Psyche
alle pijlers
Extreem bang om dood te gaan.
vrijdag 3 december 2010 om 20:41
Ik ben 35, gezond, moeder, vrouw van, etc. Ik zie er vrij oké uit. Heb nog niet/geen rimpels, ben nog niet grijs, ben niet dik, kortom; mag niet klagen.
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
vrijdag 3 december 2010 om 22:23
quote:Hangmat schreef op 03 december 2010 @ 22:16:
Fibonacci, ik denk dat jij met je angsten/gedachten naar een plek gaat waar de meeste mensen niet eens heen durven gaan. Zich zo inleven in hoe het zou zijn om dood te zijn en dat alles dan doordraait dat is iets waar de meeste mensen liever niet eens bij stilstaan. Als ik aan dat soort dingen ga denken dan "blokkeer" ik mezelf als het ware. Net als wanneer ik over eeuwigheid of de grootte van het heelal nadenk.
Omdat je er zo overstuur van kunt raken zou ik toch eens overwegen om er met een psych over te babbelen.
Ik laat even dat laatste buiten beschouwing, maar bij de rest zeg ik: jajajaja ja ja JA JA en JAAAAAAAAA.
Ik heb dat dus ook, dat als ik aan de grootsheid van het heelal denk, als ik buiten een sigaretje rook en de hemel in tuur. Die overweldigende wijdsheid. Dat kan me dan echt treffen. Daar kan ik zelfs wel eens een traantje om weg pinken....
Fibonacci, ik denk dat jij met je angsten/gedachten naar een plek gaat waar de meeste mensen niet eens heen durven gaan. Zich zo inleven in hoe het zou zijn om dood te zijn en dat alles dan doordraait dat is iets waar de meeste mensen liever niet eens bij stilstaan. Als ik aan dat soort dingen ga denken dan "blokkeer" ik mezelf als het ware. Net als wanneer ik over eeuwigheid of de grootte van het heelal nadenk.
Omdat je er zo overstuur van kunt raken zou ik toch eens overwegen om er met een psych over te babbelen.
Ik laat even dat laatste buiten beschouwing, maar bij de rest zeg ik: jajajaja ja ja JA JA en JAAAAAAAAA.
Ik heb dat dus ook, dat als ik aan de grootsheid van het heelal denk, als ik buiten een sigaretje rook en de hemel in tuur. Die overweldigende wijdsheid. Dat kan me dan echt treffen. Daar kan ik zelfs wel eens een traantje om weg pinken....
vrijdag 3 december 2010 om 22:23
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 22:22:
dan ben je wel heel zwaar depressief ste.Mwa, zo zou ik het niet willen noemen. Het is mijn wereldbeeld en leveninstelling in combinatie met een (vermoedelijke) persoonlijkheidsstoornis die er voor zorgt dat dingen me zwaarder vallen dan anderen.
dan ben je wel heel zwaar depressief ste.Mwa, zo zou ik het niet willen noemen. Het is mijn wereldbeeld en leveninstelling in combinatie met een (vermoedelijke) persoonlijkheidsstoornis die er voor zorgt dat dingen me zwaarder vallen dan anderen.
vrijdag 3 december 2010 om 22:24
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 22:21:
t lijkt me wel prettig om na mijn dood te zien hoe alles doordraait. stel dat ik een achterkleindochter heb die op me lijkt en ik zie haar dezelfde dingen doen die ik gedaan heb en ik kan haar niet waarschuwen!! of aanmoedigen, dat lijkt me dan wel weer lastig.Ja, dat bedoelde ik dus te zeggen net
t lijkt me wel prettig om na mijn dood te zien hoe alles doordraait. stel dat ik een achterkleindochter heb die op me lijkt en ik zie haar dezelfde dingen doen die ik gedaan heb en ik kan haar niet waarschuwen!! of aanmoedigen, dat lijkt me dan wel weer lastig.Ja, dat bedoelde ik dus te zeggen net
vrijdag 3 december 2010 om 22:26
Ach Ste, dat klinkt echt wel zwaar hoor...heb jij op de een of de andere manier hulp? Ik zou je maar zo even willen knuffelen en willen zeggen dat ook jij er toe doet. En dat het leven zo leuk is als je het zelf maakt. Maar dit is er idd de plaats niet voor...
