatie wil worden over geplaatst. Hij kon dit zich wel voorstellen en heb nog het een en ander uit de doeken gedaan over het reilen en zeilen op het werk binnen het team. Hij zal vanmiddag tijdens de vergadering al aan de slag, want ook hij is van mening dat er binnen het team het een en ander veranderd moet worden. Hij zal zijn best doen en vragen bij andere l.g. of er ergens anders plek is voor mij binnen zeer korte termijn. Ondertussen ga ik wel naar mijn werk, alleen doe dan taakjes die van mijn naaste collega komen of l.g. Je kan dan denken aan: brieven copieeren, mapjes controleren, kaartjes schrijven e.d. Ik kom dan niet op de groep zelf. Net gehoord van iemand dat er ergens op een andere locatie iemand stopt. Heb l.g. direct gebelt (dus initiatief getoont). Hij vondt het prettig dat ik hem daarover belde en hij zou het mee nemen. Hij wilde ook weten of ik in het ergste geval (wanneer er geen andere baan voor mij is binnen ......) ik dan ontslag zou nemen, omdat ik dan terug moet naar mijn oude stekkie en/of ik dat wel wilde. Gezegd dat ik dat niet zou doen (ontslag nemen), omdat we het geld nodig hebben en niet in die luxe positie verkeer. Ik zou dan op mijn oude stekkie blijven, maar zodra zich een andere baan aandient en ik die kan krijgen, ik dan weg ga. Verteld van mijn andere baan, en stel ik daar uren kan krijgen ik dat dan doe. Hij wilde niet dat ik ontslag zou nemen, maar hij kon het zich voorstellen dat ik om die reden (wanneer het echt niet wil en ik er alleen maar ongelukkiger van werd) tot die beslissing zou kunnen komen. Dus grenzen stellen, tot hoe ver ga ik. Heb gezegd dat ik me flexibel opstel en dus op tso/bso/kdv wil werken, als ik maar op andere locatie weg ben. Pff! Het is er allemaal uit en best wel heftig hoor! Vanmiddag 2 uren heen en moet dan verslag maken van dit gesprek, mapje na kijken en planning van volgende week maken. Dit doe ik niet thuis, maar mooi op mijn werk. Hij wil ook graag dat ik echt leer 'nee' te zeggen! En zal me volgende week best eens opbellen om te vragen of ik wat voor hem wil doen. En dan moet ik eerst nee zeggen, maar dan ook denken van: misschien kan het wel, maar dan moet jij dat of dat voor me doen want anders wordt het me te veel. Steeds duidelijk grenzen aangeven, hij wil echt dat ik er sterker uit kom ook wanneer ik ergens anders aan de slag ga.



reageer nog wel eens vandaag. maar ga nu ff rusten

Lief: Als die vakantie al aangevraagd is, lekker laten staan. Het enige om je wat je zou kunnen doen om je goodwill te tonen is, dat je het met de vakantiedagen fifty fifty doet.

Ik zou nu volgende week een keer koffie doen, en dan aangeven dat je vakantie ingaat en dat het je doelstelling is om half januari op at basis rustig op te gaan bouwen.

Doelen zijn er namelijk om bijgesteld te worden. (dat zijn letterlijk de woorden van mijn ba).

Wel jammer dat je niet echt goed met haar op kan schieten. Diagnose's ed mag ze nooit aan je baas doorgeven hoor. Ze mag alleen een advies aan je baas geven, maar het is aan hem of hij daar werkelijk wat mee doet. En in uiterste geval kan je ook kiezen voor een second opinion van het uwv. Kost je 50 euro, maar dan weet je wel waar je aan toe bent.



Collega's nog even zien bij de koffie automaat zou misschien wel kunnen, maar hoe krijg ik ze daar? En ik heb dan het gevoel dat het zo gedwongen word. Pfff vind het echt moeilijk.

Ak: Ik had je berichtje gemist, moet nu weg, dus je hoort me later.

