Relaties
alle pijlers
Hoe ga ik nu verder.
maandag 29 november 2010 om 00:26
Expres geen vraagteken achter de topictitel, want hoe weet ik in grote lijnen eigenlijk al.
Het is meer het concreet maken, de invulling, de stappen zetten en deze beter timen.
Dit topic open ik om hier af en toe over te schrijven en dan vooral ook de positieve kanten, of soms mijn valkuilen te delen om er een licht over te laten schrijven door jullie wijze forummers
Vanuit een relatie komen die heftig is beindigd en moeten beseffen dat deze mij veel minder goed deed dan dat ik mijzelf liet geloven.
En nu dus verder met deze grote verandering in mijn leven, die positiever is dan dat ik een half jaar geleden zag( voor mij dan,niet voor de kids ) .
Hoe gaat een persoonlijk avontuur worden denk ik .
Bij deze wel nog een voor alle trouwe en minder trouwe meeschrijvers in mijn ander topic waar ik veel aan heb gehad.
Thanks
had onder een andere nick al een topic geopend maar laat deze verwijderen, een andere nick past mij toch niet, En nou ja, wie meeleest uit mijn privesfeer , so be it. Ik zal mijn best doen zorgvuldig te zijn met wat ik schrijf
Het is meer het concreet maken, de invulling, de stappen zetten en deze beter timen.
Dit topic open ik om hier af en toe over te schrijven en dan vooral ook de positieve kanten, of soms mijn valkuilen te delen om er een licht over te laten schrijven door jullie wijze forummers
Vanuit een relatie komen die heftig is beindigd en moeten beseffen dat deze mij veel minder goed deed dan dat ik mijzelf liet geloven.
En nu dus verder met deze grote verandering in mijn leven, die positiever is dan dat ik een half jaar geleden zag( voor mij dan,niet voor de kids ) .
Hoe gaat een persoonlijk avontuur worden denk ik .
Bij deze wel nog een voor alle trouwe en minder trouwe meeschrijvers in mijn ander topic waar ik veel aan heb gehad.
Thanks
had onder een andere nick al een topic geopend maar laat deze verwijderen, een andere nick past mij toch niet, En nou ja, wie meeleest uit mijn privesfeer , so be it. Ik zal mijn best doen zorgvuldig te zijn met wat ik schrijf
maandag 17 januari 2011 om 18:21
Het komt inderdaad zeker weten goed met je Iry. Beter dan ooit! Blijft echter het punt (bij mij dan); het had niet zo gehoeven. Maar het was wel zo. En dan is het echt over en klaar, als iemand uiteindelijk zo anders blijkt te zijn dan hij deed. Bij mijn ex is het echt Dr Jekyll en Mr Hyde. Hij is gewoon een ander iemand geworden. Uit zijn cocon gebarsten. En waarschijnlijk hield ik hem gevangen?? Zijn normen en waarden bleken lager te liggen dan ik dacht. Zijn liefde bleek ook al niet oprecht. Zijn trouw aan mij en zijn kinderen stelde uiteindelijk niet veel voor. Hij koos voor zichzelf. Dus op de momenten dat ik 'rouw' denk ik: hij is er niet meer. Zo liggen de zaken ook.
Ik vind het wel erg om zoveel soortgelijke 'gevallen' langs te zien komen in mijn leven. Ik had de mensheid hoger ingeschat.
En ja, af en toe denk ik ook aan grapjesacties. Niet echte wraakacties; dat is hij al helemaal niet waard. Ik had hem op zoveel manieren te grazen kunnen nemen. Al is het maar door de post uit zijn postvak stelselmatig in de oud -papierbak te deponeren, door zijn mail te blijven lezen enz enz. It crossed my mind hem met oud en nieuw het gebak te laten bezorgen wat hij twee jaar geleden voor zijn nieuwe geliefde maakte. Ik vond dat belachelijk; voor een collega!? Hij vond dat ik me aanstelde. Een week later was hij weg met haar. Het leek me best prettig om aan zijn hoofd te denken als de bakker met zo'n doos aan de deur kwam
Al hebben de receptoren voor schuldbesef in zijn onvolmaakte hersenen bijzonder weinig aanleg, blijkt wel...
Hoe dan ook: wat je aandacht geeft, wordt groter. Ik geef hem zo min mogelijk aandacht. Ik werk, professioneel, heb het leuk met mijn kinderen, maak promotie ten koste van hem (dat dan weer wel...) en ben erg gelukkig. Dat is de beste wraak.
Ik vind het wel erg om zoveel soortgelijke 'gevallen' langs te zien komen in mijn leven. Ik had de mensheid hoger ingeschat.
En ja, af en toe denk ik ook aan grapjesacties. Niet echte wraakacties; dat is hij al helemaal niet waard. Ik had hem op zoveel manieren te grazen kunnen nemen. Al is het maar door de post uit zijn postvak stelselmatig in de oud -papierbak te deponeren, door zijn mail te blijven lezen enz enz. It crossed my mind hem met oud en nieuw het gebak te laten bezorgen wat hij twee jaar geleden voor zijn nieuwe geliefde maakte. Ik vond dat belachelijk; voor een collega!? Hij vond dat ik me aanstelde. Een week later was hij weg met haar. Het leek me best prettig om aan zijn hoofd te denken als de bakker met zo'n doos aan de deur kwam
Al hebben de receptoren voor schuldbesef in zijn onvolmaakte hersenen bijzonder weinig aanleg, blijkt wel... Hoe dan ook: wat je aandacht geeft, wordt groter. Ik geef hem zo min mogelijk aandacht. Ik werk, professioneel, heb het leuk met mijn kinderen, maak promotie ten koste van hem (dat dan weer wel...) en ben erg gelukkig. Dat is de beste wraak.
