Psyche
alle pijlers
Extreem bang om dood te gaan.
vrijdag 3 december 2010 om 20:41
Ik ben 35, gezond, moeder, vrouw van, etc. Ik zie er vrij oké uit. Heb nog niet/geen rimpels, ben nog niet grijs, ben niet dik, kortom; mag niet klagen.
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
zaterdag 4 december 2010 om 02:10
Mmmm als verslaving een vlucht van de werkelijkheid is, dan zou je dus eerst moeten weten wat de werkelijkheid van het dood gaan en dood zijn is om te kunnen bepalen of religie een vorm van verslaving is in het denkkader van dood gaan en dood zijn.
We weten niet wát die werkelijkheid in dood is. Derhalve kan je wellicht dus geen vergelijking trekken tussen religie en verslaving.
Leuk denken dit.
We weten niet wát die werkelijkheid in dood is. Derhalve kan je wellicht dus geen vergelijking trekken tussen religie en verslaving.
Leuk denken dit.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 4 december 2010 om 02:15
de werkelijkheid is Enn dat er nog nooit iemand terug is gekomen om ons te vertellen hoe het is na de dood. niet recentelijk niet in de literatuur. De enige die we kennen was jezus. Maar ik durf de betrouwbaarheid van die bron wel te betwisten. Daarnaast is er tal van wetenschappelijk bewijs dat na het overlijden geen enkele activiteit meer is van de hersenen op wat voor niveau dan ook. Dat is de realiteit.
De claims die er liggen (Char/ Ogilvie) blijken allemaal na serieus onderzoek niet serieus te nemen.
De claims die er liggen (Char/ Ogilvie) blijken allemaal na serieus onderzoek niet serieus te nemen.
zaterdag 4 december 2010 om 08:09
Geweldige ontwikkelingen hier!!
Dat roken, dat was een inkoppertje. Ik gooide hem er expres in, eens even kijken wie hem zou oppikken.
Maar inderdaad, afgezonderd van mijn zwangerschappen en zoog periodes, rook ik. Soms dagen niet, soms zelfs weken of maanden niet, en dan ineens weer elke dag. Nooit meer dan 5-10, maar toch. Roken is roken. Ik rook alleen in de avond als iedereen slaapt. Dan sta ik alleen in de tuin. Die rust, daar doe ik het dan voor. Hoe mooi. Maar ook overweldigend. Als je dan omhoog kijkt en je realiseert hoe niksig je eigenlijk bent.
En ik heb niets met gohst-hunters, yomanda, derek, char of weetikveelwie. Ik geloof nergens in. Alleen in mezelf
Dat roken, dat was een inkoppertje. Ik gooide hem er expres in, eens even kijken wie hem zou oppikken.
Maar inderdaad, afgezonderd van mijn zwangerschappen en zoog periodes, rook ik. Soms dagen niet, soms zelfs weken of maanden niet, en dan ineens weer elke dag. Nooit meer dan 5-10, maar toch. Roken is roken. Ik rook alleen in de avond als iedereen slaapt. Dan sta ik alleen in de tuin. Die rust, daar doe ik het dan voor. Hoe mooi. Maar ook overweldigend. Als je dan omhoog kijkt en je realiseert hoe niksig je eigenlijk bent.
En ik heb niets met gohst-hunters, yomanda, derek, char of weetikveelwie. Ik geloof nergens in. Alleen in mezelf
zaterdag 4 december 2010 om 08:17
quote:Cameron10 schreef op 03 december 2010 @ 20:58:
Misschien moet je het wat breder trekken. Als je je realiseert dat er al eeuwen mensen doodgaan en dat het bij de cirkel van het leven hoort, kan je dan niet iets luchtiger ermee om gaan?
