Psyche
alle pijlers
Extreem bang om dood te gaan.
vrijdag 3 december 2010 om 20:41
Ik ben 35, gezond, moeder, vrouw van, etc. Ik zie er vrij oké uit. Heb nog niet/geen rimpels, ben nog niet grijs, ben niet dik, kortom; mag niet klagen.
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
vrijdag 3 december 2010 om 23:17
quote:Fibonacci schreef op 03 december 2010 @ 21:14:
Dood is dood denk ik.
En juist daarom, omdat het zo definitief is, vind ik het eng. Heel erg eng.
Als Dood ook dood is, dan merk je er dus zelf niets van.
Dat lijkt mij een toch iets geruststellendere gedachte dan de Jomandatheorie die hier net werd verkondigd.
Dood is dood denk ik.
En juist daarom, omdat het zo definitief is, vind ik het eng. Heel erg eng.
Als Dood ook dood is, dan merk je er dus zelf niets van.
Dat lijkt mij een toch iets geruststellendere gedachte dan de Jomandatheorie die hier net werd verkondigd.
vrijdag 3 december 2010 om 23:18
vrijdag 3 december 2010 om 23:45
Het mogen dan yomanda gedachten worden genoemd, maar ik ben blij en dankbaar dat ik niet zo cynisch tegen leven en dood aankijk en de rust heb te weten dat het wel goed komt met mij, zodra ik uit mijn lichaam ben gestapt.
Ik kan me voorstellen dat er doodsangsten ontstaan bij het idee dat je eindigt als niet meer dan wormenvoer. Ik ben meer dan alleen maar een lichaam en gelukkig ben ik niet per definitie afhankelijk van dat lichaam en kan ik ook gewoon bestaan zonder.
Toch een hele geruststellende gedachte.
Ik kan me voorstellen dat er doodsangsten ontstaan bij het idee dat je eindigt als niet meer dan wormenvoer. Ik ben meer dan alleen maar een lichaam en gelukkig ben ik niet per definitie afhankelijk van dat lichaam en kan ik ook gewoon bestaan zonder.
Toch een hele geruststellende gedachte.
zaterdag 4 december 2010 om 00:01
Lijkt me best prettig als je gelooft dat je voort blijft bestaan na je dood, ik geloof er niet in. Is het niet zo dat mensen dit geloven omdat ze niet willen of kunnen accepteren dat het écht over is als je dood bent? Dat je het op die manier beter kunt handelen?
Ik ben heel nuchter in dit soort dingen, geloof niet in een hiernamaals of in een ziel. Om zo'n Derek Ogilive of Jomanda lach ik me rot; die kunnen gewoon een hele goede show neerzetten en als je wat minder stabiel bent, heb je een strohalm nodig in de vorm van een blauw gewaad of een chagrijnige homo
Ik ben heel nuchter in dit soort dingen, geloof niet in een hiernamaals of in een ziel. Om zo'n Derek Ogilive of Jomanda lach ik me rot; die kunnen gewoon een hele goede show neerzetten en als je wat minder stabiel bent, heb je een strohalm nodig in de vorm van een blauw gewaad of een chagrijnige homo
zaterdag 4 december 2010 om 01:25
Nou je weet wel hoe je jezelf in de put moet denken.
Kijk het is gewoon een gegeven dat je de pijp uitgaat, daar ontkom je niet aan en hoe ouder je wordt hoe groter de kans dat dat gaat gebeuren, maar hier gaat het verkeerd:
quote:
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
je zegt dat je na je dood geen besef meer hebt, ik denk dat dat een reële gedachte is aangezien je hersens niet meer werken en dus kan je je niet bezighouden met die wormen die je opvreten en die kinderen die zonder jou doorleven. Jij bent namelijk dood.
Je kan ervoor kiezen om je nu in het leven druk te maken over het moment na je dood terwijl je er dan gewoon niet meer bent, maar wat heeft dat voor zin? Je kan ook ervoor zorgen dat je dood dan tenminste nog een functie heeft: word donor
en tot die tijd, haal adem en geniet zolang het nog duurt
Kijk het is gewoon een gegeven dat je de pijp uitgaat, daar ontkom je niet aan en hoe ouder je wordt hoe groter de kans dat dat gaat gebeuren, maar hier gaat het verkeerd:
quote:
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
je zegt dat je na je dood geen besef meer hebt, ik denk dat dat een reële gedachte is aangezien je hersens niet meer werken en dus kan je je niet bezighouden met die wormen die je opvreten en die kinderen die zonder jou doorleven. Jij bent namelijk dood.
Je kan ervoor kiezen om je nu in het leven druk te maken over het moment na je dood terwijl je er dan gewoon niet meer bent, maar wat heeft dat voor zin? Je kan ook ervoor zorgen dat je dood dan tenminste nog een functie heeft: word donor
en tot die tijd, haal adem en geniet zolang het nog duurt
zaterdag 4 december 2010 om 01:27
zaterdag 4 december 2010 om 01:27
quote:Cateautje schreef op 03 december 2010 @ 23:45:
Het mogen dan yomanda gedachten worden genoemd, maar ik ben blij en dankbaar dat ik niet zo cynisch tegen leven en dood aankijk en de rust heb te weten dat het wel goed komt met mij, zodra ik uit mijn lichaam ben gestapt.
Ik kan me voorstellen dat er doodsangsten ontstaan bij het idee dat je eindigt als niet meer dan wormenvoer. Ik ben meer dan alleen maar een lichaam en gelukkig ben ik niet per definitie afhankelijk van dat lichaam en kan ik ook gewoon bestaan zonder.
Toch een hele geruststellende gedachte.Héél mooi!!!
Het mogen dan yomanda gedachten worden genoemd, maar ik ben blij en dankbaar dat ik niet zo cynisch tegen leven en dood aankijk en de rust heb te weten dat het wel goed komt met mij, zodra ik uit mijn lichaam ben gestapt.
Ik kan me voorstellen dat er doodsangsten ontstaan bij het idee dat je eindigt als niet meer dan wormenvoer. Ik ben meer dan alleen maar een lichaam en gelukkig ben ik niet per definitie afhankelijk van dat lichaam en kan ik ook gewoon bestaan zonder.
Toch een hele geruststellende gedachte.Héél mooi!!!
zaterdag 4 december 2010 om 01:35
zaterdag 4 december 2010 om 01:38
quote:Enn schreef op 04 december 2010 @ 01:36:
En mocht dit zo zijn dan is daar niets mis mee wanneer het angst weg neemt.zeker, helaas is dat het meestal niet, vandaar dat mensen zich moeten toeleggen op religies en allerlei andere rituelen, want dat biedt dan nog wat houvast bij zoveel onzekerheid
En mocht dit zo zijn dan is daar niets mis mee wanneer het angst weg neemt.zeker, helaas is dat het meestal niet, vandaar dat mensen zich moeten toeleggen op religies en allerlei andere rituelen, want dat biedt dan nog wat houvast bij zoveel onzekerheid
zaterdag 4 december 2010 om 01:40
Volgens mij zijn alle religies gebouwd op die redenering. Religie vormt de basis van menige cultuur. Cultuur bepaalt mede hoe je kan denken. Ik snap wel dat mensen zo redeneren.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 4 december 2010 om 01:42
zaterdag 4 december 2010 om 01:43