Annemie, ik kan me zo voorstellen (maar corrigeer als ik het mis heb) dat het je eigenlijk maar om een paar goede collega's gaat. Waar je meer aan kunt uitleggen dan aan de eerste de beste vage collega waar je niet veel mee hebt. Ik zou het klein houden, dan is het ook minder belasting voor je en is de kans groter dat je er zonder zware vermoeidheid en dus tranen uitkomt. Maar dan heb je wel je goede collega's nog een keer gezien. Kun je er één bellen die dan aan de grote klok gaat hangen dat je langskomt en dat hij/zij je om die en die tijd even gedag gaat zeggen bij de koffieautomaat/kantine (samen lunchen?)/ingang/vergaderzaal/kamer lg?

ak, jemig wat een verhaal. Ik vermoed dat je er een goed gevoel van hebt? Denk je niet dat het tegen je wordt gebruikt?

Wel fijn als ze echt serieus aan jouw herstel willen meewerken, dat scheelt een hoop denk ik.

lief, net zoals annemie zegt over om op de koffie te komen en dan in half januari proberen op at basis te gaan werken, ben ik het mee eens. En die vakantie stond/staat al lange tijd gepland dus ook gewoon gaan.



annemie, je gaat morgen naar je oude baan? Ik hoop dat het allemaal mee valt en misschien kun je idd zoals lief al voorstelde dat doen met je naaste goede collega's.



Aan de ene kant ben ik enorm opgelucht, maar dat andere: ontslag nemen wanneer het niet lukt... Ik heb duidelijk gezegd dat ik geen ontslag zal gaan nemen en dat ik dan toch maar op mijn oude stekkie blijft. Als het goed is, wordt in de loop van de tijd de sfeer ook weer beter, dus dat zal dan wel weer mee vallen. Ik zou niet weten wat ze tegen mij kunnen gebruiken en waarvoor.... ?? Al mijn naaste collga's weten dat ik graag ergens anders wil werken, dus voor hen is er niets nieuws aan de hand. Ook mijn oude l.g. wist dat ik regelmatig solliciteerde buiten mijn werkgever. Zij kunnen mij niet zomaar ontslaan, omdat ik b.v. aan geef ergens anders wil gaan werken binnen mijn ...... Ik heb een vast contract en daar kunnen zij niet zomaar onderuit lijkt me. Ik geeft heel duidelijk aan dat ik binnen ..... wil blijven werken maar dan op een andere locatie. Daar is toch niets ergs aan? En als zij straks wat anders voor me hebben, dan neem ik niet alsnog ontslag omdat ik ergens anders kan werken.

Daarnaast heb ik me altijd voor de volle 100% ingezet op het werk en vele taken op mij genomen. Ik neem mijn werk serieus ondanks wanneer het niet lekker gaat binnen een team. Ik heb een groot verantwoordelijkheidsgevoel en mensen weten dat ze op mij kunnen bouwen etc etc. Ze zijn altijd vol lof over mij geweest, dus goede redenen om mij te ontslaan is er naar mijn idee niet... of zie ik dat verkeerd??

Annemie, als ik even mn ongezouten mening mag geven... ik zou echt even aan jezelf denken hoor! Ik zou -net als Lief al zegt-, één goede collega bellen of een paar goede collega's mailen. Dat je ze graag wilt zien, maar dat de kamer en de plek van reanimatie emotioneel gezien niet haalbaar voor je is. Niemand die dat niet zal begrijpen! En zo voorkom je dat jij je én vantevoren druk gaat maken, én op het moment zelf emotioneel wordt, én je na afloop bij moet komen.



Ak, voelt het ook een beetje als opluchting dat het hoge woord eruit is? als ik het zo hoor, heeft je baas echt wel goed en begripvol gereageerd! Fijn dat ze je niet kwijtwillen, lijkt me een goed gevoel geven. Snap dat je even moet bijkomen. Ineens is je toekomst weer onzeker. En het hoge woord eruit gooien is vaak aan de ene kant een opluchting, maar aan de andere kant, nu ís het er ook, het is gezegd, je kunt niet meer terug, je kan je kop niet meer in het zand steken. (weet niet of jij dat deed hoor, maar ik heb daar zelf wel vaak een handje van)



Lief, mag ik ook jou vertellen wat ík zou doen? Ik zou je vakantie gewoon opnemen. (in tegenstelling tot wat ik eerder zei, toen kreeg ik het idee dat ze je liever op vakantie wilden hebben dan in de ziektewet) En dan zou ik voor je vakantie 1 of 2x heen gaan voor een kop koffie (heb je dat maar vast gehad) en dan in je vier weken vakantie dus NIET naar het werk gaan, geen contact met werk, geen mails e.d. kijken, gewoon vier weken vakantie hebben. En dan na je vakantie beginnen met opbouwen, mits je daar dan zelf ook aan toe bent. Maar dan zijn we alweer zes weken verder.