Jouw kleinkinderen en achterkleinkinderen zullen hartstikke druk zijn met hun leven en jou echt niet meer gedenken. So what, je hebt je bijdrage toch al geleverd....Aan de andere kant, iedereen is wel ergens bang voor. Zolang je er mee om kan gaan en het belemmert je niet is het te handelen. Je klinkt wel een beetje als iemand die hyperventileert, gaat natuurlijk te ver. Heb je al eens overwogen om dit te bespreken met een psycholoog? Ik denk dat die je in 5 sessies eraf heeft geholpen.
Werkt het bij jou zo? Nou bij mij niet.
Mijn opa is jaren geleden overleden en ik ben nog meer mensen kwijt geraakt aan de dood maar no way dat ik niet meer aan hen denk. Zij leven voor altijd voort in mijn herinnering en gedachten.
Zelf geloof ik trouwens niet in het dikke vette niets. Je ziel leeft verder als je lichaam dood is. Ik ben zelf totaal niet bang om dood te gaan, al zou ik het nu nog iets te vroeg vinden omdat ik kinderen heb die afhankelijk van me zijn. Maar afgezien van dat; nee.
Misschien moet je het wat breder trekken. Als je je realiseert dat er al eeuwen mensen doodgaan en dat het bij de cirkel van het leven hoort, kan je dan niet iets luchtiger ermee om gaan?
Jouw kleinkinderen en achterkleinkinderen zullen hartstikke druk zijn met hun leven en jou echt niet meer gedenken. So what, je hebt je bijdrage toch al geleverd....Aan de andere kant, iedereen is wel ergens bang voor. Zolang je er mee om kan gaan en het belemmert je niet is het te handelen. Je klinkt wel een beetje als iemand die hyperventileert, gaat natuurlijk te ver. Heb je al eens overwogen om dit te bespreken met een psycholoog? Ik denk dat die je in 5 sessies eraf heeft geholpen.
Werkt het bij jou zo? Nou bij mij niet.
Mijn opa is jaren geleden overleden en ik ben nog meer mensen kwijt geraakt aan de dood maar no way dat ik niet meer aan hen denk. Zij leven voor altijd voort in mijn herinnering en gedachten.
Zelf geloof ik trouwens niet in het dikke vette niets. Je ziel leeft verder als je lichaam dood is. Ik ben zelf totaal niet bang om dood te gaan, al zou ik het nu nog iets te vroeg vinden omdat ik kinderen heb die afhankelijk van me zijn. Maar afgezien van dat; nee.
zaterdag 4 december 2010 om 08:20
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 21:14:
iedereen wil graag herinnerd worden, anders kregen we geen kids. maar echt, een mens is zo vergeten, ik merk het dagelijks om me heen.Dat ligt dan echt aan de mensen om die mens heen. Ik merk in mijn omgeving juist het tegenovergestelde. Overledenen worden herinnerd en op elke sterf-en verjaardag wordt het graf of gedenkplek vol met bloemen gezet.
iedereen wil graag herinnerd worden, anders kregen we geen kids. maar echt, een mens is zo vergeten, ik merk het dagelijks om me heen.Dat ligt dan echt aan de mensen om die mens heen. Ik merk in mijn omgeving juist het tegenovergestelde. Overledenen worden herinnerd en op elke sterf-en verjaardag wordt het graf of gedenkplek vol met bloemen gezet.
zaterdag 4 december 2010 om 08:25
Hoe doe je dat? Niet bang zijn om dood te gaan?
En je zegt: je ziel leeft verder als je lichaam dood is.
Maar hoe wéét je dat? Niemand is ooit terug gekomen om het te vertellen. Niets wat betreft het hiernamaals is echt feitelijk bewezen. Dus het blijft speculeren. En geloven. En meer van dees. Maar het enige eigenlijke wat wij hier hebben. Het enige wat we 100% zeker weten, is dat we dood gaan.....helaas pindakaas.
En je zegt: je ziel leeft verder als je lichaam dood is.
