Relaties
alle pijlers
Hoe ga ik nu verder.
maandag 29 november 2010 om 00:26
Expres geen vraagteken achter de topictitel, want hoe weet ik in grote lijnen eigenlijk al.
Het is meer het concreet maken, de invulling, de stappen zetten en deze beter timen.
Dit topic open ik om hier af en toe over te schrijven en dan vooral ook de positieve kanten, of soms mijn valkuilen te delen om er een licht over te laten schrijven door jullie wijze forummers
Vanuit een relatie komen die heftig is beindigd en moeten beseffen dat deze mij veel minder goed deed dan dat ik mijzelf liet geloven.
En nu dus verder met deze grote verandering in mijn leven, die positiever is dan dat ik een half jaar geleden zag( voor mij dan,niet voor de kids ) .
Hoe gaat een persoonlijk avontuur worden denk ik .
Bij deze wel nog een voor alle trouwe en minder trouwe meeschrijvers in mijn ander topic waar ik veel aan heb gehad.
Thanks
had onder een andere nick al een topic geopend maar laat deze verwijderen, een andere nick past mij toch niet, En nou ja, wie meeleest uit mijn privesfeer , so be it. Ik zal mijn best doen zorgvuldig te zijn met wat ik schrijf
Het is meer het concreet maken, de invulling, de stappen zetten en deze beter timen.
Dit topic open ik om hier af en toe over te schrijven en dan vooral ook de positieve kanten, of soms mijn valkuilen te delen om er een licht over te laten schrijven door jullie wijze forummers
Vanuit een relatie komen die heftig is beindigd en moeten beseffen dat deze mij veel minder goed deed dan dat ik mijzelf liet geloven.
En nu dus verder met deze grote verandering in mijn leven, die positiever is dan dat ik een half jaar geleden zag( voor mij dan,niet voor de kids ) .
Hoe gaat een persoonlijk avontuur worden denk ik .
Bij deze wel nog een voor alle trouwe en minder trouwe meeschrijvers in mijn ander topic waar ik veel aan heb gehad.
Thanks
had onder een andere nick al een topic geopend maar laat deze verwijderen, een andere nick past mij toch niet, En nou ja, wie meeleest uit mijn privesfeer , so be it. Ik zal mijn best doen zorgvuldig te zijn met wat ik schrijf
maandag 20 december 2010 om 02:38
Ik denk dat het komt omdat ik van een mug een olifant kan maken, en toch wel vrij vaak in kan storten en echt helemaal ten einde raad kan zijn. En ik heb altijd het idee gehad dat jij soms ook wel ten einde raad was, maar dan toch wist hoe je het verder zou kunnen gaan regelen. Terwijl ik vaak wat lang blijf hangen in het ten einde raad gedeelte. Iig, ik dacht het moest eens gezegd.
PL klinkt als een pareltje, en ik ben benieuwd naar het broertje
Welterusten voor straks,
PL klinkt als een pareltje, en ik ben benieuwd naar het broertje
Welterusten voor straks,
maandag 20 december 2010 om 10:28
Als je heftige dingen op jonge leeftijd mee hebt moeten maken word je misschien ook heel flexibel.
Je krijgt een natuurlijke overlevingsstand aangegroeid als tweede natuur.
Misschien wel heel triest dat het zo werkt maar ook wel handig bij alles wat op je pad komt.
Bovendien heb ik kids en dus ook geen andere keuze dan overeind te blijven.
En och, of ik er niet lang in blijf hangen durf ik zo niet te stellen.
Ik kan de last zelf wel lang dragen en moeilijk loslaten.
Maar he, vlak jezelf niet uit wat je ook al hebt doorstaan,
Still standing toch?
Je krijgt een natuurlijke overlevingsstand aangegroeid als tweede natuur.
Misschien wel heel triest dat het zo werkt maar ook wel handig bij alles wat op je pad komt.
Bovendien heb ik kids en dus ook geen andere keuze dan overeind te blijven.
En och, of ik er niet lang in blijf hangen durf ik zo niet te stellen.