Toffe, hoe is het met jou? Nog zo vol energie of juist helemaal moe na je opruimwoede? Nou ja, één voordeel: je huis is weer schoon! Het is hier echt dramatisch, kan me nergens toe zetten. En vent werkt gewoon 40u per week, heeft ook nog examens, moet sint-surprises maken... dus ik kan niet van hem verwachten dat hij ook nog het hele huishouden doet. Nou ja, hij klaagt ook niet dat het een bende is gelukkig, hij snapt wel dat het me moeite kost.



Ik heb vanmorgen toch maar even het reisbureau gebeld. Zat er steeds mee in mn hoofd, dacht dat als we het wilden annuleren, ik dat binnen nu en twee weken al moest beslissen. Maar het zit dus anders, je moet dus wel dat bedrag betalen (hoe dichterbij vertrekdatum, hoe hoger het bedrag) maar als je dan annuleert, dan dien je een verzoek in bij de reisverzekering, en zij bepalen dan of je dat bedrag teruggestort krijgt. En ziekte is vaak wel een goeie reden. Pfff.. hele opluchting, ik hoef dus niet nu al na te denken of ik in februari wel die reis kan maken, kan bij wijze van een week van tevoren nog beslissen. Hoef ik me daar nu niet meer druk om te maken!



Ik heb vannacht wat beter geslapen, maar was gisteravond en vanmorgen wel weer erg beroerd. Weer een paar keer boven de wc gehangen, maar hoefde gelukkig niet te spugen. Ik heb ook een benaming gevonden die een beetje uitlegt hoe ik me voel: ik voel me alsof er een kudde olifanten over me heen is gewalst. (die las ik ergens en toen dacht ik: precies! Zo voel ik me. Niet dat ik weet hoe dat écht voelt, maar ik denk zo. Hahaha)



Mn moeder komt net binnen, kom zo weer.

Ak,

Nee, ik bedoelde ook niet ontslag hoor. Maar als ik naar mezelf kijk, als ik dat zou aangeven wat jij aangeeft, dan zou ik een veel minder leuke tijd hebben op het werk denk ik, omdat er dan helemaal geen enerige meer ingestopt zou worden om mij een goede werkomgeving te bieden "want ze wil toch weg". Of ik nou naar een andere afdeling zou willen of naar een ander bedrijf. En ik zou dat (zeker nu) niet trekken.

Maris,

Ik moest ivm jouw vakantiestress ineens hieraan denken: Geldt die regel die je noemt, bij de verzekering ook zo? Ik bedoel, ik vraag me af of het anders wordt als je, zeg maar, nu al weet dat je ziek bent (ook al weet je niet of je dat dan ook nog bent) dat je soort van met voorbedachte rade krijgt?

Ik noem maar wat hoor, geen idee, wie weet roep ik wel onzin.



Ik ga het gewoon bespreken met de bazen, die vakantie. En dan maak ik met hun een afspraak. Ik vermoed dat mijn bazen een betere gesprekspartner gaan zijn dan de ba. Weet je, ik ga ook nu gewoon bellen.

Lief, van coeliakie kan je juist wel degelijk heel erg moe worden. Ik vind het echt stom dat een ba zulke zware (onjuiste) conclusies trekt. En Annemie heeft gelijk dat een ba nooit medische dingen door mag geven aan jouw baas. Verder sluit ik me aan bij de adviezen van de anderen over werkhervatting en koffiedrinken. Ik merk nu heel goed wat het met je doet als je (te vroeg?) weer begint met werken.



Dat de ba vraagt of deze functie wel geschikt voor je is, snap ik ergens wel. Als jouw werk je in combinatie met een slechte gezondheid zoveel kost dat je eens in de zoveel tijd een paar maanden volledig uitgeschakeld bent, dan moet je daar iets aan veranderen. Je gezondheid kun je helaas niet zomaar veranderen, dus dan blijft je baan over. Dat klinkt misschien heel hard, maar misschien moet je accepteren dat je niet alles kan wat je wilt.