)
dinsdag 18 januari 2011 om 09:11
quote:yellowlove schreef op 17 januari 2011 @ 18:15:
Ik vind het heel erg voor je Iry.
Ik zit hier met tranen in mijn ogen als ik aan je andere 2 kinderen denk die hij zomaar aan de kant heeft gegooid, na al die tijd. Harteloos is het inderdaad. Kunnen zij het allemaal een beetje aan? Wat een lul. En ik kan hier een potje gaan zitten schelden, en dat helpt geen moer, maar ik snap niet dat iemand anderen zo kan behandelen
Je medeleven helpt Yellow. Het helpt te weten dat iemand idd gewoon een lul is die kinderen zo behandeld.
Of ze het aan kunnen? ze hebben klappen te verwerken en ik heb mijn handen er vol aan er voor ze te zijn ( geen probleem hoor, de liefde voor mij kids maakt dat ik dat vanzelfsprekend vind), alles stabiel voor ze te houden.
Wat betekend dat ik hun leventje gewoon draaiende houdt zoals ze gewend zijn en ik er voor 100% voor ze ben zoals het was( nou ja, een paar stappen meer uiteraard)
En dan durft mijnheer te beweren dat ik niet doe en treuzel met zaken af te handelen. Wat ben ik pissed!
Ik stop al mijn energie in opvangen en opruimen wat hij hier aan ravage heeft achtergelaten.
Mijnheer barst van de tijd voor zichzelf en druk maken om zijn materiele zaken te bemachtigen.
En ik.. nou ja, hoe verder, voorlopig geen stap verder voor mijzelf want daar is geen ruimte voor.
Dus wat hij durft te beweren jaagt mij 10 meter de boom in.
Alsof ik maar op mijn reet zit te luieren en het wel best vind.
Hij heeft geen enkel besef hoeveel tijd en energie er in zorgen maken over je kids, zorgen voor je kids en ze bijstaan gaat zitten.
Hetgeen hij veroorzaakt heeft.
Ik vind het heel erg voor je Iry.
Ik zit hier met tranen in mijn ogen als ik aan je andere 2 kinderen denk die hij zomaar aan de kant heeft gegooid, na al die tijd. Harteloos is het inderdaad. Kunnen zij het allemaal een beetje aan? Wat een lul. En ik kan hier een potje gaan zitten schelden, en dat helpt geen moer, maar ik snap niet dat iemand anderen zo kan behandelen
Je medeleven helpt Yellow. Het helpt te weten dat iemand idd gewoon een lul is die kinderen zo behandeld.
Of ze het aan kunnen? ze hebben klappen te verwerken en ik heb mijn handen er vol aan er voor ze te zijn ( geen probleem hoor, de liefde voor mij kids maakt dat ik dat vanzelfsprekend vind), alles stabiel voor ze te houden.
Wat betekend dat ik hun leventje gewoon draaiende houdt zoals ze gewend zijn en ik er voor 100% voor ze ben zoals het was( nou ja, een paar stappen meer uiteraard)
En dan durft mijnheer te beweren dat ik niet doe en treuzel met zaken af te handelen. Wat ben ik pissed!
Ik stop al mijn energie in opvangen en opruimen wat hij hier aan ravage heeft achtergelaten.
Mijnheer barst van de tijd voor zichzelf en druk maken om zijn materiele zaken te bemachtigen.
En ik.. nou ja, hoe verder, voorlopig geen stap verder voor mijzelf want daar is geen ruimte voor.
Dus wat hij durft te beweren jaagt mij 10 meter de boom in.
Alsof ik maar op mijn reet zit te luieren en het wel best vind.
Hij heeft geen enkel besef hoeveel tijd en energie er in zorgen maken over je kids, zorgen voor je kids en ze bijstaan gaat zitten.
Hetgeen hij veroorzaakt heeft.
dinsdag 18 januari 2011 om 09:15
Gianni, ik ben het helemaal met je eens, wat je aandacht geeft wordt groter.
En daar zit denk ik het knelpunt al langer bij mijnheer de Narcist.
Ik was zo leeggezogen met hem naast mijn zijde, dat ik geen enkele energie meer had genoeg aandacht aan hem te geven.
En hij wil graag groots zijn, MET aandacht. Tsja... nu ik zijn leverancier niet meer was kon ik maar beter aan de kant gezet worden. Nutteloos.
Het is triest dat wij niet het enige verhaal zijn.
Mijn hart krimpt iedere keer weer als ik dit soort wrange verhalen langs zie komen met kids erbij.
Kinderen hoor je geen pijn te doen
En daar zit denk ik het knelpunt al langer bij mijnheer de Narcist.
Ik was zo leeggezogen met hem naast mijn zijde, dat ik geen enkele energie meer had genoeg aandacht aan hem te geven.
En hij wil graag groots zijn, MET aandacht. Tsja... nu ik zijn leverancier niet meer was kon ik maar beter aan de kant gezet worden. Nutteloos.
Het is triest dat wij niet het enige verhaal zijn.