Desalniettemin een hele dikke vette omhelzing van mij voor jou.
XXX
Desalniettemin een hele dikke vette omhelzing van mij voor jou.
XXX
vrijdag 3 december 2010 om 22:29
Huilend overlijden, totaal geen vrede hebben met het einde der dingen. Je niet bij de eindigheid van je leven neerleggen. Strijdend ten onder gaan. Mán wat een nachtmerrie..
Dat is dus echt mijn angst. Mensen zeggen wel vaak dat een pas overleden persoon er zo ontspannen bijligt. Nou ik tegen die tijd niet, wedden!! Ik ben er nooit klaar voor om te sterven. Ik vind het nog veel te leuk hier. Meestal dan. Ik heb hard genoeg gevochten op mijn plekje hier op aarde. Ik ben ook bepaald geen onbeschreven blad zullen we maar zeggen.
Dat is dus echt mijn angst. Mensen zeggen wel vaak dat een pas overleden persoon er zo ontspannen bijligt. Nou ik tegen die tijd niet, wedden!! Ik ben er nooit klaar voor om te sterven. Ik vind het nog veel te leuk hier. Meestal dan. Ik heb hard genoeg gevochten op mijn plekje hier op aarde. Ik ben ook bepaald geen onbeschreven blad zullen we maar zeggen.
vrijdag 3 december 2010 om 22:32
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 22:24:
ja , dat kan. ik heb het tegenovergestelde, hypomanie.
Ben je nooit bang dat jij en je man bepaalde persoonlijkheden overbrengen/gebracht hebben, op jullie kinderen?
Mijn man zijn ouders hebben beiden een stoornis. Eentje in het autistische spectrum en de andere is chronisch depressief. Mijn man zelf is ook vrij zwaar op de hand, en heeft soms bepaalde autistische trekken.
Als jouw man niet kon leven met het leven en jij zelf zegt hypomaan te zijn, ben je dan nooit huiverig dat jullie kinderen dit straks misschien ook gaan hebben?
ja , dat kan. ik heb het tegenovergestelde, hypomanie.
Ben je nooit bang dat jij en je man bepaalde persoonlijkheden overbrengen/gebracht hebben, op jullie kinderen?
Mijn man zijn ouders hebben beiden een stoornis. Eentje in het autistische spectrum en de andere is chronisch depressief. Mijn man zelf is ook vrij zwaar op de hand, en heeft soms bepaalde autistische trekken.
Als jouw man niet kon leven met het leven en jij zelf zegt hypomaan te zijn, ben je dan nooit huiverig dat jullie kinderen dit straks misschien ook gaan hebben?
vrijdag 3 december 2010 om 22:32
vrijdag 3 december 2010 om 22:33
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 22:10:
je slaat nogal wartaal uit, weet niet het veschil tussen een achterblijver en een buitenstaander.
Had je het toevallig tegen mij?
En had je ook nog wat aan het lijstje wat ik je gaf met adressen van praatgroepen?
je slaat nogal wartaal uit, weet niet het veschil tussen een achterblijver en een buitenstaander.
Had je het toevallig tegen mij?
En had je ook nog wat aan het lijstje wat ik je gaf met adressen van praatgroepen?
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
vrijdag 3 december 2010 om 22:34
quote:Fibonacci schreef op 03 december 2010 @ 22:26:
Ach Ste, dat klinkt echt wel zwaar hoor...heb jij op de een of de andere manier hulp? Ik zou je maar zo even willen knuffelen en willen zeggen dat ook jij er toe doet. En dat het leven zo leuk is als je het zelf maakt. Maar dit is er idd de plaats niet voor...
Desalniettemin een hele dikke vette omhelzing van mij voor jou.