Ik heb zelf datzelfde probleem, met mijn gezondheid moet ik ook keuzes maken en hoe langer is thuis zit hoe meer ik merk dat ik mijn privé leven vele malen belangrijker vind dan mijn werk. Het heeft even geduurd, maar juist nu ik weer begin te werken en dat erg tegenvalt waardoor ik in de weekenden weer totall loss ben en dan dus niks kan doen hoe meer ik van mijn werk begin te balen. De afgelopen tijd heb ik gemerkt dat het erg fijn is om leuke dingen te doen, een keer winkelen, een dagje naar mijn zus, spontaan een keer uit eten en/of naar de bioscoop. Dat heb ik heel lang niet kunnen doen omdat ik daar gewoon de energie niet voor had (of er niet van kon genieten omdat ik gewoon veel te moe was en het puur deed voor iemand anders) en ik heb het er niet voor over dat ik dat weer verlies. Dan verlies ik liever een stuk van mijn werk, dan dat ik mijn sociale leven weer kwijt raak.



Ak, klinkt toch best als een positief gesprek met je baas. Je hebt heel duidelijk gemaakt dat je graag voor je werkgever wilt blijven werken, maar dat je wel graag naar een andere locatie wilt. Lijkt me niks mee. Heb je met je baas vaste tijden afgesproken dat hij belt? De onzekerheid over of en wanneer hij zal bellen lijkt me niet echt prettig. Dan ben je in je achterhoofd nog constant met je werk bezig omdat je niet weet wanneer je iets kunt verwachten. Ik heb destijds met mijn baas afgesproken dat ik degene ben die hem belde (op een afgesproken dag) of we hadden heel duidelijk een tijdstip afgesproken dat hij mij zou bellen. Toen ik weer wat meer werk ging doen en wat klusjes voor hem deed stuurde hij me dat per mail en dan sms-te hij me dat ik mail had.



Sterkte morgen op je werk Annemie. Ik kan me heel goed voorstellen dat je met een opgeheven hoofd weg wilt gaan, maar misschien moet je gewoon heel bewust de keuze maken wat je daarvoor over hebt. Je geeft aan dat je niet wilt huilen waar je collega's bij zijn (en dat vind ik heel logisch), je weet dat je het moeilijk gaat krijgen morgen en je wilt eigenlijk (een paar van) je collega's nog wel spreken. Je zou aan je baas kunnen vragen of hij een paar collega's die je nog graag wilt spreken wilt vragen naar zijn kantoor te komen rond de tijd dat jij met hem afgesproken hebt. Dan kun je toch je collega's spreken en persoonlijk zeggen dat je een andere baan hebt gevonden en dus niet meer terugkomt. Je zou misschien ook een mail kunnen sturen naar de collega's die je nog iets wilt zeggen.



Marriss en Toffe hadden ook nog iets geschreven, maar meer dan berichten die verdwenen waren weet ik eigenlijk niet meer. Excuses daarvoor.



Ik ben vanmorgen naar fysio geweest en dat was niet echt fijn vandaag. Ik was van de week bij de longverpleegkundige geweest en die had gezegd dat ik goed mijn zuurstofgehalte in de gaten moest houden. Voor ik begon was die al redelijk laag, tijdens het sporten ging die niet veel verder naar beneden, maar ik zat ook op een veel lager niveau dan anders. Ik had heel veel moeite om na de cardio mijn ademhaling weer onder controle te krijgen. Ik heb nu (ben al ruim drie uur weer thuis) pas het idee dat mijn ademhaling weer vanzelf gaat en weer regelmatig is. Misschien maandag toch maar eens vragen hoe ik dat beter kan krijgen.



Ik heb even getwijfeld vanmorgen of ik vandaag toch zou gaan werken. Er was een overleg waar ik wel graag bij wilde zijn, maar ik heb heel verstandig besloten dat ik dat niet zou doen. Na het sporten was ik heel blij met die beslissing. Toen ik mijn baas een smsje wou sturen om te zeggen dat ik niet kwam, had ik een voicemailtje van een collega dat baas ziek is en dat hij gevraagd had of ze dat aan mij wou doorgeven zodat ik niet speciaal voor afspraak met baas naar kantoor zou komen (hij kent me langer dan vandaag en wist dus wel dat ik daarover zou twijfelen). Ze vroeg of ik haar terug wilde bellen, maar ik kon het niet opbrengen. Voelde me al beroerd na het sporten en werd nog beroerder toen ik op werktelefoon zag dat ik gebeld was en voicemail had. Alles wat met werk te maken heeft geeft me op dit moment echt een slecht gevoel. Vind ik heel moeilijk, maar is toch echt de realiteit. Was dus al weer bijna in tranen op dat moment en heb het maar bij een smsje gehouden.