Mijn hart krimpt iedere keer weer als ik dit soort wrange verhalen langs zie komen met kids erbij.
Kinderen hoor je geen pijn te doen
dinsdag 18 januari 2011 om 11:30
Ach Iry, het meest erge is nog het gemak waarmee het gebeurt. 'Ik kan mezelf niet zijn', zei mijn ex toen onze jongste met een half jaar nog niet doorsliep, ik zwaar oververmoeid en half hormonaal probeerde werk en huishouden zo goed mogelijk te combineren.
Hoe kunnen mensen alleen maar met zichzelf bezig zijn en zonder meer weglopen voor verantwoordelijkheden die ze in volle overtuiging aangingen (althans, dat leek zo).
Ik begrijp die mannen niet. Kan alleen maar denken: wat een leeg en triest iemand ben je dan eigenlijk. Maar pijn doet het, zeker!
Hoe kunnen mensen alleen maar met zichzelf bezig zijn en zonder meer weglopen voor verantwoordelijkheden die ze in volle overtuiging aangingen (althans, dat leek zo).
Ik begrijp die mannen niet. Kan alleen maar denken: wat een leeg en triest iemand ben je dan eigenlijk. Maar pijn doet het, zeker!
dinsdag 18 januari 2011 om 11:58
Leeg en triest idd.
Leeg is mijn ex zeker.
Moet zijn leven en zijn persoonlijkheid vullen met materiele zaken, status en zich omringen met mensen die hem geweldig vinden.
Dat laatste is hij heel manipulatief in. Hij weet exact mensen te bespelen.
En ik... ik ben er heel gevoelig voor geweest, kat in het bakkie voor hem.
Deze week sprak ik met mijn moeder en ze vroeg wat zaken over zijn verleden .
Ik wist maar vage antwoorden te geven.
Realiseerde mij... na 10 jaar, ik weet helemaal niets van hem.
En dat is geen desintresse van mijn kant geweest. Vaak genoeg heb ik naar zaken gevraagd. Maar er komt geen gesprek op gang met hem.
Hij is leeg, een omhulsel van uiterlijke schijn en toneel.
Ik doorzie het zo nu, zeker nu er een hoop boven tafel is gekomen.
En dan kijk ik op een afstandje hoe mensen er nog steeds in trappen ( ja hij is goed in een plaatje neerzetten), en denk..wat triest dat je mensen zo voorliegt.Ze verdienen beter.
Maar eigenlijk ook triest voor hem( neuh heb ook weer geen medelijden, daar heeft hij mij teveel mee gekwetst via mijn kids)
Jee klodder, je laat niet heel veel los, maar wat je loslaat.Wat moet jij eenzaam zijn geweest
Leeg is mijn ex zeker.
Moet zijn leven en zijn persoonlijkheid vullen met materiele zaken, status en zich omringen met mensen die hem geweldig vinden.
Dat laatste is hij heel manipulatief in. Hij weet exact mensen te bespelen.
En ik... ik ben er heel gevoelig voor geweest, kat in het bakkie voor hem.
Deze week sprak ik met mijn moeder en ze vroeg wat zaken over zijn verleden .
Ik wist maar vage antwoorden te geven.
Realiseerde mij... na 10 jaar, ik weet helemaal niets van hem.
En dat is geen desintresse van mijn kant geweest. Vaak genoeg heb ik naar zaken gevraagd. Maar er komt geen gesprek op gang met hem.
Hij is leeg, een omhulsel van uiterlijke schijn en toneel.
Ik doorzie het zo nu, zeker nu er een hoop boven tafel is gekomen.
En dan kijk ik op een afstandje hoe mensen er nog steeds in trappen ( ja hij is goed in een plaatje neerzetten), en denk..wat triest dat je mensen zo voorliegt.Ze verdienen beter.
Maar eigenlijk ook triest voor hem( neuh heb ook weer geen medelijden, daar heeft hij mij teveel mee gekwetst via mijn kids)
Jee klodder, je laat niet heel veel los, maar wat je loslaat.Wat moet jij eenzaam zijn geweest
dinsdag 18 januari 2011 om 13:00
Heb me best eenzaam gevoeld ja, soms nog wel. Vooral omdat mijn ex (ogenschijnlijk?) vrolijk weer zijn oude leventje met al zijn nikszeggende kroegvrienden heeft opgepakt, aan zijn carriere werkt en leuke vakantieplannen voor zichzelf verzint, alsof er niets gebeurd is, terwijl ik alleen maar aan alle kanten probeer de schade voor onze kinderen zoveel mogelijk te beperken. De oudste is bijna 2,5 en krijgt toch meer mee dan ex wil weten. Zou er woest om kunnen zijn, ware het niet dat ik het mezelf (ook) aanreken. Hoe heb ik niet kunnen zien dat ik pogingen deed een gezin te stichten met iemand voor wie dat uiteindelijk niets voorstelde?
Tja, en nu maar het beste ervan maken. Ik vind het emotioneel nog knap moeilijk maar de komende 17 jaar ben ik nog niet van hem af. Het is niet anders, ik kan (en wil) niet voor mijn kinderen beslissen dat ze hun vader niet zien en twee weekends per maand kan hij het blijkbaar wel opbrengen om de leuke vader uit te hangen.
Ik wil (proberen) niet bitter er om zijn. Het leven is tekort en mijn twee kinderen te leuk en te lief. Wij komen er wel.