Maar hoe wéét je dat? Niemand is ooit terug gekomen om het te vertellen. Niets wat betreft het hiernamaals is echt feitelijk bewezen. Dus het blijft speculeren. En geloven. En meer van dees. Maar het enige eigenlijke wat wij hier hebben. Het enige wat we 100% zeker weten, is dat we dood gaan.....helaas pindakaas.
zaterdag 4 december 2010 om 08:28
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 21:26:
ik weet niet of je dat ellende moet noemen, ik ben 5 jr ontzettend gelukkig geweest, meer dan veel mensen ooit zullen hebben. ik ben nog steeds gelukkig, wel anders, maar gelukkig.
dus, ik heb niks te klagen.Dat vind ik heel sterk van je ValentinaMaria. En heel mooi dat je er zo op terug kunt kijken.
ik weet niet of je dat ellende moet noemen, ik ben 5 jr ontzettend gelukkig geweest, meer dan veel mensen ooit zullen hebben. ik ben nog steeds gelukkig, wel anders, maar gelukkig.
dus, ik heb niks te klagen.Dat vind ik heel sterk van je ValentinaMaria. En heel mooi dat je er zo op terug kunt kijken.
zaterdag 4 december 2010 om 08:32
quote:Sunemom schreef op 03 december 2010 @ 21:30:
[...]
Dat is precies wat er dus vaak gebeurd. Mensen durven er niet meer over te beginnen en nabestaanden praten daardoor ook niet meer, in die zin worden mensen dan wel degelijk vergeten.
Ik herken de angst wel om dood te gaan, maar dan alleen omdat ik het vreselijk zou vinden als ik geen afscheid zou kunnen nemen en als dat zou gebeuren voordat mijn kinderen de kans hebben gehad hun eigen leven op te bouwen. Ik geloof niet dat er iets is hierna, maar ik hoop het wel, ik wil mijn zoontje graag weerzien.
Nee, doodgezwegen. Een zelfmoord wordt niet snel vergeten, dat is zo ingrijpend. Zelfs als iemand wat verder van je af staat.
Ik heb trouwens geen moeite om met mensen over overledenen te praten. Ook niet als iemand daar verdrietig van wordt.
[...]
Dat is precies wat er dus vaak gebeurd. Mensen durven er niet meer over te beginnen en nabestaanden praten daardoor ook niet meer, in die zin worden mensen dan wel degelijk vergeten.
Ik herken de angst wel om dood te gaan, maar dan alleen omdat ik het vreselijk zou vinden als ik geen afscheid zou kunnen nemen en als dat zou gebeuren voordat mijn kinderen de kans hebben gehad hun eigen leven op te bouwen. Ik geloof niet dat er iets is hierna, maar ik hoop het wel, ik wil mijn zoontje graag weerzien.
Nee, doodgezwegen. Een zelfmoord wordt niet snel vergeten, dat is zo ingrijpend. Zelfs als iemand wat verder van je af staat.
Ik heb trouwens geen moeite om met mensen over overledenen te praten. Ook niet als iemand daar verdrietig van wordt.
zaterdag 4 december 2010 om 09:07
quote:Cateautje schreef op 03 december 2010 @ 23:45:
Het mogen dan yomanda gedachten worden genoemd, maar ik ben blij en dankbaar dat ik niet zo cynisch tegen leven en dood aankijk en de rust heb te weten dat het wel goed komt met mij, zodra ik uit mijn lichaam ben gestapt.
Ik kan me voorstellen dat er doodsangsten ontstaan bij het idee dat je eindigt als niet meer dan wormenvoer. Ik ben meer dan alleen maar een lichaam en gelukkig ben ik niet per definitie afhankelijk van dat lichaam en kan ik ook gewoon bestaan zonder.
Toch een hele geruststellende gedachte.Dream on, babe....
Het mogen dan yomanda gedachten worden genoemd, maar ik ben blij en dankbaar dat ik niet zo cynisch tegen leven en dood aankijk en de rust heb te weten dat het wel goed komt met mij, zodra ik uit mijn lichaam ben gestapt.
