Toch nog weg...

Hallo allemaal,



Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!



Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.



Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.



Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.

Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.



Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.

Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".

Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.



En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.

Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.



Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen



Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.

Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.



Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.

Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.

Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.



En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?

Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.



Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.



Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?



Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.



Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,

Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?

Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.



Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.

Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.

Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....

Hoi Wortel,

Nee ik heb voor 10 lessen betaald en er staan er nu nog 6 op de agenda. Het examen heb ik ook betaald, maar theorie nog niet. Ik hoop dus dat ik over 5, 6 lessen een beetje een beeld heb van hoeveel ik nog nodig heb, óf misschien wel een examen kan gaan aanvragen. In de tussentijd hoop ik dan ook geld binnen te kunnen krijgen.

Ik heb al een paar lijntjes uitgegooid en als ik er aankomende week aan toe kom (maandag op visite en dan 's middags boodschappen, dinsdag rijles en fotoshoot) ga ik de uitzendbureau's ook maar eens bellen.



Verder heb ik het studiemateriaal voor assistent-managment ondertussen ook in huis, dus daar ga ik me morgen eens over buigen.



Wbt ex lijkt me dit het beste ja. Elke dag dat ik hem niet sms zie ik als een statement dat ík wel in staat ben om mijn mond te houden. En dan ben ik ook best een beetje trots op mezelf!

Nou ik houd me ook niet helemaal aan m'n statement! Maar het voelt wel okay zo hoor...

Gisteravond kreeg ik een foto van onze pup doorgestuurd van hem met een smsje erbij dat hij me graag op de hoogte hield van de ontwikkelingen. Het was dan wel zijn hond, maar voor zijn gevoel nog steeds van ons. Mocht ik er niet op zitten te wachten (hij zou verder dan geen contact met me hebben) dan moest ik dat maar gewoon zeggen.



Nu vind ik dat best wel lief van hem, en ik mis de pup ook heel erg, maar het haalt ook wel weer een wond open.

Heb terug gesmst dat ik het wel begreep en het jammer vond dat het zo gelopen was.

Toen ik wilde gaan slapen belde hij me, dus heb na enige twijfel toch opgenomen. En dan komt hij ook met het meest hartverscheurende verhaal gelijk. Zijn neefje van net een week oud ligt op de intensive care vanwege een levensbedreigende infectie bij zuigelingen. Ik vond het wel heel erg om te horen en bedankte hem voor dit nieuws. Vervolgens gedag gezegd en opgehangen.

Het voelde heel raar om zijn stem weer te horen, ook al hebben we maar een week geen contact gehad. Ik vroeg me ook af of dit niet een excuus was om mij te spreken. Zoveel contact heb ik nl. niet met mijn ex-schoonzusje.

Daarna kreeg ik een sms dat ik toch 2 jaar lang zijn wederhelft was en dat hij steeds vaker situaties tegenkwam waar hij niet wist waar hij ermee naartoe moest.



Tjah ik ben z'n praatpaal niet, dus heb terug gestuurd dat je voor mensen klaar staat, ongeacht wat, wanneer je een relatie hebt met iemand. Dan kun je altijd bij diegene terecht, toch?

Hij sloot af met een zoet smsje en daar heb ik verder niet op gereageerd. Ik word hier alleen maar onrustig van en ik wil de regie behouden. Ik vind het allemaal heel naar, maar ik heb het zelf ook al moeilijk genoeg en al deze ellende waar hij nu in terecht is gekomen daar zal hij alleen mee moeten dealen. Dat is het gevolg van zijn acties en de keuzes die hij gemaakt heeft....Die keuzes mag hij betreuren maar daar heb ik nu niets meer aan.



Aankomende week hard trekken aan bepaalde dingen, maar er staan ook leuke plannen klaar!

Moet wel achter werk aan, maar heb 3 solli brieven geschreven afgelopen week...hopelijk hoor ik daar ook iets van.

Ja Wortel, ik vind het ook zo....moeilijk gewoon...

Je geliefde maakt éérst die keuze voor iemand anders(voor die kinderen??) en in de 4 weken daarna stopt hij alleen maar z'n kop in het zand. Hij walsde over mijn grens en respecteerde mijn wensen niet. Nu merkt hij, nu de ellende zich maar blijft aandienen en opstapelen, dat hij toch echt wel iemand naast zich wil en zowel de fijne als de moeilijke dingen met diegene wil delen. Dat is voor mij ontzettend wrang om te zien. Ik wil daar niet mee geconfronteert worden en tóch voelt het op een vreemde manier prettig om te merken dat boontje dus wel degelijk om z'n loontje komt.

Ik dacht trouwens ook van: Als je iets met iemand wil delen, dan gaat-ie toch gezellig met die vriendin babbelen, die heeft nu mijn plek. Dat dit niet hetzelfde is als met je partner, dat kan iedereen van te voren wel snappen....Hij toch ook zou je denken.



Ik weet niet wat ik zelf wil. Ik heb nog steeds ontzettend veel gevoel voor hem.