Morgen moet ik wel naar mijn werk omdat ik naar de ba moet, maar volgens mij is het morgen heel rustig om onze kamer. Eén collega werkt niet op vrijdag, ééntje heeft lang weekend vrij en de derde die wel eens bij ons zit de laatste tijd gaat vast niet de hele dag op een lege kamer zitten alleen. Ik denk/hoop dat zij morgen op haar oude plek zit dicht bij de productie collega's. Als ik me goed voel kan ik dus rustig werken en als ik me niet goed voel kan ik nadat ik bij de ba ben geweest rustig weer naar huis zonder dat ik daarover verantwoording hoef af te leggen. Nu hoef ik dat sowieso natuurlijk niet, maar ik heb wel het gevoel dat ik een verklaring moet geven waarom ik me niet aan mijn planning houd. Ik verwacht dat baas er ook nog niet zal zijn (of hij komt juist wel als hij zich weer wat beter voelt omdat hij weet dat ik naar de ba moet).



Ik zie best op tegen de ba morgen. De afgelopen dagen (weken) heeft werk voor mij een heel negatief gevoel opgeroepen en zaten de tranen vaak heel hoog. Ik ben bang dat die er morgen bij de ba uit zullen komen. Ik zal toch aan moeten geven dat het erg tegenvalt allemaal, dat het eigenlijk weer slechter gaat en dat werk me heel veel (te veel) energie kost momenteel.

Ik ben zolang bezig geweest dat er nu al weer vier nieuwe berichten tussen staan.



Goed dat je gebeld hebt Mariss, dat geeft je toch rust. Je zou eventueel je reisverzekering nog kunnen bellen of een burnout een goede reden is om te annuleren, maar dan loop je ook het risico dat ze nu al moeilijk gaan doen en dat kun je natuurlijk niet hebben.



Ik ben het met Lief eens dat ik ook niet snel zou zeggen dat ik wat anders wil of ergens anders wil werken. Nou heb ik wel zoveel vertrouwen in mijn baas dat hij me daardoor niet minder zal begeleiden ofzo, maar van anderen weet ik dat nog niet zo zeker. Ik heb weleens tegen mijn bas gezegd dat mijn vriend gezegd had dat ik een andere baan moest gaan zoeken en daar schrok baas wel van. Hij wil me echt niet kwijt en geeft me alle ruimte en tijd om de dingen te doen zoals dat voor mij prettig is.



Ak, je kunt echt niet zomaar ontslagen worden en zoals jij schrijft dat je baas reageerde verwacht ik eerder dat hij er voor zorgt dat je op een andere locatie terecht komt dan dat hij je zou willen ontslaan.

Ik lees bij een aantal over geworstel met werk - hoe weer opbouwen, of iets anders gaan doen. Héél herkenbaar, was een ramp bij mij. Paniekaanvallen als m'n baas belde, bedrijfsarts die vond dat ik best kon werken waardoor ik nog verder in de put kwam, collega's die niet wisten wat ze tegen me moesten zeggen, enz enz.



Ik wilde niet op die plek blijven, maar wilde geen ontslag nemen, en er was nog niet genoeg reden om me te ontslaan (al werd het zo op de spits gedreven dat dat er wel aan zat te komen onder de noemer 'werkweigering' omdat ba bepaalde dat ik halve dagen kon werken terwijl ik thuis nog niet eens de afwas kon doen).



Ik ben met een beëindigingsovereenkomst vertrokken. Misschien brengt iemand van jullie dat op een idee. Vast contract werd met wederzijds goedvinden beëindigd, ik kreeg nog een paar maanden salaris zonder dat ik hoefde te werken (ontslagvergoeding), en kreeg daarna een ww-uitkering.

Dat laatste was niet ideaal, omdat ik verplicht moest solliciteren terwijl ik (ondanks paar maanden thuis zitten zonder werkstress) nog niet toe was aan nieuw werk. Toch wat leuks gevonden, maar liep mis omdat ik het nog niet aankon. Dus dat ging ook weer met vallen en opstaan.



