Relaties
alle pijlers
zooo passief
maandag 27 december 2010 om 11:19
De laatste tijd is mijn man zo vreselijk passief. Ik word er echt een beetje kriegel van!
Hij werkt door de weeks vrij veel, veel overwerk enzo dus is in het weekend best moe. Dat begrijp ik. Ik heb dan nu wel verlof, maar 2 kleine kindjes verzorgen/ opvoeden, nog 2 nachtvoedingen geven en elke morgen ook om op z'n laatst 7 uur naast mijn bed staan, maakt mij ook moe.
Alleen ik heb zoiets van 'hup, we gaan er weer een gezellige dag van maken. Hij heeft dat dus niet. Dit weekend heb ik hem dan ook beide dagen laten slapen tot 10 uur (normaal staan we beide 1 dag op) hij maakte geen aanstalte om op te staan zondag dus ben ik eruit gegaan (om 5:30!!) ik had geen zin in discussie om die tijd namelijk. Maar dan NOG is hij niet vooruit te branden, hangt een beetje achter de laptop... Als ik terug kom van boven, van ons kinderen naar bed brengen, is niet eens even de afwas weg ofzo. Dan denk ik Bah, bah bah!! Ga alsjeblieft weer te werk maandag, dan weet ik tenminste dat ik het allemaal alleen moet doen en valt het ook niet tegen.
Aan de ene kant wil ik hem een schop onder zijn kont geven, maar daar komt ruzie van weet ik nu al. Aan de andere kant ben ik toch zijn moeder niet!? Hij kan toch zelf ook wel inzien dat er dingen moeten gebeuren, dat hij mij iets uit handen kan nemen, dat hij mij daar blij mee maakt??
Pfff sorry ik moest het even kwijt hoor. Herknbaar voor iemand? Iemand misschien tips??
Hij werkt door de weeks vrij veel, veel overwerk enzo dus is in het weekend best moe. Dat begrijp ik. Ik heb dan nu wel verlof, maar 2 kleine kindjes verzorgen/ opvoeden, nog 2 nachtvoedingen geven en elke morgen ook om op z'n laatst 7 uur naast mijn bed staan, maakt mij ook moe.
Alleen ik heb zoiets van 'hup, we gaan er weer een gezellige dag van maken. Hij heeft dat dus niet. Dit weekend heb ik hem dan ook beide dagen laten slapen tot 10 uur (normaal staan we beide 1 dag op) hij maakte geen aanstalte om op te staan zondag dus ben ik eruit gegaan (om 5:30!!) ik had geen zin in discussie om die tijd namelijk. Maar dan NOG is hij niet vooruit te branden, hangt een beetje achter de laptop... Als ik terug kom van boven, van ons kinderen naar bed brengen, is niet eens even de afwas weg ofzo. Dan denk ik Bah, bah bah!! Ga alsjeblieft weer te werk maandag, dan weet ik tenminste dat ik het allemaal alleen moet doen en valt het ook niet tegen.
Aan de ene kant wil ik hem een schop onder zijn kont geven, maar daar komt ruzie van weet ik nu al. Aan de andere kant ben ik toch zijn moeder niet!? Hij kan toch zelf ook wel inzien dat er dingen moeten gebeuren, dat hij mij iets uit handen kan nemen, dat hij mij daar blij mee maakt??
Pfff sorry ik moest het even kwijt hoor. Herknbaar voor iemand? Iemand misschien tips??
maandag 27 december 2010 om 11:27
quote:Safiya schreef op 27 december 2010 @ 11:19:
Hij kan toch zelf ook wel inzien dat er dingen moeten gebeuren, dat hij mij iets uit handen kan nemen, dat hij mij daar blij mee maakt??
Dat zouuuuu kunnen, maar dat is dus kennelijk niet zo.
Dan kun je heel hard hopen dat hij dat spontaan gaat zien, maar meestal word je dan teleurgesteld.
Dus kun je kiezen; je blijft je er stilzwijgend aan ergeren, je gooit het hem boos voor zijn voeten, je praat er eens over op een rustig moment of je zegt bijv. " als ik .........doe en jij doet ...... dan kunnen we straks gezellig samen ......... "
Hij kan toch zelf ook wel inzien dat er dingen moeten gebeuren, dat hij mij iets uit handen kan nemen, dat hij mij daar blij mee maakt??