Ik kan de last zelf wel lang dragen en moeilijk loslaten.
Maar he, vlak jezelf niet uit wat je ook al hebt doorstaan,
Still standing toch?
maandag 27 december 2010 om 19:20
Pfff.... moet toch even spuien geloof ik, al is dit topic daar niet helemaal voor bedoelt.
Heb mij zo geirriteerd dat LL nog niet eens al te veel moeite wilde nemen om fatsoenlijk kerst met frum te vieren.
Niet eens bedenkt dat het wellicht leuk is om een volle dag inc. slapen door te brengen zodat de avond ook samen doorgebracht kan worden,met de nodige kerstkneuterigheid( al wilde frum ook wel liever naar mij, maar djeez maak er ook wat van! ).
Nee, frum moet op zijn kerstdag weer op tijd s'avonds teruggebracht worden voor eigen vertier.
Wat een schale gast is het ook.
Thinks never change.
First things first en dat is LL.
Heb mij zo geirriteerd dat LL nog niet eens al te veel moeite wilde nemen om fatsoenlijk kerst met frum te vieren.
Niet eens bedenkt dat het wellicht leuk is om een volle dag inc. slapen door te brengen zodat de avond ook samen doorgebracht kan worden,met de nodige kerstkneuterigheid( al wilde frum ook wel liever naar mij, maar djeez maak er ook wat van! ).
Nee, frum moet op zijn kerstdag weer op tijd s'avonds teruggebracht worden voor eigen vertier.
Wat een schale gast is het ook.
Thinks never change.
First things first en dat is LL.
dinsdag 28 december 2010 om 01:03
dinsdag 28 december 2010 om 01:43
Gooi het gewoon eruit hoor Iry! Ik kan niets zinnigs zeggen tegen je, omdat ik het lastig vind om dit soort dingen te beoordelen. uiteindelijk liggen sommige beslissingen (zoals dat frum niet een hele dag krijgt) buiten jou, en daar kun jij dan ook zo weinig aan doen, behalve het inderdaad afkeuren.
donderdag 6 januari 2011 om 13:29
Even updaten maar.
Een nieuw fris jaar aan mijn voeten,
Wat een jaar is het geweest wat nu achter mij ligt.
7 relatie's in mijn zeer directe omgeving gesneuveld in nog geen jaar tijd, hoe bizar.
Voor mij is het zeer heftig geweest, ben direct dwars door de emotie's heen gegaan. Schellen zijn van mijn ogen gevallen en vooral het verwerken van de grote leugen waar ik in leefde, een partner gehad te hebben die vrijwel niets bleek te zijn wat het leek is het meest pijnlijke.
Verraden, niet kunnen vertrouwen op je eigen intuitie, een leven opgebouwd te hebben op luchtkastelen.
Alles ging in rook op en toen deze weggetrokken was kwam de pijnlijke waarheid duidelijk in zicht.
Wat een deuken liep ik op, wat een deuken moeten er nog helen.
Vooral diegene die mijn eigenwaarde flink hebben aangetast, de deuken in het vertrouwen in de mens en mijzelf.
But still standing.
Alle schoteltjes hoog gehouden en geen enkele heb ik laten vallen.
Ik voel niets positiefs meer voor ex, geen greintje respect kan ik hebben voor hem.
Wat ik lang dacht dat ik nog liefde voelde werd uiteindelijk met een paar laatste" genadeklappen" kapot gemaakt.
Het is de vader van mijn kind en daar zal ik mee moeten dealen, hij is helaas niet volledig uit mijn leven te bannen.
En voor frum doe ik mijn stinkende best respect voor hem te veinzen.. nee beter gezegd, ik heb het voor frum en daardoor doe ik wat ik moet doen.
Ik ga nu opbouwen, neus in de lucht en borst vooruit.
Prioriteit ligt bij mijn 3 kids die ook nog steeds dealen met de klappen en ik hoop het zo goed mogelijk bij te staan.Wat kiezen is tussen ze loslaten om hun eigen krachten te vinden en daar te staan waar ze het even niet voelen.