Maar ook dat kwam weer goed, en nu zit ik wel op een leuke plek. Zuinig leven want veel minder inkomen, maar lekker in m'n vel en energie voor leuke dingen.

Ik denk dat ik er uit ben, waar ik eigenlijk bang voor ben, is als ik aan collega's vraag of ze ergens naar toe komen, ze dan geen tijd moeite voor me doen, om te komen.

Snappen jullie wat ik bedoel, ik ben al bijna twee jaar weg, het is maar een collegaatje waar ik af en toe nog eens contact mee heb.

Dus ik denk dat ik zorg dat ik er tijdens de lunchpauze ben, en dat ik dan het bedrijfsrestaurant binnen loop. Dan zie ik wel of er bekende zijn, en dan kan ik zelf aanschuiven.

Stom he, dat ik me zo onzeker voel.

Het is echt fijn om er zo even over van gedachten te wisselen.



Ak: Fijn dat het gesprek voor jou goed gelopen is. Als je een vast contract hebt kunnen ze je inderdaad niet zomaar ontslaan. En ik zou zelf zeker geen ontslag nemen, voordat je wat anders hebt. Dus zodra je het gevoel hebt, dat je weer wat meer kan hebben, om je heen kijken en solliciteren. Maar ik zou er ook niet echt mee te koop lopen, het kan er toch voor zorgen dat je het stempel: je bent negatief krijgt, en dat heeft toch zijn weerslag op de samenwerking met je collega's.



Marriss: Goed dat je gebeld hebt naar het reisburo, ik kan me voorstellen dat het even lucht geeft. Mijn ervaring is ook wel dat je in deze situatie nog geen twee uur vooruit kan kijken, dus laat staan twee maanden. Ik denk niet dat je over twee maanden al beter bent, maar het zou best heel goed kunnen dat het dan juist heel goed voor je is om lekker op vakantie te gaan.

Ik heb het ook gehad, toen ik ongeveer vier maanden burn out was, ben ik drie weken op vakantie geweest naar Zwitserland, de voorbereiding was heftig, terwijl 95 % mijn man gedaan heeft. Toen ik er eenmaal was, hebben we wel een aangepast programma gehad, maar af en toe kon ik wel genieten, en dat gaf mij toch weer moed dat het misschien ooit goed kon komen.



Krijg visite, kom straks nog wel even.

Lief: Ik ben het ook wel met abc eens, en ook lindy beschrijft eigenlijk dezelfde ervaring. Soms is het beter om kritisch te kijken of werk nog bij je past.

De eerste keer dat de ba het bij mij ter sprake bracht dat zij vond dat ik niet meer terug kon in mijn eigen functie, heb ik de ogen uit mijn hoofd gejankt, van op dat moment vooral boosheid. Want zij zag het natuurlijk helemaal verkeerd.

Het is een enorme strijd hoor, ik ga uiteindelijk ook iets heel anders doen, en er behoorlijk in salaris op achteruit, maar ik denk wel dat het beter voor me is. Maar ik denk wel dat je daar naar toe moet groeien en dat het een proces van maanden is.



Abc: Dat je zelfs nog twijfeld of je zal gaan werken vandaag, terwijl alles er op wijst dat het niet goed met je gaat.

Het viel me van de week al op, dat je schrijft dat je baas kwam melden dat hij naar huis ging omdat hij ziek was, terwijl jij misschien nog wel beroerder was, en gewoon bleef zitten.

Ik snap dat je vreselijk tegen de ba opziet, misschien het stukje wat je net geschreven had even uitprinten en meenemen? Ik vind dat je daarin wel heel duidelijk uitlegd en verwoord dat het echt nog niet goed gaat.

..

Kusje, als je vertelt waar je dagelijks last van hebt, dan komt de diagnose vanzelf. Waarom denk je dat je een burnout hebt? Niet omdat je je goed voelt denk ik.....

Toffe schrijft hier geregeld, ze zal vandaag nog wel langs komen denk ik. Bedoel je dat je denkt dat je in hetzelfde bedrijf werkt of dat je haar gevoelens herkent? Want die laatste herkennen we allemaal.....