Ik kan me voorstellen dat er doodsangsten ontstaan bij het idee dat je eindigt als niet meer dan wormenvoer. Ik ben meer dan alleen maar een lichaam en gelukkig ben ik niet per definitie afhankelijk van dat lichaam en kan ik ook gewoon bestaan zonder.
Toch een hele geruststellende gedachte.Dream on, babe....
zaterdag 4 december 2010 om 09:17
quote:Zamirah schreef op 04 december 2010 @ 09:07:
[...]
Dream on, babe....
Waarom? Mensen die van dichtbij al heel vaak met de dood in aanraking zijn geweest, ervaren allemaal hetzelfde. Ik heb mijn vader, mijn kind en mijn zusje zien sterven. En allemaal zijn ze rustig gegaan. Als je overtuigd bent dat er hierna iets is, is de angst ook weg. Ik ben er door die ervaringen niet meer bang voor. Het lijkt me vreselijk om daar mee te moeten leven. Mijn moeder is 89 en die is vreselijk bang voor de dood. Vroeger werd er ook met hel en verdoemenis gepreekt in de katholieke kerk. Wat een onzin is dat. En wat hebben ze ermee bereikt. Alleen dat oude mensen die op het randje staan vreselijk bang zijn.
Nee laat mij dan maar lekker in de waan dat er iets is hierna.
Want daar ben ik van overtuigd en daar brengt niemand me meer vanaf.
[...]
Dream on, babe....
Waarom? Mensen die van dichtbij al heel vaak met de dood in aanraking zijn geweest, ervaren allemaal hetzelfde. Ik heb mijn vader, mijn kind en mijn zusje zien sterven. En allemaal zijn ze rustig gegaan. Als je overtuigd bent dat er hierna iets is, is de angst ook weg. Ik ben er door die ervaringen niet meer bang voor. Het lijkt me vreselijk om daar mee te moeten leven. Mijn moeder is 89 en die is vreselijk bang voor de dood. Vroeger werd er ook met hel en verdoemenis gepreekt in de katholieke kerk. Wat een onzin is dat. En wat hebben ze ermee bereikt. Alleen dat oude mensen die op het randje staan vreselijk bang zijn.
Nee laat mij dan maar lekker in de waan dat er iets is hierna.
Want daar ben ik van overtuigd en daar brengt niemand me meer vanaf.
zaterdag 4 december 2010 om 10:00
Dat wéét je dus helemaal niet, of dat zalig rustig is Zamirah. Je hebt er zeg maar helemaal geen lol aan. Aan die eeuwige rust. Want je bent er niet meer. Je hebt geen besef, geen gevoel. Helemaal nakkes. Dus die rust....tja, die heb je dan dus feitelijk ook niet. Want je bestaat niet meer. Nergens. In geen enkele hoedanigheid. En een niets, kan ook geen rust hebben.
Mirjam, dat lijkt me ergens wel troostend en fijn als je zo'n rotsvast vertrouwen hebt in je geloof, maar ik kan het niet, het past niet bij me. Ik ben veel te nuchter en aards voor dat soort dingen. Ik vind de bijbel gewoon totaal ongeloofwaardig en ik vind de evolutietheorie veel en veel aannemelijker. Maar goed, voor we een welles-nietes gaan hebben over het geloof. Ik geloof niet. Nergens in. Helaas. Want dat betekend ook dat ik gewoon na mijn dood opgevroten wordt door de maden en er geen hemel vol jonge maagden op mij wacht. Damn, heb ik dat!!