Vooral stabiliteit geven en liefde, heel veel liefde.
Ex heeft ze laten stikken en dat zal ik hem nooit vergeven.
En voor mij,
We blijven werken aan al waar aan gesleuteld moet worden.
Ik kan nu wel hard op zeggen, ik ben gelukkig.
Desondanks de nog altijd moeizame situatie en de strijd die nog in volle gang is.
Maar ik ben niet klein( meer) te krijgen.Ik voel mijn kracht met de dag groeien met een lach op mijn gezicht met van alles voor het grijpen om mijn leven de invulling te geven die IK wil.
Uiteraard, met vallen en opstaan.
En prille liefde,
Steeds minder pril te noemen.
We hebben het erg leuk samen, deeply in love.maar met het verstand er bij.
De komende jaren ons eigen plekje met de kids en het rustig opbouwen.
Genieten van de tijd samen en zo nu en dan met zijn allen in de toekomst.Kijken hoe dat loopt met de kids, daar liggen onze prioriteiten.
Deze man is waar ik mee verder wil.
Een nieuw fris jaar aan mijn voeten,
Wat een jaar is het geweest wat nu achter mij ligt.
7 relatie's in mijn zeer directe omgeving gesneuveld in nog geen jaar tijd, hoe bizar.
Voor mij is het zeer heftig geweest, ben direct dwars door de emotie's heen gegaan. Schellen zijn van mijn ogen gevallen en vooral het verwerken van de grote leugen waar ik in leefde, een partner gehad te hebben die vrijwel niets bleek te zijn wat het leek is het meest pijnlijke.
Verraden, niet kunnen vertrouwen op je eigen intuitie, een leven opgebouwd te hebben op luchtkastelen.
Alles ging in rook op en toen deze weggetrokken was kwam de pijnlijke waarheid duidelijk in zicht.
Wat een deuken liep ik op, wat een deuken moeten er nog helen.
Vooral diegene die mijn eigenwaarde flink hebben aangetast, de deuken in het vertrouwen in de mens en mijzelf.
But still standing.
Alle schoteltjes hoog gehouden en geen enkele heb ik laten vallen.
Ik voel niets positiefs meer voor ex, geen greintje respect kan ik hebben voor hem.
Wat ik lang dacht dat ik nog liefde voelde werd uiteindelijk met een paar laatste" genadeklappen" kapot gemaakt.
Het is de vader van mijn kind en daar zal ik mee moeten dealen, hij is helaas niet volledig uit mijn leven te bannen.
En voor frum doe ik mijn stinkende best respect voor hem te veinzen.. nee beter gezegd, ik heb het voor frum en daardoor doe ik wat ik moet doen.
Ik ga nu opbouwen, neus in de lucht en borst vooruit.
Prioriteit ligt bij mijn 3 kids die ook nog steeds dealen met de klappen en ik hoop het zo goed mogelijk bij te staan.Wat kiezen is tussen ze loslaten om hun eigen krachten te vinden en daar te staan waar ze het even niet voelen.
Vooral stabiliteit geven en liefde, heel veel liefde.
Ex heeft ze laten stikken en dat zal ik hem nooit vergeven.
En voor mij,
We blijven werken aan al waar aan gesleuteld moet worden.
Ik kan nu wel hard op zeggen, ik ben gelukkig.
Desondanks de nog altijd moeizame situatie en de strijd die nog in volle gang is.
Maar ik ben niet klein( meer) te krijgen.Ik voel mijn kracht met de dag groeien met een lach op mijn gezicht met van alles voor het grijpen om mijn leven de invulling te geven die IK wil.
Uiteraard, met vallen en opstaan.
En prille liefde,
Steeds minder pril te noemen.
We hebben het erg leuk samen, deeply in love.maar met het verstand er bij.
De komende jaren ons eigen plekje met de kids en het rustig opbouwen.
Genieten van de tijd samen en zo nu en dan met zijn allen in de toekomst.Kijken hoe dat loopt met de kids, daar liggen onze prioriteiten.