Dat zouuuuu kunnen, maar dat is dus kennelijk niet zo.
Dan kun je heel hard hopen dat hij dat spontaan gaat zien, maar meestal word je dan teleurgesteld.
Dus kun je kiezen; je blijft je er stilzwijgend aan ergeren, je gooit het hem boos voor zijn voeten, je praat er eens over op een rustig moment of je zegt bijv. " als ik .........doe en jij doet ...... dan kunnen we straks gezellig samen ......... "
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 27 december 2010 om 11:32
nouja heel ondernemend is wel een groot woord. Het is wel een beetje zijn aard, maar de laatste tijd is hij een stuk passiever geworden. Natuurlijk hebben we wel gesprekken, en dan gaat het even wat beter, maar het lijkt alsof hij er steeds weer in vervalt.
Als ik iets bedenk om te doen dan is er eerst altijd een 'Ja maar..." voor we ook daadwerkelijk gaan, dus dan is de lol er voor mij ook een beetje af om wat te bedenken/ aan te dragen.
enne... Annewiep bedankt voor je tip van de dag, die had ik zelf nog niet bedacht dus kan er nu weer fris tegenaan.
Als ik iets bedenk om te doen dan is er eerst altijd een 'Ja maar..." voor we ook daadwerkelijk gaan, dus dan is de lol er voor mij ook een beetje af om wat te bedenken/ aan te dragen.
enne... Annewiep bedankt voor je tip van de dag, die had ik zelf nog niet bedacht dus kan er nu weer fris tegenaan.
maandag 27 december 2010 om 11:32
Sorry joh, maar je moet het zeggen. Doe jij even de afwas, dan breng ik de kinderen naar bed en dat is met alles zo.Als hij er verkeerd op reageert, blijf jij gewoon positief en zeg je , joh, dan kan ik ook even zitten, ben al de hele dag druk in de weer en we hebben ook helemaal geen aandacht voor elkaar vanwege de drukte. Mannen hebben nou eenmaal informatie nodig, want zelf staan ze er niet bij stil. Je MOET communiceren anders komt er niets uit zijn handen
maandag 27 december 2010 om 11:32
Ik baal er ook van dat vriend werk "niet ziet liggen". En misschien mogen we er niet vanuit gaan dat hij dingen uit zichzelf gaat doen. Maar om hem steeds te moeten vragen?! We zijn inderdaad vrouwen/vriendinnen en niet hun moeders! Helemaal mee eens.
Maar om hem lekker zijn gang te laten gaan omdat je ruzie uit de weg wil gaan... Dan laat 't maar eens even knallen!
Maar om hem lekker zijn gang te laten gaan omdat je ruzie uit de weg wil gaan... Dan laat 't maar eens even knallen!
maandag 27 december 2010 om 11:34
Misschien heeft ie 'n burnout, hij heeft nergens rust: werk is druk en thuis komt ie nog in 'n drukke heksenketel terecht. En met de wetenschap dat dat nog jaren zo doorgaat is het niet gek dat iemand passief wordt en probeert zich geestelijk af te sluiten voor alles om hem heen. Probeer die kids 'ns uit te besteden en ga samen met je man op vakantie of desnoods 'n lang weekend. Wellicht kan ie zich zo weer 'n beetje opladen. Anders is het 'n kwestie van afwachten hoe lang 't nog duurt voor ie bij jullie gezin weg gaat.
maandag 27 december 2010 om 11:36
Ik zou wel het gesprek aangaan. Waarom moet daar persé ruzie van komen. Je kan toch uitleggen dat je graag zou willen dat hij meer meehielp in het huishouden, omdat het een beetje te zwaar voor je is om alles alleen te doen. En dan afspraken maken, hoe dit in de praktijk te brengen. Dat laatste is belangrijk, anders denkt hij misschien dat je even je hart wou luchten en gaat weer op dezelfde voet verder.
maandag 27 december 2010 om 11:36
MEFS en blijfgewoonbianca, eigenlijk zijn (de meeste) mannen ook net kinderen af en toe. Belonen is een goede tip en wat jij schrijft bgw moet ik ook misschien wat meer doen.