Mirjam, dat lijkt me ergens wel troostend en fijn als je zo'n rotsvast vertrouwen hebt in je geloof, maar ik kan het niet, het past niet bij me. Ik ben veel te nuchter en aards voor dat soort dingen. Ik vind de bijbel gewoon totaal ongeloofwaardig en ik vind de evolutietheorie veel en veel aannemelijker. Maar goed, voor we een welles-nietes gaan hebben over het geloof. Ik geloof niet. Nergens in. Helaas. Want dat betekend ook dat ik gewoon na mijn dood opgevroten wordt door de maden en er geen hemel vol jonge maagden op mij wacht. Damn, heb ik dat!!
zaterdag 4 december 2010 om 10:00
Dat wéét je dus helemaal niet, of dat zalig rustig is Zamirah. Je hebt er zeg maar helemaal geen lol aan. Aan die eeuwige rust. Want je bent er niet meer. Je hebt geen besef, geen gevoel. Helemaal nakkes. Dus die rust....tja, die heb je dan dus feitelijk ook niet. Want je bestaat niet meer. Nergens. In geen enkele hoedanigheid. En een niets, kan ook geen rust hebben.
Mirjam, dat lijkt me ergens wel troostend en fijn als je zo'n rotsvast vertrouwen hebt in je geloof, maar ik kan het niet, het past niet bij me. Ik ben veel te nuchter en aards voor dat soort dingen. Ik vind de bijbel gewoon totaal ongeloofwaardig en ik vind de evolutietheorie veel en veel aannemelijker. Maar goed, voor we een welles-nietes gaan hebben over het geloof. Ik geloof niet. Nergens in. Helaas. Want dat betekend ook dat ik gewoon na mijn dood opgevroten wordt door de maden en er geen hemel vol jonge maagden op mij wacht. Damn, heb ik dat!!
Mirjam, dat lijkt me ergens wel troostend en fijn als je zo'n rotsvast vertrouwen hebt in je geloof, maar ik kan het niet, het past niet bij me. Ik ben veel te nuchter en aards voor dat soort dingen. Ik vind de bijbel gewoon totaal ongeloofwaardig en ik vind de evolutietheorie veel en veel aannemelijker. Maar goed, voor we een welles-nietes gaan hebben over het geloof. Ik geloof niet. Nergens in. Helaas. Want dat betekend ook dat ik gewoon na mijn dood opgevroten wordt door de maden en er geen hemel vol jonge maagden op mij wacht. Damn, heb ik dat!!
zaterdag 4 december 2010 om 10:06
Fibonacci, prima toch dat jij niet gelooft, ik ga geen welles-nietes spelletje doen hoor. Mijn persoonlijke waarheid sluit overigens evolutie (geleidelijke ontwikkeling) ook niet uit (maar begint inderdaad wel bij God als Schepper).
Mijn lijf wordt na mijn dood net zo hard opgevreten door de maden hoor..dat ik geloof verandert daar niets aan
. Ik snap niet dat je daar specifiek zo mee zit; je hebt daar toch geen wetenschap meer van op het moment dat die beestjes aan hun maaltje beginnen?
Mijn lijf wordt na mijn dood net zo hard opgevreten door de maden hoor..dat ik geloof verandert daar niets aan
. Ik snap niet dat je daar specifiek zo mee zit; je hebt daar toch geen wetenschap meer van op het moment dat die beestjes aan hun maaltje beginnen?
zaterdag 4 december 2010 om 10:06
quote:Fibonacci schreef op 04 december 2010 @ 10:00:
Dat wéét je dus helemaal niet, of dat zalig rustig is Zamirah. Je hebt er zeg maar helemaal geen lol aan. Aan die eeuwige rust. Want je bent er niet meer. Je hebt geen besef, geen gevoel. Helemaal nakkes. Dus die rust....tja, die heb je dan dus feitelijk ook niet. Want je bestaat niet meer. Nergens. In geen enkele hoedanigheid. En een niets, kan ook geen rust hebben.