Deze man is waar ik mee verder wil.
donderdag 6 januari 2011 om 13:38
Heb even snel dit topic doorgelezen (half/half)
Ben blij dat de zonnestralen door de wolken heenkomen al zijn die wolken erg donker.
Geeft mij ook weer moed en poitieve kracht...........
Al hbe ik het waarschijnlijk niet zo zwaar als jij Iry, bij vlagen komt de domper.
Maar vandaag waait er een wind, die van de "opruimen"
Alsof het weggooien van veel dingen me beter zou doen voelen (oké en beetje dan)
Ben blij dat de zonnestralen door de wolken heenkomen al zijn die wolken erg donker.
Geeft mij ook weer moed en poitieve kracht...........
Al hbe ik het waarschijnlijk niet zo zwaar als jij Iry, bij vlagen komt de domper.
Maar vandaag waait er een wind, die van de "opruimen"
Alsof het weggooien van veel dingen me beter zou doen voelen (oké en beetje dan)
donderdag 6 januari 2011 om 13:46
Opruimen helpt zeker waaromdan.
Letterlijk schoon schip maken.
Ik pak ook iedere keer weer iets aan, Het hoort bij je eigen leven inrichten.
Ruimte maken moet soms heel concreet gebeuren.
En dat voelt goed.
Ik sluit het echt af.Het was niet wat ik dacht dat het was en daarmee heb ik ook niets om sentimenteel over te zijn.
Echt zo anders dan mijn eerder huwelijk wat helaas strande.
Daarvan vond ik pas een trouwfoto van ons samen. Beiden zo jong,niet wetende aan welk begin we stonden.
Ik keek er met een grote glimlach naar om het vervolgens in de kast te leggen om het als een herinnering te bewaren.
Een foto van huidige ex en mij samen is met oud en nieuw in vlammen op gegaan.
Verschil in gevoel, verschil tussen oprechtheid en leugen.
Letterlijk schoon schip maken.
Ik pak ook iedere keer weer iets aan, Het hoort bij je eigen leven inrichten.
Ruimte maken moet soms heel concreet gebeuren.
En dat voelt goed.
Ik sluit het echt af.Het was niet wat ik dacht dat het was en daarmee heb ik ook niets om sentimenteel over te zijn.
Echt zo anders dan mijn eerder huwelijk wat helaas strande.
Daarvan vond ik pas een trouwfoto van ons samen. Beiden zo jong,niet wetende aan welk begin we stonden.
Ik keek er met een grote glimlach naar om het vervolgens in de kast te leggen om het als een herinnering te bewaren.
Een foto van huidige ex en mij samen is met oud en nieuw in vlammen op gegaan.
Verschil in gevoel, verschil tussen oprechtheid en leugen.
donderdag 6 januari 2011 om 14:42
Hey Iry, hier ook een stille meelezer (af en toe dan, heb niet alles gevolgd) jij hebt toch aardig snel een nieuwe liefde gevonden (je enorm gegund natuurlijk) maar euh hoe doe je dat? kende je hem al? Ik heb afgelopen jaar ook een verbroken relatie gehad maar weinig leuke mannen hebben sindsdien de revue gepasseerd haha..
donderdag 6 januari 2011 om 15:06
Ja ik kende hem al jaren Buzzie.
Zijn relatie verbroken een paar dagen voor mij en onze exen lagen diezelfde week bij elkaar in bed.
We hebben veel steun aan elkaar gehad die tijd, en zo is er meer gaan groeien.
De narigheid heeft ons bij elkaar gebracht, maar we zijn dolgelukkig met elkaar.
En mensen hebben hun wenkbrauw erbij op getrokken, maar echt niemand praat mij dit slecht aan wat voor ons beiden zo vreselijk goed voelt.
Op deze na, zou ik ook geen leuke man gezien hebben hoor.
Sterker nog, was er helemaal niet mee bezig. Geen behoefte aan ook,maar hij bleek al die tijd recht voor mijn neus te staan.
Zijn relatie verbroken een paar dagen voor mij en onze exen lagen diezelfde week bij elkaar in bed.