Maar het is zo flauw he. Hij weet dat het gevoelig ligt. Nu kan het wel. Ik weet niet wat z'n motieven zijn (niets kwaadwillends overigens).Nu kan hij lief doen en zeggen dat ik zijn wederhelft was en dat het hem spijt.

Hij had zoveel leed en zoveel verdriet kunnen voorkomen door gewoon z'n wederhelft, zoals hij me noemt, op nummer 1 te zetten. Waarom deed hij dat toch niet?

Zo raar....Ik begrijp zijn handelen nog steeds niet en er is ook geen goede verklaring voor. Behalve een rare kronkel?



Op het moment dát hij die keuze maakte, sloot hij zijn gevoel af. Emoties konden er niet bij. 4 weken lang ben ik achter hem aangelopen en het enige wat hij kon zeggen was 'het spijt me'. Hij was alleen maar met zichzelf bezig en ook nu komt hij niet echt verder.



Ik had dus verzocht om 3 maanden geen contact te hebben en ik heb dat ook zelf 'verbroken' dus ben daar zelf niet helemaal juist in geweest. Aan de andere kant ben ik verder ook niet van plan om het op te zoeken. Het klinkt allemaal heel lief en aardig en dat-ie spijt heeft is fijn om te weten, maar je hebt er niets aan als iemand hier niet iets mee doet en als hij er nu al iets mee gaat doen is het wel vreselijk te laat.

Er is zo'n enorm gat geslagen...Het liefste wil ik het allemaal vergeten en praktisch ga ik verder met mijn leven. Maar contact met hem wil ik niet, omdat het pijn doet.

Daar ben ik duidelijk in geweest naar hem toe en het blijkt maar dat hij moeite heeft om dit te respecteren. Hij zégt het wel, maar doen....Ik weet het ook niet, ik heb daar gemengde gevoelens bij.



Om iemand volledig uit je systeem te krijgen moet je denk ik alle sporen wissen. Maar ik ben er nog niet uit of ik dat nu wil of kan.

Hey Viennas,

Ja ik heb bij Randstad geinformeerd (sta ik al erg lang ingeschreven) en die hebben me weer op actief zoeken gezet. Ze hadden niets voor op de korte termijn. Tempo-Team heeft een redelijk leuke vacature voor assistent-storemanager, maar ik moest maar weer langskomen....Of ze me dan gaan voorstellen weet ik niet, maar heb maar gemaild.



Verder nog 2 solli's eruit gedaan van de week; heb nu weer 4 brieven openstaan maar helaas reageren deze bedrijven helemaal niet. Zelfs bij nader informeren niet.



Ook is er een érg leuke functie beschikbaar bij het hoofdkantoor van een winkel waar ik al eerder voor gewerkt heb. Het gaat om een buitendienst-functie. Demo's en workshops geven in de winkels, het gezicht naar buiten toe...Lijkt me super! Heb goeie referentie, maar nog niet gehoord of ze écht geinteresseerd zijn in me.



Verder druk met rijlessen, studeren, auto-theorie (blegh) en begin 2010 rijexamen!

Hallo dames,

Voor degenen die nog geinteresseerd zijn in het staartje van dit verhaal:



Afgelopen donderdag heb ik weer met mijn ex-vriend gesproken. Dat was al een poosje geleden en nogal een opmerkelijk gesprek.



Die vriendin van hem, die met haar kids in zijn huis getrokken was, gaat aankomende week terug naar haar eigen huis.

Dit weekend is ze aan het verhuizen. Wat ik er van heb begrepen is dat zij terug mag naar haar huurhuis. Haar ex-vriend is daar blijven wonen, maar hij moet de woning verlaten.

Mijn vraagteken: Kon hij het blijven betalen dan? Zou alles niet afgesloten worden dan?



Verder bleek dat er maar liefst 3(!!) honden bij waren gekomen. Ze had zelf al een oude shih-tzu en die verwaarloosde herder. Een vriendin heeft haar zoontje vervolgens een labardor-pup kado gedaan(en daar zeg je zeker geen 'nee' tegen?) Mijn ex-vriend is vervolgens voor die honden gaan zorgen. Naar zijn zeggen deed zij er zelf weinig mee en zowel de herder als de pup waren niet bepaald zindelijk.

Mijn ex is uiteindelijk op zijn strepen gaan staan en ze heeft de honden toen maar naar haar ex-vriend gebracht...

Mijn vraagteken: Je wil zo nodig bij je ex weg, maar hij mag wel op de hondjes passen waar je zelf niet voor kan of wil zorgen?



Wel heeft mevrouw een aantal dingen kunnen regelen en doen en met haar kinderen gaat het goed, naar wat ik er van begrijp van hem. Alleen met haar dochtertje gaat het niet goed (onderzoeken lopen nog).

Toch kwam het nogal eens voor dat hij voor de verzorging en het oppassen mocht opdraaien, want zij gaat ook gewoon uit met vriendinnen. Als hij dan ook weg is brengt ze ze weer naar haar ex.