Maar mijn vertrouwen in (sommige) anderen en ook in mijn eigen mensenkennis heeft wel een flinke deuk opgelopen...
Heb in die zin heel veel aan jouw vorige topic(s) gehad. Herkenbaarheid voor wat betreft koude, idiote exen, maar daarnaast je zelfreflectie, je humor en je vechtlust hebben me zeker geïnspireerd. Dus hoewel je natuurlijk hoofdzakelijk voor jezelf dingen van je af hebt geschreven: bedankt, ik was er ook heel blij mee!
Tja, en nu maar het beste ervan maken. Ik vind het emotioneel nog knap moeilijk maar de komende 17 jaar ben ik nog niet van hem af. Het is niet anders, ik kan (en wil) niet voor mijn kinderen beslissen dat ze hun vader niet zien en twee weekends per maand kan hij het blijkbaar wel opbrengen om de leuke vader uit te hangen.
Ik wil (proberen) niet bitter er om zijn. Het leven is tekort en mijn twee kinderen te leuk en te lief. Wij komen er wel.
Maar mijn vertrouwen in (sommige) anderen en ook in mijn eigen mensenkennis heeft wel een flinke deuk opgelopen...
Heb in die zin heel veel aan jouw vorige topic(s) gehad. Herkenbaarheid voor wat betreft koude, idiote exen, maar daarnaast je zelfreflectie, je humor en je vechtlust hebben me zeker geïnspireerd. Dus hoewel je natuurlijk hoofdzakelijk voor jezelf dingen van je af hebt geschreven: bedankt, ik was er ook heel blij mee!
dinsdag 18 januari 2011 om 17:28
Mag ik even spuien
Haal het zo weg hoor.
Maar ben even met advocaat zaken bezig en zit mij weer op te winden hoe iemand het in zijn botte hersens haalt om iemand voor de rechter te dagen om iemand over drie weken op straat gezet te willen hebben met drie kids!!!!
En dan te beweren dat IK geen medewerking verleen.
Het mes snijdt aan twee kanten.
Grrr... wat een vuilak is het zeg.
Haal het zo weg hoor.
Maar ben even met advocaat zaken bezig en zit mij weer op te winden hoe iemand het in zijn botte hersens haalt om iemand voor de rechter te dagen om iemand over drie weken op straat gezet te willen hebben met drie kids!!!!
En dan te beweren dat IK geen medewerking verleen.
Het mes snijdt aan twee kanten.
Grrr... wat een vuilak is het zeg.
dinsdag 18 januari 2011 om 18:14
Iry: je moet het proberen om te keren. Jij hebt de macht. Hij is boos over jou. Hij moet maar zien jou eruit te krijgen: knappe jongen! ME? Politie? Ik denk dat je véél meer bescherming geniet (al is het maar moreel) dan je je realiseert).
Hij is bang dat je er niet uitgaat. Hij wil je aandacht. Want hij wil je raken. Dat is dus belangrijk voor hem. Doorzie dat en speel het spelletje omgekeerd mee. Wees 'onaanraakbaar' al is het maar ogenschijnlijk. Keep your cool, is één van mijn geheime mantra's. En als hij je raakt is het met iets waarvan hij weet dat hij je daarmee kan raken. Dingen niet goed regelen bijvoorbeeld. Probeer je schouders daarover op te halen. Zegt meer over zijn strategie dan over jou. Misschien heb je over een jaar of twee meer tijd dingen uit te zoeken Nu zijn er even andere dingen belangrijk...
Hij is bang dat je er niet uitgaat. Hij wil je aandacht. Want hij wil je raken. Dat is dus belangrijk voor hem. Doorzie dat en speel het spelletje omgekeerd mee. Wees 'onaanraakbaar' al is het maar ogenschijnlijk. Keep your cool, is één van mijn geheime mantra's. En als hij je raakt is het met iets waarvan hij weet dat hij je daarmee kan raken. Dingen niet goed regelen bijvoorbeeld. Probeer je schouders daarover op te halen. Zegt meer over zijn strategie dan over jou. Misschien heb je over een jaar of twee meer tijd dingen uit te zoeken
Nu zijn er even andere dingen belangrijk...
dinsdag 18 januari 2011 om 20:53
dinsdag 18 januari 2011 om 21:11
Och iry toch wat een ellende.
Wat is zijn bedoeling eigenlijk met het huis?
Wil hij er zelf gaan wonen of wil hij het verkopen?
En het allerbelangrijkste is staat hij in zijn recht dat hij wil dat jij het huis verlaat?
Hoe afschuwelijk en bot het ook is als hij in zijn recht staat dan is er weinig wat je kunt doen.
Hoever ben je zelf inmiddels met zoeken naar andere woonruimte?
Je kunt wel nergens heen willen omdat de buurt of het huis je niet aanstaat of omdat je gewoon wilt blijven zitten waar je zit maar dat is natuurlijk niet realistisch.
En ja ik weet waar ik het over heb,9 jaar geleden stond ik letterlijk met mijn dochter van 4 op straat van de een op de andere dag.
Eerst heb ik ongeveer een half jaar met mijn dochter bij een vriendin gewoond en toen maar het eerste de beste flatje genomen wat ik kon krijgen.
Daar heb ik 8 jaar gewoond en vorig jaar heb ik eindelijk een huis gekregen waar ik me helemaal thuis voel.