We hebben veel steun aan elkaar gehad die tijd, en zo is er meer gaan groeien.
De narigheid heeft ons bij elkaar gebracht, maar we zijn dolgelukkig met elkaar.
En mensen hebben hun wenkbrauw erbij op getrokken, maar echt niemand praat mij dit slecht aan wat voor ons beiden zo vreselijk goed voelt.
Op deze na, zou ik ook geen leuke man gezien hebben hoor.
Sterker nog, was er helemaal niet mee bezig. Geen behoefte aan ook,maar hij bleek al die tijd recht voor mijn neus te staan.
donderdag 6 januari 2011 om 21:18
Diep respect voor jou, Iry! Je klinkt zó sterk en hebt het zó goed gedaan. Hulde!
Hier is het deze week precies twee jaar geleden dat inmiddels ex er vandoor ging. Vorig jaar was ik erg verdrietig, bij dat vervelende jubileum in deze donkere tijd van het jaar. Dit jaar zag ik er ook erg tegenop. Maar, je raadt het nooit! Deze week heb ik een forse salarisverhoging gehad waarnaar ex ook had gesolliciteerd.... En hij is dus keihard afgewezen en ik heb hem gekregen, vanwege mijn inzet en kwaliteiten en diploma's. Hah. Hij loopt met een erg zuur hoofd op het werk rond: het voelt alsof hij me meer haat dan ooit. Moge dat maar als een boemerang op hem terugkeren, zoals al zijn streken
Het raakt me niet.
Hier is het deze week precies twee jaar geleden dat inmiddels ex er vandoor ging. Vorig jaar was ik erg verdrietig, bij dat vervelende jubileum in deze donkere tijd van het jaar. Dit jaar zag ik er ook erg tegenop. Maar, je raadt het nooit! Deze week heb ik een forse salarisverhoging gehad waarnaar ex ook had gesolliciteerd.... En hij is dus keihard afgewezen en ik heb hem gekregen, vanwege mijn inzet en kwaliteiten en diploma's. Hah. Hij loopt met een erg zuur hoofd op het werk rond: het voelt alsof hij me meer haat dan ooit. Moge dat maar als een boemerang op hem terugkeren, zoals al zijn streken
Het raakt me niet.
donderdag 6 januari 2011 om 22:49
maandag 10 januari 2011 om 02:09
Oke, even van mij afschrijven want zit te worstelen met mijzelf.
Al weet ik dat ik mij ook kwetsbaar ga opstellen,maar misschien goed het gewoon van mij af te schrijven( al moet ik het wellicht weer weghalen, wegens vervelende ex)
Vandaag overvalt mij weer de zwaarte van de hele situatie.
En ook zijn de deuken die ik ermee heb opgelopen struikelblokkken waarvan ik niet weet, hoe te stoppen met struikelen.
Hoop dat ik het en beetje kan verwoorden( het is nogal een warboel in mijn hoofd).
Waar ik nu zo tegen aanloop is dat ik zo met mijn boosheid onder mijn arm loop waar ik weinig mee denk te kunnen.
Mijn mond maar houden terwijl ik zo woest ben.
Ik hier gewoon nog steeds zijn kastanjes uit het vuur haal.
Staat vrolijk aan de deur frum thuis te brengen en leuke vader te spelen, terwijl ik denk, er zit verdomme nog een kind boven die je als een baksteen hebt laten vallen.Enig idee hoe dat voor hem voelt ? ( Dan wil ik hem aan zijn haren erbij slepen en met zijn neus erboven op drukken, grrrrr! )
Ik zit hier met 3 kids die dealen met hun problemen en hij komt er vanaf door leuk te doen met 1 kind( zijn kind,de rest kan neervallen)
De strijd die mij zo moe maakt al geef ik niet op( en ja ik ben nu de bitch die het hem zo moeilijk maakt want ik werk niet mee)
Daarnaast deal ik erg met de deuken die ik heb opgelopen die zichtbaar zijn in deze nieuwe liefde.
Hoe zuur is dat.