Maar soms ben ik ook gewoon moe en krijg je een beetje het gevoel de boel draaiende te moeten houden in je eentje. Het zou op die momenten juist zo fijn zijn als je er samen voor gaat. Maarja... venus en mars he, hij zal het waarschijnlijk echt niet zo zien.
Maar soms ben ik ook gewoon moe en krijg je een beetje het gevoel de boel draaiende te moeten houden in je eentje. Het zou op die momenten juist zo fijn zijn als je er samen voor gaat. Maarja... venus en mars he, hij zal het waarschijnlijk echt niet zo zien.
maandag 27 december 2010 om 11:36
De tip van Elninjoo: kindere de deur uit, dat lost alles op.
Nien, hij heeft zélf die kinderen verwekt, als hij rust wil moet hij dat bespreken, als hij een burnout heeft moet hij dat aankaarten of laten uitzoeken, als hij het niet meer trekt moet hij dat aangeven. Dan is het niet de oplossing om de kinderen maar even de deur uit te doen zodat de arme man even bij kan komen.
Verder eens met BGB, als je het niet bespreekt kun je ook niets verwachten.
Nien, hij heeft zélf die kinderen verwekt, als hij rust wil moet hij dat bespreken, als hij een burnout heeft moet hij dat aankaarten of laten uitzoeken, als hij het niet meer trekt moet hij dat aangeven. Dan is het niet de oplossing om de kinderen maar even de deur uit te doen zodat de arme man even bij kan komen.
Verder eens met BGB, als je het niet bespreekt kun je ook niets verwachten.
maandag 27 december 2010 om 11:37
Er hoeft toch niet gelijk ruzie te zijn,
als je wat vraagt dan weet je gelijk het antwoord.
Of hij zegt ja, da's fijn.
Of hij zegt nee, dan weet je dat ook gelijk en kan je altijd nog vragen waarom hij nee zegt.
Misschien is de beste man wel moe en blij dat het kerst is en heeft hij zich het schompes gewerkt de laatste dagen, of misschien denkt hij niet aan de afwas.
Alleen met praten kom je erachter.
als je wat vraagt dan weet je gelijk het antwoord.
Of hij zegt ja, da's fijn.
Of hij zegt nee, dan weet je dat ook gelijk en kan je altijd nog vragen waarom hij nee zegt.
Misschien is de beste man wel moe en blij dat het kerst is en heeft hij zich het schompes gewerkt de laatste dagen, of misschien denkt hij niet aan de afwas.
Alleen met praten kom je erachter.
maandag 27 december 2010 om 11:39
quote:Safiya schreef op 27 december 2010 @ 11:36:
MEFS en blijfgewoonbianca, eigenlijk zijn (de meeste) mannen ook net kinderen af en toe. Belonen is een goede tip en wat jij schrijft bgw moet ik ook misschien wat meer doen.
Maar soms ben ik ook gewoon moe en krijg je een beetje het gevoel de boel draaiende te moeten houden in je eentje. Het zou op die momenten juist zo fijn zijn als je er samen voor gaat. Maarja... venus en mars he, hij zal het waarschijnlijk echt niet zo zien.Met zo'n visie is het niet gek dat het niet werkt. Mannen zijn niet zo anders dan vrouwen, ze komen niet van mars en jij komt niet van venus. En als jij je man bekijkt als een klein kind is het geen wonder dat het niet werkt.
MEFS en blijfgewoonbianca, eigenlijk zijn (de meeste) mannen ook net kinderen af en toe. Belonen is een goede tip en wat jij schrijft bgw moet ik ook misschien wat meer doen.