XXX
Dankjewel!
Ik heb hulp ja, tot dusver nog niet zoveel aan gehad, maar toch.
Ach Ste, dat klinkt echt wel zwaar hoor...heb jij op de een of de andere manier hulp? Ik zou je maar zo even willen knuffelen en willen zeggen dat ook jij er toe doet. En dat het leven zo leuk is als je het zelf maakt. Maar dit is er idd de plaats niet voor...
Desalniettemin een hele dikke vette omhelzing van mij voor jou.
XXX
Dankjewel!
Ik heb hulp ja, tot dusver nog niet zoveel aan gehad, maar toch.
vrijdag 3 december 2010 om 22:35
waarom zou ik daar bang voor zijn fibo? ik hou het wel in de gaten, zodat de kids weten waar bep dingen vandaan komen. maar vergeet niet dat er in de hele geschiedenis veel bipolairen zijn geweest en nog zijn, churchill, hemingway en vele anderen. weet je, iedereen heeft zijn eigen doel in dit leven, ook bipolairen, anders hadden ze allang een manier gevonden het te genezen.
wij slapen nooit.
vrijdag 3 december 2010 om 22:37
Fibonacci, hoe keek jij van te voren tegen je eerste bevalling aan? Toch ook iets wat je nooit eerder had gedaan en waar je per definitie geen 100% controle over zou hebben. Was je daar ook zo angstig voor?
En verder; ik ben niet bang voor de dood. Ik hoop dat ik nog een tijd meemag maar ik realiseer me bijna iedere dag dat als het zou gebeuren, ik er "klaar" voor ben. En nee, ik ben niet depressief, integendeel zou ik bijna willen zeggen. Ik geniet van het leven, van mijn gezin, mijn kinderen, mijn ouders, mijn grootouders, van mijn werk, van simpele kleine dingen. En toch heb ik er vrede mee dat de dood me zou kunnen overvallen door een ongeluk of een ziekte. Maar goed, dat is mijn houding nu en ik kan me indenken dat het me toch vreselijk zou kunnen aanvliegen als het er echt op aan komt.
En verder; ik ben niet bang voor de dood. Ik hoop dat ik nog een tijd meemag maar ik realiseer me bijna iedere dag dat als het zou gebeuren, ik er "klaar" voor ben. En nee, ik ben niet depressief, integendeel zou ik bijna willen zeggen. Ik geniet van het leven, van mijn gezin, mijn kinderen, mijn ouders, mijn grootouders, van mijn werk, van simpele kleine dingen. En toch heb ik er vrede mee dat de dood me zou kunnen overvallen door een ongeluk of een ziekte. Maar goed, dat is mijn houding nu en ik kan me indenken dat het me toch vreselijk zou kunnen aanvliegen als het er echt op aan komt.
vrijdag 3 december 2010 om 22:44
Mijn vader zei altijd: het is nog nooit iemand gelukt om niet dood te gaan. Met andere woorden: je hoeft je niet zo druk te maken of bang te zijn want je hoeft er niets voor te doen en je kunt er niets aan doen, het gebeurt toch wel.
Het mooie van de dood vind ik de laatste jaren dat het enige dat je hoeft te doen is je er aan over te geven. Ik ben wel van plan om hier nog een lange tijd te blijven, maar je hoeft eigenlijk niet zo bang te zijn TO wil ik maar zeggen, want het gaat niet meer om jou als je dood bent. En het is jouw EGO dat zich juist dáárover zorgen maakt. Ik bedoel dit niet negatief maar zo heet het. Het EGO wil blijven leven, want zo behoudt je je aardse leven. Maar een ego is niet nodig als je geen fysiek lichaam meer hebt. Als je slaapt voel je je toch ook prima? Als je lekker geslapen hebt zou je toch ook vaak willen dat je gewoon kon blijven liggen en je nog eens lekker omdraaien? Zo heerlijk, zo zorgeloos? Zo kun je de dood ook zien. Ik hoop dat je van je angst af komt.