Wat is zijn bedoeling eigenlijk met het huis?
Wil hij er zelf gaan wonen of wil hij het verkopen?
En het allerbelangrijkste is staat hij in zijn recht dat hij wil dat jij het huis verlaat?
Hoe afschuwelijk en bot het ook is als hij in zijn recht staat dan is er weinig wat je kunt doen.
Hoever ben je zelf inmiddels met zoeken naar andere woonruimte?
Je kunt wel nergens heen willen omdat de buurt of het huis je niet aanstaat of omdat je gewoon wilt blijven zitten waar je zit maar dat is natuurlijk niet realistisch.
En ja ik weet waar ik het over heb,9 jaar geleden stond ik letterlijk met mijn dochter van 4 op straat van de een op de andere dag.
Eerst heb ik ongeveer een half jaar met mijn dochter bij een vriendin gewoond en toen maar het eerste de beste flatje genomen wat ik kon krijgen.
Daar heb ik 8 jaar gewoond en vorig jaar heb ik eindelijk een huis gekregen waar ik me helemaal thuis voel.
woensdag 19 januari 2011 om 01:42
Hoop dat er iemand nog is om even te luisteren.
Ik weet serieus niet meer hoe ik het allemaal nog op kan lossen.
Ik zit met een vreselijk psychisch ziek kind die na dit hele gebeuren de genadeklap kreeg waarbij het vat openging.
Ik voel pijnlijk wat ze doormaakt omdat veel ook erg herkenbaar is.Daar heeft ze wel geen zak aan aan mijn herkenbaarheid, maar maakt wel dat ik zo graag wil dat ze niet de zelfde lange weg op gaat als ik.
Ik zorg mij suf in mijn hoofd wat ik voor haar kan doen, maar niets is genoeg.
Daarnaast zit ik met een frum die ook weer bergafwaards gaat. Erg stoeit met de scheiding en niet van mijn zijde vandaan te slaan is om maar zoveel liefde te tanken omdat hij het zo nodig heeft.
Zoon is rustig, maar je voelt zijn gekwetsheid steeds meer onder zijn stilte schreeuwen.
En ik wil mijn kids gelukkig zien, ik doe zo mijn stinkende best en nou ja eigenlijk ook weer niet want voor mijn kids gaat dat als vanzelfsprekend. Ik denk er niet eens bij na, ik doe gewoon.
Het boeit niet dat mijn eigen strijd geen ruimte heeft, dat komt wel weer. First things first.Maar ik kan natuurlijk niet ontkennen dat het er is, alleen valt er niet aan te werken dus heeft het heerlijk vrijspel.
Ik zit hier even lamgeslagen op de bank.
Alles om mij heen lijkt aan zijden draadjes te hangen.
Vriendinnnen die het moeilijk hebben, ik kan er niet goed genoeg voor zijn.
Ik schiet werkelijk overal te kort.
Ik zou mijn dochter zo graag weer thuis zien, ik vind het zo moeilijk dat ze nu ziek is en uit huis is en niet dicht bij mij waar ik korte lijntjes met haar kan onderhouden.
Ik wel wel 20 stappen harder lopen voor iedereen, maar ik weet niet meer welke stappen ik moet zetten.
Voel mij even vreselijk radeloos.
En dan ben ik vandaag bezig geweest met dat suffe advocaten werk omdat lamlul zo nodig moet dwingen om de materiele zaken te verkrijgen. What a waste of time.
Liever was ik in de auto gesprongen om bij mijn dochter te kunnen zijn, liever had ik frum lekker mee naar de mac genomen, liever was ik met zoon vanavond op de bank geploft om samen knus een film te kijken.
Ik ben in staat om mijn laptop door het raam te smijten om gewoon er niet eens meer aan te kunnen werken aan dat stompzinnige gedoe.
Zoek het uit, ik heb wel belangrijkere kopzorgen aan mijn hoofd.
Echt radeloos ben ik even, hoe krijg ik mijn kids weer op de rails om gelukkig te zijn.
Ik weet serieus niet meer hoe ik het allemaal nog op kan lossen.
Ik zit met een vreselijk psychisch ziek kind die na dit hele gebeuren de genadeklap kreeg waarbij het vat openging.
Ik voel pijnlijk wat ze doormaakt omdat veel ook erg herkenbaar is.Daar heeft ze wel geen zak aan aan mijn herkenbaarheid, maar maakt wel dat ik zo graag wil dat ze niet de zelfde lange weg op gaat als ik.
Ik zorg mij suf in mijn hoofd wat ik voor haar kan doen, maar niets is genoeg.
Daarnaast zit ik met een frum die ook weer bergafwaards gaat. Erg stoeit met de scheiding en niet van mijn zijde vandaan te slaan is om maar zoveel liefde te tanken omdat hij het zo nodig heeft.
Zoon is rustig, maar je voelt zijn gekwetsheid steeds meer onder zijn stilte schreeuwen.
En ik wil mijn kids gelukkig zien, ik doe zo mijn stinkende best en nou ja eigenlijk ook weer niet want voor mijn kids gaat dat als vanzelfsprekend. Ik denk er niet eens bij na, ik doe gewoon.
Het boeit niet dat mijn eigen strijd geen ruimte heeft, dat komt wel weer. First things first.Maar ik kan natuurlijk niet ontkennen dat het er is, alleen valt er niet aan te werken dus heeft het heerlijk vrijspel.