Ik weet niet eens meer wat wel of niet normaal is in een relatie en hoe ik reeel er in moet staan.
Heb vreselijk veel nodig om mijn eigenwaarde niet te verliezen, maar tegelijk mag ik dat niet verwachten van iemand die niet schuldig is aan de deuken waar ik over struikel.
En ik weet dat ik met dat laatste een kwetsbaar stuk aanhaal en het beter was geweest als ik eerst steviger in mijn schoenen stond.
Maar de verliefdheid is er nu eenmaal van beide kanten, niet omheen te lopen( we willen het ook niet, vinden elkaar te leuk om het uit de weg te gaan).
Alleen....ik heb het gewoon moeilijk met mijn onzekerheden en wil hem daar ook niet mee lastig vallen, weet alleen niet hoe.
Even niet zo sterk dus,maar heel verdrietig en boos.
Al weet ik dat ik mij ook kwetsbaar ga opstellen,maar misschien goed het gewoon van mij af te schrijven( al moet ik het wellicht weer weghalen, wegens vervelende ex)
Vandaag overvalt mij weer de zwaarte van de hele situatie.
En ook zijn de deuken die ik ermee heb opgelopen struikelblokkken waarvan ik niet weet, hoe te stoppen met struikelen.
Hoop dat ik het en beetje kan verwoorden( het is nogal een warboel in mijn hoofd).
Waar ik nu zo tegen aanloop is dat ik zo met mijn boosheid onder mijn arm loop waar ik weinig mee denk te kunnen.
Mijn mond maar houden terwijl ik zo woest ben.
Ik hier gewoon nog steeds zijn kastanjes uit het vuur haal.
Staat vrolijk aan de deur frum thuis te brengen en leuke vader te spelen, terwijl ik denk, er zit verdomme nog een kind boven die je als een baksteen hebt laten vallen.Enig idee hoe dat voor hem voelt ? ( Dan wil ik hem aan zijn haren erbij slepen en met zijn neus erboven op drukken, grrrrr! )
Ik zit hier met 3 kids die dealen met hun problemen en hij komt er vanaf door leuk te doen met 1 kind( zijn kind,de rest kan neervallen)
De strijd die mij zo moe maakt al geef ik niet op( en ja ik ben nu de bitch die het hem zo moeilijk maakt want ik werk niet mee)
Daarnaast deal ik erg met de deuken die ik heb opgelopen die zichtbaar zijn in deze nieuwe liefde.
Hoe zuur is dat.
Ik weet niet eens meer wat wel of niet normaal is in een relatie en hoe ik reeel er in moet staan.
Heb vreselijk veel nodig om mijn eigenwaarde niet te verliezen, maar tegelijk mag ik dat niet verwachten van iemand die niet schuldig is aan de deuken waar ik over struikel.
En ik weet dat ik met dat laatste een kwetsbaar stuk aanhaal en het beter was geweest als ik eerst steviger in mijn schoenen stond.
Maar de verliefdheid is er nu eenmaal van beide kanten, niet omheen te lopen( we willen het ook niet, vinden elkaar te leuk om het uit de weg te gaan).
Alleen....ik heb het gewoon moeilijk met mijn onzekerheden en wil hem daar ook niet mee lastig vallen, weet alleen niet hoe.
Even niet zo sterk dus,maar heel verdrietig en boos.
maandag 10 januari 2011 om 02:22
Iry toch
Ik kan me voorstellen dat je heel erg boos bent ook, ik denk dat het gerechtvaardigd is, en logisch. Het is inderdaad alleen 'zaak' om die woede onder controle te krijgen, het 'een plekje te geven' (walgelijke uitdrukking maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel) om die woede te kanaliseren. Want op haat kun je niet leven, dat verteert je anders. Ondanks dat hij een L*l is, zit je inderdaad de rest van je leven aan hem vast voor frum, en ik weet ook niet hoe je dat precies vorm moet geven (heb nog geen kinderen) maar ik weet wel dat jij dat kan, na alle obstakels die je hebt overwonnen.