Mirjam, dat lijkt me ergens wel troostend en fijn als je zo'n rotsvast vertrouwen hebt in je geloof, maar ik kan het niet, het past niet bij me. Ik ben veel te nuchter en aards voor dat soort dingen. Ik vind de bijbel gewoon totaal ongeloofwaardig en ik vind de evolutietheorie veel en veel aannemelijker. Maar goed, voor we een welles-nietes gaan hebben over het geloof. Ik geloof niet. Nergens in. Helaas. Want dat betekend ook dat ik gewoon na mijn dood opgevroten wordt door de maden en er geen hemel vol jonge maagden op mij wacht. Damn, heb ik dat!!
Ik geloof ook nergens in ( religie is opium voor het volk, om maar even met meds te praten) en juist daarom prima te accepteren dat je dood gaat.
Het overgaan zelf ( van leven naar dood) lijkt me ook niks en ik hoop dat het niet teveel pijn doet. Ik heb mensen aan kanker zien sterven ( mensen waarvan ik hield) , en dat deed pijn.
Maar het dood zijn? Daar merk je niks van dus daarom lekker rustig.
Dat wéét je dus helemaal niet, of dat zalig rustig is Zamirah. Je hebt er zeg maar helemaal geen lol aan. Aan die eeuwige rust. Want je bent er niet meer. Je hebt geen besef, geen gevoel. Helemaal nakkes. Dus die rust....tja, die heb je dan dus feitelijk ook niet. Want je bestaat niet meer. Nergens. In geen enkele hoedanigheid. En een niets, kan ook geen rust hebben.
Mirjam, dat lijkt me ergens wel troostend en fijn als je zo'n rotsvast vertrouwen hebt in je geloof, maar ik kan het niet, het past niet bij me. Ik ben veel te nuchter en aards voor dat soort dingen. Ik vind de bijbel gewoon totaal ongeloofwaardig en ik vind de evolutietheorie veel en veel aannemelijker. Maar goed, voor we een welles-nietes gaan hebben over het geloof. Ik geloof niet. Nergens in. Helaas. Want dat betekend ook dat ik gewoon na mijn dood opgevroten wordt door de maden en er geen hemel vol jonge maagden op mij wacht. Damn, heb ik dat!!
Ik geloof ook nergens in ( religie is opium voor het volk, om maar even met meds te praten) en juist daarom prima te accepteren dat je dood gaat.
Het overgaan zelf ( van leven naar dood) lijkt me ook niks en ik hoop dat het niet teveel pijn doet. Ik heb mensen aan kanker zien sterven ( mensen waarvan ik hield) , en dat deed pijn.
Maar het dood zijn? Daar merk je niks van dus daarom lekker rustig.
zaterdag 4 december 2010 om 10:13
Nou ja, dat bedoel ik dus, dat moment dat je dood gaat. Dat moment er tussen in. Dat je wéét dat het onomkeerbaar is. Dat je voelt dat je er van tussen gaat...Dát lijkt mij dus afschuwelijk. Ik heb mijn opa zien stikken in zijn eigen bloed, en ik heb een goede vriend van de familie zijn wegglijden in zijn slaap, dat laatste was overigens een heel stuk aangenamer. Dus laat mij maar inslapen terwijl ik toch al slaap, dan merk je er, hopelijk, zo min mogelijk van. Lekker thuis, met vrienden en familie om me heen. Of juist onverwacht. Ik kruip lekker tegen mijn stokoude vent aan, en word gewoon 's morgens niet meer wakker.
De dood zelf, tja, daar merk je niks van, als het goed is. Maar dat moment dat je dood aan het gaan bent. Dat lijkt me zo fucked-up. Zeker als je al leidend en vechtend aan je einde komt. Dat is toch ieders nachtmerrie.
De dood zelf, tja, daar merk je niks van, als het goed is. Maar dat moment dat je dood aan het gaan bent. Dat lijkt me zo fucked-up. Zeker als je al leidend en vechtend aan je einde komt. Dat is toch ieders nachtmerrie.
zaterdag 4 december 2010 om 10:46
Ja klopt eigenlijk wel een beetje wat je zegt Mirjam. Al vind ik het nog steeds lastig om te moeten aangeven waar ik nou precies zo bang voor ben, of denkt te zijn.