Ik zit hier even lamgeslagen op de bank.
Alles om mij heen lijkt aan zijden draadjes te hangen.
Vriendinnnen die het moeilijk hebben, ik kan er niet goed genoeg voor zijn.
Ik schiet werkelijk overal te kort.
Ik zou mijn dochter zo graag weer thuis zien, ik vind het zo moeilijk dat ze nu ziek is en uit huis is en niet dicht bij mij waar ik korte lijntjes met haar kan onderhouden.
Ik wel wel 20 stappen harder lopen voor iedereen, maar ik weet niet meer welke stappen ik moet zetten.
Voel mij even vreselijk radeloos.
En dan ben ik vandaag bezig geweest met dat suffe advocaten werk omdat lamlul zo nodig moet dwingen om de materiele zaken te verkrijgen. What a waste of time.
Liever was ik in de auto gesprongen om bij mijn dochter te kunnen zijn, liever had ik frum lekker mee naar de mac genomen, liever was ik met zoon vanavond op de bank geploft om samen knus een film te kijken.
Ik ben in staat om mijn laptop door het raam te smijten om gewoon er niet eens meer aan te kunnen werken aan dat stompzinnige gedoe.
Zoek het uit, ik heb wel belangrijkere kopzorgen aan mijn hoofd.
Echt radeloos ben ik even, hoe krijg ik mijn kids weer op de rails om gelukkig te zijn.
woensdag 19 januari 2011 om 02:24
Beste Iry,
jij kunt geen negen levens leiden om het iedereen gelukkig te maken.
Hoe dicht je dochter ook bij staat (en hoeveel je het ook herkent, juist!), neem afstand.
Betrek het niet op jezelf.
Dit is haar 'pakkie' aan,
Jij denkt het door jouw veroorzaakte leed haar pijn doet (dat kan maar maakt in wezen niet uit) hoe dan ook, zie het los van elkaar.
Dit druist tegen je moedergevoel in maar kijk uit dat jullie elkaars problemen niet overnemen.
Ruimte, rust,
(reinheid? )
jij kunt geen negen levens leiden om het iedereen gelukkig te maken.
Hoe dicht je dochter ook bij staat (en hoeveel je het ook herkent, juist!), neem afstand.
Betrek het niet op jezelf.
Dit is haar 'pakkie' aan,
Jij denkt het door jouw veroorzaakte leed haar pijn doet (dat kan maar maakt in wezen niet uit) hoe dan ook, zie het los van elkaar.
Dit druist tegen je moedergevoel in maar kijk uit dat jullie elkaars problemen niet overnemen.
Ruimte, rust,
(reinheid? )
woensdag 19 januari 2011 om 04:47
Iry, wat een verdriet en onmacht lees ik jouw post, mijn hart doet pijn als ik dat lees. Je wilt als moeder er altijd voor hen zijn omdat je hun pijn herkent of ziet en hen graag dan dicht bij je hebt... Nu voel jij je ontzettend machteloos omdat je geen oplossingen hebt maar een moeder zoals jij moet niet vergeten om vertrouwen te hebben in de kracht van je kinderen!
Die kracht hebben zij omdat zij weten dat, in alle onmogelijke situatie's, er een moeder is die onvoorwaardelijk van hen houdt!!!
Zo'n liefhebbende moeder zoals jij mag het ook weleens niet meer weten over hoe het verder moet...mag ook weleens geen oplossingen hebben. Ook ZO mag jij zijn want weet je...dat is menselijk! Jouw kinderen voelen dat aan en houden dan niet minder van je hoor!
Aan jou de keuze... alles voor iedereen willen op lossen en onmacht voelen omdat je dat eenmaal niet kan of samen met vallen en opstaan verder gaan?
( wil zoveel meer schrijven. Mijn moeder was vader en moeder tegelijk en zij had altijd het gevoel dat zij tekort deed/kwam omdat zij het soms ook niet wist... Niets is minder waar, door haar levenservaring en omdat zij haar onzekerheden durfde te delen, zijn wij met vallen en opstaan verder gekomen en ben ik zo ontzettend rijk!! )
Die kracht hebben zij omdat zij weten dat, in alle onmogelijke situatie's, er een moeder is die onvoorwaardelijk van hen houdt!!!
Zo'n liefhebbende moeder zoals jij mag het ook weleens niet meer weten over hoe het verder moet...mag ook weleens geen oplossingen hebben. Ook ZO mag jij zijn want weet je...dat is menselijk! Jouw kinderen voelen dat aan en houden dan niet minder van je hoor!
Aan jou de keuze... alles voor iedereen willen op lossen en onmacht voelen omdat je dat eenmaal niet kan of samen met vallen en opstaan verder gaan?
( wil zoveel meer schrijven. Mijn moeder was vader en moeder tegelijk en zij had altijd het gevoel dat zij tekort deed/kwam omdat zij het soms ook niet wist... Niets is minder waar, door haar levenservaring en omdat zij haar onzekerheden durfde te delen, zijn wij met vallen en opstaan verder gekomen en ben ik zo ontzettend rijk!! )
woensdag 19 januari 2011 om 07:25
quote:iry schreef op 18 januari 2011 @ 23:05:
kan niet teveel zeggen suup.
*knip
Het is ook mijn huis, iemand zijn eigen huis uitzetten?
Het zit vreselijk ingewikkeld in elkaar.