Ook je onzekerheden zijn logisch, er is toch ook heel veel gebeurd? Dat laat toch ook gewoon zijn sporen achter? Dat is geen keuze, dat is iets wat gebeurd is, en waar je nu mee zit. Ik begrijp dat je je nieuwe liefde niet daar mee wil 'lastigvallen' maar tegelijkertijd heeft het je wel gevormd tot de persoon die je bent, en waar je trots op mag zijn. Je mag trots zijn dat je hier nog staat, en dat je doorgaat. Dat is ook iets wat je 'geleerd' hebt van de vorige ervaringen. En je nieuwe liefde weet toch zelf als geen ander hoe verdriet voelt, en dat is toch ook iets waar jullie over kunnen praten? Of heb je het idee dat je dan 'teveel' bent?
Ik kan me voorstellen dat je heel erg boos bent ook, ik denk dat het gerechtvaardigd is, en logisch. Het is inderdaad alleen 'zaak' om die woede onder controle te krijgen, het 'een plekje te geven' (walgelijke uitdrukking maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel) om die woede te kanaliseren. Want op haat kun je niet leven, dat verteert je anders. Ondanks dat hij een L*l is, zit je inderdaad de rest van je leven aan hem vast voor frum, en ik weet ook niet hoe je dat precies vorm moet geven (heb nog geen kinderen) maar ik weet wel dat jij dat kan, na alle obstakels die je hebt overwonnen.
Ook je onzekerheden zijn logisch, er is toch ook heel veel gebeurd? Dat laat toch ook gewoon zijn sporen achter? Dat is geen keuze, dat is iets wat gebeurd is, en waar je nu mee zit. Ik begrijp dat je je nieuwe liefde niet daar mee wil 'lastigvallen' maar tegelijkertijd heeft het je wel gevormd tot de persoon die je bent, en waar je trots op mag zijn. Je mag trots zijn dat je hier nog staat, en dat je doorgaat. Dat is ook iets wat je 'geleerd' hebt van de vorige ervaringen. En je nieuwe liefde weet toch zelf als geen ander hoe verdriet voelt, en dat is toch ook iets waar jullie over kunnen praten? Of heb je het idee dat je dan 'teveel' bent?
maandag 10 januari 2011 om 02:38
Ik heb snel het idee dat ik teveel ben Yellow.
Ik probeer nu wel goed te voelen waar de grenzen liggen, of gewoon te zeggen wat ik van iets vind. Alleen als ik dat doe voel ik mij alweer schuldig, wil ik niet moeilijk zijn en denk dat ik dat teveel eis.Ik weet niet waar de balans ligt tussen opkomen voor mijzelf of doorslaan.
En dat klinkt alsof ik met nieuwe liefde tegen problemen oploop.
Maar juist hebben we het leuk en is er veel respect.Het zit ook echt in mij, de kleinste dingen maken mij onzeker.
Kleine beslissingen maken. Wat gaan we eten? Ik wil graag uitspreken wat ik wil, maar doe ik het denk ik dat ik bepaal.Of als hij een grens aangeeft wil ik die respecteren, maar ben zo vreselijk op mijn hoede.is zijn grens terecht? of mag ik wat verwachten? ik weet het gewoon niet.
En het zijn echt pietluttige dingen, maar het tast snel een groot gevoel aan omdat het zo kwetsbaar is geworden.
En ik baal daar enorm van, want hij is vreselijk lief en leuk. Waarom vind ik het dan moeilijk soms.
En ja die boosheid, geen idee hoe ik dat een plek moet geven.
Ik wil er van verlost zijn, maar hoe kan dat als je dagelijks ermee wordt geconfronteerd.Bovendien die zak hooi nog steeds wil blijven bepalen en ik dus de strijd moet leveren( en nu ben ik dus de moelijke, ja daag! ).
Ik probeer ook trots te zijn yellow op enkel al het feit dat ik er gewoon sta met al die schoteltjes.