Het mooie van de dood vind ik de laatste jaren dat het enige dat je hoeft te doen is je er aan over te geven. Ik ben wel van plan om hier nog een lange tijd te blijven, maar je hoeft eigenlijk niet zo bang te zijn TO wil ik maar zeggen, want het gaat niet meer om jou als je dood bent. En het is jouw EGO dat zich juist dáárover zorgen maakt. Ik bedoel dit niet negatief maar zo heet het. Het EGO wil blijven leven, want zo behoudt je je aardse leven. Maar een ego is niet nodig als je geen fysiek lichaam meer hebt. Als je slaapt voel je je toch ook prima? Als je lekker geslapen hebt zou je toch ook vaak willen dat je gewoon kon blijven liggen en je nog eens lekker omdraaien? Zo heerlijk, zo zorgeloos? Zo kun je de dood ook zien. Ik hoop dat je van je angst af komt.
vrijdag 3 december 2010 om 22:45
Nou ik zou het geen zegen willen noemen hoor om hypomaan te zijn.
Hypomanie is een lichte vorm van manie. Evenals bij een manie treden hyperactiviteit, overmatige vreugde, impulsiviteit of prikkelbaarheid op, maar het contact met de realiteit gaat niet verloren en er treden ook geen psychotische symptomen op (zoals wanen en hallucinaties). In lichte gevallen hoeft hypomanie niet als een aandoening gezien te worden, maar in combinatie met andere symptomen (met name depressiviteit) kan er sprake zijn van een stemmingsstoornis.
Hou je jezelf goed in de gaten, dat het niet doorslaat in het tegenovergestelde. Die lijn is nml heel dun.
Hypomanie is een lichte vorm van manie. Evenals bij een manie treden hyperactiviteit, overmatige vreugde, impulsiviteit of prikkelbaarheid op, maar het contact met de realiteit gaat niet verloren en er treden ook geen psychotische symptomen op (zoals wanen en hallucinaties). In lichte gevallen hoeft hypomanie niet als een aandoening gezien te worden, maar in combinatie met andere symptomen (met name depressiviteit) kan er sprake zijn van een stemmingsstoornis.
Hou je jezelf goed in de gaten, dat het niet doorslaat in het tegenovergestelde. Die lijn is nml heel dun.
vrijdag 3 december 2010 om 22:50
quote:Fibonacci schreef op 03 december 2010 @ 22:23:
[...]
Ik heb dat dus ook, dat als ik aan de grootsheid van het heelal denk, als ik buiten een sigaretje rook en de hemel in tuur. Ehm, een inkoppertje natuurlijk. Maar als je echt zo bang bent voor de dood, zou ik in jouw geval zo gezond mogelijk leven, dat ligt in je vermogen en je hebt toch graag de zaken onder controle?
[...]
Ik heb dat dus ook, dat als ik aan de grootsheid van het heelal denk, als ik buiten een sigaretje rook en de hemel in tuur. Ehm, een inkoppertje natuurlijk. Maar als je echt zo bang bent voor de dood, zou ik in jouw geval zo gezond mogelijk leven, dat ligt in je vermogen en je hebt toch graag de zaken onder controle?
vrijdag 3 december 2010 om 22:51
quote:Mirjam762 schreef op 03 december 2010 @ 22:50:
[...]
Ehm, een inkoppertje natuurlijk. Maar als je echt zo bang bent voor de dood, zou ik in jouw geval zo gezond mogelijk leven, dat ligt in je vermogen en je hebt toch graag de zaken onder controle?Zul je zien dat je met je fiets onder de tram komt met je goddelijke gezonde lijf. Pats boem dood!
[...]
Ehm, een inkoppertje natuurlijk. Maar als je echt zo bang bent voor de dood, zou ik in jouw geval zo gezond mogelijk leven, dat ligt in je vermogen en je hebt toch graag de zaken onder controle?Zul je zien dat je met je fiets onder de tram komt met je goddelijke gezonde lijf. Pats boem dood!