Tuurlijk is het ook jou huis maar als jij er niet kunt blijven wonen omdat je ik noem maar wat de lasten van het huis niet in je eentje kunt betalen dan zal het huis toch verkocht moeten worden.
Even heel zakelijk bekeken snap ik wel dat hij dat zo snel mogelijk afgehandeld wil hebben.
Ik neem aan dat hij nu nog overal aan meebetaald?
Dat kan natuurlijk niet nog maanden of jarenlang duren.
Waar hij nu woont zal hij ook niet gratis wonen denk ik.
Die scheiding met alles wat daar bij hoort moet zo snel mogelijk afgehandeld worden.
Ook hij moet met zijn eigen leven verder of jij dat nou leuk vind of niet en dat gaat nou eenmaal niet echt als hij nog letterlijk met huis en haard aan jou vast zit.
Ik denk dat het ook jou een heel stuk rust zal geven als alles geregeld is en je een nieuw thuis kunt creëren voor jou en je kinderen.
Helemaal ingericht zoals jij en je kinderen dat willen zonder invloeden van hem.
Achteraf gezien ben ik blij dat ik niet in mijn oude huis kon blijven wonen maar een compleet nieuwe start kon maken.
Ook ik kwam in een buurt terecht waar ik onder normale omstandigheden nooit voor zou hebben gekozen,maar mijn dochter ging naar een leuke school,kreeg leuke vriendinnen in de buurt en ook dat is heel wat waard eigenlijk veel meer dan een huis en in welke buurt dat huis staat.
Je kinderen hebben het zwaar maar echt Iry je doet al wat je kunt en je kunt niet nog meer doen.
Hun (stief) vader die vertrekt naar een andere vrouw,moeder die zo verdrietig is maar zelf ook al snel weer in een relatie stapt,de wetenschap dat hun (stief) vader echt niet meer thuis komt enzenz ik geef het ze te doen.
kan niet teveel zeggen suup.
*knip
Het is ook mijn huis, iemand zijn eigen huis uitzetten?
Het zit vreselijk ingewikkeld in elkaar.
Tuurlijk is het ook jou huis maar als jij er niet kunt blijven wonen omdat je ik noem maar wat de lasten van het huis niet in je eentje kunt betalen dan zal het huis toch verkocht moeten worden.
Even heel zakelijk bekeken snap ik wel dat hij dat zo snel mogelijk afgehandeld wil hebben.
Ik neem aan dat hij nu nog overal aan meebetaald?
Dat kan natuurlijk niet nog maanden of jarenlang duren.
Waar hij nu woont zal hij ook niet gratis wonen denk ik.
Die scheiding met alles wat daar bij hoort moet zo snel mogelijk afgehandeld worden.
Ook hij moet met zijn eigen leven verder of jij dat nou leuk vind of niet en dat gaat nou eenmaal niet echt als hij nog letterlijk met huis en haard aan jou vast zit.
Ik denk dat het ook jou een heel stuk rust zal geven als alles geregeld is en je een nieuw thuis kunt creëren voor jou en je kinderen.
Helemaal ingericht zoals jij en je kinderen dat willen zonder invloeden van hem.
Achteraf gezien ben ik blij dat ik niet in mijn oude huis kon blijven wonen maar een compleet nieuwe start kon maken.
Ook ik kwam in een buurt terecht waar ik onder normale omstandigheden nooit voor zou hebben gekozen,maar mijn dochter ging naar een leuke school,kreeg leuke vriendinnen in de buurt en ook dat is heel wat waard eigenlijk veel meer dan een huis en in welke buurt dat huis staat.
Je kinderen hebben het zwaar maar echt Iry je doet al wat je kunt en je kunt niet nog meer doen.
Hun (stief) vader die vertrekt naar een andere vrouw,moeder die zo verdrietig is maar zelf ook al snel weer in een relatie stapt,de wetenschap dat hun (stief) vader echt niet meer thuis komt enzenz ik geef het ze te doen.
woensdag 19 januari 2011 om 08:01
Goeie post Superstar. Realistisch denken helpt Iry verder dan blijven hangen in dat het niet eerlijk is. Hoe hard ook, het leven in nou eenmaal niet eerlijk. Als je zelf onvoldoende inkomen hebt, zal je naar een goedkoper huis moeten. En als de scheiding is afgewikkeld, zal je dat ook een stuk rust geven.
Je bent teleurgesteld dat jouw 2e ex niet meer naar zijn stiefkinderen omkijkt maar eigenlijk lijkt mij dat vrij normaal. Ik zie eigenlijk nooit dat mensen zich nog intensief bezig houden met hun stiefkinderen als de relatie met de betreffende ouder verbroken wordt. Als ik het goed begrijp, kijkt de vader van jouw oudste twee kinderen wel naar zijn kinderen om en jouw laatste ex wel naar frum. Wees daar maar blij mee want er zijn zat ouders die het na een scheiding echt alleen moeten doen. Tel je zegeningen al snap ik ook best dat je het moeilijk hebt.