Soms wil ik gewoon... even niet.( maar dat is geen optie)
Ik probeer nu wel goed te voelen waar de grenzen liggen, of gewoon te zeggen wat ik van iets vind. Alleen als ik dat doe voel ik mij alweer schuldig, wil ik niet moeilijk zijn en denk dat ik dat teveel eis.Ik weet niet waar de balans ligt tussen opkomen voor mijzelf of doorslaan.
En dat klinkt alsof ik met nieuwe liefde tegen problemen oploop.
Maar juist hebben we het leuk en is er veel respect.Het zit ook echt in mij, de kleinste dingen maken mij onzeker.
Kleine beslissingen maken. Wat gaan we eten? Ik wil graag uitspreken wat ik wil, maar doe ik het denk ik dat ik bepaal.Of als hij een grens aangeeft wil ik die respecteren, maar ben zo vreselijk op mijn hoede.is zijn grens terecht? of mag ik wat verwachten? ik weet het gewoon niet.
En het zijn echt pietluttige dingen, maar het tast snel een groot gevoel aan omdat het zo kwetsbaar is geworden.
En ik baal daar enorm van, want hij is vreselijk lief en leuk. Waarom vind ik het dan moeilijk soms.
En ja die boosheid, geen idee hoe ik dat een plek moet geven.
Ik wil er van verlost zijn, maar hoe kan dat als je dagelijks ermee wordt geconfronteerd.Bovendien die zak hooi nog steeds wil blijven bepalen en ik dus de strijd moet leveren( en nu ben ik dus de moelijke, ja daag! ).
Ik probeer ook trots te zijn yellow op enkel al het feit dat ik er gewoon sta met al die schoteltjes.
Soms wil ik gewoon... even niet.( maar dat is geen optie)
maandag 10 januari 2011 om 02:47
Ik denk dat het feit dat je niet weet waar de balans ligt, echt heel erg logisch is. Er is ook zoveel gebeurd..
En dat je erover nadenkt of je bijvoorbeeld zelf te ver gaat of dat het logisch is vind ik juist goed van je. Maar het moet idd niet je leven bepalen. Ik hoop dat je de tussenweg gaat vinden straks, en dat je het zonder het 'kapot te analyseren' kunt. Dat je het moeilijk vind ligt aan het feit hoe je behandeld bent in het verleden, dat kun je niet zomaar in 1x vergeten en doen alsof het nooit gebeurd is. Het is wel gebeurd, en het heeft een nasleep, maar je doet je best om verder te gaan.
Sterkte met alles,
liefs
En dat je erover nadenkt of je bijvoorbeeld zelf te ver gaat of dat het logisch is vind ik juist goed van je. Maar het moet idd niet je leven bepalen. Ik hoop dat je de tussenweg gaat vinden straks, en dat je het zonder het 'kapot te analyseren' kunt. Dat je het moeilijk vind ligt aan het feit hoe je behandeld bent in het verleden, dat kun je niet zomaar in 1x vergeten en doen alsof het nooit gebeurd is. Het is wel gebeurd, en het heeft een nasleep, maar je doet je best om verder te gaan.
Sterkte met alles,
liefs
maandag 10 januari 2011 om 02:50
maandag 10 januari 2011 om 12:57
Vandaag nog steeds een off day.
Vrijwel niet geslapen, omdat het piekeren en emotie's mij niet tot rust konden laten komen.
Ik heb het gevoel dat ik meerdere gevechten tegelijk aan het leveren ben, en de prioriteiten zijn mij niet meer zo duidelijk.
En waar het ene gevecht de aandacht krijgt, verliest het andere gevecht zijn kracht. en zo spring ik van de hak op de tak en ben ik eigenlijk nergens op de winnende hand.
Vrijwel niet geslapen, omdat het piekeren en emotie's mij niet tot rust konden laten komen.
Ik heb het gevoel dat ik meerdere gevechten tegelijk aan het leveren ben, en de prioriteiten zijn mij niet meer zo duidelijk.
En waar het ene gevecht de aandacht krijgt, verliest het andere gevecht zijn kracht. en zo spring ik van de hak op de tak en ben ik eigenlijk nergens op de winnende hand.