Aan de rest:

Ja tuurlijk moet ik kritisch naar mijn baan kijken, maar het feit dat ik overoverpresteer (zoals de bazen zeggen, meer dan 150% van wat ik zou moeten doen) speelt natuurlijk ook wel mee. Bovendien heb ik de laatste tijd veel te veel gereisd en dat is helemaal niet standaard in deze functie, dat hoort niet en dat gebeurt nooit. Er is best kans dat als ik terug ga naar gewoon 100% functioneren, dat ik het dan prima aankan. Verder vind ik het flauw dat de ba zich baseert om mijn vorige ziekte, die dus niet met overspannen te maken had, maar met tekorten, fysiek ziek zeg maar. Als ik toen mijn been had gebroken, had er ook geen vergelijk getrokken geweest, maar nu ik iets onzichtbaars had als coeliakie, was het ineens een depressie, en dat is gewoon aantoonbaar niet waar.



Ja abc, ik weet wel dat je moe wordt van coeliakie, zeker in combi met diabetes, maar leg dat dat mens maar eens uit......

Kusje, Toffe leest en schrijft hier heel regelmatig, dus ze zal je berichtje wel lezen. Wij hebben hier allemaal dezelfde klachten, je bent welkom om mee te schrijven. Je kunt het beste gewoon eerlijk tegen de psych vertellen wat je voelt, wat je denkt en wat je doet. Een psycholoog kan dan al heel snel wel concluderen of je een burnout hebt of dat er iets anders aan de hand is.



Annemie, ik heb gewoon nog steeds een te groot verantwoordelijkheidsgevoel en ik vind dat ik mijn afspraken moet nakomen. Ik had vorige week met mijn baas afgesproken dat ik vandaag naar een overleg met o.a. hogere baas (baas van mijn baas) zou gaan en ergens vind ik dat ik me dan ook aan die afspraak moet houden. Ik weet echter ook dat mijn baas mijn gezondheid veel belangrijker vind dan dat overleg en dat is ook zo, vandaar dat ik dus wel thuis ben gebleven vandaag. En als ik dan merk hoe ik reageer op voicemail van collega dan is dat een heel verstandig besluit geweest.



Ik vond zelf mijn eigen stukje eigenlijk ook wel heel goed en goed verwoord. Het kwam heel spontaan uit mijn vingers en ik was eigenlijk verbaasd over mezelf dat ik dat blijkbaar zo voel. Ik heb net in mijn dagboek zitten schrijven (dat doe ik weer veel de laatste tijd en dat is voor mij ook een teken dat het weer slechter gaat dat ik mijn dagboek nodig heb om mijn hoofd leeg te krijgen) en heb de laptop er even bij gepakt en heb mijn eigen tekst overgeschreven. Misschien is het inderdaad wel een goed idee om die tekst mee te nemen morgen, als ik dan niet uit mijn woorden kom kan ik de ba die tekst geven.



Goed dat je eruit bent waar je angst om naar je werk te gaan vandaag komt. Ik vind dat helemaal geen stomme reactie, ik vind het soms ook best moeilijk om weer door het gebouw te lopen bij ons en collega's tegen te komen waar ik niet (meer) dagelijks mee werk, maar die wel weten dat ik ziek was/ben. Ik denk dat je jezelf te tekort doet als je denkt dat je collega's niet geïnteresseerd zijn in jou. Veel collega's weten waarschijnlijk niet goed hoe ze ermee om moeten gaan en de collega's die echt niet geïnteresseerd zijn die zijn het niet waard dat jij je er druk om maakt. Lucht het nu ook op nu je weet waar je onrust en angst vandaan komt?

Lief, sommige mensen kun je niet uitleggen dat je meer last kunt hebben van een ziekte die niet direct zichtbaar is dan van een gebroken been of een longontsteking ofzo.



Misschien ben ik nu te hard (dat moet je dan gewoon zeggen hoor), maar kun je terug naar 100% functioneren ipv 150%? Het reizen kun je misschien beperken, maar je eigen lat lager leggen is heel moeilijk, het zit in je karakter om zoveel te willen en in een organisatie die daar vooral heel erg van profiteert en het niet waardeert (dan had je immers al wel in die hogere functie gezeten) heb je er uiteindelijk meer nadeel dan voordeel van.



Ik heb zelf ook dat probleem. Ik weet dat ik nu eerst al tevreden moet zijn als ik de 80% weer haal en dat die 100% dan wel weer komt, maar het frustreert me enorm dat ik nu niet op het niveau kan functioneren dat ik heb (en wil hebben).