Mijn vraagteken: Ik snap haar niet. Is ze nou een gebruikster of niet? Mijn ex vertelt ook niet alles over haar, maar ik heb een raar gevoel bij haar terwijl ik haar nauwelijks ken.



Goed, conclusie van hem is dat-ie heel veel spijt heeft en erkent dat hij me nooit zo had mogen behandelen. Verder zegt hij nog steeds van mij te houden. Hij is nog steeds gedeeltelijk arbeids-ongeschikt; advies van de arbo-arts is 4 uur per dag, maar hij word weer voor 8 uur ingezet. Ook zijn er nog steeds gesprekken met de psycholoog(maar ik vind dat zelf nogal een huis-tuin-en-keuken gebeuren) en hij zei tegen me eindelijk weer wat licht te zien aan het einde van de tunnel.



Met mij gaat het redelijk. Zijn telefoontje heeft me in verwarring gebracht. Ik heb 2 afwijzingen gehad op sollicitaties. Aankomende donderdag een gesprek bij een natuurdrogist, spannend!

Vanwege het weer heb ik pas woensdag weer rijles en vrijdag de 24e mag ik theorie-examen doen. Ook al zo spannend. Ik solliciteer dus veel en ondertussen creatief bezig met fotografie en zo. Ik probeer veel te ondernemen en het is leuker nu om met vriendinnen af te spreken.

Helaas blijft het missen en verdriet van de verbroken relatie wel, maar het is allemaal niet zo scherp en naar meer.



Mochten er interessante ontwikkelingen zijn dan post ik weer!

Dank je Jolie voor je berichtje.

Tja dit soort reacties had ik wel verwacht en ik zeg ook niet dat ik me weer naar binnen zal laten hengelen. Er is bij hem echter ook geen kwaadwillendheid in het spel, maar er is een heel groot stuk vertrouwen weg he. Ik zeg alleen niet snel 'nooit'.

Het was natuurlijk wel van te voren te voorspellen dat het zo zou gaan lopen. Je haalt je bijna automatisch problemen op de hals met dit soort acties. Ik heb dit nooit van hem verdiend, maar omdat we een lang en duidelijk gesprek hebben gehad, is zijn kronkel me wel een stuk helderder geworden. Ik sta er alleen helemaal niet achter. Zo ga je natuurlijk niet met je geliefde om.

Dat zie ik ook Jolie. Dat ziet iedereen die er buiten staat. Dat is ook het meest moeilijke gedeelte. Ik koos er uiteindelijk voor om zelf permanent te vertrekken en niet met zijn voorstel van 'tijdelijk uit logeren' akkoord te gaan. Er was geen compromis mogelijk en dat neem ik hem heel erg kwalijk.



Zijn eigen redenatie steekt anders in elkaar. Een kronkel in z'n kop waar ik het niet mee eens ben. Wat ik zie als volledig egoistisch handelen. Maar ik snap die kronkel nu en kan me er iets bij voorstellen. Ik had het zelf alleen nooit zo gedaan, omdat ik vind (net als velen met mij) dat je partner op nummer 1 komt. Hij is daar inmiddels ook achter, maar dat helpt nu niet meer, het verzacht alleen maar een beetje.

Hij zag het zelf als het beste voor mij, ik zou me wel redden. Die kinderen niet. Hij kon me maar beter behoeden voor alle problemen die hem nog te wachten stonden met z'n werk, de rechtzaak tussen hem en z'n ex-vriendin, het gevecht om de kinderen, etc.

Terwijl ik vind dat je een relatie hebt in goede en slechte tijden. Je zet je partner niet weg zodra het te moeilijk wordt.



Eigenlijk is zijn denken niet meer van belang. Het is de schade die hij ermee gedaan heeft en het enorme gat wat hij heeft geslagen tussen ons. Dat dichten zou eeuwig duren.

Dank je voor de knuffel .

Ik volg de rare kronkel in zijn kop, maar ik sta er niet achter.

Het is dat ik nu beter kan begrijpen waarom hij zo gehandeld heeft. Dat betekent nog niet dat het nu goed is, dat ik niet nog verdriet heb en boos ben op wat hij me aangedaan heeft.

Ik vind het nog steeds niet kunnen dat hij me zo opzij gezet heeft. En dat praat niemand goed, hij ook niet. Het is alleen wél gebeurd en dat is het nare eraan.



Ises en 4Wheels natuurlijk bedankt voor jullie reactie.

Helaas is het niet zo dat ik ook wel kan gaan verhuizen, mijn huis opnieuw kan inrichten en zo wel even nieuw werk heb.

Zolang ik geen werk heb, is er ook geen geld, geen verhuizing en geen nieuwe inrichting en zal ik moeten roeien met de riemen die ik heb. Die aanpak is dus nu nog niet aan de orde en zal er niet voor zorgen dat ik hem sneller kan vergeten.