De bevalling van mijn eerste ( sorry las denk ik de vorige keer over je vraag heen) daar zag ik als een berg tegenop. En terecht, zeg ik nu achteraf. Ik had een afschuwelijke bevalling. Echt eentje from hell. Duurde 52 uur met alles er op en er aan en daarna een tangverlossing. Ik had een totaalruptuur waar je u tegen zegt en tja....werd nog geen jaar later zwanger van de tweede en binnen 2 jaar kreeg ik ook nog eens een meerling. Ik was een paar keer bij een bevalling van een vriendin geweest en tijdens de stages van mijn opleiding stond ik ook nogal eens naast een barende vrouw haar bed, dus ik wist een beetje wat me te wachten stond. Net als dat ik aan het sterf en bijna sterfbed van een aantal mensen heb gestaan en ik dus ongeveer denk te weten hoe dat gaat. Alhoewel doodgaan een open einde heeft en een kind baren meestal niet.
Ergens vind ik het toch niet echt een vergelijking. Als ik had gezegd dat ik er helemaal niet tegenop zag, had je gezegd, denk ik, dat dat ook kwam omdat ik geen idee had wat me boven het hoofd hing, net zoals met doodgaan. Dat weet je pas echt, als je het ervaart. Alhoewel je een bevalling doorgaans kunt navertellen, en doodgaan niet.
De bevalling van mijn eerste ( sorry las denk ik de vorige keer over je vraag heen) daar zag ik als een berg tegenop. En terecht, zeg ik nu achteraf. Ik had een afschuwelijke bevalling. Echt eentje from hell. Duurde 52 uur met alles er op en er aan en daarna een tangverlossing. Ik had een totaalruptuur waar je u tegen zegt en tja....werd nog geen jaar later zwanger van de tweede en binnen 2 jaar kreeg ik ook nog eens een meerling. Ik was een paar keer bij een bevalling van een vriendin geweest en tijdens de stages van mijn opleiding stond ik ook nogal eens naast een barende vrouw haar bed, dus ik wist een beetje wat me te wachten stond. Net als dat ik aan het sterf en bijna sterfbed van een aantal mensen heb gestaan en ik dus ongeveer denk te weten hoe dat gaat. Alhoewel doodgaan een open einde heeft en een kind baren meestal niet.
Ergens vind ik het toch niet echt een vergelijking. Als ik had gezegd dat ik er helemaal niet tegenop zag, had je gezegd, denk ik, dat dat ook kwam omdat ik geen idee had wat me boven het hoofd hing, net zoals met doodgaan. Dat weet je pas echt, als je het ervaart. Alhoewel je een bevalling doorgaans kunt navertellen, en doodgaan niet.
zaterdag 4 december 2010 om 11:16
quote:Fibonacci schreef op 04 december 2010 @ 10:46:
Ergens vind ik het toch niet echt een vergelijking. Als ik had gezegd dat ik er helemaal niet tegenop zag, had je gezegd, denk ik, dat dat ook kwam omdat ik geen idee had wat me boven het hoofd hing, net zoals met doodgaan. Dat weet je pas echt, als je het ervaart. Alhoewel je een bevalling doorgaans kunt navertellen, en doodgaan niet.Ik had niet zoveel gezegd hoor.. Mijn vraag was gewoon uit interesse!
Ergens vind ik het toch niet echt een vergelijking. Als ik had gezegd dat ik er helemaal niet tegenop zag, had je gezegd, denk ik, dat dat ook kwam omdat ik geen idee had wat me boven het hoofd hing, net zoals met doodgaan. Dat weet je pas echt, als je het ervaart. Alhoewel je een bevalling doorgaans kunt navertellen, en doodgaan niet.Ik had niet zoveel gezegd hoor.. Mijn vraag was gewoon uit interesse!