Je bent teleurgesteld dat jouw 2e ex niet meer naar zijn stiefkinderen omkijkt maar eigenlijk lijkt mij dat vrij normaal. Ik zie eigenlijk nooit dat mensen zich nog intensief bezig houden met hun stiefkinderen als de relatie met de betreffende ouder verbroken wordt. Als ik het goed begrijp, kijkt de vader van jouw oudste twee kinderen wel naar zijn kinderen om en jouw laatste ex wel naar frum. Wees daar maar blij mee want er zijn zat ouders die het na een scheiding echt alleen moeten doen. Tel je zegeningen al snap ik ook best dat je het moeilijk hebt.
woensdag 19 januari 2011 om 09:58
Natuurlijk moet je altijd blij zijn met wat je (nog wel) hebt, maar dat is nogal makkelijk gesteld als je hele wereld op zijn kop komt te staan en die zegeningen die je altijd dacht te tellen een luchtkasteel zijn gebleken.
Ja, het kan altijd erger en ja, ex heeft ergens vast het recht aan zijn zijde, maar hij zou zich ook een beetje humaan kunnen opstellen in de richting van de vrouw met wie hij tien jaar een gezin heeft gevormd en een kind heeft, in plaats van dreigen met uithuiszetting... Wat doen mensen elkaar toch aan?
Maar goed, ik kan er helaas over meepraten, weet heel goed dat sprookjes niet bestaan - en humane exen (in sommige gevallen) ook niet...
Iry, ik snap dat je je vooral druk maakt om het welzijn van je kinderen. Het is echt even een rollercoaster waar je nu met ze in zit. Superstar heeft wel een punt over onafhankelijk zijn en je eigen plekje hebben. Ik woon klein, heb geen tuin maar het is wel allemaal van mij en dat voelt erg goed. Ik maak er wel echt ons plekje van en dat voelen mijn kinderen op hun beurt ook weer. Dus kijk, als het dan toch uiteindelijk niet anders blijkt te kunnen, of je het nadeel om kunt buigen in een voordeel.
En lees de post van Passiebloempje nog eens! Erg lieve, opbeurende tekst!
Ja, het kan altijd erger en ja, ex heeft ergens vast het recht aan zijn zijde, maar hij zou zich ook een beetje humaan kunnen opstellen in de richting van de vrouw met wie hij tien jaar een gezin heeft gevormd en een kind heeft, in plaats van dreigen met uithuiszetting... Wat doen mensen elkaar toch aan?
Maar goed, ik kan er helaas over meepraten, weet heel goed dat sprookjes niet bestaan - en humane exen (in sommige gevallen) ook niet...
Iry, ik snap dat je je vooral druk maakt om het welzijn van je kinderen. Het is echt even een rollercoaster waar je nu met ze in zit. Superstar heeft wel een punt over onafhankelijk zijn en je eigen plekje hebben. Ik woon klein, heb geen tuin maar het is wel allemaal van mij en dat voelt erg goed. Ik maak er wel echt ons plekje van en dat voelen mijn kinderen op hun beurt ook weer. Dus kijk, als het dan toch uiteindelijk niet anders blijkt te kunnen, of je het nadeel om kunt buigen in een voordeel.
En lees de post van Passiebloempje nog eens! Erg lieve, opbeurende tekst!
woensdag 19 januari 2011 om 10:03
Malu lijkt jou dat vrij normaal?
Ik val van mijn stoel
Deze beste man is 10 jaar sttiefvader geweest en daar zal ik geen slecht woord over zeggen want dat heeft hij heel goed gedaan. De kids zijn hem als een echt vaderfiguur gaan zien, Sterker nog, ze wende altijd eerst naar hem met vragen of praktische problemen dan naar hun eigen vader( los van dat ze daar veel van houden).
Ze hielden onvoorwaardelijk van hem, zoon was 4 toen hij in zijn leven kwam, hij weet niet beter dan dat ex er altijd was.
En dan ineens geef je geen moer meer om ze en kijk je niet meer naar ze om?
Sorry maar dat vind ik verre van normaal, dat vind ik harteloos en ik zou die uitspraak ook niet voor de neus van mijn kids durven zeggen.
Suup, ik weet dat ik hier op termijn weg moet, het gaat op de manier waarop en dat ik nog geen mogelijkheden heb en hij mij gedupeerd op straat wil zetten.
Ik kan er niet veel over zeggen, maar het zit wat ingewikkelder in elkaar.
Malu het kan idd altijd erger, daar kan je alles wel mee weg relativeren.
Maar ik zit er zwaar middenin.
Ik val van mijn stoel
Deze beste man is 10 jaar sttiefvader geweest en daar zal ik geen slecht woord over zeggen want dat heeft hij heel goed gedaan. De kids zijn hem als een echt vaderfiguur gaan zien, Sterker nog, ze wende altijd eerst naar hem met vragen of praktische problemen dan naar hun eigen vader( los van dat ze daar veel van houden).
Ze hielden onvoorwaardelijk van hem, zoon was 4 toen hij in zijn leven kwam, hij weet niet beter dan dat ex er altijd was.
En dan ineens geef je geen moer meer om ze en kijk je niet meer naar ze om?
Sorry maar dat vind ik verre van normaal, dat vind ik harteloos en ik zou die uitspraak ook niet voor de neus van mijn kids durven zeggen.
Suup, ik weet dat ik hier op termijn weg moet, het gaat op de manier waarop en dat ik nog geen mogelijkheden heb en hij mij gedupeerd op straat wil zetten.
Ik kan er niet veel over zeggen, maar het zit wat ingewikkelder in elkaar.
Malu het kan idd altijd erger, daar kan je alles wel mee weg relativeren.
Maar ik zit er zwaar middenin.