Maar soms ben ik ook gewoon moe en krijg je een beetje het gevoel de boel draaiende te moeten houden in je eentje. Het zou op die momenten juist zo fijn zijn als je er samen voor gaat. Maarja... venus en mars he, hij zal het waarschijnlijk echt niet zo zien.Met zo'n visie is het niet gek dat het niet werkt. Mannen zijn niet zo anders dan vrouwen, ze komen niet van mars en jij komt niet van venus. En als jij je man bekijkt als een klein kind is het geen wonder dat het niet werkt.
maandag 27 december 2010 om 11:39
maandag 27 december 2010 om 11:40
[quote]elninjoo schreef op 27 december 2010 @ 11:34:
Misschien heeft ie 'n burnout, hij heeft nergens rust: werk is druk en thuis komt ie nog in 'n drukke heksenketel terecht. En met de wetenschap dat dat nog jaren zo doorgaat is het niet gek dat iemand passief wordt en probeert zich geestelijk af te sluiten voor alles om hem heen. Probeer die kids 'ns uit te besteden en ga samen met je man op vakantie of desnoods 'n lang weekend. Wellicht kan ie zich zo weer 'n beetje opladen. Anders is het 'n kwestie van afwachten hoe lang 't nog duurt voor ie bij jullie gezin weg gaat.[/quote]
Dat lijkt mij wel heel kort door de bocht. Hoewel een keertje wat tijd aan elkaar besteden mij geen slecht idee krijgt. Jullie hebben een gezin met jonge kinderen, waarvan er een nog nachtvoedingen krijgt begrijp ik. Communicatie lijkt mij hier ook de gouden tip. vraag aan hem waar zijn gedrag vandaan komt, en kijk hoe je hier samen verandering in kan brengen.
Misschien heeft ie 'n burnout, hij heeft nergens rust: werk is druk en thuis komt ie nog in 'n drukke heksenketel terecht. En met de wetenschap dat dat nog jaren zo doorgaat is het niet gek dat iemand passief wordt en probeert zich geestelijk af te sluiten voor alles om hem heen. Probeer die kids 'ns uit te besteden en ga samen met je man op vakantie of desnoods 'n lang weekend. Wellicht kan ie zich zo weer 'n beetje opladen. Anders is het 'n kwestie van afwachten hoe lang 't nog duurt voor ie bij jullie gezin weg gaat.[/quote]
Dat lijkt mij wel heel kort door de bocht. Hoewel een keertje wat tijd aan elkaar besteden mij geen slecht idee krijgt. Jullie hebben een gezin met jonge kinderen, waarvan er een nog nachtvoedingen krijgt begrijp ik. Communicatie lijkt mij hier ook de gouden tip. vraag aan hem waar zijn gedrag vandaan komt, en kijk hoe je hier samen verandering in kan brengen.
maandag 27 december 2010 om 11:40
quote:Safiya schreef op 27 december 2010 @ 11:19:
De laatste tijd is mijn man zo vreselijk passief. Ik word er echt een beetje kriegel van!
Dit weekend heb ik hem dan ook beide dagen laten slapen tot 10 uur (normaal staan we beide 1 dag op) hij maakte geen aanstalte om op te staan zondag dus ben ik eruit gegaan (om 5:30!!) ik had geen zin in discussie om die tijd namelijk.
Dat doe je zelf hoor, zo vroeg opstaan. Ik denk dat met hem praten meer effect heeft
Dan denk ik Bah, bah bah!! Ga alsjeblieft weer te werk maandag, dan weet ik tenminste dat ik het allemaal alleen moet doen en valt het ook niet tegen....
Pfff sorry ik moest het even kwijt hoor. Herknbaar voor iemand? Iemand misschien tips??Herkenbaar, maar nu is het m'n ex
De laatste tijd is mijn man zo vreselijk passief. Ik word er echt een beetje kriegel van!
Dit weekend heb ik hem dan ook beide dagen laten slapen tot 10 uur (normaal staan we beide 1 dag op) hij maakte geen aanstalte om op te staan zondag dus ben ik eruit gegaan (om 5:30!!) ik had geen zin in discussie om die tijd namelijk.
Dat doe je zelf hoor, zo vroeg opstaan. Ik denk dat met hem praten meer effect heeft
Dan denk ik Bah, bah bah!! Ga alsjeblieft weer te werk maandag, dan weet ik tenminste dat ik het allemaal alleen moet doen en valt het ook niet tegen....
Pfff sorry ik moest het even kwijt hoor. Herknbaar voor iemand? Iemand misschien tips??Herkenbaar, maar nu is het m'n ex
maandag 27 december 2010 om 11:41
quote:Safiya schreef op 27 december 2010 @ 11:36:
MEFS en blijfgewoonbianca, eigenlijk zijn (de meeste) mannen ook net kinderen af en toe. Belonen is een goede tip en wat jij schrijft bgw moet ik ook misschien wat meer doen.
Ik hoop toch niet dat je in mijn posting lees dat ik mannen net kinderen vind.
Maar soms ben ik ook gewoon moe en krijg je een beetje het gevoel de boel draaiende te moeten houden in je eentje. Het zou op die momenten juist zo fijn zijn als je er samen voor gaat. Maarja... venus en mars he, hij zal het waarschijnlijk echt niet zo zien.Misschien stoort hij zich ook niet aan de dingen waar jij je aan stoort. Dat wat jij rommel vindt, of viezigheid, hoeft voor hem nog niet zo te zijn, natuurlijk.
MEFS en blijfgewoonbianca, eigenlijk zijn (de meeste) mannen ook net kinderen af en toe. Belonen is een goede tip en wat jij schrijft bgw moet ik ook misschien wat meer doen.
Ik hoop toch niet dat je in mijn posting lees dat ik mannen net kinderen vind.
Maar soms ben ik ook gewoon moe en krijg je een beetje het gevoel de boel draaiende te moeten houden in je eentje. Het zou op die momenten juist zo fijn zijn als je er samen voor gaat. Maarja... venus en mars he, hij zal het waarschijnlijk echt niet zo zien.Misschien stoort hij zich ook niet aan de dingen waar jij je aan stoort. Dat wat jij rommel vindt, of viezigheid, hoeft voor hem nog niet zo te zijn, natuurlijk.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 27 december 2010 om 11:44
Ik heb ook z'on man. Zeker de eerste tijd na de geboorte van mijn dochter echt boos geweest ( ook beetje de hormonen). Ik heb zelfs wel eens geschreeuwd: "als je nou niet achter de laptop vandaan komt dan gooi ik hem door het raam".
Tot ik na een stevig gesprek bij een vriendin en een flinke huilbui eens even kritisch naar mijn eigen houding ging kijken.
Ik wilde ook graag dat hij gewoon samen de taken draagt en dus vanzelf meewerkt. Helaas werkt dat niet voor iedereen zo. Dat verhaal van de afwas bijvoorbeeld: ik heb dat een keer op een rustig moment besproken. Bleek dat hij het best wilde doen, alleen dat hij na het ritueel en eten met de kinderen even een rustmomentje voor zichzelf nodig had ( ook erg druk op het werk). Nu laat ik het staan en weet je: het is niet gedaan als ik beneden kom, maar de volgende ochtend wel!
Moraal: zou het kunnen dat je alles perse wil zoals jij het wilt en op jouw manier/moment? Zou het kunnen als je vertelt hoe het voor jou voelt en hem ook echt de kans geeft dat het misschien best meevalt? Of dat hij heel veel andere dingen doet ( grote klussen, de auto, de tuin?)
Tot ik na een stevig gesprek bij een vriendin en een flinke huilbui eens even kritisch naar mijn eigen houding ging kijken.
Ik wilde ook graag dat hij gewoon samen de taken draagt en dus vanzelf meewerkt. Helaas werkt dat niet voor iedereen zo. Dat verhaal van de afwas bijvoorbeeld: ik heb dat een keer op een rustig moment besproken. Bleek dat hij het best wilde doen, alleen dat hij na het ritueel en eten met de kinderen even een rustmomentje voor zichzelf nodig had ( ook erg druk op het werk). Nu laat ik het staan en weet je: het is niet gedaan als ik beneden kom, maar de volgende ochtend wel!
Moraal: zou het kunnen dat je alles perse wil zoals jij het wilt en op jouw manier/moment? Zou het kunnen als je vertelt hoe het voor jou voelt en hem ook echt de kans geeft dat het misschien best meevalt? Of dat hij heel veel andere dingen doet ( grote klussen, de auto, de tuin?)
